Part, Strofa

  1 Bog    |            raczy, jegoż prosimy,~A na świecie zbożny pobyt,~Po
  2 Bog    |             Kry święta szła z boka na zbawienie tobie,~ ~Ciebie
  3   1, 3 |      mnóstwo, ciężko szukać zgody;~Na głośnych sporach czas upływał
  4   1, 4 |           4~Ale Bóg dobry spojrzał na Polaków,~Bo ich do wielkich
  5   1, 5 |        lepiankę jawor wiekuisty,~A na nim bocian gniazdo swe zakładał.~ ~
  6   1, 13|     wieczór nadszedł, Piast, głowę na ręce~Oparłszy, siedział
  7   1, 17|           sobą barbarzyńskie kupy~"Na wschód i zachód kres państwa
  8   1, 22|       panem z radosnym oklaskiem~I na królewskie komnaty prowadzi~ ~
  9   2, 4 |          źrenicę~Tocząc, rzuca się na zwierzę zuchwałe,~Tak Chrobry
 10   2, 8 |       skupione,~Rzuca się z koniem na rycerstwa czele~W nurty
 11   2, 9 |         Polaków, tylekroć doznana,~Na hardych karkach przeważnie
 12   2, 12|                                 12~Na pamięć, gdzie się Polacy
 13   2, 12|        Niemiec odnosili łupy,~Bije na Dnieprze i Ossie i w Sali~
 14   3, 1 |            kmieć orał pole śmiało,~Na dworze dziarskie turnieje.~ ~
 15   4, 1 |            Bolesław Śmiały zasiada na tronie,~Gdy kanclerz głosem
 16   4, 2 |           Wchodzą: Izasław, książę na Kijowie,~Z nim Węgrów, Czechów
 17   4, 3 |                         3~Bolesław na to; "Gdy niewinność wzywa,~"
 18   4, 3 |      Chrobrego porywa:~"Przysięgam na ten oręż mężogubny.~"Że
 19   4, 8 |                          8~Wkrótce na Skałce, kiedy kapłan święty~
 20   4, 8 |           siła~Trzykroć zuchwalców na ziemię zwaliła.~ ~
 21   4, 10|      znieważony cisnął gromy swoje~Na króla, na lud, dotąd jemu
 22   4, 10|       cisnął gromy swoje~Na króla, na lud, dotąd jemu wierny,~
 23   4, 11|      opuszcza.~Jest klasztor Ossa, na pochyłku skały,~A czarna
 24   4, 12|            cienia i chłodu dodawa;~Na głazie zbrojny mąż z koniem
 25   4, 12|     czytając imię Bolesława,~Pomny na jego nieśmiertelne czyny,~
 26   5, 1 |           wtargnięciem~Król wysyła na Morawy,~Młodziuchny książę,
 27   5, 1 |            ja, ojcze - rzekł - idę na wojnę,~"Niech się uczę szablą
 28   5, 3 |       ochota, gdy trąba bój głosi,~Na przód się szyków wydziera,~
 29   5, 3 |            szyków wydziera,~Jeździ na czaty, głód i zimno znosi~
 30   6, 1 |            szerzy skargi płaczliwe~Na swe losy nieszczęśliwe:~ ~
 31   6, 2 |        niedoli,~"Nie znasz spisków na twą zgubę:~"Oto z stryja
 32   6, 3 | przewrotnych ludzi winą~"Wszystkoś na świecie postradał.~"Tułasz
 33   6, 6 |       nienawiść dworaków?~Przyszli na Leszka podwoje,~Mówiąc imieniem
 34   6, 7 |           ubiorze:~Nie miała złota na szacie;~Przy niej, poselstwem
 35   6, 8 |         lud cię wzywa;~"Niech kraj na tym nie szkoduje,~"Że mnie
 36   6, 13|          męstwa.~Leszek, zwycięzca na wojnie,~Odzyskał wydarte
 37   6, 13|         przy zgonie~Oglądał Leszka na tronie.~ ~
 38   7, 1 |        długich walek trudu~Wsparci na tarczach wojownicy stali~
 39   7, 3 |           szyki natarczywe~A chcąc na chwilę wypocząć po znojach,~
 40   7, 4 |         zawołał do syna -~"Patrząj na wojen srogie widowisko~"
 41   7, 8 |        sobolich szatach, z perłami na głowie,~Hożą, rumianą i
 42   7, 9 |          litewscy stali wojownicy,~Na barkach rysie, rozdarte
 43   7, 9 |       zarży,~Obok powagi łagodność na twarzy~ ~
