Rozdzial

1 2 |  południe grosza nie miał przy duszy. Skądże miałby teraz tyle
2 7 |      Dyzma nudził się. W głębi duszy dziwił się ludziom, których
3 8 |     żyć z wiecznym kłamstwem w duszy. To ponad moje siły. To
4 8 |    mówić o wiośnie, którą ma w duszy, i o tym, że najlepiej na
5 9 | tęsknota. Wprost wypija spokój duszy. Czy będzie mnie tam zdradzał?
6 14|      Nikogo, nikogo, ani żywej duszy!~- No, to na dostawy trzeba
7 19|   przeniknięcia tej zamkniętej duszy, której zgłębić me umiała,