Part, Strofa

2006  18, 15|              ze spragnieni w znoju~"W przyłbicach wodę z krwią zmąconą pili.~ ~
2007  32, 14|        wdzięczności zapłaty:~W każdym przymierzu i w każdej wyprawie~Nie
2008  18, 1 |          srogie odbierały bole,~Chcąc przynieść jaką ulgę tęsknej dobie,~
2009   7, 7 |            ozdobną~"Ujrzysz ją, synu, przyniesie ci więcej~"Pojmanych więźniów
2010  24, 5 |     Niezdolnym rządem umysły zburzone~Przyniosły klęskę krajowi:~Zebrzydowskiego
2011  30, 15|                15~Tu mu od króla list przynosi goniec~Z buławą dla wojownika.~
2012   7, 1 |          tarczach wojownicy stali~I o przypadkach bitwy rozmawiali~ ~
2013   4, 4 |                                  4~Co przyrzekł, spełnił. Czechy i Morawy,~
2014   9, 16|        jedność, w świętej stwierdzona przysiędze,~"Żadną przygodą nie będzie
2015  29, 9 |                  9~Żal przerwał czulą przysięgę,~Głos Elżbiety płacz tamuje;~
2016  11, 5 |           ziemi,~Kiedy go wychwalano,~Przysłowiem było bojów towarzyszy~"Polegaj
2017  32, 13|             bracie,~Żem ci uczynił tę przysługę miłą."~ ~
2018   1, 15|              zasłonę,~"Aniołów swoich przysyła do ciebie~"Z rozkazem, żebyś
2019  16, 15|           zwłoki, ostatki tej nędzy,~"Przysypiesz, córko, garstką obcej ziemi!~"
2020   8, 4 |             zakon - rzecze - zawiera~"Przyszłego szczęścia zarody,~"Waszą
2021  31, 1 |         nieraz walką nader krwawą~Nie przyszło o nie rozpierać;~Przez miłość
2022  22, 16|            wadach,~I możne państwo na przyszłość postawić~Na wiekuistych
2023   6, 11|         królowa,~Gdy we łzach wszyscy przytomni,~Książę odpowie w te słowa:~"
2024  30, 11|             wybudzał rycerza~Wszędzie przytomny tu Moskwę zwyciężył,~Tam
2025  15, 4 |       wygnaniec do Wilna powraca,~Tam przytrzymany, gdy swe żale głosi,~Nowa
2026  31, 7 |              Ta matka, co cię do łona przytula,~"Wczoraj jeszcze o tej
2027   6, 3 |               biedna dziecino!~Ja cię przytulę do łona,~"Lecz skądże inna
2028   1, 19|                    19~"Ale pomyślność przywiedzie zepsucie~"Wkradną się zbytki
2029   3, 3 |                 3~Z niechętnej do nas przywiedziona ziemi,~Nienawidziła Polaków,~
2030  18, 12|            litewska buława,~"Kędy car przywiódł tłumy nieprzejrzane,~"I
2031  19, 10|               w mgnieniu oka zmknęły,~Przywodząc na myśl, jak wszystko nietrwałe,~
2032  15, 5 |            Odważnej Litwie nie zdołał przywodzić.~W Glińskim nadzieja, ten
2033  33, 3 |            okazały,~"Co nam tak długo przywodził szczęśliwie~"Na polu chwały?"~ ~
2034  18, 1 |             ulgę tęsknej dobie,~Kazał przywołać szlachetne pacholę.~ ~
2035  13, 8 |           Król ściąga szyki, porządek przywraca,~Wkoło Chojnice oblega,~
2036   8, 12|          gonitwach,~Od piękności dank przyznany~Zwycięzcy w szczęśliwych
2037  23, 14|               znakomite~Do domu swego przyzywa;~A wdzięczne muzy czynom
2038   5, 6 |        miejsce, dla srogiej pamiątki,~Psiem Polem dotąd nazywa.~
2039   5, 6 |        Poległy trupów ich stosy;~Tłum psów żarłocznych pokrwawione
2040   9, 14|          Polaków,~Brzęcząc, jak gdyby pszczół wiosenne roje,~I chwiejąc
2041  18, 13|          szyki do sprawy gotowe,~"Jak ptak na koniu białonogim lata,~ ~
2042   1, 2 |           rozliczne,~Długie oszczepy, puklerze staliste;~Zamku Popielów
2043  30, 13|                                13~Gdy pułk Holzacki zbliżał się do
2044  25, 8 |          zostać z rycerza~"I świetnym pułkom przewodzić zacząłeś?~"Granice
2045   1, 23|                         23~Już wdział purpurę, wziął miecz wojowniczy,~
2046  19, 9 |         zwieszoną,~Gdy raptem bystrym puścił się zawodem,~A gdy drzewce
2047  18, 6 |               zagony~"Znosiły wojska, pustoszyły kraje,~"A car w rozpaczy,
2048   7, 4 |         widowisko~"Skąd nieludności i pustyń przyczyna~"Ścięte w dniu
2049  21, 8 |               zawody,~"By na burzliwe puszczać się niezgody.~ ~
2050  18, 19|             plon obfity,~"Kryją się w puszczach nieszczęśni oracze,~"Kraj
2051  14, 14|           Turków zapędy~Aż po Wisłokę puszczały zagony,~Z licznymi jeńcy
2052  14, 6 |               Walą się z trzaskiem co puszczę przeraża,~Podcięte drzewa.~ ~
2053  11, 7 |             Tam Czarny Rycerz, łamiąc pysze hordy,~Siał wszędy postrach
2054  33, 13|           twoich czynów:~Wzniosą grób pyszny, zawieszą na szczycie~Wieniec
2055   2, 8 |                              8~Pędzi, pytając, gdzie nieprzyjaciele?~Widzi
2056  30, 8 |              Szwedów ale - gdzie są? -pytał~Z hufcem rycerzy dobranych~
2057  31, 4 |           Jakiego - wola przez głośne pytanie -~"Za króla chcecie mieć
2058  28, 18|               niepokoje,~"Błagam was, raczcie w grobie przodków złożyć~"
2059  21, 7 |               o śmierci brata słyszy,~Rączego koma natychmiast dosiada~
2060 Bog    |           modlitwę, jąż nosimy,~A dać raczy, jegoż prosimy,~A na świecie
2061  32, 13|                Rzekł mu król polski: "Rad jestem, mój bracie,~Żem
2062  28, 17|           Brońcie orężem, wspierajcie radami~"Lubą ojczyznę.~ ~
2063   8, 10|        stolicy,~A lud go wita wesoło,~Radne pany, wojownicy,~Otaczają
2064  15, 1 |         potwierdził nadania.~Zaszła w Radomiu pamiętna ustawa,~Że sejm
2065  31, 5 |         majątek;~Już go z okrzykiem i radosną zgodą~Pomimowolnie na gmach
2066  20, 7 |                             7~Gdy łzy radosne niejeden wylewa,~Aż Jan
2067   2, 11|               rozstąpione mury,~Wśród radosnego wokoło żołnierza,~A miecz