 44   8, 1 |      męstwie Polak miał swe cnoty:~Na koniu, burką odziany,~Znosił
 45   8, 7 |    Przychodzień tłumem się zbiera,~Na odgłos lubej swobody,~Już
 46   8, 11|      cesarzem śluby kojarzy;~Wzywa na weselne gody~Czterech potężnych
 47   8, 12|          szczęśliwych bitwach;~Kto na ostre dzielnie godził,~Wśród
 48   8, 14|          Żyzne pola, pyszne grody,~Na urzędach ludzie zdatni;~
 49   9, 1 |          berła w Hedwidze złożone,~Na ten jedynie krwi nam lubej
 50   9, 7 |                            7~Kiedy na zamku poselstwo sprawiali,~
 51   9, 12|         prawemu Bogu cześć oddawa,~Na silne barki strumień lejąc
 52   9, 13|                             13~Już na wyniosłym zasiadł majestacie,~
 53   9, 13|         królowa zabiera.~Z wieńcem na głowie w złotolitej szacie,~
 54   9, 13|  złotolitej szacie,~Łagodnym okiem na swój lud spoziera~ ~
 55   9, 22|           czoło już hełmem ukrywa,~Na dzielnym koniu z dobranymi
 56  10, 3 |           rynsztunkiem wspaniałym,~Na dzielnych koniach mężne
 57  10, 5 |       dosyć, lecz i te się zdadzą~"Na karki dumnych" - Jagiełło
 58  10, 6 |                           6~A wtem na konia cisawego wsiada,~Dobywa
 59  10, 7 |         Wre krwawa bitwa, a zawsze na przedzie~Król swych Polaków,
 60  10, 8 |          Miał zbroję czarną, krzyż na boku ryty,~Kaptur na głowie,
 61  10, 8 |         krzyż na boku ryty,~Kaptur na głowie, pas złoty przez
 62  10, 8 |            go nie strwożył,~Natarł na króla i drzewcem nań złożył~ ~
 63  10, 10|       więcej.~Poległ Mistrz wielki na rycerstwa czele,~Poległo
 64  10, 11|         widok przybliżył się srogi~Na czarnym wozie powoli wiezione~
 65  10, 12|                   12~Król, patrząc na tak ciężką losów zmianę,~
 66  10, 12|         tego męża~"Zagładzą pamięć na krzywdy zadane,~"Winien
 67  10, 13|            będą zawieszone;~"Niech na ich widok zadrżą hołdownicy.~"
 68  11, 1 |            Patrzał z westchnieniem na wiszącą zbroję.~ ~
 69  11, 2 |        wojennego ducha,~Uczył, jak na ostre godzić;~A gdy Zawisza
 70  11, 4 |        strzemienia,~Lekko wskoczył na bachmata,~I gdy wesoło wpośród
 71  11, 5 |          bojów towarzyszy~"Polegaj na nim, jakby na Zawiszy".~ ~
 72  11, 5 |  towarzyszy~"Polegaj na nim, jakby na Zawiszy".~ ~
 73  11, 10|                          10~Ledwie na drugiej stanął cesarz stronie,~
 74  11, 10|         wrzask przeraźliwej surmy:~Na groźny widok trwodze się
 75  11, 12|         Koń mój i zbroja!" zawołał na sługę,~Ten podaje miecz
 76  11, 12|           grzywa~Jeży się w górę i na barki spływa.~ ~
 77  11, 13|         konia zwiera,~I samotrzeci na tłumy naciera.~ ~
 78  11, 14|     Zdziwieniem Turków uderza.~Nie na śmierć, pomny na swych poprzedników,~
 79  11, 14|       uderza.~Nie na śmierć, pomny na swych poprzedników,~Wpada
 80  11, 15|         Pod ciosami płytkiej stali~Na karacenach srebrna łuska
 81  12, 6 |                 6~Skoro się ujrzał na Chrobrego drodze~Nie dał
 82  12, 14|            panów,~Przemogła sława. Na wszystko niepomny,~Wszczyna
 83  12, 16|                                 16~Na koniec tylu straty rozjątrzone~
 84  12, 18|                  18~Jak ów Marceli na Augusta dworze,~Co był zrodzony,
 85  12, 18|        dworze,~Co był zrodzony, by na świecie słynął,~Tak nasz
 86  13, 2 |                                  2~Na próżno gońce Carogród wspaniały,~
 87  13, 3 |      zgonie,~Nim go Polacy ujrzeli na tronie.~ ~
