Part, Strofa

 1   1, 1 |     Naród, chcąc wybrać następcę do tronu,~Zebrał się w pięknych
 2   1, 4 |      spojrzał na Polaków,~Bo ich do wielkich przeznaczeń gotował;~
 3   1, 14|        podnoszą,~Białe ich szaty do ziemi zstępują,~A ciemne
 4   1, 15|                        15~Rzekli do Piasta: "Pan, co mieszka
 5   1, 15|          Aniołów swoich przysyła do ciebie~"Z rozkazem, żebyś
 6   1, 16|         Polsce zakreśla zawody,~"Do chlubnych czynów otworzy
 7   2, 11|        miecz zwycięski podnosząc do góry,~W bramę uderza.~ ~
 8   3, 3 |                   3~Z niechętnej do nas przywiedziona ziemi,~
 9   3, 8 |          Rady państwa poruszone,~Do Kazimierza wysłały posłańców,~
10   3, 12|         Kiedy się poczet zbliżał do stolicy,~Zaszedł drogę senat
11   4, 7 |                         7~Powrót do Polski nie kładzie granicy~
12   4, 8 |         zawzięty~Z dobytą bronią do kościoła wpada:~Trzykroć
13   6, 3 |        dziecino!~Ja cię przytulę do łona,~"Lecz skądże inna
14   6, 9 |        stary, władzy niechciwy,~"Do skromnej ojców zagrody~"
15   7, 4 |         Patrz Kazimierzu zawołał do syna -~"Patrząj na wojen
16   7, 11|              11~Łokietek tak się do ludu odzywa:~Złamany wiekiem,
17   8, 2 |   widzenie nowe,~Gdy król zwołał do Wiślicy~Polaków plemię Marsowe;~
18   8, 10|               10~Szczęśliw wraca do stolicy,~A lud go wita wesoło,~
19   8, 13|    Monarchów poczet wesoły~Prosi do siebie Wierzynek,~Od srebra
20   9, 22|     twierdze, warownie zdobywa~I do poddaństwa wraca buntowmki.~ ~
21  10, 4 |                            4~Już do Grunwaldu wojsko się zbliżało,~
22  11, 7 |       zbroją, litym złotogłowem,~Do własnych wraca orszaków,~
23  13, 6 |        gdy ręką zakrywa,~Tak się do króla swojego odzywa:~ ~
24  14, 4 |     lenniku i pewien przymierza,~Do Wołoszczyzny kroi z wojskiem
25  15, 4 |         ofiara,~Smutny wygnaniec do Wilna powraca,~Tam przytrzymany,
26  16, 7 |        licznymi zagony~"Wpadłszy do Litwy, aż ku Wołyniowi,~"
27  16, 9 |            Z radością - rzecze - do grobu zstępuję,~"Kiedy zwycięską
28  16, 13|          żal mój ciężki i powrót do cnoty~"Zdradą mianował;
29  18, 5 |        srogimi obciążył okowy~"I do czarnego wtrącił go więzienia,~"
30  18, 10| skrzywdzonym,~"Daj zdrowo wrócić do ojczystej ziemi.~ ~
31  18, 13|          bułata,~"Objeżdża szyki do sprawy gotowe,~"Jak ptak
32  18, 17|         królewskim dworem~"Szedł do Wiśniowca, gdzie Tatarzyn
33  18, 19|         dziewic płacze~"Dochodzą do was; wzięty plon obfity,~"
34  19, 1 |        stąpią te włosy już siwe~"Do jednej z tobą mogiły?~"Z
35  19, 3 |     chwały dzielne Lecha plemię~"Do ustawnych bojów nieci,~"
36  19, 5 |           wśród płaczu i łkania,~Do ostatniego wiedli je mieszkania.~ ~
37  19, 8 |         i zbroi~Wjechał na koniu do świętych podwoi.~ ~
38  20, 7 |       państwa,~Księcia pruskiego do przysięgi wzywa~I do wyznania
39  20, 7 |   pruskiego do przysięgi wzywa~I do wyznania wiernego poddaństwa.~
40  22, 2 |        koronę,~Car Iwan wkroczył do Litwy,~Rewel i Ryga wojskiem
41  23, 5 |        synowicę;~Wiodąc Gryzełdę do ołtarzów świętych,~"Bierz -
42  23, 7 |    orężem popiera~I świetne pole do sławy otwiera.~ ~
43  23, 14|           w nauce męże znakomite~Do domu swego przyzywa;~A wdzięczne
44  24, 6 |       wesprzeć tron zachwiały,~I do Guzowa przybywa,~Tam Zygmunt
45  24, 8 |           Idźmy! O bracia - woła do skupionych -~"Mścić się
46  26, 12|          12~Luba wdziękami idzie do świątnicy,~Ozdobiwszy wieńcem
47  26, 17|     Karakasz przykładem i głosem~Do rzezi hordy zagrzewa,~Lecz
48  26, 18|           złaman trudami i laty,~Do namiotu wodze zbiera.~ ~
49  26, 21|          ustaje!"~Tu wodzów tuli do łona:~Lubomirskiemu buławę
50  27, 12|           Gdy się królowa zbliża do stolicy;~Z zamkowych gmachów
51  28, 12| powszechny gdy mu glos przerywa,~Do ludu swego, sam żalem ściśnięty~
52  29, 1 |       jęczenie;~Niech w was chęć do sławy rodzi~Dawnego męstwa
53  29, 3 |       Gdy jęk ludu i mord krwawy~Do uszu jego dochodził,~Westchnął
54  29, 4 |         starość nagradza,~Zdolny do konia i broni.~Niechętnie
55  29, 4 |          w pokoju,~Męstwo łączył do urody~I drżał na wspomnienie
56  29, 6 |         Lecz, nim zbrojny wszedł do szranku,~Między cnych panien
57  29, 7 |       Temu serce swe oddawa,~Kto do boju pierwszy bieży,~Komu
58  29, 14|        nieznośne,~Od wieczora aż do ranka~Rozwodzi skargi miłosne.~ ~
59  30, 1 |       jak męsrwo chwalono,~Żądzę do bojów czuł niepowściągnioną.~ ~
60  30, 3 |      piękną Kobierzyckę,~I rzekł do mej przy rozstaniu~,Ja śpieszę
61  30, 12|      dzielnym rycerstwem przybył do Warszawy,~W rysiach i bisiumej
62  30, 13|        pułk Holzacki zbliżał się do bramy,~Suknie miał dużo
63  30, 16|          biały~"Wnijdzie jeszcze do tej chaty "~Wstępuje rumak,
64  30, 17|                    17~Wódz rzekł do giermków "Dla mojego wnuka~"
65  31, 7 |              7~"Ta matka, co cię do łona przytula,~"Wczoraj
66  31, 8 |            8~"Ciężkie ci brzemię do dźwigania dano:~"Wśród srogich
67  33, 1 |      znaków,~Szła wolnym krokiem do siedlisk ojczystych~Garstka