2068  12, 1 |           przyjście jego przez okrzyk radosny~Naród obchodził~ ~
2069  32, 11|               swoimi hetmany,~Wpośród radosnych pospólstwa okrzyków;~Gdzie
2070 Bog    |              Tobą byli,~Gdzie się nam radują wsze niebieskie siły~ ~Była
2071   3, 8 |        klęskami chrześcian i pohańców~Rady państwa poruszone,~Do Kazimierza
2072  28, 4 |            godzien przekleństw niecny Radziejowski~Szwedów zwołuje.~ ~
2073  20, 4 |               Pod Newlem dzielny oręż Radziwiłła~"Zwycięża; Łaski pędząc
2074  17, 5 |              zdradziecki,~Mężny Jerzy Radziwille,~I Boratyński, i ty Kamieniecki,~
2075 Bog    |            daj,~Bychom szli wszyćcy w raj~
2076 Bog    |              zbożny pobyt,~Po żywocie rajski przebyt, Kyrieeleison.~ ~
2077  23, 5 |         świętych,~"Bierz - rzecze - z rąk mych dziewicę,~"Świetną
2078  30, 11|              tu Moskwę zwyciężył,~Tam Rakoczego uśmierza~I, nigdy mściwej
2079  28, 5 |         niepomny na maństwo~Wkracza z Rakoczym z niewiarą zuchwałą,~Rzekłbyś,
2080  23, 8 |         Byczyną błonie się rozszerza,~Rakuzan wojsko spotyka;~Woła na
2081  10, 8 |               głowie, pas złoty przez ramię~Nikt go nie wstrzymał i
2082  22, 10|               Uczuły ciężar polskiego ramienia~Niezwiedzone dotąd kraje.~ ~
2083  12, 2 |       Natenczas Witold, dzielnym swym ramieniem~Zbiwszy za Wołgą hordy Tamerlana,~
2084   1, 8 |               i Piast nasz sędziwy~Od rana całym trudnią się obchodem:~
2085  13, 6 |          potokach rycerza.~Ten ciężką ranę gdy ręką zakrywa,~Tak się
2086  33, 8 |              dźwięki,~Umilczcie!... - ranią piersi moje tkliwe~Te smętne
2087  29, 14|          nieznośne,~Od wieczora aż do ranka~Rozwodzi skargi miłosne.~ ~
2088  19, 9 |           miał smutnie zwieszoną,~Gdy raptem bystrym puścił się zawodem,~
2089  14, 6 |           mniej porządku zważa~Huk go raptowny trwoży i zdumiewa,~Walą
2090  29, 12|              12~Już wojska zwarły się razem,~Śmierć niosące ognie błyszczą,~
2091  21, 5 |           Prymas w niebo ręce wznosi,~Razi powietrze ciężkich dzwonów
2092  22, 14|               szczęk oręża,~Kędy trąb raziły brzmienia,~Na głos naukom
2093  25, 4 |         kamieniu~Herb Żółkiewskiego i rdzy krwawej znaki.~ ~
2094  11, 13|             tarcz ściskając zbrojnymi rękami~Podług rycerstwa zwyczaju,~"
2095  13, 4 |          Polsce nie sprzyja,~Z Elby i Renu posiłkami wsparty,~Chorągiew
2096  22, 2 |               Iwan wkroczył do Litwy,~Rewel i Ryga wojskiem oblężone,~
2097  22, 9 |              sztuki~Potocki, Uświata, Rewela,~I najeżone spiżem Wielkołuki~
2098  16, 5 |           męki zbrodni niezmazanych!~"Robak zgryzoty toczy me sumienie~"
2099  21, 2 |                Jak przez lat dwieście rod Jagiełłów dzielny~Polskę
2100  26, 20|             Wódz się odzywa: "Kochani rodacy,~"W zbyt ciężkiej rzucam
2101  32, 4 |           Umiał zwyciężać, był naszym rodakiem.~ ~
2102  23, 1 |               który w pokoju urzędzie~Rodakom słuszność wymierza;~Godzien
2103  32, 4 |               i licznym orszakiem;~Ci rodem, Jan nasz jaśniał tylko
2104  17, 10|         zaliczał,~Z bujnego Jagiełłów rodu~Syn tylko jeden państwa
2105  29, 1 |             Niech w was chęć do sławy rodzi~Dawnego męstwa wspomnienie.~
2106  30, 9 |          Czemuż mężczyzną jam się nie rodziła,~"Bym się mogła bić z Szwedami?"~"
2107   9, 14|            jak gdyby pszczół wiosenne roje,~I chwiejąc piorą ogromnych
2108  12, 5 |           obronie,~Lecz książę ledwie rok dwunasty liczył,~Stracił
2109  19, 7 |           swobody szanował~I wściekły rokosz powagą hamował.~ ~
2110  24, 6 |         hetmanów~Spotyka tłumne hufce rokoszanów.~ ~
2111   1, 12|            Przy jego pługu, pasiece i roli!"~ ~
2112   1, 24|      zrządziły,~"Zaklinam, chciejcież rolnictwo szanować:~"W mieczu i pługu
2113   1, 23|        wdzięczny, pragnąc uczcie stan rolniczy,~Rozkazał pług swoj ustawić
2114  29, 2 |               skałach rozlegał;~Rzuca rolnik pług i rolę,~Wszędzie hoże
2115  20, 4 |              polskie okryły rycerze:~"Roman Sanguszko srogiego Wasila~"
2116  26, 19|          śmiertelne,~Łzą cichą jagody rosi.~ ~
2117  14, 6 |                      6~Gdy żołnierz w rotach mniej porządku zważa~Huk
2118  10, 7 |             hufce polskie z Krzyżaków rotami~Zwarły się z trzaskiem w
2119  26, 19|                19~Stał hetman polny i rotmistrze dzielne,~Gdy z łoża wódz
2120  25, 7 |           mord srogi w liczne Niemców roty.~ ~
2121  27, 6 |                                   6~Z równym on blaskiem i szczęściem
2122  29, 7 |              Twarz miała świeższą jak róża,~Usta żywsze nad korale.~
2123  24, 4 |         Próżno chorągwie wśród Moskwy rozbija~I więzi cary zwalczone;~
2124  27, 5 |          okiem rzucił okropne pożogi,~Rozbite wojska i zniszczone kraje,~
2125   1, 21|         Słodki się zapach w powietrzu rozchodzi,~Jak won fijołków po deszczu
2126  14, 5 |                            5~Jest las rozciągły okiem nieprzejrzany,~Od
2127   7, 9 |          wojownicy,~Na barkach rysie, rozdarte paszczęki~Lwów srogich powierzch
2128   7, 1 |               ludu,~Tu, owdzie ognisk rozdęte płomienie~Przy nich w spoczynku
2129  20, 6 |          głosem zadrżał: "Nic nas nie rozdzieli!"~ ~
2130  10, 3 |                               3~Król, rozgniewany czynem tak zuchwałym,~Rozsyła
2131  16, 9 |               pobicia,~"On, zasępione rozjaśniając czoło,~"Z radością - rzecze -
2132  12, 16|              16~Na koniec tylu straty rozjątrzone~Lecą nań spahy z okropnymi
