Rozdzial

  1 1 |         Zbliżało się południe. Ludzi było niewiele. Ruszył wolnym
  2 1 |       chłopak stanął profilem, widać było plik listów, jakie zawierała,
  3 1 |       należytym porządku.~Zresztą to było najciekawsze...~ ~Rozmyślania
  4 1 |        przyglądanie się ich jedzeniu było ponad jego siły. Przecie
  5 1 |               kiedy prawie wcale nie było roboty, z nudów czytywał
  6 1 |     Teatralnego, na ratuszowej wieży było już pięć po ósmej. Przyśpieszył
  7 1 |              mówiło się o ministrze, było w tym słowie coś tak nierealnego,
  8 1 |     szanownego pana na sekundkę.~Nie było rady. O ucieczce nie mogło
  9 1 |             po raz na dobitek trzeba było pić i jeść, co - zważywszy
 10 1 |             pochłoniętych pokarmów - było wręcz męczące. Dyzma z rozrzewnieniem
 11 2 |           nieba z trudem tylko można było dostrzec topniejące punkciki
 12 2 |          jaskrawego słońca. W pokoju było duszno, parno i czuć było
 13 2 |            było duszno, parno i czuć było stęchliznę.~- Może by okno
 14 2 |          zapytała.~- Nożem.~- Ciężko było?~- Phi - odparł - ani zipnął.
 15 2 |           się jej teraz, że wszystko było bajką.~- Uważasz, Mańka -
 16 2 |             śpiącego, w izbie bowiem było dużo much.~
 17 3 |           zrobił pauzę na odpowiedź, było: "czy drogi pan woli zamieszkać
 18 4 |             przyjdzie skądś ratunek.~Było już po ósmej, gdy Kunicki
 19 4 |           pamięć. Orka, bo orka, ale było zawsze to wyjście. Zresztą
 20 5 |             przyjdzie skądś ratunek.~Było już po ósmej, gdy Kunicki
 21 5 |           pamięć. Orka, bo orka, ale było zawsze to wyjście. Zresztą
 22 6 |          pierwsze zabudowania Pragi. Było już dobrze po zachodzie
 23 6 |        rozległ się dzwonek. Tego już było nadto i pani Józefina osobiście
 24 6 |           siostrzeńca! Nie trzeba mu było pożyczać!~- Co? - zdziwił
 25 6 |     najbliższego baru i zjadł obiad. Było to o tyle przyjemne, że
 26 6 |             już przed "Oazę". W sali było jeszcze pusto. Przy kilku
 27 6 |         pułkownika Waredy.~Jasno już było na dworze, gdy czterej panowie
 28 6 |             pani Przełęskiej. Trzeba było dać garnitur do odprasowania.~
 29 6 |        nienormalnych warunkach. Dziś było to poważne, pełne ciszy,
 30 6 |        brakowało, żeby moje nazwisko było szargane w prasie...~- No,
 31 7 |            obudził go szofer. Trzeba było przebrać się we frak. Miasto
 32 7 |            się pod kołnierzem palta. Było już jednak za późno.~Mańka,
 33 7 |         tartinki.~Nikogo jeszcze nie było. Dyzma przeszedł kilka pokojów
 34 7 |              umówił się z nią.~Niebo było pokryte ciężkimi, ołowianymi
 35 7 |             Lasów.~W biurze, jako że było po czwartej, Dyzma zastał
 36 7 |         literki" notatek Kunickiego.~Było już ciemno na dworze, gdy
 37 8 |              Zaręczam panu, wszystko było dęte. Wrogów siać nie trzeba...
