Part, Strofa

 1   1, 22|       dumnie się gromadzi,~Wita. go panem z radosnym oklaskiem~
 2   4, 3 |          ten oręż mężogubny.~"Że go nie złożę, aż dumę ukrócę~"
 3   4, 11|     skały,~A czarna wkoło okrąża go puszcza;~Tam mąż nieszczęsny
 4   6, 1 |       Gdy syna trzyma u łona,~Co go zwano Leszkiem Białym.~Tak
 5   8, 8 |          pochwały nie znano,~Gdy go królem chłopów zwano.~ ~
 6   8, 10|          wraca do stolicy,~A lud go wita wesoło,~Radne pany,
 7   8, 10|        pany, wojownicy,~Otaczają go wokoło;~Niosły przodem hufce
 8   9, 9 |                        9~"Przyjm go" Tu Wilhelm naprzód się
 9   9, 17|          starga węzeł braci,~"Ja go zarzekam w tym obliczu Boga~"
10   9, 17|      Niech wieczna zawsze otacza go trwoga"~ ~
11  10, 8 |       pas złoty przez ramię~Nikt go nie wstrzymał i nikt go
12  10, 8 |          go nie wstrzymał i nikt go nie strwożył,~Natarł na
13  11, 2 |       wojować,~Sam ojciec chciał go rycerzem pasować.~ ~
14  11, 5 |         i Tureckiej ziemi,~Kiedy go wychwalano,~Przysłowiem
15  11, 6 |                          6~Kiedy go cesarz Zygmunt usiłuje~Zatrzymać
16  12, 5 |                            5~Sam go sposobił ku kraju obronie,~
17  12, 11|        mowę, ród jednaki,~Królem go głoszą.~ ~
18  13, 3 |        po braterskim zgonie,~Nim go Polacy ujrzeli na tronie.~ ~
19  13, 6 |         tak okropnym razie,~Głos go nieznany uderza~Widzi wspartego
20  14, 6 |         mniej porządku zważa~Huk go raptowny trwoży i zdumiewa,~
21  15, 6 |     rycerstwem dzielnym,~Gliński go ściga i gnębi, i znosi,~
22  18, 4 |     Moskwie stawił pole,~"Uniósł go rumak w nieprzyjaciół szyki,~"
23  18, 5 |                           5~"Car go srogimi obciążył okowy~"
24  18, 5 |     okowy~"I do czarnego wtrącił go więzienia,~"Nigdy tam ludzkie;
25  18, 8 |         Lecz w danym słowie, gdy go car zawodzi,~"Pełen zniewagi
26  19, 5 |       wodza żołnierz stary~A żal go ciśnie głęboki,~Zwolna idące
27  21, 8 |          tropy Jan z Tęczyna~Już go dognał w śląskiej ziemi.~"
28  22, 12|                           12~Już go ostatnia czekała zniewaga,~
29  25, 5 |                          5~Zdjął go i na tak tkliwe widowisko~
30  25, 12| nieszczęsny, lecz mężny,~"Przyjm go nie jako chluby widowisko,~"
31  25, 20|         Niebieskie oczy przyjęły go mile,~Bo z dawna cnotę zwykły
32  27, 2 | podbitego mocarstwa bojary~Panem go głoszą i, podnosząc dłonie,~
33  27, 5 |        Proszą o pokój, zwycięzca go daje.~ ~
34  27, 6 |       Drżał nieprzyjaciel, naród go szanował,~I miecz zakreślał
35  28, 6 |       umysł odważny i stały;~Ani go klęski, rycerstwa niezgody,~
36  29, 5 |       jest potrzebie:~"Idź, broń go twymi piersiami,~"Bądź godnym
37  30, 14|       uśmierza koszowych,~Ciężka go niemoc porywa,~Po drodze
38  31, 5 |   Obszerny stracili majątek;~Już go z okrzykiem i radosną zgodą~
39  31, 6 |   Błogosławieństwa jej żąda;~Ona go ściska i łzami oblewa~I
40  33, 4 |                            4~Już go nie widać na czele tych
41  33, 5 |                            5~Już go nie widać wpośród hufców
42  33, 6 |          oblewa rzewnymi;~Ciągną go wierni towarzysze boju~Piersi