Rozdzial

  1 1 |          sobie? W kwietniu? Leon Kunicki?~Mówił szybko i nieco seplenił.
  2 1 |       Dyzmie natarczywie.~- Leon Kunicki.~- Nikodem Dyzma. Ale myli
  3 1 |   bohater dzisiejszego wieczoru. Kunicki niemal popchnął Dyzmę i
  4 1 |         czasu na odpowiedź, gdyż Kunicki, potrząsając jego ręką,
  5 1 |         jest zawsze rada, że on, Kunicki, zaciągnął niespłacony dług
  6 1 |          pański minister - rzekł Kunicki - no, nie przypuszczałem.
  7 1 |         do dziesiątej.~Tymczasem Kunicki chwycił go pod ramię.~-
  8 1 |          się w obszernym pokoju. Kunicki zadzwonił na służbę i kazał
  9 2 |         z przekonaniem powtórzył Kunicki. - Widzi pan, już czwarty
 10 2 |           he, he - roześmiał się Kunicki - szanowny pan żartuje sobie.
 11 2 |        czarodziej i powiedział: "Kunicki! Postaram ci się tę sprawę
 12 2 |          po załatwieniu reszta."~Kunicki umilkł i czekał odpowiedzi.
 13 2 |          całej transakcji. Gdyby Kunicki zaproponował trzysta czy
 14 2 |      Dyzmę, że aż usta otworzył. Kunicki jednak nie przestawał nalegać,
 15 2 |     szanownego pana - zaoponował Kunicki - łatwo się pan z tym zapozna.
 16 2 |       skomplikowanym zakrętasem, Kunicki odliczył z pucołowatego
 17 2 |         tym kwestie.~- No, stary Kunicki, niechże ci ktoś powie,
 18 2 |         interesów!~Istotnie Leon Kunicki słynął z niesłychanego sprytu
 19 3 |         zaniepokoił się, czy też Kunicki pamięta, że on ma tym pociągiem
 20 3 |         hallu nieco rozczochrany Kunicki w długim fularowym szlafroku,
 21 3 |        go początkowo za kobietę.~Kunicki, rozpromieniony i ruchliwy
 22 3 |   zapukano do drzwi i zjawił się Kunicki, wyświeżony i niezmiernie
 23 3 |      krążki.~- No jakże? - pytał Kunicki, gdy znowu znaleźli się
 24 3 |       panie.~- Pozwólcie - rzekł Kunicki podprowadzając Dyzmę - że
 25 3 |          potrzebował mówić, gdyż Kunicki terkotał bez przerwy. Miał
 26 3 |       się tym, gdyż pamiętał, że Kunicki mówił mu o żonie i o córce.
 27 3 |   przykuwającym wzrok kształcie. Kunicki miał małe czerwone uszki
 28 3 |          oznaczać pańskie formy.~Kunicki mówił bez przerwy, obszernie
 29 3 |         Hę, hę, hę - zaśmiał się Kunicki - mówiłem to już panu Nikodemowi.
 30 3 |            zaseplenił zadowolony Kunicki. - Nas, ludzi interesu,
 31 3 |      rzeczy znacznie ważniejsze.~Kunicki zaśmiał się cicho i zatarł
 32 3 |         podano.~- Tak to - mówił Kunicki nakładając czapkę - widzi
 33 3 |         na miękkich poduszkach i Kunicki strzelił z bata. Konie ruszyły
 34 3 |          szkapiny? - zmrużył oko Kunicki. - Kupiłem tę parkę na wystawie
 35 3 |       ministerstwo kolei - mówił Kunicki - dwadzieścia dwa kilometry
 36 3 |       panie, tak - odparł smutno Kunicki - za dobre, za ładne, niestety.~
 37 3 |         pan sądzi? - zdziwił się Kunicki. - Przecie to klęska dla
 38 3 |  ostrożnym.~- Klęska - powtórzył Kunicki - ceny lecą na łeb, na szyję.
