Part, Strofa

 503  23, 13|              wsławi, nie umiera cały,~Dzieł jego trwają dowody:~Zbity
 504  18, 7 |             rzecze - już nie w jednym dziele~"Okazałeś się odważnym i
 505  21, 8 |           rzecze - o Królu przyczyna~"Dzieli cię z tobie wiernymi?~"Rzucasz
 506  22, 5 |              nie chcę z wami wstydnej dzielić winy,~"Przed obcym czoła
 507  33, 11|                                    11~Dzieliłeś z nami ciężkie utrapienia,~
 508  21, 11|           dowodem,~"Z jakim, o Królu! dzielisz się narodem".~ ~
 509  19, 4 |               Już nie podniesiesz tej dzielnej prawicy,~"Którąś gromił
 510  32, 17|          oświeca promieniem,~Tak i on dzielniej wzniósł sławę narodu,~Nim
 511  26, 10|          Szwed mężny i Moskwa doznała~Dzielności jego oręża.~ ~
 512  22, 16|                                    16~Dzielnością swoją on mógł był poprawić~
 513   2, 13|                  13~Spoczął, a sławny dziely tak świetnymi,~Przyjmując
 514  18, 5 |        doszedł mowy,~"Ni lube światło dziennego promienia.~ ~
 515  24, 10|               w jednym ręku, w drugim dzierżąc prawa.~
 516  20, 2 |          szacie mieli drogie spięcie,~Dzierżał buławę Mikołaj Sieniawski.~
 517   4, 4 |         pokojem;~Już Jaromira odbiera dzierżawy,~Nad Cisą Węgrów wstępnym
 518  10, 5 |           najwyższa Władzo!~"Boże, co dzierżysz w ręku ludów zdrowie,~"Błogosław
 519  16, 14|                               14~"Lat dziesięć żywy w tym grobie przetrwałem;~"
 520   1, 18|                             18~"Przez dziewięć wieków ród wasz istnieć
 521  22, 14|          naukom przychylnego męża~Muz dziewięciu brzmiały pienia~ ~
 522  30, 9 |               mogła bić z Szwedami?"~"Dziewko - rzekł ojciec - w tym nie
 523  17, 5 |              sile~Ścigał Tatary przez dzikie bezdroża,~Dzielny Ostafi,
 524  27, 11|            toczy,~Wypuszcza strzały i dziryty miota.~ ~
 525  10, 4 |             daje~"Dla lepszej w walce dzisiejszej usługi:~"Ten miecz dla ciebie,
 526  27, 11|                                  11~Z dziwem przechodniów obrócone oczy~
 527  30, 10|              Prowadzi szyki zuchwale,~Dziwią się ludy, jak odwaga męża~
 528  27, 15|             wspaniałość, przychodniów dziwiące,~Zręczność rycerstwa, turnieje,
 529  10, 6 |          Bogarodzicę",~Huknęły kotły, dźwięk zaszczęknął broni,~I ziemia
 530  30, 16|                Siodło sajdaków pyszne dźwiga brzemię~Lecz widząc pana,
 531  31, 8 |              8~"Ciężkie ci brzemię do dźwigania dano:~"Wśród srogich przygód
 532  27, 1 |             nad Dnieprem, nad Donem i Dźwiną,~Dzielni hetmani. Żółkiewski,
 533  21, 9 |       królestwo dla ciebie,~"Co Donu, Dźwiny dosięga?~"Na prawach, bitnym
 534  21, 5 |             głosem ogromnym wykrzyka,~Echo te śluby roznosi;~"Życzyrm
 535  19, 2 |               towarzysza;~"W Syrii, w Egipcie, w skalach Palestyny~Wkrótce
 536  13, 4 |           nigdy Polsce nie sprzyja,~Z Elby i Renu posiłkami wsparty,~
 537  29, 7 |                                     7~Elżbieta młoda i hoża,~Wierna miłości
 538  29, 9 |        przerwał czulą przysięgę,~Głos Elżbiety płacz tamuje;~Zdjawszy z
 539  23, 2 |             kwiecistej Sekwany~I kędy Erydan płynie,~Od muz nadobnych
 540  22, 7 |            spienionych wzdęta wichrem fala,~Zwycięski oręż swój szerzy.~ ~
 541  26, 7 |         wzdęty,~Morskiej powierza się fali;~Pod Salą szwedzkie napada
 542  10, 1 |             błędach Litwin zaślepiony~Fałszywym bogom oddawał ofiary,~Kiedy
 543  31, 3 |          rycerstwa stawały;~Proporce, farby różnymi błyszczące,~Z powiewem
 544  23, 4 |     rozstawieniu;~Przy królu siedział Farensbach, Mielecki,~Wejer, Żółkiewski,
 545  24, 7 |           czystych błoniach tej nowej Farsali~Stanęły szyki braterskie,~
 546   1, 21|          powietrzu rozchodzi,~Jak won fijołków po deszczu wilgotnym~ ~
 547  21, 4 |       Wtenczas poważny cnotą i latami~Firlej przed szyki wychodzi;~Braterskim
 548  33, 8 |                   8~Żałosne trąby, wy flety płaczliwe,~Wy srebrne orłów
 549  16, 4 |             mój kochany!~Rzekła - daj folgę smutkom i boleści;~"Długo
 550  28, 7 |              boje pod Warszawą,~Uległ fortunie, lecz się zawsze wzdrygał~
 551  25, 20|         pędzić chwile~I laur na mirtu gałązkę zamienić.~
 552  14, 7 |          obronie,~Gniotą tłumami łomy gałęziste~Męże i konie.~ ~
 553  29, 6 |       orszakiem~Postrzegł swą lubą na ganku.~ ~
 554  21, 9 |           Spoczywa twoja potęga,~"Nie gardź tym berłem, co Piastowie
 555  33, 9 |              świątynią przy światłach gasnących~Porywa młodzież z wozu ciężar
 556  13, 5 |           biegun wiatronogi,~I słońce gaśnie, i dmie wicher srogi.~ ~
 557   6, 12|               mąż, co mnie wspierał,~"Gdym się tułał opuszczony,~"Dla
 558  11, 4 |                     4~Zawisza Czarny, gdyż z tego imienia~Znany był
 559  28, 18|                                   18~"Gdziekolwiek przyjdzie dni mych kresu
 560 Bog    |            pieczą ima~Diabłu ją odima~Gdzieto sam króluje, k sobie ją
 561  22, 17|                            17~Inaczej geniusz zawistny narodu,~Inaczej
 562  31, 4 |                                  4~Te gęste szyki na złotym rydwanie~
 563  22, 3 |             chce poddać bramy miasta,~Gidy wśród strwożonych urzędników