2133  16, 11|             oręża z mej dłoni;~"Wśród rozjuszonych obcych wojsk orszaków,~"
2134   1, 23|         pragnąc uczcie stan rolniczy,~Rozkazał pług swoj ustawić przy tronie.~ ~
2135   1, 15|          swoich przysyła do ciebie~"Z rozkazem, żebyś wziął polską koronę.~ ~
2136   4, 8 |              przed ołtarzem składa,~Z rozkazu króla huf dworzan zawzięty~
2137   5, 3 |             Służąc, uczył się, jak ma rozkazywać,~Wre w nim ochota, gdy trąba
2138   4, 6 |         bierze, wraca Izasława;~Ale w rozkoszach bogatej stolicy~Zniknęła
2139  13, 13|                 13~Wtenczas Jagiełłów rozkrzewione plemię~Szeroko wszędy słynęło,~
2140  24, 2 |                krwi bratniej boąc się rozlania,~Dąży między zbrojne szyki,~
2141  13, 8 |         zatacza,~Kusz gęstych huk się rozlega,~Ogniste kule przez powietrze
2142  29, 2 |    przeraźliwy~W smutnych się skałach rozlegał;~Rzuca rolnik pług i rolę,~
2143   1, 2 |             Stały nad Gopłem Słowiany rozliczne,~Długie oszczepy, puklerze
2144  29, 11|            powstało.~Bohdan hufce swe rozłożył,~Jak tylko oko zamierza;~
2145   7, 3 |        czystym~I tuż pod dębem usiadł rozłożystym~ ~
2146   8, 8 |           chodził~I nieraz z kmieciem rozmawiał,~Wspierał w pracach, spory
2147   7, 1 |           stali~I o przypadkach bitwy rozmawiali~ ~
2148  21, 3 |             się stany;~Niezgoda swoje roznieca pochodnie~I rzeź gotuje,
2149  25, 6 |              swych wiatry niesiecie!~"Roznieście ciężkie żale me po świecie~"
2150  21, 5 |               wykrzyka,~Echo te śluby roznosi;~"Życzyrm wszyscy mieć królem
2151   1, 14|               A ciemne włosy woń lubą roznoszą.~ ~
2152  31, 3 |              stawały;~Proporce, farby różnymi błyszczące,~Z powiewem wiatru
2153  31, 1 |             krwawą~Nie przyszło o nie rozpierać;~Przez miłość ludu czyli
2154   7, 6 |               włościach naszych hordy rozpościera:~"I niechętnym dzisiaj książęciem
2155   7, 1 |                  1~Już noc swe smutne rozpostarła cieenie,~Gwar tylko słychać
2156  10, 10|          Uszle przed mieczem szczątki rozproszone~W lasach i bagnach znalazły
2157  25, 9 |           twój gotowy~"Wojska Moskali rozproszywszy liczne,~"Wkłada na carów
2158  18, 16|          kosztował:~"Tatarzyn, bystre rozpuściwszy konie,~"Brał jeńców, mieczem
2159   5, 6 |             szczątki,~Okropnie wyjąc, rozrywa;~A lud to miejsce, dla srogiej
2160  17, 7 |        wdzięcznej lirze~Janicki rymem rozrzewnia żałosnym;~Jan Kochanowski
2161   5, 2 |                                     2~Rozrzewnień ojciec tą dziecka ochotą,~
2162  28, 13|         długiej pracy,~"Sytemu wieku, rozstać się przychodzi~"Z wami,
2163  30, 3 |      Kobierzyckę,~I rzekł do mej przy rozstaniu~,Ja śpieszę bunty uśmierzać
2164   2, 11|                  11~Wchodzi Bohatyr w rozstąpione mury,~Wśród radosnego wokoło
2165  23, 4 |               się naradzał~I o szyków rozstawieniu;~Przy królu siedział Farensbach,
2166   9, 9 |            się bez zwłoki tym mieczem rozstrzyga"~ ~
2167  10, 3 |     rozgniewany czynem tak zuchwałym,~Rozsyła wici w powiaty i ziemie;~
2168   1, 19|              chucie,~"I kraj ten obce rozszarpią narody~ ~
2169   9, 7 |             odjęła,~Szmer zadziwienia rozszedl się po sali,~I lubym wstydem
2170  25, 2 |          Księżyc, w noc cichą świecąc roztoczony,~O srebrne skrzydła i hełm
2171  16, 6 |         wielkim w pokoju lub wojnie:~"Rozum, bogactwa, urodę, odwagę,~"
2172   4, 7 |            Polski nie kładzie granicy~Rozwiązłej chuci, co wszystko znieważa.~
2173  25, 2 |               właśnie drzewa i kwiaty rozwijał,~Księżyc, w noc cichą świecąc
2174  20, 8 |             August mu dając chorągiew rozwitą:~.Jasności Waszej - rzekł -
2175  29, 14|               Od wieczora aż do ranka~Rozwodzi skargi miłosne.~ ~
2176  16, 1 |            Zwieszony, blade promienie rozwodził,~Gliński, znajomy z zwycięstw
2177  30, 8 |            hufcem rycerzy dobranych~W Rudniku ledwie Gustawa nie schwytał,~
2178  12, 10|               przez okropne klęski,~Z rum Orzeł biały niósł w obce
2179   7, 8 |              perłami na głowie,~Hożą, rumianą i gładkiego lica~Schyleniem
2180  33, 14|         nadzieje przenosząc zgubione,~Runąłeś z koniem i z orężem w dłoni~
2181   9, 21|       uśmierzał rozterki,~Targnął się Rusin, gniewem uniesiona,~Uczuła
2182   3, 15|         nierządu poprawił,~Z Niemców, Rusinów granice oczyścił~I kraj
2183  21, 3 |          Sięgał po berło Iwan, książę ruski,~Walezy z brzegów Sekwany,~
2184  14, 13|          zawsze zwycięski,~Pod nim to Ruskie krainy odniosły~Okropne
2185  33, 16|                16~Tam żołnierz, pełen rycerskej ochoty,~Zaostrzy oręż o
2186  20, 1 |              i święte kapłany,~I stan rycerski z bułatem stalistym.~August
2187   6, 5 |      sprawiedliwy i śmiały,~Zręczny w rycerskich gonitwach~I szczęśliwy w
2188  30, 17|             koń się zachowa,~"Niechaj rycerskiej sławy na nim szuka,~"Niechaj
2189  21, 9 |          dosięga?~"Na prawach, bitnym rycerstwie w potrzebie~"Spoczywa twoja
2190  11, 2 |         wojować,~Sam ojciec chciał go rycerzem pasować.~ ~
2191  25, 17|        ojczyzny;~"Ty w bitwach młodym rycerzom świeciłeś,~"Tyś mu na czołe
2192  31, 4 |              Te gęste szyki na złotym rydwanie~Najwyższy kapłan okręża:~"
2193  22, 2 |            wkroczył do Litwy,~Rewel i Ryga wojskiem oblężone,~Już się
2194   3, 2 |            swymi zagrzewać się lubił,~Ryksa władała narodem.~ ~
2195  17, 7 |              wdzięcznej lirze~Janicki rymem rozrzewnia żałosnym;~Jan
