Rozdzial

   1 1 |                  taperowi i tango urwało się w połowie taktu. Tańcząca
   2 1 |                 Tańcząca para zatrzymała się w środku ringu.~- No i co,
   3 1 |           szczupła blondynka, wyzwalając się z ramion partnera i podchodząc
   4 1 |           wzruszył ramionami.~- Nie nada się? - lekko rzuciła blondynka.~-
   5 1 |                przystojny był...~Zbliżył się tancerz.~Blondynka przyjrzała
   6 1 |            tancerz.~Blondynka przyjrzała się uważnie jego mocno znoszonemu
   7 1 |               Łyskowie. Grubas roześmiał się.~- Warszawa, panie drogi,
   8 1 |                panu powiem: nie nadajesz się pan. Lepiej poszukaj pan
   9 1 |             sobie innej roboty.~Zawrócił się na pięcie i poszedł do bufetu.
  10 1 |            gorący potop słońca. Zbliżało się południe. Ludzi było niewiele.
  11 1 |                Na rogu Pięknej zatrzymał się, sięgnął do kieszeni kamizelki
  12 1 |              Ostatni - pomyślał.~Zbliżył się do budki z papierosami.~-
  13 1 |                Obok niego, niecierpliwie się kręcąc, czekał chłopiec
  14 1 |               korespondencji.~Przyglądał się chłopcu i przypomniał sobie,
  15 1 |                  teczką o poręcz i listy się rozsypały.~Ma szczeniak
  16 1 |                 fordansera, przyglądając się chłopcu, który zbierał listy.
  17 1 |                 ruszył i jeden ześliznął się po stopniu, i spadł na jezdnię.
  18 1 |                nie zaklejona) znajdowała się równie wytworna karta, zgięta
  19 1 |                 tłuszczu i woń suszących się pieluszek. Z kąta rozległ
  20 1 |                pieluszek. Z kąta rozległ się głos kobiety:~- Niech no
  21 1 |              oknie.~- No i co - odezwała się kobieta - znowu pan miejsca
  22 1 |                 a ichny derektor, znaczy się ten Purmanter, czy jak tam
  23 1 |           komornego opłacić. Zapracowuje się dziewczyna, a i to nic.
  24 1 |                  pan co do jakiej roboty się weźmie, to i zara wyleją...~-
  25 1 |            Zaległa cisza.~Dyzma odwrócił się do okna i przyglądał się
  26 1 |                 się do okna i przyglądał się odrapanym murom podwórza.
  27 1 |                  Przez proboszcza dostał się do czytelni, lecz i tu ledwie
  28 1 |                bo już w kwietniu okazało się, że nie umie utrzymać półek
  29 1 |            fabryk. Walentowa zakrzątnęła się koło stołu, co widząc Dyzma
  30 1 |               wyszedł.~Bezmyślnie błąkał się rozprażonymi w słońcu ulicami,
  31 1 |                 a zwłaszcza przyglądanie się ich jedzeniu było ponad
  32 1 |               wstrzymywał oddech. Starał się odwracać głowę od okien
  33 1 |            kosztowało go wiele wyrzeczeń się i ograniczeń, wprawdzie
  34 1 |        wielokrotnych zabiegach przekonał się, że nikt go na fordansera
  35 1 |                  bólu postanowił rozstać się z tym wspaniałym ubiorem.~
  36 1 |             wspaniałym ubiorem.~Zbliżała się już szósta, gdy powziął
  37 1 |          siedziała przy oknie i malowała się. Że zaś siedziała na jego
  38 1 |               jej przeszkadzać, ulokował się w kącie i czekał.~Dziewczyna
  39 1 |              czekał.~Dziewczyna odezwała się pierwsza:~- A odwróć się
  40 1 |                 się pierwsza:~- A odwróć się pan teraz, bo będę się przebierała.~-
  41 1 |            odwróć się pan teraz, bo będę się przebierała.~- Nie patrzę -
  42 1 |                dobrze, bo od oskomy zęby się psują.~Zaklął. Dziewczyna
  43 1 |            Zaklął. Dziewczyna roześmiała się krótko i ściągnęła sukienkę.
  44 1 |           warunków, w których ta mogłaby się rozwinąć. Nawet nie dotykało
  45 1 |                   Tymczasem Mańka ubrała się, narzuciła na ramiona chustkę,
  46 1 |                     Obibruk, lajtuś! Bić się tu jeszcze będzie?! Patrzcie
  47 1 |           złotych.~Dziecko poczęło drzeć się niemiłosiernie, po chwili
  48 1 |                frak.~- Oho - uśmiechnęła się Walentowa - pan musi na
  49 1 |                  Walenty, kobieta wzięła się do odgrzewania kartofli
  50 1 |                wieczór."~Myśl nie dawała się odpędzić.~- Panie Walenty,
  51 1 |             przybory do golenia i zaczął się przebierać. Pracując w czytelni
  52 1 |                 wiele osób nie znających się wzajemnie i że zatem może
  53 1 |             wzajemnie i że zatem może mu się udać to, zdawałoby się ryzykowne,
  54 1 |                mu się udać to, zdawałoby się ryzykowne, przedsięwzięcie.
  55 1 |              będzie specjalnie wyróżniał się wśród gości. Barcikowie
  56 1 |               mięso, chleb, ryba... Umył się nad zlewem, rozczesał szorstkie
  57 1 |              Walentowa. Jej mąż obejrzał się na sublokatora i mruknął:~-
  58 1 |         rynsztoka.~Dość słabo orientował się jeszcze w mieście i chwilę
  59 1 |               jeszcze w mieście i chwilę się wahał, wreszcie postanowił
  60 1 |                trzy, po cztery, wziąwszy się pod ręce, chichotały i szeptały
  61 1 |                 pomimo tego upału.~Uczuł się onieśmielony.~Czy potrafi
  62 1 |                   Czy potrafi wśród nich się zachować?...~Głód jednak
  63 1 |            Zacisnął zęby i wszedł.~Zanim się spostrzegł, służba zabrała
  64 1 |                 pozwoli - mówił ten - że się przedstawię, Antoniewski,
  65 1 |                 teraz śmiało...~Opanował się szybko i zaczął się orientować
  66 1 |             Opanował się szybko i zaczął się orientować w sytuacji. Zauważył,
  67 1 |                 by uważać, jak zachowują się inni. Rozejrzał się po stole
  68 1 |            zachowują się inni. Rozejrzał się po stole zastawionym półmiskami
  69 1 |                  gdzieś w kącie. Trzymał się jednak na wodzy, obserwował.~
  70 1 |          obserwował.~Wreszcie zdecydował się i począł szukać oczyma talerzy.