 88  13, 6 |    nieznany uderza~Widzi wspartego na pobliskim głazie~We krwi
 89  13, 7 |           drogie życie,~"Nie patrz na widok mej nędzy!~"Mniejsza,
 90  13, 10|           zwołał król w Piotrkowie~Na obrady mężów biegłych,~Wtenczas
 91  13, 11|               11~Kazimierz zasiadł na tronie wyniosłym,~W koronie,
 92  13, 12|                                 12~Na stopniach tronu w okazałym
 93  13, 12|    poselstwo przybywa~I Władysława na tron czeski wzywa.~ ~
 94  14, 7 |                                  7~Na próżno hełmy i zbroje staliste,~
 95  14, 9 |            Próżno głos wodzów woła na żołnierza,~Stefan na resztę
 96  14, 9 |          woła na żołnierza,~Stefan na resztę spracowanych szyków~
 97  14, 10|            każe konia stawić,~Woła na dwór swój: "Idźmy, dzieci
 98  14, 11|                                 11~Na głos Albrychta pewna pięknej
 99  14, 11|       bębnów i trąb kotłów wrzawy,~Na zdrajców godzi.~ ~
100  15, 2 |           postrzega~I liczne zamki na Litwie ubiega.~ ~
101  15, 3 |           mir zostanie wieczystym,~Na ostry oręż strumień wody
102  15, 5 |            cień czarnej nocy,~Jęły na Litwę chmurami nachodzić.~
103  15, 5 |     żołnierza,~Waleczny, z garstką na tłumy uderza.~ ~
104  15, 6 |          znosi,~Wraca już król był na łożu śmiertelnym,~Zemdloną
105  16, 2 |                                  2~Na czoło, wiekiem i troski
106  16, 2 |            długich cierpień ciosy,~Na ręku głowę nachyloną wspierał,~
107  16, 4 |          smutkom i boleści;~"Długo na ręku twym ciążą kajdany,~"
108  16, 4 |             Spędzisz wśród twoich, na łonie ojczyzny!"~ ~
109  16, 6 |              Wszystko natura zlała na mnie hojnie;~"Zwycięskich
110  16, 13|          zmazał,~"I w tych okowach na więzienie skazał.~ ~
111  16, 18|        jękiem przeraził więzienie:~Na łono córki śnieżna spadła
112  17, 1 |             Dowieść, że Polak jest na drodze sławy,~Gdy mu dowodzi
113  17, 3 |     Granice państwa rozszerza.;~Tu na zuchwałych Litwy najezdników~
114  17, 6 |              6~Król was przyjmował na wyniosłym tronie,~A chcąc
115  17, 6 |         złote;~A piękność, patrząc na urody wasze,~Wołała: "Takie
116  17, 7 |           mądrości ustawy oznacza;~Na Owida wdzięcznej lirze~Janicki
117  17, 8 |                                  8~Na dworze Bony lube z swej
118  17, 9 |           że holdownik targnie się na pana.~ ~
119  17, 10|            z płaczem włożył koronę na skronie.~ ~
120  17, 12|          miał kłaść wolności tamę,~Na wiek tak świetny ciemną
121  18, 7 |             Weź hełm i pawęż, stań na wojsk mych czele,~"Zwycięż
122  18, 13|           sprawy gotowe,~"Jak ptak na koniu białonogim lata,~ ~
123  18, 14|             Ci już mieczem sieką,~"Na wylot koła spisami ostrymi,~"
124  18, 16|             16~"W zamku Ostrogskim na małżonki łonie~"Wódz nasz
125  18, 23|             Pochylił głowę i usnął na lutni.~
126  19, 1 |            losy zbyt nielitościwe~"Na ten smutek zostawiły?~"Czemuż,
127  19, 4 |            ujrzą starzy wojownicy~"Na czele walecznych szyków!~"
128  19, 5 |          idące czarne ujrzał mary,~Na nich Tarnowskiego zwłoki;~
129  19, 6 |       Uwieńczon ciemnym wawrzynem,~Na mm pisane hetmana zasługi~
130  19, 8 |           misiurce i zbroi~Wjechał na koniu do świętych podwoi.~ ~
131  19, 10|            oka zmknęły,~Przywodząc na myśl, jak wszystko nietrwałe,~