 564   7, 7 |              władający książę,~"Stary Giedymin ma córę nadobną,~"Z tą ślub
 565   7, 10|             kwiecistymi splety,~Przez Giedymina powróceni jeńcy,~Starcy,
 566   8, 13|           siebie Wierzynek,~Od srebra gięły się stoły;~Każdy, biorąc
 567  30, 17|                      17~Wódz rzekł do giermków "Dla mojego wnuka~"Niechaj
 568  18, 2 |                                    2~"Giermku - rzekł hetman głosem osłabionym -~"
 569  29, 15|               Niech, jak ty, walczy i ginie.~
 570   7, 8 |               głowie,~Hożą, rumianą i gładkiego lica~Schyleniem głowy męża
 571  19, 10|           patrzącym wycisnęły,~A choć głaz twardy zwłoki jego kryje,~
 572   7, 2 |               W równinach Płowcow i w głębi potoków~Krzyżackich trupów
 573  21, 7 |              nocnej ciszy,~Gdy w śnie głębokim wszystko pogrążone,~Nieścigłym
 574  17, 2 |           łaskawy, nigdy nie darował;~Glińskiego za to, że ojczyznę zdradził,~
 575  30, 6 |             klęską odparty,~Ściśniony głodem, gdy bramy otwiera,~Gustaw
 576  31, 4 |         okręża:~"Jakiego - wola przez głośne pytanie -~"Za króla chcecie
 577  31, 2 |        stolicą włość nazwiskiem Wola,~Głośnie w dziejach naszych znana;~
 578   1, 3 |               ciężko szukać zgody;~Na głośnych sporach czas upływał drogi;~
 579   9, 15|       Wieszczego dzisiaj posłuchajcie głosu.~ ~
 580   7, 8 |             gładkiego lica~Schyleniem głowy męża naprzód wita,~Dziwi
 581  29, 15|           tych cieniem;~Niech księżyc głuchej mogile~Przyjaznym świeci
 582   7, 8 |               naprzód wita,~Dziwi się gmachom i o wszystko pyta~ ~
 583  20, 1 |                         1~W wyniosłym gmachu dwóch narodów stany~Już
 584   9, 20|                                    20~Gnębiła włościan wojska chciwość
 585   1, 5 |            wiekuisty,~A na nim bocian gniazdo swe zakładał.~ ~
 586   4, 11|               sile~Długą pokutą płaci gniewu chwile.~ ~
 587   2, 13|               świetnymi,~Przyjmując w Gnieźnie Ottona cesarza,~Dziwi przepychem
 588   3, 7 |                                     7~Gniezno, siedlisko możnych niegdyś
 589  14, 7 |             kopie, daremne w obronie,~Gniotą tłumami łomy gałęziste~Męże
 590  27, 1 |                     1~Nie w świetnych godach wzrósł młody królewicz,~
 591  19, 10|                      10~Ten blask, te godła wielkości wspaniałe,~Co
 592  32, 1 |             ozdobił,~Ten po najwyższą godność śmiele sięga,~Wart berła,
 593  29, 5 |             go twymi piersiami,~"Bądź godnym przodków i siebie.~"Wiedz,
 594   7, 10|                           10~Weselnym godom przydali najwięcej,~W śnieżnym
 595  11, 2 |            ducha,~Uczył, jak na ostre godzić;~A gdy Zawisza już umiał
 596   3, 11|              Polaków hufcem otoczony,~Goić ciężkie kraju blizny.~ ~
 597  11, 9 |          powierza.~I sam, gdzie Dunaj Gołąbne oblewa,~Z ogromnym wojskiem
 598  30, 4 |        Przyszedł pod Monasterzyska,~Z gołymi piersi wpadł pierwszy na
 599  11, 11|            jedną z swoich łodzi.~Mąż, gońca mierząc srogimi oczyma,~
 600  30, 11|             Znosi Kozaków lub Tatarów goni.~ ~
 601   4, 6 |           wojownic~Już nie turnieje i gonitw zakłady,~Lecz uczty, zbytek
 602  17, 8 |           snuł się August młody,~Kędy gonitwy zwodzono.~Kwitną nauki,
 603  11, 1 |                               1~Wśród gór Karpackich, w zamku starożytnym~
 604   3, 6 |             ludu, ciężkie narzekania,~Goreją Pańskie świątnice.~ ~
 605   2, 11|          miecz zwycięski podnosząc do góry,~W bramę uderza.~ ~
 606  28, 18|           mych kresu dożyć,~"Skończyć gorycze, ciężkie niepokoje,~"Błagam
 607  33, 11|         słodkich nadziei ziszczenia -~Gorzkie zawody.~ ~
 608   1, 6 |              naokoło~I dobroć jego, i gościnna hojność:~Znajdował, lemiesz
 609   1, 9 |            przecudnej urody~Wchodzi w gościnne biesiadników progi.~ ~
 610 Bog    |         sławiena Maryja!~U Twego syna gospodzina, matko zwolena, Maryja!~
 611  28, 3 |               pomściła młódź, walczyć gotowa,~Śmierci hetmana.~ ~
 612  21, 6 |             swywolę,~Gwałceniem prawa gotować niewolę?~ ~
 613   1, 4 |               do wielkich przeznaczeń gotował;~Wpośród Kruszwicy spokojnych
 614  10, 3 |          Książę Mazowsza z swym ludem gotowym,~I śmiały Witold w pancerzu
 615   6, 6 |              imieniem rodaków:~"Oddal Goworka, korona~"Nazad ci będzie
 616   6, 11|          sobie, krajowi,~"I co winien Goworkowi."~ ~
 617  33, 1 |                   1~Spomiędzy bojów i gradów ognistych,~Wierna swej sprawie,
 618   8, 7 |             grody;~Szereg twierdz, co granic strzeże,~Obronne baszty
 619  25, 16|               łez i rozpaczy~"Wyniósł grobowiec i zwłoki w nim schronił;~"
 620  16, 9 |              Z radością - rzecze - do grobu zstępuję,~"Kiedy zwycięską
 621  16, 16|           świątyniach przodków twoich groby,~"Lubych rodaków i przyjaciół
 622  23, 6 |         więźniowie,~Niesiono wziętych grodów wizerunki,~Zdobyte lupy
 623  25, 9 |            wieże niebotyczne~"Dawnego grodu, oręż twój gotowy~"Wojska
 624   8, 5 |                 5~"Nie dość obce ludy gromić,~"Czas jest szczęśliwym
 625  19, 4 |             dzielnej prawicy,~"Którąś gromił najezdników!~"Już cię nie