  71 1 |             talerza. Nagle, gdy odwrócił się, by upatrzyć sobie ustronniejsze
  72 1 |              bezceremonialnie przepychał się jakiś gruby pan, który nawet
  73 1 |                nawet nie raczył odwrócić się, by przeprosić za swą niezgrabność.
  74 1 |            skonsternowany.~Wokół zrobiło się cicho. Nadbiegł kelner,
  75 1 |            ochłonął dopiero, gdy znalazł się na uboczu. Nagle zrozumiał,
  76 1 |                Tymczasem sala napełniała się coraz bardziej i Dyzma z
  77 1 |                   jeden po drugim. Uczuł się pewniejszym siebie. Gdy
  78 1 |          mundurze pułkownika i uśmiechał się doń jakoś dwuznacznie.~Podnieśli
  79 1 |                 Winszuję panu - pochylił się ku Dyzmie pułkownik - świetnieś
  80 1 |                 Cha, cha - cicho zaśmiał się pułkownik Wareda - jeszcze
  81 1 |                   Wypili i Dyzma połapał się w sytuacji o tyle, że pojął,
  82 1 |               ale szkoda sałaty!~Cieszył się ogromnie, a choć Dyzma nie
  83 1 |               pułkownikowi chodzi, śmiał się również, mając usta pełne
  84 1 |             zdążyli zapalić, gdy zbliżył się do nich krępy, siwiejący
  85 1 |                Jaszuński.~Dyzma skurczył się w sobie. Nigdy w życiu nie
  86 1 |              pocztowym w Łyskowie mówiło się o ministrze, było w tym
  87 1 |                   Co ty mówisz? - ożywił się minister. - Słyszałem, słyszałem.
  88 1 |                rozdętych wielkości. Pcha się, bestia, nachalnie, póki
  89 1 |          pułkownik Wareda. Znowu zaczęli się śmiać, a minister, wziąwszy
  90 1 |                  ludzi silnych.~Zbliżyło się jeszcze kilku panów. Zaczęła
  91 1 |             jeszcze kilku panów. Zaczęła się ogólna rozmowa. Nikodem
  92 1 |             nerwy. Początkowo zdawało mu się, że biorą go za kogoś innego,
  93 1 |              głowy Dyzmę. Kelner skłonił się i zbliżywszy się do Dyzmy,
  94 1 |                 skłonił się i zbliżywszy się do Dyzmy, zameldował:~-
  95 1 |       spojrzeniem. Ten jednak uśmiechnął się szeroko i zaszczebiotał
  96 1 |              pana przepraszam, ale o ile się nie mylę, to miałem zaszczyt
  97 1 |               Mała nerwowa ręka wysunęła się ku Dyzmie natarczywie.~-
  98 1 |                  Nikodem Dyzma. Ale myli się pan, w Krakowie nigdy nie
  99 1 |                  przepraszać i sumitować się, przy czym wyrazy padały
 100 1 |                  prędko, że Dyzma ledwie się mógł połapać w treści.~Tak,
 101 1 |                darować, ale i tak bardzo się cieszy, tu prawie nikogo
 102 1 |               trudno sobie poradzić, gdy się jest starym...~- Nawet właśnie -
 103 1 |           ciągnął jednym tonem - właśnie się ucieszyłem, że pana spotkałem,
 104 1 |            kordialnie, po prostu...~- To się rozgadał - pomyślał Dyzma.~-
 105 1 |                Jaką przysługę? - zdziwił się Dyzma.~- Ach, ja się nie
 106 1 |             zdziwił się Dyzma.~- Ach, ja się nie narzucam, ale gdyby
 107 1 |               przyjacielskiej? - zdziwił się szczerze Dyzma.~- Hę, hę,
 108 1 |               Dyzma.~- Hę, hę, hę, niech się szanowny pan nie zapiera.
 109 1 |                  protestował Dyzma.~- Ja się nie narzucam, ja się nie
 110 1 |                  Ja się nie narzucam, ja się nie narzucam, hę, hę, hę,
 111 1 |                  sąsiedniej sali. Zrobił się ruch, lekki tłok przy drzwiach.
 112 1 |                 i Kunickiego, uśmiechnął się do Dyzmy i rzekł do towarzyszy:~-
 113 1 |            niemal popchnął Dyzmę i zgiął się przed ministrem w ukłonie.
 114 1 |                  pan minister poznajomić się z panem Kunickim. To mój
 115 1 |                 twarzy ministra wyraziło się zdziwienie. Nie miał jednak
 116 1 |                 pan pozwoli nie zajmować się tymi sprawami na raucie.
 117 1 |     restauracyjnej.~Staruszek przyczepił się do Dyzmy na dobre. Przy
 118 1 |               dobre. Przy stole ulokował się obok niego i gadał nieustannie.
