Rozdzial

  1 1 |           walizie, Dyzma, nie chcąc jej przeszkadzać, ulokował się
  2 1 |       satysfakcją zamknąłby garścią jej usta i wyrzucił za drzwi.
  3 1 |            ludzkiej, ponieważ nigdy jej nie miał w wygórowanym stopniu,
  4 1 |              powiedziała Walentowa. Jej mąż obejrzał się na sublokatora
  5 1 |             bestia, nachalnie, póki jej kto jasną cholerą w oczy
  6 2 |        Mańka odwróciła głowę i oczy jej szeroko się rozwarły. Długo
  7 2 |         Skinął głową.~Milczała, a w jej oczach malował się strach
  8 2 |             cenę nie przyznałby się jej teraz, że wszystko było
  9 2 |           rąk do rąk, a że objętość jej była dość duża, Dyzma wkrótce
 10 3 |            zrośnięte brwi młodszej, jej krótko, po męsku obcięte
 11 3 |           miedzianym połysku włosy, jej zapięta pod szyję angielska
 12 3 |            uderzył poza tym kształt jej uszu. Szatynka siedziała
 13 3 |           po raz nie przyglądać się jej uchu. Nigdy dotąd me zwrócił
 14 4 |      Wreszcie się zorientował, o co jej chodziło i roześmiał się.~-
 15 4 |       wzięła Ninę pod rękę i podała jej kwiaty ze słowami:~- Proszę
 16 4 |     podpórkę, i Dyzma musiał ułożyć jej palce. Zauważył przy tym,
 17 4 |            Pod jedwabistym meszkiem jej brzoskwiniowej cery zaróżowił
 18 4 |            pod starą lipą.~Nie mógł jej wszakże odszukać i już zaczął
 19 4 |        pokutuje, bo ojciec w rok po jej ślubie i tak umarł, a ten
 20 4 |       podobno strasznie maltretował jej matkę.~- Umarła?~- Kto?~-
 21 5 |      Wreszcie się zorientował, o co jej chodziło i roześmiał się.~-
 22 5 |       wzięła Ninę pod rękę i podała jej kwiaty ze słowami:~- Proszę
 23 5 |     podpórkę, i Dyzma musiał ułożyć jej palce. Zauważył przy tym,
 24 5 |            Pod jedwabistym meszkiem jej brzoskwiniowej cery zaróżowił
 25 5 |            pod starą lipą.~Nie mógł jej wszakże odszukać i już zaczął
 26 5 |        pokutuje, bo ojciec w rok po jej ślubie i tak umarł, a ten
 27 5 |       podobno strasznie maltretował jej matkę.~- Umarła?~- Kto?~-
 28 6 |            panią Niną. Nie zdradził jej swoich spisków z jej bratem,
 29 6 |       zdradził jej swoich spisków z jej bratem, lecz zestawiając
 30 6 |     powiedzieć, że przyszedł kolega jej siostrzeńca.~- Jakiego siostrzeńca?~-
 31 6 |         jakby rażona piorunem, oczy jej rozszerzyły się, skurczyła
 32 6 |          miała uczesane włosy, a na jej mięsistym nosie i wystających
 33 6 |          list Ponimirskiego i podał jej w milczeniu.~Wzięła list
 34 6 |         dlatego, że Żorżyk ma oddać jej dług, ale w ogóle.~Wypytywała
 35 6 | Krzepickiego. Nieustanna ruchliwość jej mięśni i połyskliwość podłużnych
 36 6 |              Stara dobra znajoma. Z jej mężem byłem w przyjaźni.~-
 37 7 |       chciał wezwać maszynistkę, by jej podyktować wzmiankę do prasy.~
 38 7 |       kopertę i pomyślał:~- Wpadłem jej w oko... Cóż, młoda jeszcze,
 39 7 |          Nie mógł dłużej udawać, że jej nie widzi. Przy tym obawa,
 40 7 |             rozpaczy, gdy przyszedł jej na pomoc Krzepicki. Stanął
 41 8 |             unosił nierównym rytmem jej łopatki, skóra na karku
 42 8 |         Nina zerwała się z krzesła. Jej wilgotne oczy rozpłomieniły
 43 8 |          Kasia okrywała pocałunkami jej mokre policzki, oczy, drgające
 44 8 |            zbliżyła się do łóżka. W jej sposobie zachowania się
 45 8 |  zażenowania i Dyzma przyglądał się jej z rosnącym zdumieniem.~-
 46 8 |       zaprzeczy pan, że zabiegasz o jej względy. W jakim celu?~Dyzma
 47 8 |     kochankę!~Była wzburzona i głos jej zaczął drgać niemal chrapliwie.