 39 3 |        Co pan mówi? - podskoczył Kunicki. Dyzma przestraszył się,
 40 3 |        pieniędzy? - zaperzył się Kunicki. - To jest drobiazg to jest
 41 3 |   ministrem chyba mógłby zostać!~Kunicki nie ustawał w rozważaniu
 42 3 |         i zaczął coś mówić, lecz Kunicki mu przerwał:~- Panie Starkiewicz,
 43 3 |     kilka minut, podczas których Kunicki wypytywał Starkiewicza o
 44 3 |      siekier. Gdy ruszyli dalej, Kunicki rozpoczął fachowy wykład
 45 3 |      jedynie spostrzeżeniami, że Kunicki nie widzi jego przygnębienia,
 46 3 |     pałacem.~- Widzi pan - rzekł Kunicki oddając lejce stajennemu -
 47 3 |          Natomiast żywy jak rtęć Kunicki nie ustawał w objaśnianiu
 48 3 |     wrzasnął hrabia - jaki znowu Kunicki? Jaki Kunicki? Skąd Kunicki?!
 49 3 |         jaki znowu Kunicki? Jaki Kunicki? Skąd Kunicki?! Kunicki
 50 3 |      Kunicki? Jaki Kunicki? Skąd Kunicki?! Kunicki to dobre szlacheckie
 51 3 |          Kunicki? Skąd Kunicki?! Kunicki to dobre szlacheckie nazwisko,
 52 3 |        hochsztapler Kunik! Żaden Kunicki!... Moim szwagrem jest parszywy
 53 4 |       lepszy niż przy śniadaniu. Kunicki, czy tam Kunik, mniej się
 54 4 |         nie wymyślił.~Po kolacji Kunicki zaproponował spacer i chociaż
 55 4 |       Ninuś, lubisz nikotiany... Kunicki obrzucił ją spojrzeniem,
 56 4 |           Było już po ósmej, gdy Kunicki zastał Dyzmę przy biurku
 57 4 |         moje drogie - powiedział Kunicki - że pan Nikodem ani oka
 58 4 |             Ho, ho - zaśmiał się Kunicki - obawiam się, że zechcecie
 59 4 |     pomyślał.~Zaraz po śniadaniu Kunicki pożegnał się z nimi i drobnym
 60 4 |    zawierać znaczną dozę prawdy. Kunicki sam przecie mówi, że Koborowo
 61 5 |       lepszy niż przy śniadaniu. Kunicki, czy tam Kunik, mniej się
 62 5 |         nie wymyślił.~Po kolacji Kunicki zaproponował spacer i chociaż
 63 5 |       Ninuś, lubisz nikotiany... Kunicki obrzucił ją spojrzeniem,
 64 5 |           Było już po ósmej, gdy Kunicki zastał Dyzmę przy biurku
 65 5 |         moje drogie - powiedział Kunicki - że pan Nikodem ani oka
 66 5 |             Ho, ho - zaśmiał się Kunicki - obawiam się, że zechcecie
 67 5 |     pomyślał.~Zaraz po śniadaniu Kunicki pożegnał się z nimi i drobnym
 68 5 |    zawierać znaczną dozę prawdy. Kunicki sam przecie mówi, że Koborowo
 69 6 |        Dyzma jechał do Warszawy.~Kunicki umyślnie wyprawił go samochodem,
 70 6 |          szlacheckiego nazwiska "Kunicki" przez podrobienie, dzięki
 71 6 |       nici.~- Nie taki głupi ten Kunicki, by dać się nabić na wszystkie
 72 6 |        zmieniono mu nazwisko na "Kunicki" i dodano imię ojca. To
 73 6 |   podkłady w ogóle nie istniały. Kunicki wykazał się autentycznymi
 74 6 |      powinna zawierać zarzut, że Kunicki wymusza na siostrze oskarżyciela
 75 7 |          kiedyś o tym powiedział Kunicki. Na wszelki wypadek dodał
 76 7 |     nawet jakieś skargi. Ale ten Kunicki to podobno bardzo ciekawy
 77 7 | plenipotentem jego żony, z którą Kunicki, uważasz, jest na bakier,~-
 78 7 |          zarządzeń Olszewskiego. Kunicki uchodzi za kanalię i krętacza.