 119 1 |              nieustannie. Dyzmie zaczęło się kręcić w głowie.~Wprawdzie
 120 1 |           westybulu i po chwili znaleźli się w obszernym pokoju. Kunicki
 121 1 |            limuzyna i minister, żegnając się z pułkownikiem Weredą, zapytał:~-
 122 1 |                   Słuchaj no, Wacek, jak się nazywa ten twój facet, co
 123 1 |               oświadczył nieco chwiejący się na nogach pułkownik - nazywa
 124 1 |                nogach pułkownik - nazywa się Dyzma, pierwszorzędnie objechał...~-
 125 1 |   pierwszorzędnie objechał...~- To zdaje się jakiś ziemianin czy przemysłowiec,
 126 1 |             pozostał pułkownik.~- Urżnął się czy co, do licha - rzekł
 127 2 |            którym niewyraźnie rozpływały się kontury sprzętów.~Dyzma
 128 2 |             fotel i przymknął oczy. Czuł się niezwykle ociężały i tak
 129 2 |         cieniutką niteczkę szybko nizały się bezdźwięczne, sepleniące
 130 2 |             stołu, z mroku, nie wysuwała się nagle w krąg lampy drobna
 131 2 |                  natarczywe oczy zdawały się wówczas wbijać w mrok, usiłując
 132 2 |            Szykany i szykany. Zasłaniają się przepisami, ustawami, a
 133 2 |            ratunek.~- We mnie? - zdziwił się Dyzma.~- W panu - z przekonaniem
 134 2 |                   He, he, he - roześmiał się Kunicki - szanowny pan żartuje
 135 2 |        powiedział: "Kunicki! Postaram ci się tę sprawę załatwić, tego
 136 2 |                po ludzku gadać, postaram się o dobry kontyngent drzewa
 137 2 |                  Dyzma, choćby na głowie się postawił, zrobić nie potrafi.
 138 2 |             nieosiągalność i przedstawił się jako korzystna okazja naciągnięcia
 139 2 |                  i ta szansa wymknęła mu się z ręki... Postanowił naprawić
 140 2 |               przyjaciela, żeby zajmował się sprawami, które zna tylko
 141 2 |                 jeziorze... A i przyjrzy się pan memu gospodarstwu, tartakom,
 142 2 |            bezrobotny - blado uśmiechnął się Dyzma. Spodziewał się wyrazu
 143 2 |         uśmiechnął się Dyzma. Spodziewał się wyrazu rozczarowania i zdumienia
 144 2 |              Nagle Kunickiemu rozjaśniło się w głowie. "Takiś sprytny,
 145 2 |                Bóg mi cię zsyła. Obyż to się sprawdziło. Panie Dyzma,
 146 2 |                 z obu stron tak świetnie się składają. Pan jest w poszukiwaniu
 147 2 |                  szanowny, nie gniewajże się na moją śmiałość, ale co
 148 2 |             Sporo tego jest, machina jak się patrzy.~- Nie wiem, czy
 149 2 |           potrafiłbym. Zupełnie nie znam się na tym - powiedział szczerze
 150 2 |               zaoponował Kunicki - łatwo się pan z tym zapozna. Zresztą
 151 2 |                 z urzędami, to dobijanie się o łaskę byle jakiegoś tam
 152 2 |              Dyzma nie bardzo orientując się, na co się zgadza.~- A pensja,
 153 2 |             bardzo orientując się, na co się zgadza.~- A pensja, powiedzmy...
 154 2 |            miesięcznie.~- Ile? - zdziwił się Dyzma.~- No, dwa tysiące
 155 2 |         niesłychanego sprytu i rzadko mu się zdarzyło stracić na dobrze
 156 2 |               ucichły kroki oddalającego się Dyzmy, stanął na środku
 157 2 |                 ubiegłego wieczoru zbiły się w jego świadomości w jakieś
 158 2 |                   migotliwych, goniących się wzajemnie i nieuchwytnych.
 159 2 |             polegało, co oznaczało, skąd się wzięło i dlaczego - nie
 160 2 |                  tym wszystko zdawało mu się mniej prawdopodobne, bardziej
 161 2 |        niedorzeczne.~Wówczas zatrzymywał się przerażony, ostrożnie sięgał
 162 2 |           sztywnych banknotów, uśmiechał się do siebie. Nagle zdał sobie
 163 2 |                 bardzo bogaty. Zatrzymał się we wnęce bramy i zaczął
 164 2 |             wielu lat biedowania odezwał się w nim naturalnym odruchem:
 165 2 |                 I chociaż nie chciało mu się ani jeść, ani pić, skręcił
 166 2 |                resztę i wyszedł. Zbliżał się już do Łuckiej, gdy nagle
 167 2 |               sam dlaczego, ale ucieszył się tym spotkaniem.~- Dobry
 168 2 |                  odparła przyglądając mu się ze zdziwieniem. - Cóż to
 169 2 |        zdziwieniem. - Cóż to pan po nocy się włóczy?~- A czemu to panna
 170 2 |           uważnym spojrzeniem. Wydała mu się ładniejsza niż zwykle. Wątła
 171 2 |               nie skakał.~Dyzmie zrobiło się przykro. Sięgnął do kieszeni
 172 2 |                  zdziwieniem przyglądała się pieniądzom. Wiedziała przecie,
 173 2 |                bąknął Dyzma i zarumienił się. Mańka spojrzała mu w oczy.~-
 174 2 |                 mu w oczy.~- Nie podobam się panu?~- To nie, czemu?...~-
 175 2 |                Uuuu... kalosz!~Zawróciła się na pięcie i ruszyła wolnym
 176 2 |               Przystanęła, a gdy zrównał się z nią, powiedziała:~- Hotel
 177 2 |                 głowę i oczy jej szeroko się rozwarły. Długo przyglądała
 178 2 |              rozwarły. Długo przyglądała się rozrzuconym banknotom.~-
 179 2 |            Psiakrew! Nikodem rozkoszował się efektem. Dziewczyna chwyciła
 180 2 |                podziwem. Dyzma roześmiał się i ot tak, dla kawału, powiedział:~-
 181 2 |                   a w jej oczach malował się strach i podziw. Nigdy nie
 182 2 |                 taki...~Nagle przytuliła się do niego.~- A ciebie nie
 183 2 |            ciebie nie nakryją?~- Nie bój się, ja dam sobie radę.~ ~-
 184 2 |                 miałeś pietra? Roześmiał się.~- Nie ma o czym gadać.