 626   1, 20|           Zagrzmi juz dla was wpośród gromów bicia,~"Gdv Bóg wszechmocny
 627   4, 10|             10~Rzym znieważony cisnął gromy swoje~Na króla, na lud,
 628  29, 4 |               siła chęci zdradza,~Gdy grot z słabej pada dłoni,~Syn
 629   9, 10|         zapalczywy Ziemowit przerywa~"Gróźb się nie boję, odmowy me
 630  12, 17|           zgonie twarz srogim wyrazem~Grozić się zdaje,~ ~
 631  32, 6 |        Mustafa, tłum Turków zawzięty,~Groźnie się zbliżał ku wiedeńskim
 632  22, 13|            święte~I szczęście państwa gruntuje.~ ~
 633  10, 4 |                              4~Już do Grunwaldu wojsko się zbliżało,~Kiedy
 634  23, 5 |               dał mu synowicę;~Wiodąc Gryzełdę do ołtarzów świętych,~"Bierz -
 635  14, 12|             błonie, Bogu dzięki daje,~Grzebie poległych i czwartym obozem~
 636 Bog    |               krześciany.~ ~O duszy o grzeszne sam Bóg pieczą ima~Diabłu
 637  10, 7 |          pędzone wiatrami,~Gdy srogim grzmotem uderzą o siebie,~Tak hufce
 638  33, 9 |          ciężar drogi~I wnosi wpośród grzmotu dział bijących~W wieczności
 639  11, 12|       wierzchołka czuba czarna końska grzywa~Jeży się w górę i na barki
 640  22, 6 |           prochy ciska lont tlejący~I gubi niemęskie grono.~ ~
 641  30, 6 |            głodem, gdy bramy otwiera,~Gustaw oglądać pragnie bohatera.~ ~
 642  30, 8 |            dobranych~W Rudniku ledwie Gustawa nie schwytał,~Znowu mszcząc
 643  24, 6 |         wesprzeć tron zachwiały,~I do Guzowa przybywa,~Tam Zygmunt z
 644  21, 6 |           znając, jak karcić swywolę,~Gwałceniem prawa gotować niewolę?~ ~
 645  23, 12|       Zborowski, z przewagi dumny,~Że gwałcił prawa, siał w narodzie trwogi,~
 646  23, 9 |         przodków zwyczaje,~"Kiedy kto gwałtem chce nad nim panować~"Moc
 647   9, 20|        chciwość wściekła.~Król mówił "Gwałty, niechaj sąd ukróci,~"Niech
 648  28, 1 |                          1~Pod smutną gwiazdą Kazimierz się rodził:~Za
 649  11, 12|         niezłomny,~Czarną z srebrnymi gwiazdami kolczugę,~Wkłada mu szyszak
 650  16, 14|                 Nie dla mnie słońce i gwiazdy świeciły,~"Ciemność, zgryzoty
 651   9, 16|                                   16~"Gwoli waszemu szczęściu i potędze~"
 652   8, 9 |         naówczas bezdrożny,~I Lwów, i Halicz przemożny.~ ~
 653  12, 12|           slawy i podbić zawody~Umiał hamować.~ ~
 654  19, 7 |              I wściekły rokosz powagą hamował.~ ~
 655  26, 4 |             pod Zamoyskim pole,~Wódz, hamując zbytek męstwa,~"Na lepsze -
 656  18, 20|              Cześć - rzecze - mężnym, hańba zniewieściałym!~"Idźcie
 657  16, 17|            śladem;~"I cóż, że zdrajca hańbę swą przeżyje,~"Gdy Polskę
 658  16, 11|                         11~"O wieczna hańbo! O wspomnienie smutne!~"
 659   5, 5 |              niesławę narodu~"I podły haracz zapłacę."~ ~
 660   2, 9 |         Polaków, tylekroć doznana,~Na hardych karkach przeważnie ciążyła,~
 661  19, 8 |           obrzędy rycerskie~Husarze w hartownej stali~Buńczuk chorągwie
 662   9, 1 |            się wątek,~A prawo berła w Hedwidze złożone,~Na ten jedynie
 663   9, 23|               oblewając łzami,~Piękną Hedwigę dotychczas wspomina.~ ~
 664   6, 1 |              1~Od dworaków opuszczona~Helena, w stroju niedbałym,~Gdy
 665  12, 16|             głosy,~I topią w czoło, z hełmu obnażone,~Śmiertelne ciosy.~ ~
 666  21, 5 |           Życzyrm wszyscy mieć królem Henryka".~Prymas w niebo ręce wznosi,~
 667  25, 4 |            nim w zbyt drogim kamieniu~Herb Żółkiewskiego i rdzy krwawej
 668  25, 8 |                           8~"Cóż, gdy hetmanem zostać z rycerza~"I świetnym
 669  27, 1 |               Donem i Dźwiną,~Dzielni hetmani. Żółkiewski, Chodkiewicz,~
 670  25, 10|                                   10~"Hetmanie, pełen nieśmiertelnej sławy,~"
 671  24, 6 |              wojskiem w poczcie swych hetmanów~Spotyka tłumne hufce rokoszanów.~ ~
 672  32, 11|           Wjeżdża Jan Trzeci z swoimi hetmany,~Wpośród radosnych pospólstwa
 673  27, 3 |              niestały wiąże,~Już tłum hojarów w poddaństwie się chwieje;~
 674   1, 6 |               dobroć jego, i gościnna hojność:~Znajdował, lemiesz prowadząc
 675  14, 15|                Gdy mistrz krzyżacki z hołdem się opiera,~On ciągnie z
 676  10, 13|             Niech na ich widok zadrżą hołdownicy.~"Sczernią je wieki, zaginą
 677  17, 9 |     niewdzięczność przejrzana,~Ni, że holdownik targnie się na pana.~ ~
 678  30, 13|                           13~Gdy pułk Holzacki zbliżał się do bramy,~Suknie
 679  19, 6 |             Zwycięstwo pod Obertynem,~Homel, Starodub, dzielnym szturmem
 680   3, 13|                    13~"A witajże nam, hospodynie drogi!"~Odgłos się szerzył
 681  29, 2 |          rolnik pług i rolę,~Wszędzie hoże wiodą branki,~Pasterz woli
 682  32, 8 |             Sam spiesznie wiedzie swe hrfce dobrane,~Już na Kalbergu
 683   4, 6 |         zakłady,~Lecz uczty, zbytek i huczne biesiady.~ ~
 684   4, 8 |               składa,~Z rozkazu króla huf dworzan zawzięty~Z dobytą
 685  27, 4 |                           4~Walecznym hufcom nic nie kładzie tamy~Wiaźma,
 686  33, 5 |              Już go nie widać wpośród hufców dzielnych:~Gdzie jest?...