132  19, 11|            Starzec w senacie, wódz na czele szyków~Nieraz cieniów
133  20, 1 |      narodów stany~Już się zebrały na dniu uroczystym:~Poważny
134  20, 1 |          bułatem stalistym.~August na tronie siadł z berłem w
135  20, 2 |            Krnitą podnosili laski,~Na litej szacie mieli drogie
136  20, 3 |         pokolenia,~"O dzieci moje! na tom was zgromadził,~"Bym
137  20, 6 |      rycerze weszli z chorągwiami,~Na jednej Pogoń, w drugiej
138  20, 6 |         laurami;~Litwin z Polakiem na wpół się ujęli,~Gmach głosem
139  20, 8 |      Pruskie, tę ziemię obfitą,~"I na znak hołdu tym mieczem uderzam.~"
140  20, 9 |     królestwu zacnemu,~"Królom, co na was tył łask wyleli,~"Stań
141  21, 1 |       August, z Jagiełłów ostatni,~Na śmiertelnych leżał marach,~
142  21, 8 |       sławny dzielnymi zawody,~"By na burzliwe puszczać się niezgody.~ ~
143  21, 9 |          Co Donu, Dźwiny dosięga?~"Na prawach, bitnym rycerstwie
144  21, 12|                            12~Król na to, łzami rzewnymi zalany,~
145  22, 5 |           zegnę,~"Nie będę patrzyć na niegodne czyny,~"Wolną niewiastą
146  22, 6 |            śnieżne swe łono,~Drugą na prochy ciska lont tlejący~
147  22, 11|         rzeź, pogorzeliska,~Patrzy na swoje pierzchające szyki,~
148  22, 14|        Kędy trąb raziły brzmienia,~Na głos naukom przychylnego
149  22, 16|            wadach,~I możne państwo na przyszłość postawić~Na wiekuistych
150  22, 16|     państwo na przyszłość postawić~Na wiekuistych zasadach.~ ~
151  23, 2 |                          2~Z młodu na brzegach kwiecistej Sekwany~
152  23, 7 |            Niedługo hetman patrzał na te gody,~Na piękną oblubienicę;~
153  23, 7 |         hetman patrzał na te gody,~Na piękną oblubienicę;~Na nowo
154  23, 7 |             Na piękną oblubienicę;~Na nowo w śmiałe puszcza się
155  23, 7 |        śmiałe puszcza się zawody~I na skroń wdziewa przyłbicę:~
156  23, 8 |       Rakuzan wojsko spotyka;~Woła na swoich, zachęca, uderza~
157  23, 10|        Nieba kazały,~"Nie narzekaj na niewolę:~"Poznasz, jak umysł
158  24, 2 |              2~Z niezmiernym ludem na pole wybrania,~Z okropnymi
159  24, 4 |                                  4~Na próżno Polak mocarstwa podbija,~
160  24, 5 |         Broń świętokradzką podnosi na pana.~ ~
161  25, 1 |            1~Za szumnym Dniestrem, na cecorskim błoniu,~Gdzie
162  25, 1 |      smutny,~W błyszczącej zbroi i na śnieżnym koniu.~ ~
163  25, 4 |      pomiędzy krzaki:~Był to hełm, na nim w zbyt drogim kamieniu~
164  25, 5 |                       5~Zdjął go i na tak tkliwe widowisko~Jął
165  25, 6 |         pola i wy głuche lasy,~"Co na wierzchołkach swych wiatry
166  25, 9 |      rozproszywszy liczne,~"Wkłada na carów zwycięskie okowy.~ ~
167  25, 11|          11~"Król Zygmunt siedział na tronie, a wkoło~"W szkarłatnych
168  25, 16|            zwłoki w nim schronił;~"Na nim ten napis śmierć i cnotę
169  25, 17|        wieńczyłeś~"I włos zsiwiały na pracach ojczyzny;~"Ty w
170  25, 17|        rycerzom świeciłeś,~"Tyś mu na czołe krył szlachetne blizny!~ ~
171  25, 18|             18~"Przysięgam, że cię na głowę nie włożę,~"Aż nieprzyjaciół
172  25, 20|     przyszedł pędzić chwile~I laur na mirtu gałązkę zamienić.~
173  26, 1 |                     1~Kiedy Batory na Moskalów godzi~I litewskie
174  26, 3 |            lubił ćwiczenie,~Godził na ostre lub w zawartym szranku~