 185 2 |               tej małej do niego zmienił się niemal z miejsca. Szybko
 186 2 |              miejsca. Szybko zorientował się, że szacunek, graniczący
 187 2 |       pochlebiała mu ta zmiana, wstydził się, że na nią właściwie nie
 188 2 |                żadną cenę nie przyznałby się jej teraz, że wszystko było
 189 2 |              wrócisz?~- Wrócę.~Zjawienie się sublokatora razem z Mańką
 190 2 |             swoje polowe łóżko, rozebrał się, kamizelkę z pieniędzmi
 191 2 |              owego śpiewać, lecz spotkał się z ostrą opozycją Mańki.~-
 192 2 |              wyszedł, jego żona wyniosła się do sąsiadki, by pochwalić
 193 2 |                do sąsiadki, by pochwalić się, że sublokator postawił
 194 3 |               teraz przy zakupach starał się naśladować gust młodego
 195 3 |             ekwipunkiem, że nie odważyła się nawet zaproponować swego
 196 3 |           kapeluszem. Drugą klasą jedzie się znacznie wygodniej niż trzecią.
 197 3 |               służba kolejowa grzeczniej się odnosi niż w trzeciej.~Dyzma
 198 3 |              trzeciej.~Dyzma rozkoszował się swą pierwszą podróżą w warunkach,
 199 3 |             pozostał sam. Nie chciało mu się spać. Zresztą należało gruntownie
 200 3 |                 tego złudzenia równałoby się rezygnacji z tej niewiaro-godnie
 201 3 |                  Wydatki zatem ograniczą się do zaledwie kilkudziesięciu,
 202 3 |                  pól roku?...~Uśmiechnął się do siebie. Później można
 203 3 |             starego jak najdłużej i mieć się na baczności, żeby się nie
 204 3 |              mieć się na baczności, żeby się nie wsypać. W ogóle mówić
 205 3 |              Koborowo.~Dyzma zaniepokoił się, czy też Kunicki pamięta,
 206 3 |            pociągiem przyjechać.~Okazało się wszakże, że pamiętał. Do
 207 3 |               zabrał walizy.~Usadowiwszy się w luksusowym wozie, Nikodem
 208 3 |       zrujnowanym młynie wodnym wyginała się na obłym mostku i skręcała
 209 3 |             kolejową.~Stąd już zaczynała się długa aleja klonowa, na
 210 3 |               otwartych drzwiach ukazała się pokojówka i wraz z lokajem
 211 3 |              wraz z lokajem zaopiekowała się walizami. W chwili gdy Dyzma
 212 3 |                ruchliwy jak rtęć, rzucił się na przyjezdnego z uściskami
 213 3 |                   może też zaraz wykąpać się po podróży, kąpiel została
 214 3 |                  dotychczas nie zdarzało się mu myć w wannie. Toteż od
 215 3 |                   Spłukał wannę, uczesał się, nałożył pidżamę, a gdy
 216 3 |               zapukano do drzwi i zjawił się Kunicki, wyświeżony i niezmiernie
 217 3 |                dla czterech osób, zdawał się wystawą luksusowych naczyń,
 218 3 |                 właśnie kończą ubieranie się, może tymczasem zechce pan,
 219 3 |                 pojmuje pan, damy. Jakże się panu podoba moja siedziba?
 220 3 |           wertepy, dworek, co to nadawał się chyba na rozbiórkę, zrujnowane
 221 3 |                tłoczonej skóry - zdawały się krzyczeć pieniądze. Dyzmie
 222 3 |                 na myśl, że gdyby ziemia się nagle zatrzęsła, pałac wraz
 223 3 |             całym urządzeniem rozsypałby się w złote krążki.~- No jakże? -
 224 3 |              Kunicki, gdy znowu znaleźli się w jadalni, nie zdążył jednak
 225 3 |           otrzymać odpowiedzi, otworzyły się drzwi i weszły oczekiwane
 226 3 |              dłoń Nikodema, przyglądając się mu tak bezceremonialnie,
 227 3 |                  bezceremonialnie, że aż się zdetonował~Na szczęście
 228 3 |                Miał zatem czas przyjrzeć się obu paniom. Blondynka mogła
 229 3 |                 dwadzieścia dwa. Zdziwił się tym, gdyż pamiętał, że Kunicki
 230 3 |                raz po raz nie przyglądać się jej uchu. Nigdy dotąd me
 231 3 |                 na uszy ludzi, z którymi się stykał. Teraz dopiero stwierdził,
 232 3 |                jak najbardziej upodobnić się do reszty towarzystwa i
 233 3 |                nieodpowiednie zachowanie się nie zdemaskować braku tego,
 234 3 |                   wskutek czego znalazła się pauza wystarczająca na odezwanie
 235 3 |               wystarczająca na odezwanie się blondynki:~- I jakże się
 236 3 |                 się blondynki:~- I jakże się panu podobało?~- Bardzo
 237 3 |                rumieńce. W oczach odbiła się niewymowna przykrość.~-
 238 3 |                     Hę, hę, hę - zaśmiał się Kunicki - mówiłem to już
 239 3 |                  proszę pana? - zwróciła się do Dyzmy.~- No, naturalnie,
 240 3 |              ważniejsze.~Kunicki zaśmiał się cicho i zatarł ręce.~- Tak,
 241 3 |                  uzyskania dostaw! Śmiał się kontent z siebie. Blondynka
 242 3 |               Szatynka również podniosła się z miejsca i zanim Nikodem
 243 3 |                  że śniadanie tak prędko się skończy. Jadł mało, by nie
 244 3 |                czapkę - widzi pan, niech się pan nie zraża, ale między
 245 3 |               gniadych w lejc. Usadowili się wygodnie na miękkich poduszkach
 246 3 |              niestety.~Nikodem roześmiał się.~- Tak to pan powiedział,
 247 3 |                  co pan sądzi? - zdziwił się Kunicki. - Przecie to klęska
 248 3 |                  nie rozumie, ale ugryzł się w język. Lepiej być ostrożnym.~-
 249 3 |              Kunicki. Dyzma przestraszył się, że palnął jakieś kapitalne
 250 3 |             kapitalne głupstwo, ale wnet się uspokoił, gdy jego towarzyszowi
 251 3 |               towarzyszowi aż zaświeciły się oczy.~- Królu złoty! Co
 252 3 |               cały dobrobyt kraju opiera się na rolnictwie. Do diabła,
 253 3 |                  powiedział.~- Rozchodzi się tylko o pieniądze. Nie ma
 254 3 |         Pieniędzy, pieniędzy? - zaperzył się Kunicki. - To jest drobiazg
 255 3 |                  razy. Wówczas sprzedaje się cały zapas zagranicy i jest
 256 3 |              obszernej polanie piętrzyły się sagi drzewa wzdłuż wąskich
 257 3 |                  ukłonach tych wyczuwało się niechęć, a nawet wręcz nieżyczliwość.
