Rozdzial

  1 1 |        szykiem, z fasonem. Szczerze panu powiem: nie nadajesz się
  2 1 |             tu bruki zbija, mówiłam panu. Na wsi, na prowincji o
  3 1 |        Panie Dyzma, a nie lepiej by panu wrócić w swoje strony, do
  4 1 |            pana premiera podziękuję panu za łaskawe przybycie. Proszę,
  5 1 |          ściskając dłoń.~- Winszuję panu - pochylił się ku Dyzmie
  6 1 |          przedstawi jakoś życzliwie panu ministrowi Jaszuńskiemu.
  7 1 |           przykład przedstawić mnie panu ministrowi, od razu inaczej,
  8 1 |           jak pan na przykład powie panu ministrowi: "Drogi panie
  9 2 |          robotnikom. Panie Dyzma, w panu, dalibóg, jedyny ratunek,
 10 2 |              zdziwił się Dyzma.~- W panu - z przekonaniem powtórzył
 11 2 |    kieliszek duszkiem.~- Ale cóż ja panu mogę pomóc?~- He, he, he -
 12 2 |       doskonale zdaję sprawę, że to panu zajmuje i pański cenny czas,
 13 2 |           by pan powiedział, gdybym panu zaproponował objęcie, że
 14 2 |             oczy.~- Nie podobam się panu?~- To nie, czemu?...~- Z
 15 3 |        pojmuje pan, damy. Jakże się panu podoba moja siedziba? Sam
 16 3 |       przyjemnie. Wiele słyszałam o panu.~Młodsza od niej, szatynka,
 17 3 | zademonstruje to wszystko kochanemu panu Nikodemowi.~- Dotychczas
 18 3 |   Dotychczas zdążyłem tylko pokazać panu pokoje parterowe. Pociągnął
 19 3 |            blondynki:~- I jakże się panu podobało?~- Bardzo bogato -
 20 3 |            Kunicki - mówiłem to już panu Nikodemowi. A niech pan
 21 3 |       naszego towarzystwa, bo muszę panu Nikodemowi pokazać Koborowo.
 22 3 |          pokazać Koborowo. Powiadam panu...~- Może pan Dyzma jest
 23 3 |        wspaniałe.~- Najpierw pokażę panu moje ministerstwo kolei -
 24 3 |          magazynować zboże.~- A kto panu powiedział, że nie zacznie?!~-
 25 3 |        chamie, o Leonie Kuniku.~- O panu Kunickim?...~- Do stu piorunów! -
 26 3 |           przy tym szakalu. Co Nina panu mówiła?~- Ależ bynajmniej,
 27 3 |             bardzo"? Panie, jak tam panu na przezwisko, podoba mi
 28 3 |          się hrabia - nie chciałbym panu robić przykrości, polubiłem
 29 3 |            Szkoda, chciałem jeszcze panu wiele rzeczy opowiedzieć.
 30 3 |        honoru!~- Daję.~- No, wierzę panu, chociaż zarówno nazwisko,
 31 4 |          się szczerze.~- No, bo już panu się zdawało, że kwiaty przeznaczam
 32 4 |             czasu, bo dziś nie będę panu zawracał głowy. Mam w papierni
 33 4 |         Niech pan weźmie, to dobrze panu zrobi. Kazała służącemu
 34 4 |       Widzisz, Nino, z jakim trudem panu to przychodzi! No, proszę
 35 4 |           Co jednak nie przeszkadza panu - uprzejmie powiedziała
 36 4 |     podsłuchuje.~- Przywidziało się panu hrabiemu. Nikogo tu nie
 37 4 |       Ratlerek przyglądał się swemu panu z głupkowatą miną i nie
 38 4 |              Dlatego właśnie pomoże panu w mojej sprawie.~- W jakiej
 39 4 |              proszę pani.~- Niczego panu nie potrzeba?~- Nie, dziękuję!~-
 40 5 |          się szczerze.~- No, bo już panu się zdawało, że kwiaty przeznaczam
 41 5 |             czasu, bo dziś nie będę panu zawracał głowy. Mam w papierni
 42 5 |         Niech pan weźmie, to dobrze panu zrobi. Kazała służącemu
 43 5 |       Widzisz, Nino, z jakim trudem panu to przychodzi! No, proszę
 44 5 |           Co jednak nie przeszkadza panu - uprzejmie powiedziała
 45 5 |     podsłuchuje.~- Przywidziało się panu hrabiemu. Nikogo tu nie
 46 5 |       Ratlerek przyglądał się swemu panu z głupkowatą miną i nie
 47 5 |              Dlatego właśnie pomoże panu w mojej sprawie.~- W jakiej
 48 5 |              proszę pani.~- Niczego panu nie potrzeba?~- Nie, dziękuję!~-
 49 6 |              Jak to on powiedział o panu? Zaraz, zaraz... aha! Ten
 50 6 |            panie Nikodemie, że przy panu będę się ubierał?~- Proszę
 51 6 |       gwałtownie.~- Co tam! Przecie panu lepiej się udało. Przecie
 52 7 |    Terkowskim.~- Wtedy powiedziałem panu, że gdybyśmy więcej w kraju
 53 7 |             kanalię i krętacza. Ale panu wierzę bez zastrzeżeń. Czy
 54 7 |          rzekł z uśmiechem:~- Służę panu. To jest bilecik do Olszewskiego.
