Rozdzial

  1 6 |           obiad? Będzie właśnie pan Krzepicki i omówimy całą sprawę. Dobrze?~-
  2 6 |           trzydziestu pięciu.~- Pan Krzepicki, pan Dyzma - przedstawiła
  3 6 |        przedstawiła pani Przełęska. Krzepicki przywitał się szarmancko.
  4 6 |           szczęście słyszeć - rzekł Krzepicki, siadając i wysoko podciągając
  5 6 |           przesadzajmy - zaprzeczył Krzepicki i podciągnął drugą nogawkę.~
  6 6 |             obiadu pani Przełęska i Krzepicki, którego raz nazywała po
  7 6 |            Phi - wzruszył ramionami Krzepicki. - A po co ma je znać? Zrobi
  8 6 |           do małego saloniku. Tutaj Krzepicki wyjął notes i ołówek, po
  9 6 |              Otóż właśnie - ciągnął Krzepicki - pozostaje nam tedy jedyne
 10 6 |          dobrze, pani Fino - odparł Krzepicki nieco poirytowanym głosem -
 11 6 |         więcej krewnych - zaznaczył Krzepicki, wystawiając palec wskazujący
 12 6 |    dorzuciła z ulgą pani Przełęska.~Krzepicki zerwał się z krzesła.~-
 13 6 |     Przełęska.~- Ach - machnął ręką Krzepicki z lekceważeniem - znowu
 14 6 |                    cynicznie rzucił Krzepicki.~- Ależ, panie Zyziu - zaoponowała
 15 6 |          chyba motyw wystarczający. Krzepicki skrzywił się i strzepnął
 16 6 |          wyjaśniać, że przecież pan Krzepicki nie to bynajmniej miał na
 17 6 |              Tak, tak - potwierdził Krzepicki - z tą z domu Hamelbeinówną,
 18 6 |        panią Przełęska, wstał także Krzepicki, oświadczając, że i na niego
 19 6 |           nie żyje?~- Żyje - odparł Krzepicki, mrużąc oko - żyje, tylko
 20 6 |            samochód - zakonkludował Krzepicki. Po drodze mówił dużo o
 21 6 |         tego pana znam. To jest pan Krzepicki. On miał stajnię wyścigową,
 22 7 |            miną uprzejmą wsunął się Krzepicki. Jednocześnie w drzwiach
 23 7 |          gdy przyszedł jej na pomoc Krzepicki. Stanął przed profesorem
 24 7 |           nie za głośno! - ostrzegł Krzepicki. Nikodem zwrócił się do
 25 7 |      podejrzewać. Sytuację uratował Krzepicki, który huknął profesorowi
 26 8 |          ciotka Przełęska i ten jej Krzepicki? Nie wyrzucili pana za drzwi?~
 27 8 |           że zarówno ona, jak i pan Krzepicki twierdzą, że teraz nic zrobić
 28 9 |         Nagle klepnął się w czoło.~"Krzepicki!"~Aż podskoczył z radości.
 29 9 |            Aż podskoczył z radości. Krzepicki to cwaniak, kuty na cztery
 30 9 |           postanowił zaraz odszukać Krzepicki ego.~Ubrał się szybko i
 31 9 |        obiadu. Oprócz pani domu był Krzepicki i cherlawa panienka, bardzo
 32 9 |           zbawcą ziemiaństwa. Zyzio Krzepicki - Napoleonem gospodarczym,
 33 9 |     przyszedłem z propozycją. Panie Krzepicki, pan nie posiada żadnej
 34 9 |        odpowiedzialny. Uważasz pan?~Krzepicki oblizał wargi i zrobił niedbałą
 35 9 |                spiesznie skorygował Krzepicki.~- Co? Tysiąc dwieście?
 36 9 |   triumfującym spojrzeniem pokój, a Krzepicki wśród zachwyconych "ochów"
 37 9 |             szklaneczkę - no, panie Krzepicki, tylko jeden jedyny warunek:
 38 9 |             tysiączki gratyfikacji.~Krzepicki odprowadził Dyzmę do hotelu.
 39 9 |        będzie najlepiej - powtarzał Krzepicki.~- Umiejętność kierowania,
 40 9 |       Umiejętność kierowania, panie Krzepicki, zapamiętaj to pan sobie,
 41 9 |          załatwiali Wandryszewski i Krzepicki.~Ten ostatni okazał się
 42 9 |            powtarzał:~- Jak co mówi Krzepicki, to znaczy, że ja tak zdecydowałem
 43 9 |          potężne wpływy i stosunki, Krzepicki przyznawał mu w duchu posiadanie
 44 9 |     propozycję dopiero wówczas, gdy Krzepicki z całą stanowczością stwierdził,
 45 9 |           pana prezesa zajmował się Krzepicki, i to z taką energią, że
 46 10|      interesanci. Jedynie sekretarz Krzepicki miał tam wstęp nieograniczony.
 47 10|            to za wrzask, do diabła!~Krzepicki, który stał tuż przy drzwiach,
 48 10|           lecz licząc się z tym, że Krzepicki może podsłuchiwać, odprowadził
 49 10| niebezpieczeństwu. Tymczasem wszedł Krzepicki z jakąś korespondencją i
 50 10|          nie wylać tego buchaltera? Krzepicki wzruszył ramionami.~- Cii...