175  26, 4 |            hamując zbytek męstwa,~"Na lepsze - wolał - zachowaj
176  26, 14|       małżonkę swą ściska~I wsiada na knń i znika.~ ~
177  26, 16|      hetman w bitwach zapalczywych~Na czele swoich naciera,~Dowodzi,
178  26, 23|             Acz silna jego potęga,~Na martwych zwłokach walecznego
179  27, 3 |   poddaństwie się chwieje;~Ciągnie na Moskwę z wojskiem bitny
180  27, 10|           wśród krzyków weselnych,~Na dziarskich koniach panią
181  27, 11|         przechodniów obrócone oczy~Na przepych zbroi i pereł i
182  27, 12|       gmachów król chciwie poziera~Na lube wdzięki swej oblubienicy.~ ~
183  28, 4 |                     4~Wtenczas się na nas zapalił gniew Boski:~
184  28, 5 |           Brandenburczyk, niepomny na maństwo~Wkracza z Rakoczym
185  28, 12|                         12~Zwoływa na sejm naród zjednoczony;~
186  28, 17|         dzieci! zaklinam ze łzami~"Na pamięć przodków, na moje
187  28, 17|         łzami~"Na pamięć przodków, na moje siwiznę,~"Brońcie orężem,
188  29, 3 |          skropił obfity,~Wspomniał na młodość szczęśliwą~I na
189  29, 3 |            na młodość szczęśliwą~I na wiek swój nieużyty.~ ~
190  29, 4 |            łączył do urody~I drżał na wspomnienie boju.~ ~
191  29, 6 |       orszakiem~Postrzegł swą lubą na ganku.~ ~
192  29, 10|            strzeże,~Ciągnie wojsko na bój krwawy.~ ~
193  29, 11|      Stefan nie trwożył,~Z garstką na tłumy uderza.~ ~
194  29, 12|         zgina pod żelazem,~Strzały na powietrzu świszczą.~Lecz
195  29, 13|     otarłszy ze krwi blizny,~Ciało na tarcze swe kładą,~Nadzieje
196  29, 14|           Zwłoki rycerza złożyli~I na wstędze krwią zbroczonej,~
197  29, 15|      znajdzie krainie,~Spojrzawszy na grób potężny,~Niech, jak
198  30, 2 |         żelaznym szyszaku,~Jeździł na podsłuch i czaty,~Acz młody,
199  30, 4 |                                  4~Na Ukrainie ochoczy i śmiały~
200  30, 4 |       gołymi piersi wpadł pierwszy na wały~I gdy wszędy mieczem
201  30, 9 |                 9~Gdy król Stefana na Szlezwik wysyła,~Rzekła
202  30, 10|         chwałę,~Przez ławv morskie na wątpliwej nawie~Prowadzi
203  30, 14|        starzec, laurami wieńczony,~Na słomie w wiejskiej lepiance
204  30, 16|       chaty "~Wstępuje rumak, rząd na nim wspaniały,~I obok tarczy
205  30, 17|           Niechaj rycerskiej sławy na nim szuka,~"Niechaj pamięta
206  31, 2 |       szopie starsze ojców plemię,~Na dzielnych koniach powiaty
207  31, 4 |                   4~Te gęste szyki na złotym rydwanie~Najwyższy
208  31, 5 |         radosną zgodą~Pomimowolnie na gmach królów wiodą.~ ~
209  31, 9 |            i Podole bierze,~Spisek na niego powstawał.~Po czterech
210  31, 9 |          rzadko szczęście przebywa na tronie.~
211  32, 6 |         bojaźnią przejęty,~Stolicę na łup wydając pogańcom.~ ~
212  32, 7 |          To mówiąc z płaczem upadł na kolana,~A legat przydał: "
213  32, 8 |     wiedzie swe hrfce dobrane,~Już na Kalbergu w oczach oblężonych~
214  32, 12|          szyta,~Przy królu zbrojne na koniach Polacy.~ ~
215  33, 3 |            przywodził szczęśliwie~"Na polu chwały?"~ ~
216  33, 4 |                 4~Już go nie widać na czele tych szyków,~Których
217  33, 5 |           głęboki?~Patrzaj złożone na marach śmiertelnych~Rycerza
218  33, 13|      Wzniosą grób pyszny, zawieszą na szczycie~Wieniec wawrzynów.~ ~
219  33, 14|                          14~Wyryją na nim. jak w ostatniej toni,~