 258 3 |                 Panie Starkiewicz, ukłoń się pan, to jest właśnie pan
 259 3 |                 spojrzeniem. Ten ukłonił się z lekka.~Przez kilka minut,
 260 3 |                  dane, Nikodem rozglądał się z zaciekawieniem wśród olbrzymich
 261 3 |          przerażenie. Wszystko to waliło się na jego świadomość coraz
 262 3 |              najmniejszego pojęcia. Czuł się jak człowiek, na którego
 263 3 |              tyle, by nie skompromitować się i nie ośmieszyć, mówiąc
 264 3 |             mówiąc prościej - nie wsypać się.~Kiedy zwiedzili już stację
 265 3 |                uciekłby zaraz. Piętrzyła się przed nim niebosiężna góra
 266 3 |                 tajemniczo zazębiających się wzajemnie, poznawał nowych
 267 3 |                  nie potrafił.~Pocieszał się jedynie spostrzeżeniami,
 268 3 |                  jego depresji.~Zbliżała się już trzecia, gdy zatrzymali
 269 3 |                  trzecia, gdy zatrzymali się znowu przed pałacem.~- Widzi
 270 3 |               przeszli do gabinetu, czuł się niezwykle ociężały.~Natomiast
 271 3 |                 zmęczony, zresztą należy się przecie wypoczynek po podróży.
 272 3 |       przyjemnością.~- A nie zdrzemnąłby się pan teraz, kochany panie
 273 3 |                  zdjął buty i rozciągnął się na kanapie, lecz zasnąć
 274 3 |            zasnąć me mógł. Myśli kłębiły się pod czaszką dokuczliwie,
 275 3 |                ze wszystkiego i przyznać się staremu, czy próbować zorientować
 276 3 |                 czy próbować zorientować się w materiale tak beznadziejnie
 277 3 |             potrafił tego dopiąć, mógłby się utrzymać w Koborowie ze
 278 3 |                  i dokumentów, z którymi się miał zapoznać.~Zaklął w
 279 3 |               pomyślał Dyzma i rozejrzał się. W każdym razie pałac jest
 280 3 |             wielkimi drzewami znajdowały się kamienne lub drewniane ławki.
 281 3 |                 jedną z nich, znajdującą się w gęstym cieniu i usiadł.
 282 3 |              kroki tuż za sobą. Obejrzał się. Wąską alejką szedł młody,
 283 3 |                 młody człowiek zatrzymał się, zmierzył Nikodema wzrokiem
 284 3 |            Nikodema wzrokiem i skierował się ku niemu. Mógł mieć około
 285 3 |               spojrzeniem Dyzma zmieszał się, tym bardziej, że młody
 286 3 |            stanął przed nim i przyglądał się impertynencko.~- Ki diabeł -
 287 3 |                 dlaczego pies ma nazywać się z sensem? Siadaj pan!~Dyzma
 288 3 |               pan hrabia mówi? - zdziwił się Dyzma.~- O kim? No, przecie
 289 3 |            rozumiesz pan? Ukradł. Nazywa się po prostu Kunik! Sam sprawdziłem.
 290 3 |            Kunickiego?~Ponimirski zerwał się na równe nogi, jak ugodzony
 291 3 |                   Bezkrwista twarz stała się nagle czerwona.~- Milcz
 292 3 |               przepraszam - przestraszył się Dyzma.~- Nie waż się pan
 293 3 |        przestraszył się Dyzma.~- Nie waż się pan w mojej obecności nigdy
 294 3 |               Dyzma.~Ponimirski uspokoił się i usiadł, a nawet uśmiechnął
 295 3 |               usiadł, a nawet uśmiechnął się.~- Nie wiedział pan o tym?