 48 8 |            za rękę.~- Nie ruszy pan jej! Słyszy pan! Nie śmie pan
 49 8 |            Słyszy pan! Nie śmie pan jej ruszyć! Wargi jej dygotały.
 50 8 |          śmie pan jej ruszyć! Wargi jej dygotały. Nikodem jednym
 51 8 |              Była tak ponętna, jaką jej dotychczas nigdy nie widział.
 52 8 |           przez nią wyraźnie ciepło jej ciała.~- Dlaczego, owszem,
 53 8 |            do samego łóżka.~- No!~W jej śmiechu coś przestraszało
 54 8 |            zaczęły łapczywie szukać jej ust. Dłonie natrafiły na
 55 8 |        wstręt. Obrzydzenie ścisnęło jej gardło.~- Precz, precz,
 56 8 |           nieść? Nikodem spojrzał w jej rozjarzone oczy.~- Mógłbym
 57 8 |           Boczek na pewno nie nosił jej na ręku - uśmiechnął się -
 58 8 |             Na przykład... Kasia.~W jej głosie brzmiała nuta niechęci.~-
 59 8 |          Nie wiedział, jak uspokoić jej płacz, więc milczał.~- Jakiś
 60 8 |       absolutnie nie wiedział, o co jej chodzi. Skinął więc głową
 61 8 |  gdzieniegdzie przeświecała białość jej ścian. Przed nią na gładko
 62 8 |          tam ciotka Przełęska i ten jej Krzepicki? Nie wyrzucili
 63 8 |             że muszą już wracać. Ku jej radości brat nie objawił
 64 8 |           to wierzy - ten nie robił jej żadnych trudności.~
 65 9 |           zły był trochę na Ninę za jej stanowczość, z jaką upierała
 66 9 |             ani słowa, chociaż mina jej wyrażała zarówno aprobatę
 67 9 |         dokuczała mu więcej, lecz w jej oczach tym silniej żarzyła
 68 9 |        kościoła. Nikodem siedział w jej buduarze i oglądał albumy
 69 9 |          stąd, i to prędko!...~Głos jej stawał się coraz donioślejszy,
 70 9 |             zmniejszyła się wszakże jej stanowczość i romans wciąż
 71 9 |           polegających właściwie na jej własnych monologach, oraz
 72 9 |            wielu szczegółów z życia jej własnego i jej rodziny.