2196  25, 5 |    pobojowisko,~Usiadł i takie zaczął rymy śpiewać:~ ~
2197  23, 6 |                Zdobyte lupy i świetne rynsztunki.~ ~
2198  10, 3 |              ziemie;~Ciągnie, ozdobne rynsztunkiem wspaniałym,~Na dzielnych
2199  30, 12|     rycerstwem przybył do Warszawy,~W rysiach i bisiumej szacie,~Prowadził
2200   7, 9 |           stali wojownicy,~Na barkach rysie, rozdarte paszczęki~Lwów
2201  10, 8 |          zbroję czarną, krzyż na boku ryty,~Kaptur na głowie, pas złoty
2202  30, 16|               chaty "~Wstępuje rumak, rząd na nim wspaniały,~I obok
2203  25, 14|           mnie śle poddaństwa śluby,~"Rządź nią, lecz wspomnij, kędyś
2204  27, 14|            odziana wdziękami~Królowo! rządźcie w starość nam sędziwą;~Niech
2205   1, 11|          więcej?~Niech będzie królem, rządzi Polakami!"~ ~
2206   9, 9 |        Hedwiga"~Witold zawołał: "Więc rzecz, co nas spiera,~"Niech się
2207  26, 8 |               swoje:~Temu dał konia z rzędem turkusowym,~Temu hełm i
2208   1, 18|          Polska w pierwszych mocarstw rzędzie,~"A cne książęta hołdować
2209   2, 9 |              ciążyła,~Poległy krocie, rzeka krwią wezbrana.~Brzegi zbroczyła.~ ~
2210   1, 17|           państwa granicy~"Naznaczą w rzekach żelaznymi słupy.~ ~
2211  30, 7 |             Rzuca się z koniem wpław, rzekę przebywa,~Uderza, pole trupami
2212  28, 5 |         Rakoczym z niewiarą zuchwałą,~Rzekłbyś, że dawniej tak przemożne
2213   1, 15|                                    15~Rzekli do Piasta: "Pan, co mieszka
2214   4, 9 |           serce mu przeszywa:~"Ach! - rzeknie - odtąd chcę świętymi czyny~"
2215  31, 3 |           gdyby lud walczyć gotowy,~I rżenie koni, i gwar tłumnej mowy.~ ~
2216  10, 12|         ciężką losów zmianę,~Zapłakał rzewnie: "Zgon - rzekł - tego męża~"
2217  26, 17|       Karakasz przykładem i głosem~Do rzezi hordy zagrzewa,~Lecz śmiertelnym
2218  10, 11|          wodzów znakomitych~Przyszli, rzucając pod królewskie nogi~Pięćdziesiąt
2219  26, 20|              rodacy,~"W zbyt ciężkiej rzucam was chwili,~"Lecz się nie
2220  21, 8 |         Dzieli cię z tobie wiernymi?~"Rzucasz lud sławny dzielnymi zawody,~"
2221   9, 20|           Król mówił "Gwałty, niechaj sąd ukróci,~"Niech odda własność"
2222   8, 5 |               szkodziła nikomu.~Gdzie sądu zwierzchność surowa,~"Nie
2223   8, 2 |               w zbrojach i przyłbicy,~Sądząc, ze wojować mieli,~Licznymi
2224  19, 8 |             stali~Buńczuk chorągwie i sajdaki perskie~O twardą trumnę
2225  30, 16|               buzdygan bogaty,~Siodło sajdaków pyszne dźwiga brzemię~Lecz
2226  26, 7 |       Morskiej powierza się fali;~Pod Salą szwedzkie napada okręty,~
2227  31, 1 |             to było dla narodu prawo,~Samemu pana wybierać,~Gdyby się
2228   1, 13|               Znów przed dom jego ciż sami miodzieńce~Przyszli, światłości
2229   1, 21|              Piast zdziwiony pozostał samotnym,~Słodki się zapach w powietrzu
2230  21, 7 |            koma natychmiast dosiada~I samotrzeć w nocnej ciszy,~Gdy w śnie
2231  11, 13|               bodźcem konia zwiera,~I samotrzeci na tłumy naciera.~ ~
2232   7, 9 |                                9~Przy samym ślubie i oddaniu ręki~Wkoło
2233  30, 7 |           Szwedów schodzi i gromi nad Sanem,~Owdzie niespodzianym zwrotem~
2234  20, 4 |        polskie okryły rycerze:~"Roman Sanguszko srogiego Wasila~"Po trzykroć
2235   8, 9 |        państwa rozszerza:~Ci, co piją Sanu wody,~Wołyń naówczas bezdrożny,~
2236  24, 10|            słynie przez wymowę,~A Lew Sapieha nad wszystkich powstawa,~
2237   3, 1 |              on kraju nadzieje:~Drżał sąsiad, a kmieć orał pole śmiało,~
2238  27, 16|               temu, co prawa nadawał,~Sąsiedzi smutne nakażą przysięgi.~
2239  16, 8 |        zniewagą, ścigam najezdników,~"Schodzę obszernym leżących taborem,~"
2240  30, 7 |           błyskawicy lotem~Tu Szwedów schodzi i gromi nad Sanem,~Owdzie
2241  25, 16|              grobowiec i zwłoki w nim schronił;~"Na nim ten napis śmierć
2242  18, 20|        zuchwałym,~"Podrzucił w górę i schwycił buławę,~"Cześć - rzecze -
2243  30, 8 |            Rudniku ledwie Gustawa nie schwytał,~Znowu mszcząc się krzywd
2244   4, 10|           niezmierny:~Przed Watykanem schylając kolana,~Polak własnego wypierał
2245   7, 8 |              rumianą i gładkiego lica~Schyleniem głowy męża naprzód wita,~
2246  16, 12|                              12~"Przy schyłku walki, gdy pobojowisko~"
2247  17, 4 |        uniesieniem,~Wita, gdy wiekiem schylony,~Pogromca Wołoch, wchodzi
2248  31, 6 |            klęka przed nią i z czołem schylonym~Błogosławieństwa jej żąda;~
2249  13, 8 |                                8~Król ściąga szyki, porządek przywraca,~
2250   4, 4 |              bojem,~Niemce, w posiłek ściągnione, rozprasza~I Belę królem
2251  14, 5 |               bezdróż i skał stromych ściany,~Wiódł swe rycerze.~ ~
2252   3, 14|          nieszczęściom zabiegać:~"Nie ścierp, by miało dzielne Lecha
2253   5, 5 |         Koronę, życie utracę,~"Niżeli ścierpię niesławę narodu~"I podły
2254   5, 5 |                 Bolesław zawoła,~"Ja! ścierpieć taką zniewagę!~"Nie zniży
2255   7, 4 |       nieludności i pustyń przyczyna~"Ścięte w dniu jednym zaległo tę
2256  15, 6 |       rycerstwem dzielnym,~Gliński go ściga i gnębi, i znosi,~Wraca
2257  16, 8 |                 8~"Wzruszeń zniewagą, ścigam najezdników,~"Schodzę obszernym
2258  11, 13|                          13~Tu, tarcz ściskając zbrojnymi rękami~Podług