 79 7 |    nasunęły mu się obiekcje: Czy Kunicki nie w rzuci go, gdy zacznie
 80 7 |   Koborowa, nie wątpił, że teraz Kunicki nie tylko nie będzie starał
 81 7 |     sprzecznie wykonywać, że pan Kunicki sam sytuację zaostrzył,
 82 8 |        zapukano.~Do pokoju wpadł Kunicki. Był rozpromieniony i rozgestykulowany.~-
 83 8 |          Wynoś się w tej chwili!~Kunicki znieruchomiał. W małych
 84 8 |      gdyż na schodach ukazał się Kunicki, któremu twarz rozpogodziła
 85 8 |          dwa zbędne nakrycia.~Tu Kunicki zaczął szczegółowo wypytywać
 86 8 |             Zgoda - odparł zimno Kunicki - więc dodaję pięćset. Będą
 87 8 |           lecz spostrzegłszy, że Kunicki patrzy nań z zaniepokojeniem,
 88 8 |      dużo, to wobec tego cztery.~Kunicki skurczył się i chciał wszystko
 89 8 |           Otóż to - ucieszył się Kunicki - otóż to! A mógłby pan
 90 8 |          robił? - zapytał Dyzma. Kunicki zmieszał się.~- Ach, myśli
 91 8 |        Dyzmie, a że ten milczał, Kunicki zaniepokoił się. ~- Sądzi
 92 8 |   wybryku Kasi.~Wieczorem wrócił Kunicki i zaanektował Dyzmę aż do
 93 8 |         Tak? Nie wiedziałem. Pan Kunicki nic mi o tym nie mówił.~-
 94 8 |      wielkim ołtarzu? - zagadnął Kunicki.~- Niby w Warszawie? Ano
 95 8 |      panie! Tajemnica państwowa! Kunicki położył palec na ustach
 96 8 |          nich.~- Nino - ostrzegł Kunicki - uważaj tylko. To tajemnica
 97 8 |   dotyczyło obligacji zbożowych. Kunicki zacierał rączki i co parę
 98 8 |        ma forsy.~- Ha! - zawołał Kunicki - to rzeczywiście przeszkoda...
 99 8 |        może i tak da się zrobić. Kunicki zaczął rozstrzygać szczegółowo
100 9 |         jednej niedzieli z rana.~Kunicki pracował w swoim gabinecie.
101 9 |         się, spokojnej panienki.~Kunicki stanął w progu, a twarz
102 9 |            Co tu było? - zapytał Kunicki Dyzmę.~- Co było? A to było -
103 9 |        teraz pogwizdać, bo ja...~Kunicki chwycił go za rękę.~- Panie
104 9 |        horyzontu Nikodema Dyzmy. Kunicki wysilał się na uprzejmość.
105 9 |      manifestowała swoją miłość.~Kunicki, jak wnioskował Dyzma, zbyt
106 9 |    sprawie. ~Terkowski.~Nadszedł Kunicki i Dyzma podał mu depeszę.
107 9 |        pan widzi.~- Boże drogi - Kunicki rozstawił ręce. - Boże drogi,
108 9 |         przepraszam - zaoponował Kunicki - nie tylko dla ogółu. Czyż
109 9 | ogniotrwałą potężnych rozmiarów. Kunicki szybko ją otworzył, wyjął
110 9 |   pierwszej klasy Dyzma był sam. Kunicki bowiem dał napiwek konduktorowi,
111 9 |        powtórzył to, co poradził Kunicki na magazynowanie zboża.
112 9 |     kogoś sprytnego... Żeby taki Kunicki zechciał, ale nie zechce...
113 9 |          nich dowiedział się, że Kunicki nie zamierza wyrzec się
114 9 |  stanowiskiem plenipotenta, gdyż Kunicki absolutnie żadnych zajęć
115 9 |          panie prezesie.~- A pan Kunicki jest w pałacu?~- Nie, panie
116 9 |  zbliżający się samochód. Wracał Kunicki. Szybko wstał, złożył pamiętnik
117 9 |     niemożliwe? - zastanowił się Kunicki.~- A pan chciałby, żebym
118 9 |      nadal administratorem. Nie? Kunicki zerwał się i znowu chwycił
119 9 |         tym jednak warunkiem, by Kunicki nie chwalił się nikomu,
120 9 |         oczu był tak wymowny, że Kunicki musiałby nie mieć za grosz
121 9 |        Niny, spędzili we trójkę. Kunicki żywo się interesował bankiem
122 9 |  niezwykłego w tym pędzie. Tylko Kunicki nie przestawał mówić.~Po
123 9 |  bransolety zmienia... A przecie Kunicki w razie rozwodu złamanego
124 9 |        babą na karku?... Zęby to Kunicki pomimo rozwodu zatrzymał