 73 9 |   szczegółów z życia jej własnego i jej rodziny. Gdy chodziło o
 74 9 |      przerywający sielankę, sprawił jej prawdziwą przykrość. Gdy
 75 9 |            pragnęła, jednakże wzrok jej wyrażał tyle, że starczył
 76 9 |        lektura, lecz widząc doraźne jej skutki w obcowaniu z ludźmi,
 77 9 |          tego Ninie, gdyż zgodnie z jej prośbą w ogóle do niej nie
 78 9 |      Nienawidzi pana Nikodema, gdyż jej stosunek do życia jest zawsze
 79 9 |       Nikodem - byle portki, to już jej~wystarczy.~Wyjrzał przez
 80 9 |            na powitanie, lecz wyraz jej szeroko otwartych oczu był
 81 9 |            szybko pobiegła na górę, jej mąż odprowadził Dyzmę do
 82 9 |            rozwodu złamanego grosza jej nie da...~Wprawdzie z banku
 83 9 |            będzie z tym zwariowanym jej bratem. Trzeba będzie i
 84 9 |                  Słuchaj - przerwał jej - a czy twój mąż nie spostrzeże,
 85 9 |            siedzi. Ostatecznie jest jej to obojętne, lecz pragnęłaby
 86 10|      papierze to niby całe Koborowo jej własność. Ale tylko na papierze.~-
 87 10|   Przepraszam państwa - skłonił się jej mąż - ale mam obowiązki
 88 11|   skutkowało, powiedziała wręcz, że jej mąż wyjechał za granicę,
 89 11|         wtedy wyciągala...~Przerwał jej głośny trzask. Nacisnęła
 90 11|          pomagać, pomagać...~Pomógł jej odśrubować zapasowe koło
 91 11|        zabrała go tylko dlatego, że jej mąż wyjechał, w tym przekonaniu
 92 11|             ze zdziwieniem spojrzał jej w oczy.~- Nie rozumiem,
 93 11|      świetnym materiałem na medium. Jej pogoda, połączona z subtelną
 94 11|            hrabiny Koniecpolskiej z jej żywymi ruchami i roześmianymi
 95 11|            tak nisko, że rozłożyste jej biodra wraz z suto uposażonym
 96 11|      odzyskał całkowitą świadomość, jej usta przylgnęły do jego
 97 12|         Dyzma - gdyby Koborowo było jej, to w trymiga!~- Ale przecież
 98 12|          Wareda...~- Nikuś, powiedz jej, że rączki całuję.~- Rączki
 99 12|          zamorduje - przeraziła się jej siostra - panie prezesie,
100 13|            śmierci Boczka? Przecież jej nie chciał.~- Sam sobie
101 13|             potwierdzenia trwałości jej uczuć.~Słowa i ton listów
102 14|          figurowało na liście gości jej salonu.~Większość ich bywała
103 14|  dotyczących wiekopomnych dzieł śp. jej męża.~Nikodem, jak mógł,
104 14|        zadowoleni z dotychczasowego jej przebiegu. Krzepicki prosił
105 14|      Przełęskiej, jeszcze dłuższa u jej znajomego komisarza Urzędu
106 14|             stłumiony okrzyk wyrwał jej się z ust. Zerwała się i
107 14|          Niko!,..~Tuliła się doń, a jej twarz jaśniała szczęściem.~-
108 14|           nie zdarzy się - przerwał jej Dyzma - pobierzemy się prędzej,
109 14|              Nikodem przyglądał się jej z ukontentowaniem. Przyszło
110 14|            zaraz przyjadę. Ucałował jej rękę. Służący otworzył drzwi
111 14|    prajdocho! Nie twój, tylko Niny. Jej majątek, jej kasa i jej
112 14|            tylko Niny. Jej majątek, jej kasa i jej klucz.~- O nie!
113 14|             Jej majątek, jej kasa i jej klucz.~- O nie! Łotrze,
114 15|             posiadaną przewagą. Jak jej użyje? Dyzma nie łudził
115 15|           ostatniej chwili powrócił jej mąż. Ponieważ zaś przepisy
116 15|          pan donieść pani Ninie, że jej mąż zostanie zwolniony i
117 15|           wartościowych. To uspokoi jej, że tak powiem, ciekawość.~-
118 16|         Dojrzała Nikodema w oknie i jej twarz rozjaśniła się uśmiechem.~
119 16|          razu się zgodził? W głosie jej drgał niepokój. Dyzma roześmiał
120 16|              Jak to nie był?~Zaczął jej wyjaśniać, jak umiał, zawiłą
121 16|       powietrzu, jakby chcąc zważyć jej ciężar.~- Moje... Wszystko
122 16|        niego plenipotencję. Jedynym jej plenipotentem jestem ja.
