Rozdzial

  1 3 |        niech pan sobie wyobrazi, że Nina pierwszą scenę małżeńską,
  2 3 |             proszę - przerwała pani Nina.~- Nie rozumiem cię, papo -
  3 3 |            zmęczony - wtrąciła pani Nina.~- Broń Boże - zaprzeczył
  4 3 |       wieprzu, przy tym szakalu. Co Nina panu mówiła?~- Ależ bynajmniej,
  5 4 |           je o rodzaj zakupów.~Pani Nina odpowiadała uprzejmie, lecz
  6 4 |           wzruszyła ramionami, pani Nina odparła:~- Owszem, przejdę
  7 4 |       syknął, sepleniąc mocno.~Pani Nina, na twarzy której odbiło
  8 4 |            wygląda - zauważyła pani Nina.~- Głowa mnie trochę boli.~-
  9 4 |         bólu głowy? - zapytała pani Nina.~- Chyba nie warto...~-
 10 4 |             lekcji - dorzuciła pani Nina.~- Ho, ho - zaśmiał się
 11 4 |         pana - uśmiechnęła się pani Nina, a Dyzma zauważył, że patrzy
 12 4 |          uczennicą? - zapytała pani Nina.~- Jak na pierwszy raz,
 13 4 |       geometria - zdziwiła się pani Nina.~- Ha - dorzuciła Kasia -
 14 4 |          Zauważył przy tym, że pani Nina ma bardzo gładką skórę.
 15 4 |          proszę pana - odezwała się Nina - mnie pan uczyć widocznie
 16 4 |         pracy pewno nie znają. Pani Nina zarumieniła się.~- Ma pan
 17 4 |    powiedział Dyzma po prostu.~Pani Nina zagryzła wargi i spuściła
 18 4 |         jest zaletą rzadką - dodała Nina.~- Chociaż nie zawsze miłą
 19 4 |               uprzejmie powiedziała Nina - mieć gusty takie jak wielcy
 20 4 |             nie jak macochę... Pani Nina nagle odwróciła się i podeszła
 21 4 |               O, tak - potwierdziła Nina - i usposobienia, i charaktery,
 22 4 |             panie się kochają.~Pani Nina nic nie odpowiedziała i
 23 4 |              Ukłonił się i wyszedł. Nina widziała jeszcze kilka chwil
 24 4 |      pacjentami - zaśmiała się pani Nina.~- Ty tak - odparła Kasia -
 25 4 |             zależy - zauważyła pani Nina - czy została nabyta po
 26 4 |            To pięknie - powiedziała Nina. - Wielu wybitnych ludzi
 27 4 |            droga - powiedziała pani Nina, jakby nawiązując dawniej
 28 4 |          reklamuje - roześmiała się Nina.~Rozmawiano jeszcze kilka
 29 4 |      podsunął ojcu układ, że jeżeli Nina zostanie jego żoną, on przepisze
 30 4 |             Obie panie, a zwłaszcza Nina, ze współczuciem wypytywały
 31 4 |           atakom reumatycznym. Pani Nina zaś nawet przepraszała go
 32 4 |             swego pokoju, lecz pani Nina kazała służącemu, by go
 33 4 |     zasypiając, pomyślał: - Ta pani Nina to sympatyczna baba... Ba,
 34 5 |           je o rodzaj zakupów.~Pani Nina odpowiadała uprzejmie, lecz
 35 5 |           wzruszyła ramionami, pani Nina odparła:~- Owszem, przejdę
 36 5 |       syknął, sepleniąc mocno.~Pani Nina, na twarzy której odbiło
 37 5 |            wygląda - zauważyła pani Nina.~- Głowa mnie trochę boli.~-
 38 5 |         bólu głowy? - zapytała pani Nina.~- Chyba nie warto...~-
 39 5 |             lekcji - dorzuciła pani Nina.~- Ho, ho - zaśmiał się
 40 5 |         pana - uśmiechnęła się pani Nina, a Dyzma zauważył, że patrzy
 41 5 |          uczennicą? - zapytała pani Nina.~- Jak na pierwszy raz,
 42 5 |       geometria - zdziwiła się pani Nina.~- Ha - dorzuciła Kasia -
 43 5 |          Zauważył przy tym, że pani Nina ma bardzo gładką skórę.