2259  15, 1 |               bracie trudy panowania,~Ściślejszym węzłem spoił dwa narody~
2260  16, 12|             trupy ujrzałem licznymi,~"Ścisnęło serce srogie widowisko,~"
2261  29, 6 |          żegna rycerza,~Czułe mu daje ściśnienie,~Już Stefan zbroję przymierza,~
2262  30, 6 |              nieraz z klęską odparty,~Ściśniony głodem, gdy bramy otwiera,~
2263  10, 13|             widok zadrżą hołdownicy.~"Sczernią je wieki, zaginą ich szczątki,~"
2264   7, 3 |             Zdjął hełm i czoło ukazał sędziwe~Skrwawione ręce obmył w
2265   8, 14|                  14~Kazimierz w wieku sędziwym~Doznał prac tylu nagrody:~
2266  27, 8 |                                     8~Sehin gdy zewsząd zamknięte mu
2267  25, 10|         nieśmiertelnej sławy,~"Dniu w sercach polskich nigdy nie zmazany!~"
2268   9, 11|        Pierwszym mym prawem, to niech sercem włada~"Panuj, Jagiełło,
2269  27, 4 |               i Siewierz zdobyte;~Już setne miasta owierają bramy,~Już
2270  18, 2 |           hetman głosem osłabionym -~"Siądź przy mym łożu i weź wdzięczną
2271  25, 7 |               w wiosny jeszcze wieku~"Siałeś mord srogi w liczne Niemców
2272   5, 1 |             sobie żądzę sławy,~Bo gdy Sieciecha za Czechów wtargnięciem~
2273  13, 11|          synów w wieku już dorosłym~I siedem córek nadobnych.~Nikt wtenczas
2274  33, 1 |                Szła wolnym krokiem do siedlisk ojczystych~Garstka Polaków.~ ~
2275   3, 7 |                            7~Gniezno, siedlisko możnych niegdyś panów,~I
2276   7, 5 |         państwa złączył w jedno~"Choć siedmiudziesiąt lat wiek już domierza,~"
2277   6, 7 |          modrzewim dworze,~W skromnej siedziała komnacie~I w skromnym była
2278 Bog    |           Adamie, Ty boży kmieciu,~Ty siedzisz u Boga w wiecu~Domieściż
2279  32, 1 |              najwyższą godność śmiele sięga,~Wart berła, kto się mieczem
2280  21, 3 |                                     3~Sięgał po berło Iwan, książę ruski,~
2281  27, 3 |          wszędy zemstę i strach blady sieje.~ ~
2282  18, 14|            ogromnie... Ci już mieczem sieką,~"Na wylot koła spisami
2283   6, 2 |             niecnota.~A jam wdowa, ty sierota.~ ~
2284  27, 4 |               tamy~Wiaźma, Nowogród i Siewierz zdobyte;~Już setne miasta
2285   9, 12|         prawemu Bogu cześć oddawa,~Na silne barki strumień lejąc święty,~
2286  30, 16|               tarczy buzdygan bogaty,~Siodło sajdaków pyszne dźwiga brzemię~
2287  19, 1 |             nie z.stąpią te włosy już siwe~"Do jednej z tobą mogiły?~"
2288  28, 17|              pamięć przodków, na moje siwiznę,~"Brońcie orężem, wspierajcie
2289  16, 4 |              Ostatki może twej późnej siwizny~"Spędzisz wśród twoich,
2290   7, 4 |               wojen srogie widowisko~"Skąd nieludności i pustyń przyczyna~"
2291   6, 3 |               przytulę do łona,~"Lecz skądże inna obrona?"~ ~
2292  14, 5 |             Tam król, gdzie bezdróż i skał stromych ściany,~Wiódł swe
2293   4, 8 |                          8~Wkrótce na Skałce, kiedy kapłan święty~Ofiary
2294   7, 7 |         niechaj dwa narody wiąże~"Ani skarbami, ni szaty ozdobną~"Ujrzysz
2295  24, 10|     Pamiętnych wodzów orszak okazały,~Skarga słynie przez wymowę,~A Lew
2296  16, 13|             tych okowach na więzienie skazał.~ ~
2297  33, 15|         walczył bez trwogi~"I żył bez skazy."~ ~
2298   4, 8 |            Ofiary Bogu przed ołtarzem składa,~Z rozkazu króla huf dworzan
2299  30, 11|         uśmierza~I, nigdy mściwej nie składając broni,~Znosi Kozaków lub
2300   7, 8 |                                     8~Skłania się książę, i wkrótce posłowie~
2301  16, 1 |               Kędy kaganiec, z środka sklepień ciemnych~Zwieszony, blade
2302  23, 8 |     przeciwnika;~Wzięty gród. działa, skończona wyprawa,~Maksymilijan przed
2303  28, 18|      przyjdzie dni mych kresu dożyć,~"Skończyć gorycze, ciężkie niepokoje,~"
2304  22, 17|         zbawiennego dla Polski zawodu~Skończył dni szczęścia i chwały.~
2305 Bog    |           zdrowia wiecznego, starostę skował piekielnego~Śmierć podjął,
2306  29, 13|            się wkoło zgromadza.~Łzami skraplają twarz bladą~I, otarłszy
2307  11, 13|              Żegnam was - woła, twarz skraplając łzami,~"O luba żono i kraju!"~
2308  23, 6 |                rycerskie zawody,~Szli skrępowani więźniowie,~Niesiono wziętych
2309  23, 12|  Sprawiedliwości bieg przepisał nowy,~Skrócił ustaw poczet tłumny,~Ludzki
2310   6, 7 |       skromnej siedziała komnacie~I w skromnym była ubiorze:~Nie miała
2311  23, 7 |               puszcza się zawody~I na skroń wdziewa przyłbicę:~Wybór
2312  29, 3 |            twarz mu sędziwą~Łez potok skropił obfity,~Wspomniał na młodość
2313   2, 4 |                   4~Jak lew zraniony, skrwawioną źrenicę~Tocząc, rzuca się
2314   7, 3 |           hełm i czoło ukazał sędziwe~Skrwawione ręce obmył w zdroju czystym~
2315  18, 8 |             niewiary,~"Dopada konia i skrycie uchodzi.~ ~
2316  20, 7 |          Zbliżył się Albrycht nie bez skrytej trwogi,~Klęknął i króla
2317  32, 10|             Rozprasza tłumy rycerstwo skrzydlate~I Mahometa chorągiew wydziera,~
2318  24, 8 |             Idźmy! O bracia - woła do skupionych -~"Mścić się krzywd naszych
2319  11, 16|           Znużon zwycięstwem, gdy już słabiej włada,~I nikną siły mdlejące,~
2320  16, 17|              nie poszedł moich czynów śladem;~"I cóż, że zdrajca hańbę
2321  13, 13|               wszędy słynęło,~Czechy, Śląsk żyzny i Węgierska ziemię~