 687   8, 2 |               wojować mieli,~Licznymi hufcy stanęli.~ ~
 688  27, 10|             przybywa Ludwika,~Ozdobny hufiec wśród krzyków weselnych,~
 689  10, 6 |          śpiewać pieśń "Bogarodzicę",~Huknęły kotły, dźwięk zaszczęknął
 690  11, 10|          stronie,~Gdy ujrzał tureckie hurmy,~I blask księżyca, i męże,
 691  19, 8 |             zaczęto obrzędy rycerskie~Husarze w hartownej stali~Buńczuk
 692  26, 13|                       13~Jeszcze swej Hymen nie zgasił pochodni,~Kiedy
 693  18, 9 |             kędy buków cienie,~"W nim hymnów Pańskich słodkie pienia
 694  19, 5 |             go ciśnie głęboki,~Zwolna idące czarne ujrzał mary,~Na nich
 695  18, 20|                hańba zniewieściałym!~"Idźcie i dzielnie poczynajcie sprawę!~ ~
 696  31, 3 |         błyszczące,~Z powiewem wiatru igrały;~W zbrojach, jak gdyby lud
 697  25, 12|            Lecz jak odmiennej fortuny igrzysko.~ ~
 698  26, 10|                                    10~Ilekroć Polska nieprzyjaciół miała,~
 699  17, 4 |            Dalej Sieniawski, Zaremba, Iłowski.~ ~
 700 Bog    |               grzeszne sam Bóg pieczą ima~Diabłu ją odima~Gdzieto
 701  11, 4 |           Zawisza Czarny, gdyż z tego imienia~Znany był później u świata,~
 702   6, 6 |             na Leszka podwoje,~Mówiąc imieniem rodaków:~"Oddal Goworka,
 703  23, 13|           jego trwają dowody:~Zbity w Inflanciech Suderman zuchwały,~Wzięte
 704   6, 3 |        przytulę do łona,~"Lecz skądże inna obrona?"~ ~
 705   1, 18|             istnieć będzie,~"A po was inni tron Piastów osiędą~"Ujrzy
 706  22, 13|          tylko boie ukończył zawzięte~Innym się trudem zajmuje:~Wskrzesza
 707  29, 2 |            wiodą branki,~Pasterz woli iść w niewolę,~Niż odstąpić
 708   1, 20|           oziębłych zwłokach wskrzesi iskrę życia"~ ~
 709  28, 10|              srogiej zimy, pod niebem iskrzącym~Nasi walczyli.~ ~
 710   1, 18|              dziewięć wieków ród wasz istnieć będzie,~"A po was inni tron
 711   |                             WŁADYSŁAW IV~ur. 1595, 1632-1648~Śpiew
 712   4, 2 |                            2~Wchodzą: Izasław, książę na Kijowie,~Z nim
 713   4, 6 |               Już Kijów bierze, wraca Izasława;~Ale w rozkoszach bogatej
 714  32, 16|              przykrej niedoli,~Z swym Jabłonowskim lub w uczonym gronie~Chodził
 715  24, 9 |              Już duch niezgody wionął jad piekielny~W obłąkane wodza
 716  32, 12|               wita;~W licznym orszaku jadą z nim dworacy,~Szata ich
 717   9, 19|                              19~Odtąd Jadwiga staranie swe łoży,~By Polskę
 718   |                             KAZIMIERZ JAGIELLOŃCZYK~ur.1427,1447-1492~Śpiew
 719  26, 19|             nim śmiertelne,~Łzą cichą jagody rosi.~ ~
 720  18, 1 |       odbierały bole,~Chcąc przynieść jaką ulgę tęsknej dobie,~Kazał
 721  21, 8 |              w śląskiej ziemi.~"Ach!  jakaż - rzecze - o Królu przyczyna~"
 722  11, 5 |           towarzyszy~"Polegaj na nim, jakby na Zawiszy".~ ~
 723  31, 7 |          Pierwsza hołd oddaje tobie;~"Jakeś był synem, lubym sercu memu,~"
 724  26, 20|          jesteście Polacy,~"Walczcie, jakeście walczyli.~ ~
 725   3, 10|               przed nim opowdac jęła,~Jaki cios Polskę ugodził,~Zapłakał
 726   2, 12|             gdzie się Polacy zagnali,~Jakie z Czech, Niemiec odnosili
 727  31, 4 |             Najwyższy kapłan okręża:~"Jakiego - wola przez głośne pytanie -~"
 728  13, 7 |                                  7~"W jakimże, Królu, oglądam cię bycie~"
 729  32, 7 |              poseł jego, widząc króla Jana,~"Ratuj! - zawołał - i Wiedeń,
 730  17, 7 |             Na Owida wdzięcznej lirze~Janicki rymem rozrzewnia żałosnym;~
 731   4, 2 |               młodzi królewice,~Bela, Jaromir; ci w krótkiej osnowie~Mówią
 732   4, 4 |          orężem, obdarza pokojem;~Już Jaromira odbiera dzierżawy,~Nad Cisą
 733   2, 6 |                            6~Wtenczas Jarosław Ruś żyzną wydziera,~Już
 734  13, 9 |      trwożliwe~Litości króla błagają,~Jarzma Krzyżaków Prusy niecierpliwe~
 735  32, 4 |         orszakiem;~Ci rodem, Jan nasz jaśniał tylko chwałą,~Umiał zwyciężać,
 736   9, 2 |                                     2~Jaśniała wdzięki królewska dziewica,~
 737  32, 17|                a jak słońce u zachodu~Jaśniejszym ziemię oświeca promieniem,~
 738  20, 8 |             dając chorągiew rozwitą:~.Jasności Waszej - rzekł - odtąd powierzam~"
 739   1, 5 |             posiadał,~Cienił lepiankę jawor wiekuisty,~A na nim bocian
 740   1, 13|           ręce~Oparłszy, siedział pod jaworu cieniem:~Znów przed dom
 741 Bog    |           człowiecze,~Słysz modlitwę, jąż nosimy,~A dać raczy, jegoż
 742  15, 5 |              nachodzić.~Król w Lidzie jęcząc w śmiertelnej niemocy,~Odważnej
 743  29, 1 |        rycerze młodzi,~Żałosnej lutni jęczenie;~Niech w was chęć do sławy
 744  12, 11|              widząc wspólną mowę, ród jednaki,~Królem go głoszą.~ ~
 745  24, 7 |          morderskie:~Gdzie spojrzysz, jedne i szyki, i bronie,~Też same
 746 Bog    |              jąż nosimy,~A dać raczy, jegoż prosimy,~A na świecie zbożny
 747  16, 18|         wyrzekłszy te słowa,~Okropnym jękiem przeraził więzienie:~Na
 748   3, 10|             Tu rada przed nim opowdac jęła,~Jaki cios Polskę ugodził,~
 749  15, 5 |      tatarskie jak cień czarnej nocy,~Jęły na Litwę chmurami nachodzić.~
 750   7, 12|              Niech wsiąknie w ziemię; jeńce, com ci wrócił,~"Niech zaludniają