 44 5 |          proszę pana - odezwała się Nina - mnie pan uczyć widocznie
 45 5 |         pracy pewno nie znają. Pani Nina zarumieniła się.~- Ma pan
 46 5 |    powiedział Dyzma po prostu.~Pani Nina zagryzła wargi i spuściła
 47 5 |         jest zaletą rzadką - dodała Nina.~- Chociaż nie zawsze miłą
 48 5 |               uprzejmie powiedziała Nina - mieć gusty takie jak wielcy
 49 5 |             nie jak macochę... Pani Nina nagle odwróciła się i podeszła
 50 5 |               O, tak - potwierdziła Nina - i usposobienia, i charaktery,
 51 5 |             panie się kochają.~Pani Nina nic nie odpowiedziała i
 52 5 |              Ukłonił się i wyszedł. Nina widziała jeszcze kilka chwil
 53 5 |      pacjentami - zaśmiała się pani Nina.~- Ty tak - odparła Kasia -
 54 5 |             zależy - zauważyła pani Nina - czy została nabyta po
 55 5 |            To pięknie - powiedziała Nina. - Wielu wybitnych ludzi
 56 5 |            droga - powiedziała pani Nina, jakby nawiązując dawniej
 57 5 |          reklamuje - roześmiała się Nina.~Rozmawiano jeszcze kilka
 58 5 |      podsunął ojcu układ, że jeżeli Nina zostanie jego żoną, on przepisze
 59 5 |             Obie panie, a zwłaszcza Nina, ze współczuciem wypytywały
 60 5 |           atakom reumatycznym. Pani Nina zaś nawet przepraszała go
 61 5 |             swego pokoju, lecz pani Nina kazała służącemu, by go
 62 5 |     zasypiając, pomyślał: - Ta pani Nina to sympatyczna baba... Ba,
 63 6 |            ostatnie rozmowy z panią Niną. Nie zdradził jej swoich
 64 6 |       ciągnęła pani Przełęska - czy Nina zgodzi się na nasze plany?~-
 65 6 |      właścicielką jest przecie pani Nina, a ona na to nie pójdzie.~-
 66 6 |            pani zdania, że zrobi to Nina.~- Nie - zaprzeczył Dyzma -
 67 6 |             zaprzeczył Dyzma - pani Nina palcem nie ruszy.~- A Żorż
 68 7 |            dole zaś widniał podpis: Nina Kunicka, Uśmiechnął się. -
 69 7 |          czeka pańskiego przyjazdu.~Nina Kunicka~ ~Dyzma dwukrotnie
 70 8 |        zaczęła się od tego, że pani Nina zmieniła suknię wieczorem
 71 8 |          Wiem - odparła z uśmiechem Nina i obrzuciła Kasię powłóczystym
 72 8 |   powłóczystym spojrzeniem.~- Nino!~Nina uśmiechała się wciąż.~-
 73 8 |           Wtem zatrzymała się przed Niną i wyrzuciła z siebie:~-
 74 8 |         siebie kokotki! - wypaliła.~Nina zbladła.~- Kasiu, obrażasz
 75 8 |              Boże, Boże - szlochała Nina.~- Brzydzę się tym, rozumiesz!~
 76 8 |         Brzydzę się tym, rozumiesz!~Nina zerwała się z krzesła. Jej
 77 8 |           najwyższym stopniu wołała Nina. - Brutal? Tak! To jest
 78 8 |              Samca - syknęła Kasia.~Nina przygryzła wargi i zatrzymała
 79 8 |        mówić dalej, lecz widząc, że Nina zakryła twarz chusteczką
 80 8 |             wśród łkania powtarzała Nina.~W oczach Kasi zapaliły
 81 8 |           pieszczotliwe słowa. Wtem Nina drgnęła. Z daleka rozległ
 82 8 |          zejdę na kolację - odparła Nina i zaszlochała znowu. Kasia
 83 8 |      kolację. Gdy pokojówka wyszła, Nina zaczęła namawiać Kasię,
 84 8 |          słyszeć o tym nie chciała. Nina, chlipiąc, ocierała oczy,
 85 8 |         Chyba nie łudzi się pan, że Nina dla niego porzuci swego
 86 8 |              Skąd pani wie, że pani Nina durzy się? - zapytał zainteresowany.~-
 87 8 |           go połechtało to, że pani Nina w nim się durzy, lecz nie
 88 8 |             konweniuje niż romans z Niną... No!... śmiało!...~Uklękła
 89 8 |         wyniosłym skinięciem głowy. Nina już siedziała przy stole.