125 10| lichwiarza, jak on się nazywa?~- Kunicki - podpowiedział Nikodem.~-
126 12|         właścicielką?~- To i co? Kunicki ma plenipotencję bez ograniczeń.~-
127 13|             Więc kto tam jest?~- Kunicki.~- Ach, Kunicki... Dobrze...~-
128 13|          jest?~- Kunicki.~- Ach, Kunicki... Dobrze...~- Przyjmie
129 13|         chwili do gabinetu wpadł Kunicki. Rumiany i ruchliwy jak
130 13|     osiągnął przewidywany efekt. Kunicki rozpłynął się w zachwycie
131 13|          ja się na tym nie znam.~Kunicki, uradowany, zapewnił kochanego
132 13|          przyjeździe do Koborowa Kunicki.~Dyzma złożył arkusz starannie
133 14|          O jedenastej zjawił się Kunicki. Zaczął od pogody i opowiadania
134 14|   zasadzie nie jest zdecydowana, Kunicki może się nie pokazywać w
135 14|          świetnie! - cieszył się Kunicki - ale, panie Nikodemie,
136 14|       Około pierwszej zjawił się Kunicki. Był w doskonałym humorze
137 14|      rychłej realizacji dostawy, Kunicki rzucił się mu w objęcia
138 14|         banku. Będzie tam u mnie Kunicki. Otóż poprosisz go pan do
139 14|    wszystkiego będą nici, jeżeli Kunicki nie przedstawi natychmiast
140 14|         była taka?~- Była. Na to Kunicki powie panu, że ma takie
141 14|          Trzeba tak zrobić, żeby Kunicki musiał kogoś posłać po te
142 14|     Nikodem - pozwoli pan, panie Kunicki, że dowiem się, kto tam
143 14|     panie Nikodemie - podskoczył Kunicki.~- Słucham...~..........~-
144 14|    wypadkiem udało się panu. Pan Kunicki jest właśnie u mnie.~Podał
145 14|    Szukał pana po całym mieście. Kunicki chwycił słuchawkę.~- Halo!...
146 14|   zapytał Dyzma za współczuciem. Kunicki rzucił się na krzesło i
147 14|         wysłali.~- Ba! - zawołał Kunicki - żeby to było możliwe!
148 14|        to miliony! - oburzył się Kunicki. - Marzyłem o tym od lat!
149 14|        panu... Pamięta pan? Wtem Kunicki uderzył się w czoło. Chciał
150 14|            odezwał się po pauzie Kunicki tonem wahania - byłoby jedno
151 14|           Dyzma spuścił oczy, by Kunicki nie mógł w nich dojrzeć
152 14|      panie Nikodemie - wybuchnął Kunicki - pan jest Jedynym człowiekiem,
153 14|      schowkach.~- Królu złoty! - Kunicki złożył ręce błagalnym ruchem.
154 14|            rozpaczliwie seplenił Kunicki. Dyzma bębnił palcami po
155 14|         dół.~W bramie czekał nań Kunicki. Był zdenerwowany tak dalece,
156 14|          do banku, czekał już tu Kunicki. Jego ruchy, wyraz twarzy
157 14|       się do Kunicklego:~- Panie Kunicki... hm... Otóż pańska żona
158 14|         takiego?! - poderwał się Kunicki.~- To, co pan słyszy. Rozwodzi
159 14|          się i wychodzi za mnie, Kunicki obrzucił Dyzmę złym wzrokiem.~-
160 14|       ten stary dziad - zasyczał Kunicki - ma miliony.~- Guzik ma,
161 14|          zjadliwie roześmiał się Kunicki - ale mam weksle żony, które
162 14|     wargi.~- Co do weksli, panie Kunicki, to weksle rzeczywiście
163 14|        były. Były, ale spłonęły.~Kunicki zbladł śmiertelnie. Trzęsąc
164 14|       Łotrze, nie myśl, że stary Kunicki pozwoli się wystrychnąć
165 14|       jeszcze sądy! - pienił się Kunicki. W przedpokoju rozległ się
166 14|       drzwi.~- Łajdak! Łajdak! - Kunicki biegał po pokoju jak lis
167 14|  cywilnemu.~- Czy pan nazywa się Kunicki Leon, vel Kunik Leon? -
168 14|        głosem przodownik.~- Tak, Kunicki.~- Jest pan aresztowany.
169 14| powiedział Dyzma. - Do widzenia. Kunicki odwrócił się i chciał coś
170 16|   sprawozdania tego wynikało, że Kunicki nie robił żadnych trudności,