 751 Bog    |       wspomionał człowieka pirwego.~ ~Jenże trudy cirpiał zawierne~Jeszcze
 752  26, 20|         chwili,~"Lecz się nie trwożę, jesteście Polacy,~"Walczcie, jakeście
 753  20, 5 |                                    5~"Jesteśmy możni, będziem potężnymi,~"
 754   5, 3 |            przód się szyków wydziera,~Jeździ na czaty, głód i zimno znosi~
 755  30, 2 |            ręku, w żelaznym szyszaku,~Jeździł na podsłuch i czaty,~Acz
 756   1, 2 |            niebotyczne~Odbijaly się o jezioro czyste.~ ~
 757  11, 12|            czuba czarna końska grzywa~Jeży się w górę i na barki spływa.~ ~
 758   4, 12|             kamień leży mchem okryty,~Jodła mu cienia i chłodu dodawa;~
 759   |                       POGRZEB KSIĘCIA JÓZEFA PONIATOWSKIEGO~ur. 1763 +
 760  32, 9 |            zwierza,~Lotnym się szybem jpod obłoków ciska,~Z tym pędem
 761  26, 15|            Liczne szyki pod Chocimem,~Juczne wielbłądy, działa i lud
 762   1, 22|            Jeszcze Piast dumał, gdv z jutrzenki blaskiem~Lud niecierpliwy
 763 Bog    |            odima~Gdzieto sam króluje, k sobie ją przyima.~ ~Maria
 764  16, 1 |             nigdy nie dochodził,~Kędy kaganiec, z środka sklepień ciemnych~
 765  32, 8 |             swe hrfce dobrane,~Już na Kalbergu w oczach oblężonych~Widać
 766  27, 7 |               swymi;~Białę, Drohobuż, Kaługę z Możajskiem~Okrywa wojskiem
 767   4, 12|                          12~Tam dotąd kamień leży mchem okryty,~Jodła
 768  31, 9 |           przeszkód doznawał;~Turczyn Kamieniec i Podole bierze,~Spisek
 769  17, 5 |        Radziwille,~I Boratyński, i ty Kamieniecki,~I ty, coś w niewielkiej
 770  25, 4 |            hełm, na nim w zbyt drogim kamieniu~Herb Żółkiewskiego i rdzy
 771  18, 9 |        słodkie pienia słyszy,~"I głos kapłana, i organów brzmienie.~ ~
 772  20, 1 |                Poważny senat i święte kapłany,~I stan rycerski z bułatem
 773  10, 8 |           czarną, krzyż na boku ryty,~Kaptur na głowie, pas złoty przez
 774  32, 6 |                                     6~Kara Mustafa, tłum Turków zawzięty,~
 775  26, 9 |           gniewem się zapalał~I umiał karać surowo.~ ~
 776  11, 15|             ciosami płytkiej stali~Na karacenach srebrna łuska pryska,~Padają
 777  26, 17|                             17~Próżno Karakasz przykładem i głosem~Do rzezi
 778  21, 6 |               Czemuż, nie znając, jak karcić swywolę,~Gwałceniem prawa
 779   2, 9 |          tylekroć doznana,~Na hardych karkach przeważnie ciążyła,~Poległy
 780  10, 5 |              lecz i te się zdadzą~"Na karki dumnych" - Jagiełło odpowie.~"
 781  24, 1 |            swoją wywierał:~Zborowscy, karmiąc zemsty osobiste,~Burzyli
 782  26, 9 |               wychwalał;~Kto zgwałcił karność wojskową,~Niepowściągniętym
 783   |                                       KAROL CHODKIEWICZ~+ 1621~Śpiew
 784  11, 1 |                           1~Wśród gór Karpackich, w zamku starożytnym~Mieszkał
 785  28, 2 |              to chciwość i nieludzkie kary~Zburzyły naród Kozaków waleczny,~
 786   1, 1 |             chwilach okropnego zgonu,~Karzącej zbrodnie doświadczył prawicy,~
 787  28, 16|                                   16~"Karzcie swywolę, jeśli nie zechcecie,~"(
 788  23, 10|          Jesteś mym jeńcem, tak Nieba kazały,~"Nie narzekaj na niewolę:~"
 789  30, 2 |                                   2~W Kazanowskiego zaczął służyć znaku;~Ubiór
 790   7, 4 |               smutne bojowisko~"Patrz Kazimierzu zawołał do syna -~"Patrząj
 791  33, 3 |          radość! Każdy pyta chciwie:~"Kędyż jest wódz nasz, dzielny,
 792  25, 10|          polskich nigdy nie zmazany!~"Kiedyś, z szczęśliwej wróciwszy
 793   4, 2 |           Wchodzą: Izasław, książę na Kijowie,~Z nim Węgrów, Czechów młodzi
 794  32, 1 |                               1~Przed kim Osmana uległa potęga,~Kto
 795  21, 2 |               2~To martwe ciało i ten kir śmiertelny~Wszystkim w pamięci
 796  26, 6 |               dumę Sudermana;~Przezeń kircholmska z nierównymi siły~Pamiętna
 797  29, 13|           blizny,~Ciało na tarcze swe kładą,~Nadzieje wojska, ojczyzny.~ ~
 798   9, 5 |                     5~Wilhelm rakuski kładł nadzieje pewne~W bogatych
 799  17, 12|            pory.~Nie znając, jak miał kłaść wolności tamę,~Na wiek tak
 800   4, 11|              królestwo opuszcza.~Jest klasztor Ossa, na pochyłku skały,~
 801   3, 9 |             dalekim kraju, w zapadłym klasztorze~Znaleźli króla zamkniętym,~
 802  14, 8 |         Powiększał wicher pędząc dymu kłęby,~Okropność chwili~ ~
 803   3, 9 |             głową i w prostym ubiorze~Klęczał przed ołtarzem świętym.~ ~
 804  31, 6 |             Król lubą matkę ogląda,~I klęka przed nią i z czołem schylonym~
 805  20, 7 |               nie bez skrytej trwogi,~Klęknął i króla uścisnął za nogi.~ ~
 806  13, 1 |             zaczął szerzyć~O ciężkiej klęsce pod Warną,~Lecz śmierci
 807  30, 6 |            wytrzymuje,~Szwed nieraz z klęską odparty,~Ściśniony głodem,
 808   3, 8 |                                8~Tylu klęskami chrześcian i pohańców~Rady
 809   3, 1 |             nadzieje:~Drżał sąsiad, a kmieć orał pole śmiało,~Na dworze
 810   8, 8 |          włościach chodził~I nieraz z kmieciem rozmawiał,~Wspierał w pracach,
 811 Bog    |     zmartwychwstał.~ ~Adamie, Ty boży kmieciu,~Ty siedzisz u Boga w wiecu~
 812   2, 14|        swywolę,~Pod nim bezpiecznie i kmiotek ubogi~Orał swe pole.~ ~