 38 8 |         kilka razy potrącił krzesła. Było już po drugiej. Zainteresowany,
 39 8 |              zachowania się nie znać było najmniejszego zażenowania
 40 8 |         spostrzegł i dodał:~- Dobrze było? Co?~- Bydlę! - rzuciła
 41 8 |          panie były milczące. Trzeba było zacząć rozmowę. Na pierwszą
 42 8 |            By dojść do łódek, trzeba było przejść przez kładkę nad
 43 8 |            wyobrażał sobie, by można było słuchać kogoś mówiącego
 44 8 |        Dopływali do lasku, powietrze było nasycone zapachem rozgrzanego
 45 8 |     stwierdzić, że Dyzma zełgał. Nie było jednak wyjścia. Trzeba brnąć
 46 8 |       siostry. Z wyrazu twarzy można było wywnioskować, że obawiał
 47 8 |           droga, wyobrażenia, jak mi było miło usłyszeć nareszcie
 48 9 |         Nikodema. W jednym wypadku - było to przy śniadaniu - gdy
 49 9 |           usłuchała rozkazu.~- Co tu było? - zapytał Kunicki Dyzmę.~-
 50 9 |          zapytał Kunicki Dyzmę.~- Co było? A to było - odparł ten -
 51 9 |       Kunicki Dyzmę.~- Co było? A to było - odparł ten - że pańska
 52 9 |     przyjaciel wszystkich ministrów.~Było to straszne pijaństwo. Nikodema
 53 9 |     wniesiono do jego numeru.~Bo też było co pić. Teraz, gdy oprzytomniał,
 54 9 |            słyszał.~Zaklął, lecz nie było w tym złości. Przeciwnie,
 55 9 |        wszystko przeczytać do końca.~Było to bodaj jedyne zajęcie
 56 9 |         ciągu dwóch tygodni wszystko było wykończone i Nikodem przeprowadził
 57 9 |           fotografie.~Tych najwięcej było na biurku. Nikodem usiadł
 58 9 |             Więcej niż połowa kartek było czystych.~- Pamiętnik -
 59 9 | niezrozumiałe.~No, co dalej...~Dalej było kilka stron zajętych opisem
 60 9 |             może czytać bezpiecznie. Było teraz kilkanaście kart świeżo
 61 9 |           pamiętniku Niny. Trudno mu było zdobyć się na wyraźną o
 62 9 |           mogliby pobrać się.~Trzeba było dyplomatyzować. Nikodem
 63 10|         pocztowego z Łyskowa. Trzeba było opanować się.~- A dzień
 64 10|             nawet nałożyć frak, żeby było uroczyściej i bardziej elegancko.
 65 10|           pierwsze piętro, gdzie już było kilkanaście osób.~Tuż przy
 66 10|      podsunięto krzesło.~Usiadł, nie było innego wyjścia, i uśmiechnął
 67 10|           jakie spotkał w życiu. Nie było ich wiele i musiał w duchu
 68 11|           przystojne, chociaż trudno było za to ręczyć, gdyż obie
 69 11|           się zwabić tutaj. Gdyby to było w Warszawie, poszedłby do
 70 11|          domu i już.~Jednakże trzeba było zobaczyć, co tam stoi w
 71 11|             Niewątpliwie wszystko to było jakąś sitwą, gdzie nie obchodzi
 72 11|    powtórzyła łacińskie pytanie. Nie było wyjścia. Trzeba było coś
 73 11|             Nie było wyjścia. Trzeba było coś odpowiedzieć. Nikodem
 74 11|    Stwierdził, że jednak w Koborowie było najlepiej, zwłaszcza po
 75 11|   przeciwległej ścianie rozciągnięte było wielkie prześcieradło z
 76 12|              trudem.~A jednak trzeba było wstawać. Musi przecie jechać
 77 12|         dyspozycji. W pożegnaniu nie było nic szczególnego i to właśnie
 78 12|              wszedł do bramy. Gorzej było ze schodami.~Wchodził na
 79 12|        wczorajszy i dzisiejszy dzień było z dziesięć osób, a pan sekretarz
 80 12|         głową Dyzma - gdyby Koborowo było jej, to w trymiga!~- Ale
 81 12|             po ramieniu.~Tego Dyzmie było już zanadto. Zerwał się
 82 12|             wąskiej ulicy Karolkowej było ich kilka.~Gdy auto stanęło,
 83 12|        uchylił zielonego kretonu.~Tu było więcej osób, a orkiestra
 84 12|            kieszenie, żeby śladu nie było - powiedział ściskając węzłowatą
 85 12|            gęsiego wkroczyli atleci.~Było ich coś dziesięciu. Mężczyźni
 86 12|               Znosił piekielny ból i było widoczne, że nie ustąpi.~
 87 13|             o mur. Czekali. Można by było pomyśleć, że zdrzemnęli
 88 13|             Nikodema i zaczął mówić.~Było już po trzeciej, gdy obaj