 296 3 |               nie wiedział i nawet łasił się do mego szwagierka, póki
 297 3 |                  kopnął. Bydlę! Zamyślił się i dodał:~- Obaj: i Kunik
 298 3 |                  pan jesteś bydlę. Śmiał się dalej, a Dyzma skonstatował
 299 3 |                  twarzy. Dyzma wzdrygnął się.~- Nie - rzekł niepewnym
 300 3 |                końcu i ona zdemoralizuje się przy tym wieprzu, przy tym
 301 3 |            zaczął Dyzma. Hrabia skrzywił się w jadowitym uśmiechu.~-
 302 3 |                 na przezwisko, podoba mi się, więc płaczę. Anglicy mówią
 303 3 |                 A to świetnie - ucieszył się hrabia - nie chciałbym panu
 304 3 |                 broń Boże, nie przyznaje się nikomu, że mnie widział
 305 3 |               nie mają. Żegnam.~Zawrócił się na pięcie i poszedł elastycznym
 306 4 |                 czwarty~Kolacja składała się z kilku potraw, które podawał
 307 4 |            Kunicki, czy tam Kunik, mniej się zajmował interesami i Dyzmą,
 308 4 |               niejasną sytuację i głowił się nad tym, jak to najzgrabniej
 309 4 |               odparła:~- Owszem, przejdę się z przyjemnością.~Idąc na
 310 4 |                  dymu cygara, skierowała się do parku, lecz nie w te
 311 4 |     ciemniejszego szafiru nieba rysowały się malownicze kępy wysmukłych
 312 4 |                 nie miałem czasu nauczyć się tej gry. Znam tylko bilard.~-
 313 4 |                  klombu.~Dyzma zatrzymał się, nie wiedząc, co ma robić,
 314 4 |                 obdarowany, zaczerwienił się i wyciągnął rękę.~- Ależ
 315 4 |                  Ja? Dlaczego? - zdziwił się szczerze.~- No, bo już panu
 316 4 |              szczerze.~- No, bo już panu się zdawało, że kwiaty przeznaczam
 317 4 |                umie. Chętnie nauczyłabym się, gdyby pan znalazł dla mnie
 318 4 |               czasu...~- Pani? - zdziwił się. Nigdy nie wyobrażał sobie,
 319 4 |                 roboty. Muszę rozpatrzyć się w księgach, w rachunkach.~-
 320 4 |             wyjaśnić, że... Nie pogniewa się pan za szczerość?...~- Broń
 321 4 |            będzie pan dostawał.~Wreszcie się zorientował, o co jej chodziło
 322 4 |                 jej chodziło i roześmiał się.~- Ja nie liczyłem na to
 323 4 |            świetnie. Najlepiej jest, gdy się sprawy stawia jasno. Nie
 324 4 |          wiedział sam dlaczego, ale czuł się dotknięty i powiedział prawie
 325 4 |                  zawrócili i przyłączyli się do nich. Kasia wzięła Ninę
 326 4 |                  na twarzy której odbiło się zmieszanie, rzekła cicho:~-
 327 4 |                krótkie. W hallu rozstali się, wymieniając zdawkowe życzenia
 328 4 |        Postanowił za wszelką cenę starać się zapoznać z materiałami dotyczącymi
 329 4 |                 jego świadomości, stawał się pusty i nieuchwytny.~Nikodem
 330 4 |              nieuchwytny.~Nikodem zrywał się od biurka i biegał po pokoju,
 331 4 |             Znowu zaczął czytać i zrywał się znowu.~- Nie, to na nic,
 332 4 |                   Wiesz, Nino - odezwała się Kasia - pan Dyzma będzie
 333 4 |              zaproponowała Kasia.~- Będę się przyglądała waszej lekcji -
 334 4 |                 Nina.~- Ho, ho - zaśmiał się Kunicki - obawiam się, że
 335 4 |            zaśmiał się Kunicki - obawiam się, że zechcecie zagarnąć mi
 336 4 |           zazdrosny o pana - uśmiechnęła się pani Nina, a Dyzma zauważył,
 337 4 |               śniadaniu Kunicki pożegnał się z nimi i drobnym kroczkiem
 338 4 |               bilardowego.~Nauka zaczęła się od pokazania postawy ręki
 339 4 |                 Kasia szybko orientowała się, a że miała pewną rękę i
 340 4 |                    Niech pan pokaże, jak się to robi. Dyzma rozstawił
 341 4 |                     Właśnie - uśmiechnął się, zadowolony z efektu - cała
 342 4 |               swoją bilę i karambol udał się wspaniale ku podziwowi pań.~-
 343 4 |                  to geometria - zdziwiła się pani Nina.~- Ha - dorzuciła
 344 4 |                 pani spróbuje? - zwrócił się Dyzma do Niny.~- O, ze mnie
 345 4 |               Nie wiedziała, jak ustawia się lewą dłoń, by zrobić z niej
 346 4 |                   proszę pana - odezwała się Nina - mnie pan uczyć widocznie
 347 4 |        Przepraszam. Tak sobie zamyśliłem się.~- Ciekawam, nad czym?~-
 348 4 |             znają. Pani Nina zarumieniła się.~- Ma pan rację. Wstydzę
 349 4 |                    Ma pan rację. Wstydzę się tego od dawna, ale brak
 350 4 |              woli, by raz wreszcie zająć się jakąś robotą. Próżnuję może
 351 4 |             dlatego, że okoliczności tak się składają.~- Oczywiście,
 352 4 |          Oczywiście, po co pracować, gdy się ma tyle pieniędzy - powiedział
 353 4 |             Dyzma nie zrozumiał i zaczął się głowić, o czym właściwie
 354 4 |               dla otoczenia - zastrzegła się Kasia.~- Ale pożyteczną.
 355 4 |         komplementów.~- O, te nie wydają się mi dziedziną pana Dyzmy.
 356 4 |             całości nie może pan wyrazić się pochlebnie, może znajdzie
 357 4 |                pochlebnie, może znajdzie się jakiś szczegół w mojej osobie,
 358 4 |            brzoskwiniowej cery zaróżowił się lekki rumieniec. Pomyślał,
 359 4 |                 uszy.~- O!... - zdziwiła się - nie przypuszczałam, że
 360 4 |                 dodał głośno:~- Nie znam się na malarstwie. Nigdy się
 361 4 |                 się na malarstwie. Nigdy się tym nie interesowałem.~-
 362 4 |                 bilardu.~- No, teraz idę się przebrać. Nie pojechałby
 363 4 |                Pani Nina nagle odwróciła się i podeszła do okna.~- Kochamy
 364 4 |              podeszła do okna.~- Kochamy się jak siostry.~- Bo też -