2322  21, 8 |               Tęczyna~Już go dognał w śląskiej ziemi.~"Ach!  jakaż - rzecze -
2323  23, 3 |        znajduje.~Nie dziw, że Polak w sławie wygórował:~Zamoyski radził,
2324 Bog    |          Bogurodzica dziewica, Bogiem sławiena Maryja!~U Twego syna gospodzina,
2325  25, 14|         słodził,~"Moskwać przeze mnie śle poddaństwa śluby,~"Rządź
2326  16, 13|                   13~"Nieprzyjaciele, śledząc me obroty,~"Krok ten carowi
2327   1, 21|          zdziwiony pozostał samotnym,~Słodki się zapach w powietrzu rozchodzi,~
2328  33, 11|          prace bez nagrody,~I zamiast słodkich nadziei ziszczenia -~Gorzkie
2329   6, 10|             cieniu niej strzechy~"Bez słodkiej sercu pociechy."~ ~
2330  16, 3 |     nieodstępna była;~Powabem świata, słodkimi swobody~Dla nieszczęsnego
2331  21, 4 |          wychodzi;~Braterskim głosem, słodyczą, prośbami,~Zburzone chuci
2332  29, 8 |             wzruszony -~"Życia mojego słodycze;~"Niechaj mi twoje wspomnienie~"
2333  32, 16|               najmilsze ustronie;~Tam słodząc troski zbyt przykrej niedoli,~
2334  25, 14|           Władysławie, byś jej klęski słodził,~"Moskwać przeze mnie śle
2335  30, 14|        starzec, laurami wieńczony,~Na słomie w wiejskiej lepiance złożony.~ ~
2336  16, 1 |            podziemnych,~Gdzie promień słońca nigdy nie dochodził,~Kędy
2337  30, 5 |               pomocy,~Okryty burką, w słotach i niewczasach~Trawił w boju
2338   8, 1 |        odziany,~Znosił głód i przykre słoty,~Ugorem stały obszary,~On
2339  32, 13|         Chciał cesarz mówić, lecz gdy słów nie stało,~Rzekł mu król
2340  12, 11|              A gdy pociągnął pomiędzy Słowaki,~Co obce jarzmo niecierpliwie
2341   1, 2 |                    2~Stały nad Gopłem Słowiany rozliczne,~Długie oszczepy,
2342  18, 8 |        pogromił Tatary,~"Lecz w danym słowie, gdy go car zawodzi,~"Pełen
2343  31, 6 |           ściska i łzami oblewa~I tym słowy milczenie przerwa.~ ~
2344   7, 7 |       Giedymin ma córę nadobną,~"Z tą ślub twój niechaj dwa narody
2345   7, 9 |                          9~Przy samym ślubie i oddaniu ręki~Wkoło litewscy
2346   3, 11|             11~Przez Rzym od świętych ślubów uwolniony,~Tknięty niedolą
2347   9, 10|                ze Polska szczęśliwa,~"Ślubuj Jagiełłę, ja praw mych się
2348  11, 8 |              Lecz już Jagiełło Zofiją ślubuje,~Mąż równie hojny jak śmiały,~
2349  23, 11|              w senacie;~Nieraz wymową słuchaczów zadumiał~I, tron szanując,
2350  11, 12|             mój i zbroja!" zawołał na sługę,~Ten podaje miecz niezłomny,~
2351  27, 16|                                    16~Słusznie się naród radości podawał:~
2352  23, 1 |               pokoju urzędzie~Rodakom słuszność wymierza;~Godzien zazdrości,
2353  20, 9 |   nieprzyjaciel!;~"Pamiętaj, że Bóg w słuszności wymiarze~"Prędzej czy później
2354  10, 5 |           ludów zdrowie,~"Błogosław w słusznym boju wojownikom,~"Daj nam
2355   5, 2 |               znamion rycerza,~"Niech służą chwale nie dumie;~"Chętnie
2356   5, 3 |               Cały walkom poświęcony,~Służąc, uczył się, jak ma rozkazywać,~
2357   4, 5 |          naszemu~"Sam włada, nigdy me służy obcemu."~ ~
2358  30, 2 |              2~W Kazanowskiego zaczął służyć znaku;~Ubiór jego niebogaty~
2359  23, 2 |            Zamoyski chowany,~Świetnie służył swej krainie,~Pod czterema
2360  27, 1 |          Uczyli księcia, jak królowie słyną.~ ~
2361  12, 13|        zwyciężać, ale większa chwała~"Słynąć w pokoju".~ ~
2362  12, 18|               zrodzony, by na świecie słynął,~Tak nasz Warneńczyk w pierwszej
2363  13, 13|    rozkrzewione plemię~Szeroko wszędy słynęło,~Czechy, Śląsk żyzny i Węgierska
2364  24, 10|         wodzów orszak okazały,~Skarga słynie przez wymowę,~A Lew Sapieha
2365 Bog    |              napełń myśli człowiecze,~Słysz modlitwę, jąż nosimy,~A
2366  30, 5 |               boju dni i nocy,~A żona słysząc, jak często krew leje,~Czcząc
2367  30, 1 |               hufce szykował,~A kiedy słyszał, jak męsrwo chwalono,~Żądzę
2368  32, 11|            się pokazał, wszędzie głos słyszany:~"Oto nasz zbawca, pierwszy
2369  33, 5 |         dzielnych:~Gdzie jest?... Czy słyszysz żal wszystkich głęboki?~
2370   3, 14|                         14~"Długoś tę smętną osierocał ziemię,~"Czas
2371  33, 8 |           ranią piersi moje tkliwe~Te smętne jęki.~ ~
2372  19, 5 |      Tarnowskiego zwłoki;~Wojsko, ród smętny, wśród płaczu i łkania,~
2373  23, 7 |         piękną oblubienicę;~Na nowo w śmiałe puszcza się zawody~I na
2374  26, 2 |           Stefan zapyta,~Tej pięknej, śmiałej postawy?~Albo się mylę,
2375  11, 5 |               czyny walecznymi,~I tak śmiałość jego znano,~Że w Niemczech,
2376  12, 8 |             jak król ten był możnym i śmiałym,~Troskliwy o swą całość
2377   6, 2 |                             2~"Ty się śmiejesz, dziecię lube!~"Bo nie znasz
2378  32, 1 |              Ten po najwyższą godność śmiele sięga,~Wart berła, kto się
2379  10, 9 |            odbił włócznią, drugi cios śmiertelna~Dypold nań mieczem ogromnym
2380  15, 5 |                Król w Lidzie jęcząc w śmiertelnej niemocy,~Odważnej Litwie
2381  27, 7 |                             7~Uwalnia Smoleńsk i zwycięstw swych blaskiem~
2382  16, 4 |           kochany!~Rzekła - daj folgę smutkom i boleści;~"Długo na ręku
2383  28, 1 |                                 1~Pod smutną gwiazdą Kazimierz się rodził:~
2384  17, 12|                          12~Naród, co snadnie mógł najeźdźców zgładzić,~
2385  29, 12|          piersi ugodzony,~Pada, ujęty snem wiecznym.~ ~