 813   |                                DUMA O KNIAZIU MICHALE GLIŃSKIM~ ~
 814  26, 14|       małżonkę swą ściska~I wsiada na knń i znika.~ ~
 815  22, 4 |                 rzecze - mnie, słabej kobiecie,~"Wspominać co polska cnota?~"
 816  30, 3 |              Już miał zaślubić piękną Kobierzyckę,~I rzekł do mej przy rozstaniu~,
 817   7, 10|             Starcy, mężowie, dzieci i kobiety~Ci, widząc kraj swój po
 818  30, 17|               te słowa~"Kto kraj swój kocha i Boga się boi,~Ma szablę,
 819  11, 3 |              Broń twej Ojczyzny, bądź kochance wierny!"~ ~
 820  26, 20|                  20~Wódz się odzywa: "Kochani rodacy,~"W zbyt ciężkiej
 821  29, 14|          zawiesili;~Tam nieszczęśliwa kochanka,~We łzach pędząc dni nieznośne,~
 822  17, 7 |              rozrzewnia żałosnym;~Jan Kochanowski brzmi pieniem radosnym.~ ~
 823  18, 17|      Wiśniowca, gdzie Tatarzyn dziki~"Koczując, pola zalegał taborem~"I
 824   8, 11|         cudnej urody~Z cesarzem śluby kojarzy;~Wzywa na weselne gody~Czterech
 825  18, 14|              mieczem sieką,~"Na wylot koła spisami ostrymi,~"Wszędzie
 826  12, 7 |          Wołoch i Multan lennicy~Bili kolanem.~ ~
 827   9, 6 |          uderzali blaskiem,~W złotych kołczanach szparkie nosząc strzały.~ ~
 828  26, 8 |               turkusowym,~Temu hełm i kolcze zbroje.~ ~
 829  11, 4 |          później u świata,~W ciężkiej kolczudze, nie tknąwszy strzemienia,~
 830  11, 12|          Czarną z srebrnymi gwiazdami kolczugę,~Wkłada mu szyszak ogromny,~
 831  26, 8 |                        8~Po bitwie, w kole stojąc obozowym,~Nagradzał
 832  12, 4 |              Witold swymi pomnożył,~W kolebkę z srebra czystego ulaną,~
 833  20, 2 |         Radziwiłł pieczęcie.~Zdjąwszy kołpaki witał naród pana,~A wtem
 834  21, 7 |         śmierci brata słyszy,~Rączego koma natychmiast dosiada~I samotrzeć
 835   6, 7 |          dworze,~W skromnej siedziała komnacie~I w skromnym była ubiorze:~
 836   1, 22|             oklaskiem~I na królewskie komnaty prowadzi~ ~
 837  26, 21|              oddaje,~Ściska za rękę i kona.~ ~
 838  11, 16|             dreszcz śmiertelny ścina,~Konając, lubą ojczyznę wspomina~
 839 Bog    |        widzenie~Tworca anielskie, bez końca -~Tuć się nam zwidziało
 840  16, 8 |        wojowników,~"Bitwa już ciemnym kończy się wieczorem,~"A nurty
 841  27, 9 |             dumne cary,~Pod Oczakowem Koniecposki śmiały~Po dwakroć gromi
 842  11, 12|              wierzchołka czuba czarna końska grzywa~Jeży się w górę i
 843  18, 19|        nieszczęśni oracze,~"Kraj nasz końskimi zdeptany kopyty".~ ~
 844  13, 13|               wszystko wieńczy sława,~Kopernik światu nowe nadał prawa.~
 845  14, 7 |             zbroje staliste,~Wyniosłe kopie, daremne w obronie,~Gniotą
 846  18, 4 |            Jeszcze był młodym kiedy z kopijniki~"Ponad Wiedrozą Moskwie
 847  18, 19|           Kraj nasz końskimi zdeptany kopyty".~ ~
 848  29, 7 |             jak róża,~Usta żywsze nad korale.~Cel życzeń wszystkiej młodzieży,~
 849  11, 7 |               I pod Grunwaldem, i pod Koronowem~Przeważnie gromi Krzyżaków,~
 850   |                                MICHAŁ KORYBUT~ur. 1640, 1669-1673~Śpiew
 851  27, 9 |                     9~Kiedy Władysław korzy dumne cary,~Pod Oczakowem
 852  31, 8 |          przygód pogromu~"Bronić nas, korzyć dumę wyuzdaną~"I zachować
 853  22, 15|     Przestępstwu srogi i nieubłagany,~Korzył dumę, wznosił cnotę.~ ~
 854  24, 4 |              Lecz Zygmunt z zwycięstw korzystać nie umiał.~ ~
 855   7, 11|       spokojny~Jam musiał walczyć, ty korzystaj z boju~"I spraw, by Polska
 856   4, 8 |           zawzięty~Z dobytą bronią do kościoła wpada:~Trzykroć się miota,
 857  30, 14|              I mieczem bunty uśmierza koszowych,~Ciężka go niemoc porywa,~
 858  18, 16|               nasz niedługiej swobody kosztował:~"Tatarzyn, bystre rozpuściwszy
 859   9, 8 |              kraje,~"Obszerną Litwę i kosztowne dary,~"Lecz ci Jagiełło
 860  10, 6 |          pieśń "Bogarodzicę",~Huknęły kotły, dźwięk zaszczęknął broni,~
 861  28, 9 |           Przeważnie walczył Szwedy i Kozaki,~Odzyskał Prusy, wiodąc
 862  13, 10|        wszystkich posłowie~Ciągnęli z krain odległych:~Z brzegów bałtyckich
 863  19, 3 |              wojna, tam leci;~"Któraż kraina tak jest oddaloną,~"Żeby
 864   6, 9 |          uśmierz niezgody,~"A rządząc krajem potężnym,~"Bądź sprawiedliwym
 865  23, 10|            twoją niedolę.~"Nie chcemy krajów sąsiadom wydzierać.~"Ale
 866  30, 6 |               najazdy hamuje,~W zamku krakowskim zawarty,~Tysiączne szturmy
 867  33, 16|               ochoty,~Zaostrzy oręż o krawędź twej tarczy,~Pewien, że
 868   1, 17|              kupy~"Na wschód i zachód kres państwa granicy~"Naznaczą
 869  30, 3 |          krwawym spotkaniu~"Nie jedną kresą powrócił znaczony,~Nie będę,
 870  19, 11|          Szczęśliwy kraj ten, gdzie w kresie zawodu~Mąż wielki pewien
 871  27, 15|               Lecz któż weselne zdoła kreślić gody,~Przepych, wspaniałość,
 872   4, 1 |            zawołał potrójnym:~"Trzech krewnych książąt, wygnańców z daleka,~
 873  20, 2 |                       2~Chodkiewicz z Krnitą podnosili laski,~Na litej
 874  16, 13|   Nieprzyjaciele, śledząc me obroty,~"Krok ten carowi odkryli zdradliwie;~"
 875  33, 1 |       nieodstępna znaków,~Szła wolnym krokiem do siedlisk ojczystych~Garstka
 876  20, 9 |              9~"Bądź, książę, wiernym królestwu zacnemu,~"Królom, co na