 365 4 |              przeciwne.~- A jednak panie się kochają.~Pani Nina nic nie
 366 4 |                  konwersacji, zdecydował się pójść do siebie.~- Muszę
 367 4 |               będzie łaskaw nie krępować się i wydawać polecenia służbie...~-
 368 4 |                      Dziękuję...~Ukłonił się i wyszedł. Nina widziała
 369 4 |             marzycielko!...-- roześmiała się i splótłszy dłonie przeciągnęła
 370 4 |            splótłszy dłonie przeciągnęła się całym ciałem. ~Dyzma znowu
 371 4 |              ciałem. ~Dyzma znowu zabrał się do studiowania materiałów
 372 4 |               miarą nie mógł zorientować się w tym lesie cyfr.~- Psiakrew! -
 373 4 |                 jak but. Przypomniało mu się gimnazjum. Tam przynajmniej,
 374 4 |           zachorować... Nagle zastanowił się:~- A żeby tak zachorować?~
 375 4 |                 myśl! Tymczasem może coś się zdarzy, coś się zmieni...~-
 376 4 |                 może coś się zdarzy, coś się zmieni...~- Tak - zdecydował -
 377 4 |                 i koniec.~Długo namyślał się nad wyborem odpowiedniej
 378 4 |             Żadna zaraźliwa nie nadawała się, bo wysłaliby go może do
 379 4 |               tak reumatyzm?...~Ucieszył się.~To będzie najlepsze, bo
 380 4 |              wezwali, to i ten nie pozna się.~Gdy przyszedł lokaj prosić
 381 4 |                Dziś przy kolacji zacznie się skarżyć na ból, a jutro
 382 4 |             twoimi pacjentami - zaśmiała się pani Nina.~- Ty tak - odparła
 383 4 |                  nie to, że akurat wojna się skończyła.~- Ma pan jednak,
 384 4 |              kobieta, nie umiałabym czuć się szczęśliwą wśród umierających
 385 4 |                walka...~Dyzma uśmiechnął się. Przypomniał sobie koszary
 386 4 |                niż ślamazarność.~- Niech się pan nie reklamuje - roześmiała
 387 4 |               nie reklamuje - roześmiała się Nina.~Rozmawiano jeszcze
 388 4 |              pokoju. Pamiętał, że umówił się w parku z tym zwariowanym
 389 4 |              ciekawych rzeczy dowiedzieć się o całym towarzystwie koborowskim.~
 390 4 |               wybrał aleję, która wydała się mu najprościej prowadzącą
 391 4 |              tracić nadzieję, że zobaczy się z tym Ponimirskim, gdy usłyszał
 392 4 |             ratlerka.~- Jest! - ucieszył się.~Istotnie, w pobliżu ujrzał
 393 4 |               domu.~- To dobrze. Zdziwił się pan, że siedziałem na drzewie?~-
 394 4 |                  atawizm. Czasami odzywa się w człowieku nieprzeparta
 395 4 |               tego, panie ten... No, jak się pan nazywa?~- Dyzma.~- Aha.
 396 4 |               Uważasz pan, Kunik trudnił się lichwiarstwem. A że mój
 397 4 |               niby?~- Nie wiem, nie znam się na tym. Dość że zrobił jakieś
 398 4 |                  Siostra więc poświęciła się i gorzko to pokutuje, bo
 399 4 |                 Jakiego pana? - zaperzył się Ponimirski. - Łajdaka, chama,
 400 4 |              osoba?~- Rozumiem - zgodził się Dyzma - a więc umarła?~-
 401 4 |            misterne kółka dymu, zamyślił się głęboko... Dyzma zauważył,
 402 4 |                 dłuższą chwilę wpatrywał się w oczy Dyzmy. Wreszcie pochylił
 403 4 |                 Dyzmy. Wreszcie pochylił się do niego i rzekł szeptem:~-
 404 4 |                rzekł szeptem:~- Zdaje mi się, że będę pana potrzebował...~-
 405 4 |         potrzebował...~- Mnie? - zdziwił się Nikodem.~- Ciiiicho! - Rozejrzał
 406 4 |                    Ciiiicho! - Rozejrzał się nieufnie dokoła. - Mam wrażenie,
 407 4 |              podsłuchuje.~- Przywidziało się panu hrabiemu. Nikogo tu
 408 4 |              szukaj!~Ratlerek przyglądał się swemu panu z głupkowatą
 409 4 |             głupkowatą miną i nie ruszał się z miejsca.~- Głupie bydlę! -
 410 4 |                Głupie bydlę! - zirytował się hrabia - poszoł wont! Wstał
 411 4 |                wont! Wstał i skradającym się krokiem obszedł dokoła krzaki.
 412 4 |              dokoła krzaki. Gdy usadowił się znowu na ławce, powiedział
 413 4 |                     Ponimirski wykrzywił się ironicznie i dodał:~- Pan,
 414 4 |          wszystko ciotce, że tu nade mną się znęcają, że mnie więżą,
 415 4 |                 mieć za to? Otóż dowiedz się, że za to zaszczycę pana
 416 4 |             córki istotnie był wrogi. Ma się rozumieć, nie ma sensu zajmować
 417 4 |          rozumieć, nie ma sensu zajmować się tym obłąkanym i jego projektami,
 418 4 |               jednakże należy zastanowić się, czy z tego całego mętlika
 419 4 |               tego całego mętlika nie da się wyciągnąć dla siebie jakichś
 420 4 |            jeszcze żadnych otwierających się możliwości, lecz zdawał
 421 4 |                     W każdym razie muszę się jakoś wywiedzieć, czy to,
 422 4 |            Przyszło mu na myśl, że gdyby się zarzuty Ponimirskiego potwierdziły,
 423 4 |            lokaja, od którego dowiedział się, że pan nie wrócił i odesłał
 424 4 |           podczas kolacji zaczął krzywić się niemiłosiernie i chwytać
 425 4 |                 niemiłosiernie i chwytać się za ramię i za kolano. Obie
 426 4 |              łyku kompotu ból Dyzmy stał się już nie do zniesienia. Przeprosił
 427 4 |                który pomógł mu rozbierać się i ułożyć w łóżku, a później
 428 4 |                  głos pani Niny.~- Jakże się pan czuje?~- Złe, proszę
 429 5 |                 czwarty~Kolacja składała się z kilku potraw, które podawał
 430 5 |            Kunicki, czy tam Kunik, mniej się zajmował interesami i Dyzmą,
 431 5 |               niejasną sytuację i głowił się nad tym, jak to najzgrabniej