2386  21, 7 |       samotrzeć w nocnej ciszy,~Gdy w śnie głębokim wszystko pogrążone,~
2387  28, 10|        powstającym,~Nieraz, gdy nawal śniegu lasy chyli,~Wśród srogiej
2388  16, 18|              więzienie:~Na łono córki śnieżna spadła głowa,~Już czarne
2389  10, 2 |            płynęły strumienie,~Lud, w śnieżnych szatach zgromadzon w porządku,~
2390  17, 8 |            grono.~Już w złotym hełmie snuł się August młody,~Kędy gonitwy
2391   1, 17|              wojownicy,~"Pędząc przed sobą barbarzyńskie kupy~"Na wschód
2392   7, 8 |       księżniczkę w domu królewica,~W sobolich szatach, z perłami na głowie,~
2393  15, 3 |                  3~Z chanem zawolskim sojusz uderzony,~Obrządkiem u nich
2394  16, 16|               Widok ojczyzny nagrodzi sowicie~"Spędzone w płaczu dni pierwotnej
2395  29, 10|            Zewsząd okrył lud ciekawy;~Spada most, co zamku strzeże,~
2396  16, 2 |           zorane,~W nieładzie śnieżne spadały mu włosy;~Oczy wydarte,
2397  16, 18|      więzienie:~Na łono córki śnieżna spadła głowa,~Już czarne śmierci
2398  12, 16|           straty rozjątrzone~Lecą nań spahy z okropnymi głosy,~I topią
2399  16, 4 |             może twej późnej siwizny~"Spędzisz wśród twoich, na łonie ojczyzny!"~ ~
2400  13, 3 |                 3~Kazimierz, w Litwie spędziwszy wiek młody,~Litwę nad wszystko
2401  16, 16|            ojczyzny nagrodzi sowicie~"Spędzone w płaczu dni pierwotnej
2402  17, 2 |             Występek, przeciw krajowi spełniony,~Chociaż łaskawy, nigdy
2403  20, 2 |             litej szacie mieli drogie spięcie,~Dzierżał buławę Mikołaj
2404  16, 2 |            włosy;~Oczy wydarte, krwią spiekła zalane,~W twarzy wyryte
2405  22, 7 |              swoich rycerzy,~Jak mórz spienionych wzdęta wichrem fala,~Zwycięski
2406   9, 9 |          zawołał: "Więc rzecz, co nas spiera,~"Niech się bez zwłoki tym
2407  30, 3 |             do mej przy rozstaniu~,Ja śpieszę bunty uśmierzać Chmielnickie,~"
2408  18, 2 |              i weź wdzięczną lutnię,~"Śpiewaj o jakim rycerzu wsławionym~
2409  18, 14|         mieczem sieką,~"Na wylot koła spisami ostrymi,~"Wszędzie krew
2410   8, 4 |                          4~To mówiąc, spisane księgi~Z ręku Mielsztyna
2411   6, 2 |            twojej niedoli,~"Nie znasz spisków na twą zgubę:~"Oto z stryja
2412  22, 9 |           Uświata, Rewela,~I najeżone spiżem Wielkołuki~Poznały swego
2413   7, 10|        śnieżnym ubiorze z kwiecistymi splety,~Przez Giedymina powróceni
2414   9, 7 |              I lubym wstydem dziewica spłonęła.~ ~
2415  11, 12|            Jeży się w górę i na barki spływa.~ ~
2416  27, 10|                       10~Już czas był spocząć po zwycięstwach dzielnych,~
2417   2, 13|                                    13~Spoczął, a sławny dziely tak świetnymi,~
2418  33, 6 |                   6~Te mary, ten wóz, spoczynek po znoju,~Lud wdzięczny
2419   7, 1 |         rozdęte płomienie~Przy nich w spoczynku z długich walek trudu~Wsparci
2420  21, 9 |               rycerstwie w potrzebie~"Spoczywa twoja potęga,~"Nie gardź
2421  29, 15|                                    15~Spoczywaj, rycerzu, mile~Między cichym
2422  15, 1 |         panowania,~Ściślejszym węzłem spoił dwa narody~I Ojca liczne
2423  12, 12|              gdyby słowiańskie narody~Spoiwszy, u nich chciał tylko panować,~
2424   9, 11|               Ofiary które dwa narody spoją~"Pierwszym mym prawem, to
2425   1, 4 |                       4~Ale Bóg dobry spojrzał na Polaków,~Bo ich do wielkich
2426  29, 15|              się tu znajdzie krainie,~Spojrzawszy na grób potężny,~Niech,
2427  18, 20|                 20~"Tu zwarłszy konia spojrzeniem zuchwałym,~"Podrzucił w
2428  24, 7 |               ciosy morderskie:~Gdzie spojrzysz, jedne i szyki, i bronie,~
2429  16, 5 |                 Mogęż choć jedną mieć spokojną chwilę?~ ~
2430   1, 6 |               swą żywność, w sumieniu spokojność.~ ~
2431   7, 11|              wkrótce berło i kraj ten spokojny~Jam musiał walczyć, ty korzystaj
2432   1, 4 |            gotował;~Wpośród Kruszwicy spokojnych wieśniaków~Był Piast, co
2433  33, 1 |                                     1~Spomiędzy bojów i gradów ognistych,~
2434   1, 3 |             szukać zgody;~Na głośnych sporach czas upływał drogi;~Głód
2435  12, 5 |                              5~Sam go sposobił ku kraju obronie,~Lecz książę
2436  25, 13|              polskimi,~"Bodajby wnuki sposoby srogimi~"Za krzywdy przodków
2437  18, 9 |             ciemnej lasów ciszy,~"Gdy spostrzegł kościół, kędy buków cienie,~"
2438  25, 1 |           błoniu,~Gdzie Żółkiewskiego spotkał los okrutny,~Jechał Sieniawski
2439  30, 3 |    Chmielnickie,~"A choćbym w krwawym spotkaniu~"Nie jedną kresą powrócił
2440   9, 13|            Łagodnym okiem na swój lud spoziera~ ~
2441  14, 9 |           żołnierza,~Stefan na resztę spracowanych szyków~Śmiało uderza.~ ~
2442  18, 15|       położyli,~"Rzeź tak okropna, ze spragnieni w znoju~"W przyłbicach wodę
2443   7, 11|                ty korzystaj z boju~"I spraw, by Polska zakwitła w pokoju.~ ~
2444  18, 20|         Idźcie i dzielnie poczynajcie sprawę!~ ~
2445   9, 7 |              Kiedy na zamku poselstwo sprawiali,~Piękność królewny mowę
2446  23, 12|                                    12~Sprawiedliwości bieg przepisał nowy,~Skrócił
2447   6, 9 |        rządząc krajem potężnym,~"Bądź sprawiedliwym i mężnym.~ ~
2448   2, 7 |            Zbiera rycerstwo i w szyki sprawuje,~Już się nad wojskiem wznosząc.