 89 14|             zloty! No i co?~- Ciężko było, ale wreszcie obiecał zająć
 90 14|         otaczać się literatami i nie było w Warszawie żadnego głośniejszego
 91 14|        jeszcze bardziej zdetonowany.~Było w ich wzroku coś, co zbyt
 92 14|            zawołał Kunicki - żeby to było możliwe! Dokumenty są w
 93 14|            gdyż najechali na gwóźdź. Było już zupełnie ciemno, gdy
 94 14|        spojrzał na zegarek i zaklął.~Było już po dwunastej. Szybko
 95 14|          drzwi swego mieszkania, nie było jeszcze ósmej. Pomimo tego
 96 14|             się z panią Kunicką? Nie było innego wyjścia i Dyzma musiał
 97 14|              mu kieszenie. Broni nie było.~- No, jazda! Moje uszanowanie
 98 14|       jadalni. Na stole przygotowane było śniadanie, o którym dotychczas
 99 14|              jedzenia.~- A widocznie było mi pisane zostać wielkim
100 14|              ostry deszcz, za oknami było szaro.~
101 15|            co przy tej liczbie gości było do zrobienia, tym bardziej
102 15|           się z Dyzmą.~Jakież jednak było zdumienie pana Nikodema,
103 15|          Jaszuńskiego, i Pilchena...~Było zatem jedyne wyjście: podać
104 15|  Terkowskiego wówczas w Warszawie me było.~- Niech pani wyprawi Terkowskiego
105 15|              niejedną tajemnicę.~Nie było innego wyjścia, zgodzono
106 15|             że aż szyby się trzęsły.~Było dobrze po południu, gdy
107 15|     przeżegnał się.~- Pijmy, Ignacy!~Było grubo po północy, gdy kładąc
108 16|       Nikodem. - Zabrał wszystko, co było w bankach. Było prawie tyle,
109 16|         wszystko, co było w bankach. Było prawie tyle, co warte Koborowo.
110 16|           uśmiechnęła się - gdyby to było możliwe.~- A dlaczego nie? -
111 16|           pana.~- Tak to rozumiem...~Było już po jedenastej, gdy rozstali
112 16|        Przyszła Nina.~Nikodemowi nie było sądzone spać tej nocy.~O
113 17|             doskonale poinformowane, było pytanie: co się stało z
114 17|           brudnej nory na Chmielnej.~Było już po trzeciej, gdy zaczął
115 17|        Chwycił jej torebkę. Wewnątrz było kilka ubogich drobiazgów,
116 17|            Dorożki ani śladu. Trzeba było iść pieszo. Mróz zwiększył
117 17|              skrzypiał. Przechodniów było niewielu. Szedł prędko.
118 17|        zdecydowała się odejść. Zimno było. Gdy doszła na ulicę Łucka,
119 17|               W mieszkaniu powietrze było jeszcze przesycone perfumami
120 17|              którego stale powracał, było równe, spokojne życie w
121 17|           Sytuacji jeszcze nic można było nazwać niebezpieczną, jednakże
122 17|               W dwóch pierwszych nie było ani słowa o Hellu. Natomiast
123 17|             hotelu".~We wzmiance nie było - jak się ułożyli - podane
124 17|             Chciała upaść, lecz i to było nieprawdopodobieństwem.
125 17|          wzeszło, coraz więcej ludzi było na ulicy. Zataczała się
126 18|         dobrze wiedział, co zawiera.~Było to unieważnienie małżeństwa
127 18|           przyjazd.~To zaś dla Dyzmy było rzeczą niezmiernie ważną,
128 18|          kupkę popiołu. Wtedy trzeba było go dla pozoru przeprosić
129 18|             kłopotem tego ostatniego było pytanie, co po ślubie zrobi
130 18|               Powszechne potakiwanie było na to odpowiedzią.~Jednakże
131 20|           Powszechnym tematem rozmów było ustąpienie prezesa Dyzmy
132 21|         obiedzie toastom również nie było końca. Odczytywanie depesz
133 21|       młodego. Toteż zainteresowanie było ogromne.~Gdy w oddali ukazał
134 21|            którym miał rodzaj obawy. Było to zrozumiałe, zważywszy
135 22|       przemysłowe. Całe gospodarstwo było na głowie Krzepickiego,
136 23|              dniu wydano wielki bal.~Było to coś wspaniałego. Na zaproszonych
137 24|              dniu wydano wielki bal.~Było to coś wspaniałego. Na zaproszonych
138 25|           kierował bankiem, wszystko było dobrze.~- Może jeszcze się
139 25|             wszystkich twarzach znać było wzruszenie. Oto w ich obecności