 432 5 |               odparła:~- Owszem, przejdę się z przyjemnością.~Idąc na
 433 5 |                  dymu cygara, skierowała się do parku, lecz nie w te
 434 5 |     ciemniejszego szafiru nieba rysowały się malownicze kępy wysmukłych
 435 5 |                 nie miałem czasu nauczyć się tej gry. Znam tylko bilard.~-
 436 5 |                  klombu.~Dyzma zatrzymał się, nie wiedząc, co ma robić,
 437 5 |                 obdarowany, zaczerwienił się i wyciągnął rękę.~- Ależ
 438 5 |                  Ja? Dlaczego? - zdziwił się szczerze.~- No, bo już panu
 439 5 |              szczerze.~- No, bo już panu się zdawało, że kwiaty przeznaczam
 440 5 |                umie. Chętnie nauczyłabym się, gdyby pan znalazł dla mnie
 441 5 |               czasu...~- Pani? - zdziwił się. Nigdy nie wyobrażał sobie,
 442 5 |                 roboty. Muszę rozpatrzyć się w księgach, w rachunkach.~-
 443 5 |             wyjaśnić, że... Nie pogniewa się pan za szczerość?...~- Broń
 444 5 |            będzie pan dostawał.~Wreszcie się zorientował, o co jej chodziło
 445 5 |                 jej chodziło i roześmiał się.~- Ja nie liczyłem na to
 446 5 |            świetnie. Najlepiej jest, gdy się sprawy stawia jasno. Nie
 447 5 |          wiedział sam dlaczego, ale czuł się dotknięty i powiedział prawie
 448 5 |                  zawrócili i przyłączyli się do nich. Kasia wzięła Ninę
 449 5 |                  na twarzy której odbiło się zmieszanie, rzekła cicho:~-
 450 5 |                krótkie. W hallu rozstali się, wymieniając zdawkowe życzenia
 451 5 |        Postanowił za wszelką cenę starać się zapoznać z materiałami dotyczącymi
 452 5 |                 jego świadomości, stawał się pusty i nieuchwytny.~Nikodem
 453 5 |              nieuchwytny.~Nikodem zrywał się od biurka i biegał po pokoju,
 454 5 |             Znowu zaczął czytać i zrywał się znowu.~- Nie, to na nic,
 455 5 |                   Wiesz, Nino - odezwała się Kasia - pan Dyzma będzie
 456 5 |              zaproponowała Kasia.~- Będę się przyglądała waszej lekcji -
 457 5 |                 Nina.~- Ho, ho - zaśmiał się Kunicki - obawiam się, że
 458 5 |            zaśmiał się Kunicki - obawiam się, że zechcecie zagarnąć mi
 459 5 |           zazdrosny o pana - uśmiechnęła się pani Nina, a Dyzma zauważył,
 460 5 |               śniadaniu Kunicki pożegnał się z nimi i drobnym kroczkiem
 461 5 |               bilardowego.~Nauka zaczęła się od pokazania postawy ręki
 462 5 |                 Kasia szybko orientowała się, a że miała pewną rękę i
 463 5 |                    Niech pan pokaże, jak się to robi. Dyzma rozstawił
 464 5 |                     Właśnie - uśmiechnął się, zadowolony z efektu - cała
 465 5 |               swoją bilę i karambol udał się wspaniale ku podziwowi pań.~-
 466 5 |                  to geometria - zdziwiła się pani Nina.~- Ha - dorzuciła
 467 5 |                 pani spróbuje? - zwrócił się Dyzma do Niny.~- O, ze mnie
 468 5 |               Nie wiedziała, jak ustawia się lewą dłoń, by zrobić z niej
 469 5 |                   proszę pana - odezwała się Nina - mnie pan uczyć widocznie
 470 5 |        Przepraszam. Tak sobie zamyśliłem się.~- Ciekawam, nad czym?~-
 471 5 |             znają. Pani Nina zarumieniła się.~- Ma pan rację. Wstydzę
 472 5 |                    Ma pan rację. Wstydzę się tego od dawna, ale brak
 473 5 |              woli, by raz wreszcie zająć się jakąś robotą. Próżnuję może
 474 5 |             dlatego, że okoliczności tak się składają.~- Oczywiście,
 475 5 |          Oczywiście, po co pracować, gdy się ma tyle pieniędzy - powiedział
 476 5 |             Dyzma nie zrozumiał i zaczął się głowić, o czym właściwie
 477 5 |               dla otoczenia - zastrzegła się Kasia.~- Ale pożyteczną.
 478 5 |         komplementów.~- O, te nie wydają się mi dziedziną pana Dyzmy.
 479 5 |             całości nie może pan wyrazić się pochlebnie, może znajdzie
 480 5 |                pochlebnie, może znajdzie się jakiś szczegół w mojej osobie,
 481 5 |            brzoskwiniowej cery zaróżowił się lekki rumieniec. Pomyślał,
 482 5 |                 uszy.~- O!... - zdziwiła się - nie przypuszczałam, że
 483 5 |                 dodał głośno:~- Nie znam się na malarstwie. Nigdy się
 484 5 |                 się na malarstwie. Nigdy się tym nie interesowałem.~-
 485 5 |                 bilardu.~- No, teraz idę się przebrać. Nie pojechałby
 486 5 |                Pani Nina nagle odwróciła się i podeszła do okna.~- Kochamy
 487 5 |              podeszła do okna.~- Kochamy się jak siostry.~- Bo też -
 488 5 |              przeciwne.~- A jednak panie się kochają.~Pani Nina nic nie
 489 5 |                  konwersacji, zdecydował się pójść do siebie.~- Muszę
 490 5 |               będzie łaskaw nie krępować się i wydawać polecenia służbie...~-
 491 5 |                      Dziękuję...~Ukłonił się i wyszedł. Nina widziała
 492 5 |             marzycielko!...-- roześmiała się i splótłszy dłonie przeciągnęła
 493 5 |            splótłszy dłonie przeciągnęła się całym ciałem. ~Dyzma znowu
 494 5 |              ciałem. ~Dyzma znowu zabrał się do studiowania materiałów
 495 5 |               miarą nie mógł zorientować się w tym lesie cyfr.~- Psiakrew! -
 496 5 |                 jak but. Przypomniało mu się gimnazjum. Tam przynajmniej,
 497 5 |           zachorować... Nagle zastanowił się:~- A żeby tak zachorować?~
 498 5 |                 myśl! Tymczasem może coś się zdarzy, coś się zmieni...~-
 499 5 |                 może coś się zdarzy, coś się zmieni...~- Tak - zdecydował -
 500 5 |                 i koniec.~Długo namyślał się nad wyborem odpowiedniej