2449  18, 13|            bułata,~"Objeżdża szyki do sprawy gotowe,~"Jak ptak na koniu
2450  13, 4 |          zażarty,~Co nigdy Polsce nie sprzyja,~Z Elby i Renu posiłkami
2451 Bog    |         zwolena, Maryja!~Zyszczy nam, spuści nam, Kyrieeleison.~ ~Twego
2452  30, 16|               Lecz widząc pana, głowę spuścił w ziemię.~ ~
2453  22, 10|            Radziwiłł, niosąc śmierć i spustoszenie,~Nad ogromną Wołgą staje,~
2454 Bog    |      zwidziało diable potępienie~ ~Ni srebrem, ni złotem,~Nas diabłu odkupił,~
2455  11, 15|          płytkiej stali~Na karacenach srebrna łuska pryska,~Padają trupem
2456  11, 12|             miecz niezłomny,~Czarną z srebrnymi gwiazdami kolczugę,~Wkłada
2457  16, 1 |           dochodził,~Kędy kaganiec, z środka sklepień ciemnych~Zwieszony,
2458  20, 4 |             rycerze:~"Roman Sanguszko srogiego Wasila~"Po trzykroć gromi
2459  25, 3 |           oczy serce mu zraniły~I swą srogością pokoju zbawiły;~Wzdychał,
2460  22, 4 |            nie wiecie,~"A nas okropna sromota!~ ~
2461   9, 19|           swym głosem, kiedy król się sroży,~Nieraz łagodzi surowość
2462  16, 6 |              mieć przewagę,~"Czym się stać wielkim w pokoju lub wojnie:~"
2463  19, 7 |           czulą wymową~Wspomniał, jak stale Tarnowski w senacie~Był
2464  20, 1 |               stan rycerski z bułatem stalistym.~August na tronie siadł
2465  32, 13|              mówić, lecz gdy słów nie stało,~Rzekł mu król polski: "
2466  10, 3 |              śmiały Witold w pancerzu stalowym.~ ~
2467   3, 10|          Zapłakał książę, w oczach mu stanęła~Luba ziemia, gdzie się rodził.~ ~
2468  24, 7 |            błoniach tej nowej Farsali~Stanęły szyki braterskie,~Gotowe
2469  12, 3 |           wszelką krainę~"Sławnym się stanie"~ ~
2470  28, 16|           Bodajbym nie zgadł, ale się staniecie~"Łupem sąsiadów.~ ~
2471   4, 7 |             wszystko znieważa.~Biskup Stanisław wśród Pańskiej świątnicy~
2472  15, 1 |          ustawa,~Że sejm ma tylko moc stanowić prawa.~ ~
2473  19, 1 |             zostawiły?~"Czemuż, nie z.stąpią te włosy już siwe~"Do jednej
2474   9, 19|                      19~Odtąd Jadwiga staranie swe łoży,~By Polskę widzieć
2475   6, 5 |                          5~Pod czułym starca dozorem~Wzrastał w siły
2476   7, 10|            Giedymina powróceni jeńcy,~Starcy, mężowie, dzieci i kobiety~
2477  33, 16|         nabywszy twej cnoty,~Tysiącom starczy.~ ~
2478   9, 17|                   17~"Jeśli zuchwalec starga węzeł braci,~"Ja go zarzekam
2479  28, 3 |                                 3~Nie starła plamy Pilawców, Batowa,~
2480  19, 6 |      Zwycięstwo pod Obertynem,~Homel, Starodub, dzielnym szturmem wzięty,~
2481  11, 2 |                                   2~W starości jedna została otucha:~Syn,
2482 Bog    |        Przydał nam zdrowia wiecznego, starostę skował piekielnego~Śmierć
2483  11, 1 |               gór Karpackich, w zamku starożytnym~Mieszkał rycerz zawołany:~
2484  31, 2 |            zebrana:~W ogromnej szopie starsze ojców plemię,~Na dzielnych
2485  19, 4 |       najezdników!~"Już cię nie ujrzą starzy wojownicy~"Na czele walecznych
2486  30, 13|              mu dziękował za wierność stateczną,~Lud okrzykami witał młódź
2487  31, 3 |              tysiące,~Szyki rycerstwa stawały;~Proporce, farby różnymi
2488   7, 8 |            książę, i wkrótce posłowie~Stawią księżniczkę w domu królewica,~
2489  14, 10|              wpół zemdlony każe konia stawić,~Woła na dwór swój: "Idźmy,
2490  30, 9 |                            9~Gdy król Stefana na Szlezwik wysyła,~Rzekła
2491  22, 1 |   niesprzeczny~Ciągłych zwycięstw pod Stefanem~Co może Polska, kiedy król
2492   |                                DUMA O STEFANIE POTOCKIM~ ~
2493  23, 14|                   14~Wynosi twierdzę, stepy nieużyte~Ludnymi włości
2494  17, 7 |            otacza,~Tomicki przy rządu sterze~Cechą mądrości ustawy oznacza;~
2495  30, 12|            łupy, jeńców znakomitych~I sto piętnaście chorągwi zdobytych.~ ~
2496  30, 17|           szablę, konia, o resztę nie stoi."~
2497  26, 8 |                   8~Po bitwie, w kole stojąc obozowym,~Nagradzał rycerstwo
2498   5, 5 |           Póki ma oręż, odwagę!~"Ach, stokroć wpośród krwawego zawodu~"
2499   1, 8 |           całym trudnią się obchodem:~Stół zastawiają tłustymi mięsiwy~
2500  31, 2 |                            2~Jest pod stolicą włość nazwiskiem Wola,~Głośnie
2501   8, 13|        Wierzynek,~Od srebra gięły się stoły;~Każdy, biorąc upominek,~
2502  13, 12|                                 12~Na stopniach tronu w okazałym dworze~
2503  25, 3 |         Wzdychał, koń jego myślom się stosował,~Z zwieszoną głową zwolna
2504  27, 3 |              książę~I wszędy zemstę i strach blady sieje.~ ~
2505   1, 20|            Dnia ostatniego glos trąby straszliwy~"Zagrzmi juz dla was wpośród
2506  18, 17|               pola zalegał taborem~"I straszliwymi odzywał się krzyki.~ ~
2507  16, 14|           krew się w żyłach ścina,~"I straszna śmierci zbliża się godzina.~ ~