 55 7 |           to nieładnie, że zabieram Panu czas, czas tak cenny w Warszawie,
 56 7 |             miło...~- Nie wiem, czy panu miło - odparł Dyzma, z lekka
 57 7 |      szyderczo zapytał Dyzma. - Jak panu ta literka każe sprzedać
 58 8 |           kolację podano.~- Powiedz panu, że panią głowa boli l że
 59 8 |            Co? Nieźle? Opłaciło się panu?~- No, niby tak. - Jak to
 60 8 |        Nikodemie, że przydałaby się panu tantiema, przypuśćmy sto,
 61 8 |            o tym procesie? Zaręczam panu, wszystko było dęte. Wrogów
 62 8 |         zbyt wiele. Oczywiście będę panu niezmiernie wdzięczny, jeżeli
 63 8 |      zdumieniem.~- Nie przeszkadzam panu? - zapytała swobodnie.~-
 64 8 |          męża. Że durzy się teraz w panu, to jeszcze niczego nie
 65 8 |            właśnie Ninę. Czy ja się panu tak dalece nie podobam?~
 66 8 |              No co? Co? Podobam się panu?~Kasia wybuchnęła cichym
 67 8 |             każdym razem odkrywam w panu nowe rewelacje, nowe niespodzianki.
 68 8 |           nie jest pańskie genre. W panu nic nie ma z baroku. Trafnie
 69 8 |           Widziałam, jak przykre na panu wrażenie wywarła jego choroba.
 70 9 |          imponować, nie mnie! Radzę panu po dobremu: wynoś się stąd,
 71 9 |      wyjedzie za granicę. Czy to da panu dostateczną satysfakcję?~-
 72 9 |      nawymyślała mi, to co?~- Mówię panu, kochany panie Nikodemie,
 73 9 |            kieszeni klucze.~- Zaraz panu pokażę dokumenty. Moim zdaniem,
 74 9 |          gdy ja będę siedział, a co panu się zdaje, że prezes to
 75 9 |             rękę.~- Bardzo dziękuję panu prezesowi. Ale czy można
 76 9 |        Tysiąc dwieście? No, więc ja panu dam tysiąc pięćset. Obrzucił
 77 9 |         szurgając nogami, dziękował panu prezesowi.~Pani Przełęska
 78 9 |              panie prezesie.~- A ja panu powiem, że jak będę z pana
 79 9 |             składał nie mnie, tylko panu, rozumiesz pan? A pan będzie
 80 9 |             Moje uszanowanie jaśnie panu, przepraszam najmocniej,
 81 9 |            rozmachem! Prasa pisze o panu z najwyższym uznaniem! Serdecznie
 82 10|            siedział ponury.~- Guzik panu, nie posadę! Widzisz go!
 83 10|        Zbożowego Dyzma. Dzień dobry panu Dyrektorowi.~.................................................................................................................~-
 84 10|           tam pana szlag trafi. Dam panu miejsce.~- Dziękuję uprzejmie
 85 10|       miejsce.~- Dziękuję uprzejmie panu prezesowi.~- Tylko uważaj
 86 10|             o pierwszej.~- Dziękuję panu prezesowi.~Wyciągnął rękę
 87 10|       Pierwszoklaśna baba! Powiadam panu tipes-topes!...~- Niech
 88 10|     puszczała się z każdym.~- A kto panu powiedział, że z każdym?
