Part, Strofa

 1   2, 14|                      14~Był to król dobry, w boju lylko srogi,~
 2   4, 6 |  waleczność i sława,~Zgnuśnial król, z królem dzielni wojownic~
 3   4, 11|                         11~Ten król, przed którym narody truchlały,~
 4   5, 1 |        za Czechów wtargnięciem~Król wysyła na Morawy,~Młodziuchny
 5   8, 2 |     Było to widzenie nowe,~Gdy król zwołał do Wiślicy~Polaków
 6   8, 8 |                       8~Nieraz król po włościach chodził~I nieraz
 7   9, 19|       Lubym swym głosem, kiedy król się sroży,~Nieraz łagodzi
 8   9, 20|      wojska chciwość wściekła.~Król mówił "Gwałty, niechaj sąd
 9   9, 21|        odwaga złączona,~Bo gdy król w Litwie uśmierzał rozterki,~
10  10, 3 |                              3~Król, rozgniewany czynem tak
11  10, 7 |    bitwa, a zawsze na przedzie~Król swych Polaków, Witold Litwę
12  10, 9 |     powstając sztyletu dobywa,~Król ostrym mieczem piersi mu
13  10, 12|                             12~Król, patrząc na tak ciężką losów
14  12, 8 |                   8~Znając jak król ten był możnym i śmiałym,~
15  13, 4 |       Chorągiew buntu rozwija;~Król zagniewany świetny bułat
16  13, 5 |     Legły Polaków tysiące;~Już król, walecznych szyków pozbawiony,~
17  13, 8 |                              8~Król ściąga szyki, porządek przywraca,~
18  13, 10|      Po długich walkach zwołał król w Piotrkowie~Na obrady mężów
19  14, 5 |   buków imię swoje bierze,~Tam król, gdzie bezdróż i skał stromych
20  14, 10|                             10~Król w ciężkim razie widząc wojsko
21  14, 12|            12~Cofa się Stefan, król ciemnym wąwozem~Wyszedłszy
22  15    |                                KRÓL ALEKSANDER~ur 1459,1501-
23  15, 1 |                              1~Król Aleksander dziełem wspólnej
24  15, 5 |      Litwę chmurami nachodzić.~Król w Lidzie jęcząc w śmiertelnej
25  15, 6 |      gnębi, i znosi,~Wraca już król był na łożu śmiertelnym,~
26  16, 9 |                             9~"Król Aleksander dokonywał życia,~"
27  17, 6 |                              6~Król was przyjmował na wyniosłym
28  21, 3 |        brzegów Sekwany,~I Jan, król szwedzki, i książę rakuski,~
29  21, 12|                             12~Król na to, łzami rzewnymi zalany,~
30  22, 1 | Stefanem~Co może Polska, kiedy król waleczny~Umie być wodzem
31  22, 12|      ugięty, gdy pokoju błaga,~Król Polski winę darował.~ ~
32  23, 4 |            4~Nieraz w namiocie król wodzów zgromadzał~Przy bladym
33  23, 5 |                              5~Król chcąc odwdzięczyć tyle prac
34  24, 1 |                              1~Król Stefan nie żył; tron osierocony~
35  24, 9 |       obu stron okropne mordy.~Król przemógł; w polu, krwią
36  25, 11|                            11~"Król Zygmunt siedział na tronie,
37  26, 2 |           2~"Któż to pacholę - król Stefan zapyta,~Tej pięknej,
38  27, 12|   stolicy;~Z zamkowych gmachów król chciwie poziera~Na lube
39  28, 7 |                         7~Choć król, jak żołnierz, i walczył,
40  28, 11|        w wojnach z najeźdźcami~Król ten odzyskał kraje utracone;~
41  28, 14|      ten tak chlubnym uznaje,~"Król wasz i ojciec, dzieci ulubione,~"
42  30, 9 |                          9~Gdy król Stefana na Szlezwik wysyła,~
43  30, 13|       Świadczyły bitwy uparte,~Król mu dziękował za wierność
44  31, 6 |     ujrzał z tłumu uwolnionym,~Król lubą matkę ogląda,~I klęka
45  31, 9 |                 9~Lecz próżno; król ten w najlepszym zamiarze~
46  32, 13|       słów nie stało,~Rzekł mu król polski: "Rad jestem, mój
47  32, 14|                             14~Król, co tak dzielnie postąpił