Part, Strofa

 1 Bog    |     Słysz modlitwę, jąż nosimy,~A dać raczy, jegoż prosimy,~
 2 Bog    |       dać raczy, jegoż prosimy,~A na świecie zbożny pobyt,~
 3   1, 3 |     drogi;~Głód się czuć dawał, a obce narody~Szerzyły w Polsce
 4   1, 5 |       lepiankę jawor wiekuisty,~A na nim bocian gniazdo swe
 5   1, 10|        swoje;~Lud się gromadzi, a z tłumem zwiększonym~Mnoży
 6   1, 11|    świetni zniknęli młodzieńcy,~A lud zgodnymi zawołał głosami:~"
 7   1, 14|        szaty do ziemi zstępują,~A ciemne włosy woń lubą roznoszą.~ ~
 8   1, 18|       ród wasz istnieć będzie,~"A po was inni tron Piastów
 9   1, 18|   pierwszych mocarstw rzędzie,~"A cne książęta hołdować jej
10   1, 21|       męze w światłości powoda,~A Piast zdziwiony pozostał
11   1, 23|   koroną uwieńczył swe skronie,~A wdzięczny, pragnąc uczcie
12   2, 11|     radosnego wokoło żołnierza,~A miecz zwycięski podnosząc
13   2, 13|                     13~Spoczął, a sławny dziely tak świetnymi,~
14   3, 1 |         nadzieje:~Drżał sąsiad, a kmieć orał pole śmiało,~
15   3, 4 |                               4~A gdy mąż gnuśny powieki zawiera,~
16   3, 13|                             13~"A witajże nam, hospodynie
17   4, 11|        Ossa, na pochyłku skały,~A czarna wkoło okrąża go puszcza;~
18   5, 4 |       Ruś i Pomorzan zhołdował;~A gdy po ojcu berło odziedziczył,~
19   5, 6 |        Okropnie wyjąc, rozrywa;~A lud to miejsce, dla srogiej
20   6, 2 |      Wydarłać państwo niecnota.~A jam wdowa, ty sierota.~ ~
21   6, 9 |       długie uśmierz niezgody,~"A rządząc krajem potężnym,~"
22   7, 3 |      prowadził szyki natarczywe~A chcąc na chwilę wypocząć
23   7, 4 |                               4~A mierząc okiem smutne bojowisko~"
24   7, 5 |        króla tułaczem zostałem~"A chociem dzielnie państwa
25   8, 10|     Szczęśliw wraca do stolicy,~A lud go wita wesoło,~Radne
26   9, 1 |    Piastów przecinał się wątek,~A prawo berła w Hedwidze złożone,~
27   9, 13|   wyniosłym zasiadł majestacie,~A obok miejsce królowa zabiera.~
28   9, 23|         zbyt wcześnie przecina;~A Polak, grób jej oblewając
29  10, 2 |                               2~A kędy Wilii płynęły strumienie,~
30  10, 6 |                               6~A wtem na konia cisawego wsiada,~
31  10, 7 |    potrzebie,~Wre krwawa bitwa, a zawsze na przedzie~Król
32  11, 2 |     Uczył, jak na ostre godzić;~A gdy Zawisza już umiał wojować,~
33  11, 16|       mieczów tysiące -~Poległ, a gdy krew dreszcz śmiertelny
34  12, 11|                              11~A gdy pociągnął pomiędzy Słowaki,~
35  12, 12|      nich chciał tylko panować,~A żądze slawy i podbić zawody~
36  12, 15|    okropne rany i śmierć blada,~A każdy, co nań targnie się
37  14, 1 |        bezbożny,~Strącił krzyż, a wzniósł ręką świętokradzką~
38  16, 8 |  ciemnym kończy się wieczorem,~"A nurty Niemna, niewiernych
39  17, 6 | przyjmował na wyniosłym tronie,~A chcąc uczcić dzielną cnotę,~
40  17, 6 |         wkładał łańcuchy złote;~A piękność, patrząc na urody
41  18, 1 |        był w ciężkiej chorobie,~A sen mu srogie odbierały
42  18, 3 |     siły, choć wzrostu małego,~"A imię nosił Konstanty z Ostroga.~ ~
43  18, 6 |      wojska, pustoszyły kraje,~"A car w rozpaczy, zewsząd
44  18, 7 |        czele,~"Zwycięż Tatarów, a zostaniesz wolnym.~ ~
45  18, 13|        13~"Wraz pierś bechterem a szturmakiem głowę~"Obwarowawszy,
46  18, 22|       ten trzydziestu bitwami;~"A Zygmunt Stary, co czcił
47  19, 1 |    zwiedzał kraje,~"Tyś poległ, a ja nieszczęsny zostaję.~ ~
48  19, 5 |   wspomina wodza żołnierz stary~A żal go ciśnie głęboki,~Zwolna
49  19, 9 |     bystrym puścił się zawodem,~A gdy drzewce pokruszono,~
50  19, 10|        Łzy patrzącym wycisnęły,~A choć głaz twardy zwłoki
51  20, 2 |       kołpaki witał naród pana,~A wtem Augusta mowa usłyszana:~
52  21, 12|    przygodzie;~"Powrócę jednak, a ten, co was ceni,~"Nigdy
53  22, 4 |   kajdany czekają, nie wiecie,~"A nas okropna sromota!~ ~
54  23, 14|         Do domu swego przyzywa;~A wdzięczne muzy czynom pełnym
55  24, 1 |       Zamoyski jeden podpierał,~A w bezkrólewiu duch niezgód
56  24, 10|     Skarga słynie przez wymowę,~A Lew Sapieha nad wszystkich
57  25, 5 |      rycerz rzewne łzy wylewać,~A widząc srogie walk pobojowisko,~
58  25, 9 |                              9~"A gdy się walą wieże niebotyczne~"
59  25, 11|     Zygmunt siedział na tronie, a wkoło~"W szkarłatnych szatach
60  25, 11|         Wtem wszedł Żółkiewski, a za nim carowie.~ ~
61  25, 19|                              19~A tak Sieniawski każdy bój
62  28, 4 |        litewskie krainy wojuje,~A godzien przekleństw niecny
63  28, 9 |                9~Rewera Moskwę, a Jerzy z Szreniawy~Przeważnie
64  29, 4 |                               4~A gdy siła chęci zdradza,~
65  30, 1 |         swych w hufce szykował,~A kiedy słyszał, jak męsrwo
66  30, 3 |        uśmierzać Chmielnickie,~"A choćbym w krwawym spotkaniu~"
67  30, 4 |   przeszyto,~Krwią zlany pyta. "A miasto zdobyto~ ~
68  30, 5 |       Trawił w boju dni i nocy,~A żona słysząc, jak często
69  31, 5 |       dawnych książąt szczątek,~A jego ojciec w usługach krajowi~
70  32, 3 |    otarł szabli, krwią oblanej,~A już nieszczęsny Michał żyć
71  32, 7 |        płaczem upadł na kolana,~A legat przydał: "Ratuj chrześcijaństwo!"~ ~
72  32, 10|     Zdobywa obóz i łupy bogate,~A Wiedeń bramy zwycięzcom
73  32, 17|                    17~Tu umarł; a jak słońce u zachodu~Jaśniejszym