 89 10|       Dlaczego powiedział pan o tym panu, że to przyszły hetman?~-
 90 11|            się Dyzma.~- Mistrzu, to panu tak mało czasu zajmie. Przecie
 91 12|            a zobaczysz pan, jeszcze panu uszu natrze, że mnie nie
 92 12|           pańskim adresem, że to on panu pokaże i tak dalej... Nikodem
 93 12|          zaczął Boczek - przecie ja panu żadnej krzywdy nie chcę
 94 12|             Pan mnie pomożesz, a ja panu szkodzić nie będę...~- To
 95 12|         będę...~- To nie dałem może panu posady?~- Co mi za posada -
 96 12|           Osiemset złotych, któż to panu da?~- Tylko bez bujania,
 97 12|          dawnego podwładnego.~- Tak panu powiem, panie Boczek - zaczął
 98 12|               Najniższe uszanowanie panu prezesowi, będzie załatwione
 99 13|         zmasakrowaną twarzą...~- Co panu jest, panie prezesie? -
100 13|             A może zdarzyć się i... panu. Nikodem spojrzał nań nieufnie.~-
101 13|        Kunickiego wciąż kocha się w panu?~- I to jak! Co dzień ot
102 14|            zaufanie.~- Musi wierzyć panu, panie prezesie, inaczej
103 14|           Była. Na to Kunicki powie panu, że ma takie dokumenty,
104 14|                      A, dzień dobry panu, owszem, wypadkiem udało
105 14|         owszem, wypadkiem udało się panu. Pan Kunicki jest właśnie
106 14|           Halo!... Moje uszanowanie panu naczelnikowi, moje uszanowanie.
107 14|       uszanowanie. Czym mogę służyć panu naczelnikowi?~Dyzma wstał
108 14|        depeszuj pan do Koborowa, by panu te dokumenty wysłali.~-
109 14|           teczki, którą pokazywałem panu... Pamięta pan? Wtem Kunicki
110 14|         Dyzma.~- Pan, pan, bo tylko panu jednemu mogę zaufać. Panie
111 14|          Niechże pan mnie ratuje, W panu jedyna nadzieja! Nikodem
112 14|           oficjalnie:~- Do widzenia panu, szczęśliwej podróży. A
113 14|           uważa za słuszne... Muszę panu wierzyć, że tak trzeba...
114 14|         czerwieniąc się Dyzma - tam panu wytłumaczę.~- Doprawdy,
115 14|          Urzędzie Śledczym powiedzą panu. No, jazda! Ma pan broń?~-
116 14|             jazda! Moje uszanowanie panu prezesowi. Przepraszam,
117 15|           miły staruszek wiele mi o panu opowiedział i o Łyskowie...~
118 16|          Sprawy szpiegowskie! Wstyd panu, panie Taniewski, miałem
119 16|             dla denuncjantów?~- Kto panu każe zgłaszać się po nagrodę? -
120 17|         Jaskólski. Moje uszanowanie panu prezesowi.~- Dzień dobry.
121 17|            z uporem twierdzi to, co panu prezesowi mówię? Czy pan
122 17|         sposobności będę pamiętał o panu, panie komisarzu.~Komisarz
123 18|         każde słowo:~- Powiedz temu panu, że nas nie ma w domu i
124 20|           następującej:~Czcigodnemu Panu Nikodemowi Dyzmie, znakomitemu
125 21|         pielęgniarka i lokaj.~- Czy panu hrabiemu gorzej? Może jestem
126 21|          Panie... panie... no jakże panu?~- Dyzma - powiedział Nikodem.~-
127 21|             pan swobodny. Nawet dam panu pieniądze na drobne wydatki.
128 23|          parku.~Ta nie opierała się panu dziedzicowi. A narzeczony
129 24|          parku.~Ta nie opierała się panu dziedzicowi. A narzeczony
130 25|      ramionami pani Przełęska - czy panu prezesowi takie rzeczy leżą
131 25|             a szczęśliwych pomysłów panu nie brak. I niech pan prezes
132 25|           stanowisko. A nuż uda się panu prezesowi uzyskać pożyczkę?~
133 25|         Panie Litwinek, powtórz pan panu prezydentowi Rzeczypospolitej,
134 25|             cholery ciężkiej, kiedy panu mówię! Basta! Usłyszeli