 90 8 |         pełnego wyrzutu, jakim pani Nina próbowała powstrzymać docinki
 91 8 |          Widzisz - powiedziała pani Nina - dostałaś dobrą nauczkę
 92 8 |             się panna Kasia złości? Nina skinęła głową.~- Ma pan
 93 8 |          nieruchomej tafli jeziora. Nina miała na sobie białą lekką
 94 8 |            nad dość szerokim rowem. Nina zawahała się.~- Wie pan,
 95 8 |             że był nieco zadyszany, Nina zapytała:~- Ciężka jestem?
 96 8 |    odpłynęli dość daleko od brzegu, Nina powiedziała:~- Niech mi
 97 8 |           Kasią?~- Nie to - odparła Nina - ona po prostu złości się
 98 8 |             tego rodzaju - wtrąciła Nina - takie bawidamki. Nie znoszę
 99 8 |          jak nie huknę: - Huuuu!...~Nina wybuchnęła śmiechem.~- A
100 8 |              Wyjechał czy coś.~Pani Nina zawołała:~- Ach, jakież
101 8 |        efektu.~- Wie pan - ciągnęła Nina - nigdy nie spotykałam takich
102 8 |     Ślicznie tu, prawda? - zapytała Nina.~- Niczego sobie.~Siedli
103 8 |             ten list na sercu.~Pani Nina zaczęła prosić, by zniszczył
104 8 |           że Dyzma przekomarza się, Nina uśmiechnęła się również
105 8 |            i wyciągnął się na mchu. Nina siedziała skulona. Pochyliła
106 8 |   powiedział Nikodem - przecie pani Nina nikomu nie powie. Mogę przy
107 8 |   opowiedzieć.~- O czym? - zapytała Nina, nie patrząc na nich.~-
108 8 |            Genialne, genialne!~Pani Nina wpatrywała się w genialnego
109 8 |            ekonomista - powiedziała Nina nie podnosząc oczu - czy
110 8 |              Dobry był kolega. Pani Nina milczała.~- A wie pan -
111 8 |           znaleźli się wśród drzew, Nina zarzuciła mu ramiona na
112 8 |          Żorż - wyciągnęła doń rękę Nina - przyprowadzam ci twego
113 8 |           tu, a my się przejdziemy?~Nina nie oponowała. Spojrzała
114 8 |         Zdekonspirowałeś mnie przed Niną? Może i ta szuja Kunik wie
115 8 |                A jak będzie z panią Niną? - zagadnął nieśmiało Dyzma.~-
116 8 |          nieśmiało Dyzma.~- Z panią Niną?... Ach, prawda. Zapomniałem
117 8 |            Ponimirskiego, natomiast Nina, widząc speszenie Nikodema
118 9 |             zerwała się i wybiegła. Nina nie powiedziała ani słowa,
119 9 |         pracował w swoim gabinecie. Nina wyjechała do kościoła. Nikodem
120 9 |            nie żegnając się nawet z Niną. Jedyną w Koborowie istotą,
121 9 |          wysilał się na uprzejmość. Nina ani słowem nie wspominała
122 9 |             dowiedział się, iż pani Nina na noc zamyka się na klucz,
123 9 |            o sprawy dotyczące męża, Nina wykazywała zupełną nieświadomość
124 9 |     Terkowskiego!~Nikodem czytał, a Nina zaglądała mu przez ramię.
125 9 |               Tak - uśmiechnęła się Nina - jeżeli tych wpływów używa
126 9 |       Kunickiego dopiero wieczorem. Nina czekała nań na tarasie i
127 9 |         najwyżej trzy. Przy kolacji Nina była bardzo ożywiona, a
128 9 |           małą reperację.~Na dworcu Nina była bardzo wzruszona. Wprawdzie
129 9 |            że rozstanie się także z Niną, ale powiedział sobie:~"
130 9 |           pozostawiając wolną rękę.~Nina bardzo się tym cieszyła
131 9 |             przez ręce Kunickiego i Nina obawiała się, by ten nie
132 9 |      rozmawiali o tym, wróciła pani Nina.~Nie powiedziała nic na
133 9 |         cieszę - powiedziała krótko Nina, po czym przeprosiła ich
134 9 |        miała jakiś tajemniczy urok. Nina rozmarzona wtuliła się w
135 9 |         dziesiątej byli już w domu. Nina szybko pobiegła na górę,
136 9 |       zdziwienia.~Za drzwiami stała Nina.~Szybko nałożył spodnie
137 9 |              obawiał się nawet, czy Nina po wyjściu od niego nie
138 9 |      przecie ja muszę tam mieszkać.~Nina zmartwiła się. Prawda...