 877   7, 8 |             Stawią księżniczkę w domu królewica,~W sobolich szatach, z perłami
 878   4, 2 |            nim Węgrów, Czechów młodzi królewice,~Bela, Jaromir; ci w krótkiej
 879  27, 1 |         świetnych godach wzrósł młody królewicz,~Ale nad Dnieprem, nad Donem
 880   9, 5 |              dzieciństwa znał jeszcze królewnę,~Więc dumny, dobrze tuszył
 881   9, 7 |         poselstwo sprawiali,~Piękność królewny mowę im odjęła,~Szmer zadziwienia
 882  18, 17|             17~"Wraz hetman z Litwą i królewskim dworem~"Szedł do Wiśniowca,
 883  23, 2 |            swej krainie,~Pod czterema królmi, w nieustannym znoju,~Radził
 884  20, 9 |           wiernym królestwu zacnemu,~"Królom, co na was tył łask wyleli,~"
 885  27, 1 |      Chodkiewicz,~Uczyli księcia, jak królowie słyną.~ ~
 886 Bog    |           Domieściż twe dzieci, gdzie królują anieli.~ ~Tegoż nas domieściż,
 887 Bog    |           Diabłu ją odima~Gdzieto sam króluje, k sobie ją przyima.~ ~Maria
 888   4, 2 |        królewice,~Bela, Jaromir; ci w krótkiej osnowie~Mówią ze łzami: "
 889  27, 3 |                                     3~Krótko przysięga lud niestały wiąże,~
 890   3, 6 |                                 6~Ruś kruszy jarzmo i hołdu się wzbrania;~
 891  10, 1 |      Chrystusa przyszedł uczyć wiary:~Kruszył bałwany; gdzie gmachy pogańskie,~
 892   5, 5 |         odwagę!~"Ach, stokroć wpośród krwawego zawodu~"Koronę, życie utracę,~"
 893  30, 3 |            Chmielnickie,~"A choćbym w krwawym spotkaniu~"Nie jedną kresą
 894 Bog    |               sobie~Ręce, nodze obie,~Kry święta szła z boka na zbawienie
 895  18, 19|             was; wzięty plon obfity,~"Kryją się w puszczach nieszczęśni
 896  25, 17|           świeciłeś,~"Tyś mu na czołe krył szlachetne blizny!~ ~
 897  25, 4 |        Błyszczącą widzi stal pomiędzy krzaki:~Był to hełm, na nim w zbyt
 898 Bog    |          Kyrieeleison.~ ~Twego dzieła krzciciela, Bożycze,~Usłysz głosy,
 899 Bog    |           świętą krew przelał za nas, krześciany.~ ~O duszy o grzeszne sam
 900   |                              BOLESŁAW KRZYWOUSTY~ur. 1085,1102-1138~Śpiew
 901   7, 2 |             Płowcow i w głębi potoków~Krzyżackich trupów niezliczone stosy~
 902  13, 9 |           oddają.~Pomścił lud ucisk i krzyżackie zbrodnie,~I złączon z Polską,
 903   |    historyczny~Bitwa pod Grunwaldem z Krzyżakami~ ~
 904   7, 6 |    rozpościera:~"I niechętnym dzisiaj książęciem północy~"W powinowactwie
 905  17, 10|              oczach narodu~Nad młodym księciem wzniósł szanowne dłonie~
 906   4, 5 |                             5~Młodemu księciu wkładają koronę!~"Węgry -
 907   8, 4 |                  4~To mówiąc, spisane księgi~Z ręku Mielsztyna odbiera;~
 908   6, 13|              wojnie,~Odzyskał wydarte księstwa;~Stary Goworek przy zgonie~
 909  20, 8 |           rzekł - odtąd powierzam~"To księstwo Pruskie, tę ziemię obfitą,~"
 910   7, 8 |               wkrótce posłowie~Stawią księżniczkę w domu królewica,~W sobolich
 911  11, 10|               tureckie hurmy,~I blask księżyca, i męże, i konie,~I wrzask
 912  21, 4 |        Zburzone chuci łagodzi;~Woła: "Ktokolwiek ojczyznę miłuje,~"Niechaj
 913  19, 4 |    podniesiesz tej dzielnej prawicy,~"Którąś gromił najezdników!~"Już
 914  19, 3 |               tylko wojna, tam leci;~"Któraż kraina tak jest oddaloną,~"
 915   9, 11|            głosem odpowiada -~"Ofiary które dwa narody spoją~"Pierwszym
 916  20, 5 |         potężnymi,~"Jeśli ta Litwa, z której ród mój wiodę,~"Z koroną
 917  33, 4 |           widać na czele tych szyków,~Których był niegdyś dumą i ozdobą:~
 918  13, 8 |              huk się rozlega,~Ogniste kule przez powietrze lecą~I w
 919   1, 17|              przed sobą barbarzyńskie kupy~"Na wschód i zachód kres
 920  29, 10|      Zgromadza zewsząd rycerze,~Tuman kurzawy powstawa,~Wszędzie hełmy
 921  25, 2 |                2~Maj właśnie drzewa i kwiaty rozwijał,~Księżyc, w noc
 922  23, 2 |                 2~Z młodu na brzegach kwiecistej Sekwany~I kędy Erydan płynie,~
 923   7, 10|       najwięcej,~W śnieżnym ubiorze z kwiecistymi splety,~Przez Giedymina
 924  17, 8 |                Kędy gonitwy zwodzono.~Kwitną nauki, ludnią się pustynie,~
 925   9, 19|               łoży,~By Polskę widzieć kwitnącą, bezpieczną;~Lubym swym
 926   3, 15|               granice oczyścił~I kraj kwitnącym zostawił.~
 927  13, 13|             swoje ujęło.~Gdy wszystko kwitnie, wszystko wieńczy sława,~
 928  20, 6 |                                    6~"Łączmy się wiecznie!" - zawołał
 929  27, 7 |           swych blaskiem~Możne krainy łączy z państwy swymi;~Białę,
 930  29, 4 |               trawił w pokoju,~Męstwo łączył do urody~I drżał na wspomnienie
 931   7, 9 |         ogniem się zarży,~Obok powagi łagodność na twarzy~ ~
 932   9, 13|           głowie w złotolitej szacie,~Łagodnym okiem na swój lud spoziera~ ~
 933  19, 8 |               perskie~O twardą trumnę łamali;~Dalej kirysnik w misiurce
 934  11, 7 |         Krzyżaków,~Tam Czarny Rycerz, łamiąc pysze hordy,~Siał wszędy
 935  10, 8 |             Leci i wszystko wywraca i łamie,~Miał zbroję czarną, krzyż
 936  23, 4 |         wodzów zgromadzał~Przy bladym lampy płomieniu,~O bitwach, szturmach
 937  20, 8 |             Od króla twego przyjm ten łańcuch zloty.~ ~
 938  17, 6 |               okazałe konie~I wkładał łańcuchy złote;~A piękność, patrząc
 939  14, 5 |                                5~Jest las rozciągły okiem nieprzejrzany,~