123 17|         zażenowania, wynikającego z jej obecnej sytuacji i z faktu
124 17|              w Koborowie, wydał się jej mniejszym. Teraz, gdy ze
125 17|          Dyzma postanowił sforsować jej upór. Gdy samochód zatrzymał
126 17|          guzik dzwonka, powstrzymał jej rękę.~- Nie, Nineczko, teraz
127 17|             sobie jedną. Nie chciał jej zabierać do domu, wolał
128 17|         papierośnicę i skonstatował jej brak. Szybko zawrócił i,
129 17|         włosy. Jednym ruchem wyrwał jej grzebień i cisnął o podłogę.~-
130 17|      Zakryła twarz łokciem. Chwycił jej torebkę. Wewnątrz było kilka
131 17|            okratowanie bramy. Serce jej biło mocno. Podniosła oczy
132 17|            Zupełnie jasne. Nikodem, jej Nikodem, który ją porzucił,
133 17|           przychodził w nocy.~Serce jej biło mocno.~Przeszła na
134 17|        Łuckiej, nawet nie śniło się jej, że ten Dyzma to taki klawy
135 17|             nareszcie. O, teraz już jej nie ucieknie. Pewna była,
136 17|             zamykanej bramy zwrócił jej uwagę na kamienicę, w której
137 17|          występem muru. Przeszli na jej stronę, a że chodnik był
138 17|           wiem, że z tą. - W głosie jej zabrzmiała nienawiść.~-
139 17|             Odejdź.~- Nikodem!...~W jej oczach zabłysły łzy.~- Jeszcze
140 17|         starsi panowie nadskakiwali jej zawzięcie, w każdym salonie
141 17|              taka samotna... Żal mi jej bardzo~- Eee... może ten
142 17|             odparł obserwując wyraz jej twarzy.~- Niemożliwe! Pan
143 17|           może nie obcy, lecz jakby jej daleki, jest jej Nikiem!
144 17|         lecz jakby jej daleki, jest jej Nikiem! No tak! Jej narzeczonym,
145 17|            jest jej Nikiem! No tak! Jej narzeczonym, wkrótce mężem,
146 17|         który będzie odtąd kierować jej losem, życiem, który zapewni
147 17|        losem, życiem, który zapewni jej bezpieczeństwo, osłoni przed
148 17|          Chciał przejść, udając, że jej nie spostrzega, lecz zastąpiła
149 17|      aresztu.~- Wiem.~Przyjrzał się jej. Była spokojna. Z zaciętego
150 17|        spokojna. Z zaciętego wyrazu jej twarzy wywnioskował, że
151 17|          Banku Zbożowego. I chociaż jej to powiedziałem, nie chce
152 17|              w którym pan pokazywał jej owe zrabowane pieniądze!~-
153 17|          niech pan komisarz poradzi jej, żeby dała spokój.~- Ba!
154 17|             do kryminału.~Czekał na jej odpowiedź, lecz dziewczyna
155 17|             Początkowo nie wydawało jej się to rzeczą zbyt przykrą,
156 17|            tak mocno, żeby nie mógł jej odepchnąć. Jednakże na próżno
157 17|         Jeden z policjantów zatknął jej usta.~- Nie śpiewaj, aniołku,
158 17|   lodowatego prześcieradła sparzyło jej skórę jak ogniem.~- Nie
159 18|             maszynistkę i podyktuje jej odpowiedź na wniosek. Już
160 19|   dzienników. Wzruszenie zatamowało jej oddech. Mój Boże! Przecie
161 19|        oddech. Mój Boże! Przecie to jej Nikodem, jakiż on wielki!
162 19|        maskuje smutek uśmiechem, by jej nie martwić.~Powitała go
163 19|   zakłopotanie, bo przecie i radość jej sprawił. Mówiła innym i
164 19|             się cieszę. Kasia ujęła jej dłoń i delikatnie, lecz
165 19|           szyję Niny i przywarła do jej ust. Stało się to tak nieoczekiwanie,
166 19|          Kasiu!...~Kasia patrzyła w jej oczy i odparła:~ ~- Daruj...
167 19|            Ależ, Kasiu! - podsunęła jej fotel, sama zajęła drugi.
168 19|         Nikodema, że może być pewny jej wierności i że Kasia nigdy
169 21|      wzruszenia.~- Widzisz - mówiła jej do ucha pani Przełęska -
170 21|      urządzono gościnne pokoje, zaś jej sypialnię przeniesiono do
171 22|             ciągu dnia nasuwały się jej powątpiewania i przypuszczenia,
172 23|      zwracając uwagi na ponurą minę jej narzeczonego, barczystego
173 24|      zwracając uwagi na ponurą minę jej narzeczonego, barczystego