139 10|      wyrecytował:~- Pani Kunicka.~- Nina?... Nina?... Niemożliwe!~-
140 10|            Pani Kunicka.~- Nina?... Nina?... Niemożliwe!~- Daję słowo
141 10|             nigdy nie uwierzę, żeby Nina puszczała się z każdym.~-
142 10|           mu tyle czasu i myśli, co Nina. Wspomniał o Mańce z Łuckiej.
143 11|       żarcie, żadnej roboty... No i Nina... Ta lubiła całować się!~
144 13|           Dla nerwów to konieczne i Nina ucieszy się, biedactwo,
145 14|        ramionami.~- Byle tylko pani Nina w ostatniej chwili nie popsuła
146 14|         drzwi.~Przy stole siedziała Nina, pochylona nad książką.
147 14|        bodaj kilka godzin spędzić z Niną.~Siadła mu na kolanach i
148 14|          powątpiewaniem powiedziała Nina - w każdym razie jesteś
149 14|       oświadczył, że musi śpieszyć. Nina chciała iść z nim do gabinetu
150 14|     blankiety, podpisane in blanco. Nina Kunicka, Nina Kunicka...~
151 14|            in blanco. Nina Kunicka, Nina Kunicka...~Pod wekslami
152 14|              poszedł pożegnać się z Niną.~Czekała nań w buduarze
153 14|            jest pan pewien, że pani Nina wyjdzie za pana.~- To murowane.~-
154 14|           dawałem. Z wolna, bratku! Nina też będzie musiała pod przysięgą
155 15|          Oczywiście na małżeństwo z Niną krzyżyk. Kunickiego trzeba
156 16|           jakiś urzędnik kolejowy i Nina. Dojrzała Nikodema w oknie
157 16| koborowskiego jarzyły się światłem. Nina wyjaśniła, że ostatnio co
158 16|           Czuli, że się coś święci. Nina nazwała to intuicją, a Nikodem -
159 16|      dojrzał ani cienia zdziwienia.~Nina martwiła się, że znowu zostanie
160 16|        Przeszli do małego saloniku. Nina otworzyła pianino.~- A ty
161 16|              Dlaczego nie de mucha? Nina, rozbawiona, zarzuciła mu
162 16|          skrzypnęły drzwi.~Przyszła Nina.~Nikodemowi nie było sądzone
163 16|           rozpoczynała sprzątanie i Nina musiała zdążyć przejść na
164 16|         właścicielka Koborowa, pani Nina Kunicka, rozwodzi się z
165 17|         powiedział szoferowi.~Kiedy Nina chciała nacisnąć guzik dzwonka,
166 17|        chciał jeszcze nalegać, lecz Nina zadzwoniła i w bramie rozległy
167 17|           narzeczonej pana prezesa.~Nina bywała kilka razy w tygodniu
168 17|             ty rozkwitasz w oczach! Nina śmiała się później, opowiadając
169 17|            rozmowie między Hellem a Niną nie padło raz przypadkowo
170 17|             Cóż ty myślisz, że pani Nina zechce przestawać z takim,
171 17|               zapytała niespokojnie Nina.~- Hell - odparł obserwując
172 17|           ładna historia! Mój Boże!~Nina wzięła dziennik i sama przeczytała
173 17|          Ohyda - wyrzuciła z siebie Nina - ludzie są ohydni. Jedno
174 17|       wyglądały wysoce podejrzanie.~Nina nie słyszała rozmowy. Myślała
175 17|          Gdy wychodzili przed ósmą, Nina zapowiedziała, że idą do
176 18|             możność ożenienia się z Niną i wyjazdu z Warszawy.~Nadto
177 18|        miała wypieki na twarzy, zaś Nina była blada.~- Co się stało? -
178 18|          pomyłkę - szybko dorzuciła Nina - przeprosili go teraz.
