Part, Strofa

 1   3, 10|        Zapłakał książę, w oczach mu stanęła~Luba ziemia, gdzie
 2   4, 9 |      Gniew zniknął, żałość serce mu przeszywa:~"Ach! - rzeknie -
 3   4, 12|         leży mchem okryty,~Jodła mu cienia i chłodu dodawa;~
 4   5, 2 |    dziecka ochotą,~Hełmem okrywa mu skronie,~Daje mu tarczę,
 5   5, 2 |          okrywa mu skronie,~Daje mu tarczę, miecz i zbroję złotą,~
 6   9, 12|    strumień lejąc święty,~Kapłan mu kładzie imię Władysława.~ ~
 7   9, 20|          Niech odda własność" Ta mu smutnie rzekła~"Wrócą się
 8  10, 9 |       Król ostrym mieczem piersi mu przeszywa.~ ~
 9  11, 3 |   młodzian cześć rycerza,~Ojciec mu wkłada pancerz i przyłbicę~
10  11, 3 |    trzykroć uderza,~I mówi, oręż mu dając niezmierny~"Broń twej
11  11, 6 | Zatrzymać dłużęj u siebie,~Rzekł mu Zawisza: "Jagiełło wojuje,~"
12  11, 12|       gwiazdami kolczugę,~Wkłada mu szyszak ogromny,~Z wierzchołka
13  12, 8 |      poselstwie wspaniałym~Niósł mu koronę.~ ~
14  12, 13|                        13~Nieraz mu rada wierna przekładała:~"
15  13, 1 |          wysiał liczne posty,~By mu o losie monarchy doniosły.~ ~
16  16, 2 |        nieładzie śnieżne spadały mu włosy;~Oczy wydarte, krwią
17  17, 1 |        jest na drodze sławy,~Gdy mu dowodzi mąż dzielny i prawy.~ ~
18  18, 1 |         ciężkiej chorobie,~A sen mu srogie odbierały bole,~Chcąc
19  18, 12|          krzywdy doznane,~"Skoro mu dana litewska buława,~"Kędy
20  20, 4 |          Po trzykroć gromi i Ulę mu bierze;~"Pod Newlem dzielny
21  20, 8 |                         8~August mu dając chorągiew rozwitą:~.
22  22, 11|          szyki,~Żal ciężki serce mu ściska.~ ~
23  23, 5 |       prac podjętych,~Własną dał mu synowicę;~Wiodąc Gryzełdę
24  23, 9 |         panować~"Moc swoją uczuć mu daje;~"Nie trwóż się. Polak,
25  25, 3 |          3~Niebieskie oczy serce mu zraniły~I swą srogością
26  25, 16|                         16~"Obóz mu cały wśród łez i rozpaczy~"
27  25, 17|        Ty, drogi hełmie, skronie mu wieńczyłeś~"I włos zsiwiały
28  25, 17|         rycerzom świeciłeś,~"Tyś mu na czołe krył szlachetne
29  26, 1 |          Grono młodzieńców drogę mu zachodzi,~By powitać bohatera.~ ~
30  26, 11|    postrzega wieku~I piękną rękę mu daje.~ ~
31  26, 13|     pochodni,~Kiedy goniec wieść mu daje,~Że z licznym ludem
32  27, 2 |           podnosząc dłonie,~Hołd mu oddają nieskażonej wiary.~ ~
33  27, 8 |      Sehin gdy zewsząd zamknięte mu kraje,~Zawarł w obozie skarby
34  28, 12|         Tam płacz powszechny gdy mu glos przerywa,~Do ludu swego,
35  29, 3 |     dochodził,~Westchnął i twarz mu sędziwą~Łez potok skropił
36  29, 6 |     mówiąc, żegna rycerza,~Czułe mu daje ściśnienie,~Już Stefan
37  30, 4 |       mieczem połyska,~Gdy twarz mu ciężkim postrzałem przeszyto,~
38  30, 9 |          Szlezwik wysyła,~Rzekła mu córka ze łzami~"Czemuż mężczyzną
39  30, 13|    Świadczyły bitwy uparte,~Król mu dziękował za wierność stateczną,~
40  30, 15|                            15~Tu mu od króla list przynosi goniec~
41  32, 13|        gdy słów nie stało,~Rzekł mu król polski: "Rad jestem,