 940  10, 10|        mieczem szczątki rozproszone~W lasach i bagnach znalazły ochronę~ ~
 941  20, 9 |                 Królom, co na was tył łask wyleli,~"Stań się przydatnym
 942  30, 15|           wojownika.~Wódz rzekł - "Ta łaska, kiedy życia koniec,~"Już
 943   3, 3 |       obarczała zdzierstwy okrutnymi,~Łaskami obcych dworaków.~ ~
 944  17, 2 |            krajowi spełniony,~Chociaż łaskawy, nigdy nie darował;~Glińskiego
 945  18, 9 |            Już długo jechał w ciemnej lasów ciszy,~"Gdy spostrzegł kościół,
 946  31, 9 |          niego powstawał.~Po czterech latach doznał w prędkim zgonie,~
 947  21, 4 |              Wtenczas poważny cnotą i latami~Firlej przed szyki wychodzi;~
 948  25, 20|             przyszedł pędzić chwile~I laur na mirtu gałązkę zamienić.~
 949  16, 6 |             mnie hojnie;~"Zwycięskich laurów jeszcze byłem chciwy,~"I
 950   5, 3 |          radością wzruszony,~Wcześnie laury zaczął zrywać;~Cały walkom
 951  30, 10|           ziemię Polski chwałę,~Przez ławv morskie na wątpliwej nawie~
 952  12, 15|        mieczem błysnął, tam przed nim leciały~Postrach, okropne rany i
 953  32, 7 |            płaczem upadł na kolana,~A legat przydał: "Ratuj chrześcijaństwo!"~ ~
 954   2, 1 |          chwały, już Mieczysław Stary~Legł w Piastów grobie.~ ~
 955  13, 5 |       Chojnicami krwawy bój stoczony,~Legły Polaków tysiące;~Już król,
 956   9, 12|               Na silne barki strumień lejąc święty,~Kapłan mu kładzie
 957  30, 5 |              słysząc, jak często krew leje,~Czcząc bohatyra, o męża
 958  11, 4 |             nie tknąwszy strzemienia,~Lekko wskoczył na bachmata,~I
 959   1, 6 |          gościnna hojność:~Znajdował, lemiesz prowadząc wesoło,~W pracy
 960  13, 12|               tronu w okazałym dworze~Lenni książęta stanęli,~Hospodar
 961  12, 7 |             Pomorzan, Wołoch i Multan lennicy~Bili kolanem.~ ~
 962  14, 4 |                              4~Ufny w lenniku i pewien przymierza,~Do
 963  17, 9 |           Szkodliwą była krajowi?~Gdy lenność pruskiej krainy bogatej~
 964  32, 6 |            wiedeńskim szańcom.~Uciekł Leopold, bojaźnią przejęty,~Stolicę
 965  30, 14|      wieńczony,~Na słomie w wiejskiej lepiance złożony.~ ~
 966   1, 5 |              pasiekę posiadał,~Cienił lepiankę jawor wiekuisty,~A na nim
 967  26, 4 |            hamując zbytek męstwa,~"Na lepsze - wolał - zachowaj się dole,~"
 968  10, 4 |         zawołał - teć oręże daje~"Dla lepszej w walce dzisiejszej usługi:~"
 969   6, 1 |            trzyma u łona,~Co go zwano Leszkiem Białym.~Tak szerzy skargi
 970   7, 2 |              trupów niezliczone stosy~Leżące konie zabite rycerze~I połamane
 971  16, 8 |       najezdników,~"Schodzę obszernym leżących taborem,~"Uderzam w poczcie
 972  21, 1 |              ostatni,~Na śmiertelnych leżał marach,~Senat, kapłani,
 973  30, 8 |                                 8~Nie liczby Szwedów ale - gdzie są? -
 974  15, 5 |            chmurami nachodzić.~Król w Lidzie jęcząc w śmiertelnej niemocy,~
 975  17, 7 |          oznacza;~Na Owida wdzięcznej lirze~Janicki rymem rozrzewnia
 976  30, 15|                     15~Tu mu od króla list przynosi goniec~Z buławą
 977  20, 2 |            Krnitą podnosili laski,~Na litej szacie mieli drogie spięcie,~
 978   7, 9 |           ślubie i oddaniu ręki~Wkoło litewscy stali wojownicy,~Na barkach
 979  18, 12|               doznane,~"Skoro mu dana litewska buława,~"Kędy car przywiódł
 980   7, 7 |                                    7~"Litewskim ludem władający książę,~"
 981  13, 9 |         szturmem, niewiasty trwożliwe~Litości króla błagają,~Jarzma Krzyżaków
 982  17, 1 |             Po ciężkich burzach nieba litościwe,~Dając nam wielkiego męża,~
 983   1, 20|            Gdv Bóg wszechmocny zawsze litościwy,~"W oziębłych zwłokach wskrzesi
 984  11, 7 |                    7~Obdarzon zbroją, litym złotogłowem,~Do własnych
 985  16, 3 |              niego chętnie w ciemnych lochach żyje,~W nich zorzę życia
 986  11, 11|               Szle poń jedną z swoich łodzi.~Mąż, gońca mierząc srogimi
 987  26, 7 |                      7~Tam, w wątłych łodziach ogień niosąc wzdęty,~Morskiej
 988  14, 7 |               obronie,~Gniotą tłumami łomy gałęziste~Męże i konie.~ ~
 989  22, 6 |           łono,~Drugą na prochy ciska lont tlejący~I gubi niemęskie
 990   9, 5 |          dumny, dobrze tuszył o swych losach.~ ~
 991   4, 12|      nieśmiertelne czyny,~Płacząc nad losem, nie pamięta winy.~
 992  13, 1 |          wysiał liczne posty,~By mu o losie monarchy doniosły.~ ~
 993  10, 12|           Król, patrząc na tak ciężką losów zmianę,~Zapłakał rzewnie: "
 994   9, 15|             Wspólnego odtąd doznający losu~"Drogiej krwi Piastów ostatniej
 995  30, 7 |         zebranem,~Szybkiej błyskawicy lotem~Tu Szwedów schodzi i gromi
 996  32, 9 |           kiedy w dole zoczy zwierza,~Lotnym się szybem jpod obłoków
 997  26, 19|             rotmistrze dzielne,~Gdy z łoża wódz się podnosi;~Każdy,
 998   4, 5 |             Mogłem zatrzymać za trudy łożone,~"Lecz wolę oddać, komu
 999  22, 6 |             jedną ręką sztylet biorąc lśkuiący,~Uderza w śnieżne swe łono,~
1000  26, 21|               Tu wodzów tuli do łona:~Lubomirskiemu buławę oddaje,~Ściska za
1001  16, 16|               przodków twoich groby,~"Lubych rodaków i przyjaciół tkliwych,~"
1002  17, 8 |               zwodzono.~Kwitną nauki, ludnią się pustynie,~Wznoszą się