179 18|            Tak - wtrąciła nieśmiało Nina - lecz oskarżenie zostało
180 18|        zawyrokowała pani Przełęska.~Nina milczała.~Siedzieli w salonie,
181 18|          źli są ludzie - westchnęła Nina.~Nikodem odwrócił się i
182 18|           Ponimirskim. Wiedział, że Nina będzie upierała się przy
183 19|            Dyzmy do ataków na rząd.~Nina z wypiekami na twarzy przeglądała
184 19|              Masz o to żal do mnie?~Nina zarzuciła mu ręce na szyję.~-
185 19|       Zaczęto omawiać sprawę ślubu.~Nina oświadczyła, że pragnie,
186 19|               Teraz jest - wtrąciła Nina.~- Ach, teraz, teraz. Co
187 19|         rację. Przyjęcie zrobi się.~Nina potulnie zgodziła się. Skoro
188 19|           Przepraszam - powiedziała Nina - zobaczę, kto to taki.~
189 19|      gniewasz się, że przyjechałam? Nina oprzytomniała.~- Ależ nie,
190 19|           to tak nieoczekiwanie, że Nina nie miała czasu na odsunięcie
191 19|               Dużo palisz - bąknęła Nina.~- Nie pytasz mnie, skąd
192 19|             słyszałaś - powiedziała Nina - on tu był aresztowany,
193 19|           na Sycylii jest wiosna...~Nina uśmiechnęła się blado.~-
194 19|            ślub - powiedziała cicho Nina.~Kasia zerwała się z miejsca
195 19|                Aha, więc to prawda. Nina milczała.~- O, wy nędzne
196 19|           zwłokę, o małą zwłokę!...~Nina z uśmiechem zaprzeczyła
197 19|           Bądź zdrowa - powiedziała Nina - i nie myśl źle o mnie...
198 19|             próbowała zmitygować go Nina.~- Po co panią tu diabli
199 19|          zapytał po pauzie Nikodem.~Nina rozpłakała się. Nie mógł
200 19|            Dopiero po pewnym czasie Nina uspokoiła się, lecz nic
201 20|      związki małżeńskie z hrabianką Niną Ponimirską, na które to
202 21|         Nikodem był rozpromieniony, Nina jaśniała uśmiechem. Przyjmowali
203 21|         lokomotywy i pociąg ruszył.~Nina i Nikodem kłaniali się,
204 21|         znikł w szarej mgle miasta. Nina zarzuciła mężowi ręce na
205 21|             ust nie mogła otworzyć. Nina wycałowała małą, podczas
206 21|       wizyta u Ponimirskiego wraz z Niną może być niepożądaną ze
207 22|            i wreszcie gra w bilard.~Nina czuła się zupełnie szczęśliwa.
208 22|     wywoływał przy stole. Nie tylko Nina, lecz i Krzepicki wysłuchiwali
209 23|       napełnił się gwarem i ruchem. Nina była uszczęśliwiona. Tak
210 23|          powozami jeżdżono do lasu. Nina bardzo lubiła te wycieczki
211 23|             To smutne - powiedziała Nina.~- Tak, zgadzam się z panią,
212 23|            dziki śpiew pobojowiska. Nina zawsze zastanawiała się
213 24|       napełnił się gwarem i ruchem. Nina była uszczęśliwiona. Tak
214 24|          powozami jeżdżono do lasu. Nina bardzo lubiła te wycieczki
215 24|             To smutne - powiedziała Nina.~- Tak, zgadzam się z panią,
216 24|            dziki śpiew pobojowiska. Nina zawsze zastanawiała się
217 25|          obrazie,~- Niku - zapytała Nina - a twoim zdaniem kto powinien
218 25|             się, Wacek. Daj spokój.~Nina wstała, dając tym samym
219 25|         gadać, wielkiego człowieka!~Nina, blada jak papier, kurczowo
220 25|          Zapukano do drzwi. Była to Nina.~- Nie przeszkodzę ci? -
221 25|           dobrze mi tu w Koborowie.~Nina rozpromieniła się.~- Kochany!
222 25|             Podniósł się z krzesła. Nina i Krzepicki patrzyli nań
223 25|         Krzepicki opadł na krzesło, Nina stała jak skamieniała. Nikodem