 51 10|      uspokoił się z tymi romansami.~Krzepicki kiwnął głową i zaczął streszczać
 52 10|                 A względem tego?...~Krzepicki przysiadł na rogu biurka.~-
 53 10|        choćby z panem - upierał się Krzepicki - już ja tam w swoim czasie
 54 10|         zakochała się w trymiga!...~Krzepicki z niedowierzaniem oglądał
 55 10|         tajemniczą siłą, której on, Krzepicki, me zna i nie rozumie, lecz
 56 10|         pokrótce wyjaśnił sytuację. Krzepicki pokręcił głową.~- Hm, ciekawe...~
 57 11|            Dyzma, po czym sekretarz Krzepicki odczytał porządek dzienny
 58 12|           zadowoleniem.~Prawdę mówi Krzepicki: wszystkie takie same dziwki...~
 59 12|            Zadzwonił telefon. Mówił Krzepicki. Są bardzo ważne sprawy,
 60 12|            tej depeszy zastał Dyzmę Krzepicki. Zaczął od żarcików na temat
 61 12|        burak.~- I co jeszcze mówił?~Krzepicki zapalił papierosa i dorzucił:~-
 62 12|            i bąknął:~- Tak... Panie Krzepicki, jakby on znowu przyszedł,
 63 12|           lecz Dyzma nie wątpił, że Krzepicki albo już coś wywąchał, albo
 64 12|         zmusić Boczka do milczenia.~Krzepicki został u Nikodema na kolacji.
 65 12|        prezes z Koborowa - zauważył Krzepicki. - A to ładny majątek! Cóż,
 66 12|            weksli cofnąć nie można. Krzepicki zamyślił się i zaczął gwizdać.~-
 67 12|             dorzucił Dyzma - guzik! Krzepicki nie przestawał gwizdać.~-
 68 12|          drzwi i w progu ukazał się Krzepicki. Boczek chytrze mrugnął
 69 12|              Nikodem spostrzegł, że Krzepicki, udając zajętego trzymanymi
 70 12|        Boczka.~- No, cóż tam, panie Krzepicki?~- Wszystko w porządku.
 71 12|                Jak się masz, Waciu. Krzepicki skłonił się i wyszedł.~-
 72 12|        Odezwał się telefon.~- Halo!~Krzepicki oznajmił, że znowu dzwoni
 73 12|           tam, drobiazg - pocieszał Krzepicki.~- Bo mnie rozzłościli,
 74 13|           się... Do gabinetu wszedł Krzepicki. Zamknął za sobą drzwi l
 75 13|                z niepokojem zapytał Krzepicki. Dyzma oparł się o biurko.~-
 76 13|          znany spryciarz - zauważył Krzepicki.~- Ho, ho i jaki - potwierdził
 77 13|          się nawet, że rozumie to i Krzepicki, co zdawał się mówić poufały
 78 13|         Dyzma.~- Kalkuluję - odparł Krzepicki, spuszczając oczy - że nasze
 79 13|         okazję.~- Niby jaką okazję?~Krzepicki zadarł głowę, przeciągnął
 80 13|           nie być skrupulantami?...~Krzepicki nie odpowiedział i tylko
 81 14|                 Rozdział czternasty~Krzepicki obejrzał plenipotencję i
 82 14|      dotychczasowego jej przebiegu. Krzepicki prosił Dyzmę, by ten postarał
 83 14|        umówił się z nim na kolację.~Krzepicki tego dnia nie towarzyszył
 84 14|          przez Nikodema dokumentów.~Krzepicki był zachwycony. Zacierał
 85 14|                Prawda - potwierdził Krzepicki.~- Otóż to - ciągnął naczelnik -
 86 14|         Bardzo mądre - skinął głową Krzepicki.~- I ja to samo myślę -
 87 14|         Panie naczelniku - przerwał Krzepicki - mnie się wydaje, że obawy
 88 14|           szczegóły sprawy. Reich i Krzepicki nie zapomnieli o najmniejszym
 89 14|             wielkie zaniepokojenie. Krzepicki w przejściu obrzucił go
 90 15|                Odezwał się telefon. Krzepicki meldował, że przyszła hrabina
 91 15|             Mówiłem - tłumaczył się Krzepicki - powiadają, żeby zameldować
 92 15|      rozległ się dzwonek. Przyszedł Krzepicki.~- Oho, panie Nikodemie! -
 93 15|             pan wygląda - podziwiał Krzepicki - nie wiedziałem, że pan
 94 15|             i rzucił się na kanapę.~Krzepicki zapalił papierosa.~- Wracam
 95 16|            wagonu zeskoczył ostatni Krzepicki, który w urywanych zdaniach
 96 16|   plenipotenta właścicielki zostaje Krzepicki.~Dyzma był zupełnie zadowolony.~
 97 16|      Pocieszał się jednak myślą, że Krzepicki nie zechce narażać się na
 98 16|      zaangażował mój pan?~- Niejaki Krzepicki, znasz go, zdaje się?~-
 99 16|                Jak to? Zyzio? Zyzio Krzepicki, adiutant cioci Przełęskiej?~-
100 16|      milczeniu.~- Przyjedzie tu pan Krzepicki, którego wziąłem na administratora.
101 17|   powiedzieć tylko kilka osób, lecz Krzepicki zbywał pytania uśmiechem,
102 17|    przypomniał sobie, że jutro rano Krzepicki wyjeżdża do Koborowa i że
103 17|           go. Biedny chłopak,~Dalej Krzepicki zdawał relację z wpływów
104 17|    polecająca przyjąć weksle, o ile Krzepicki sam w nie wierzy, i zadzwonił
105 18|         dziś rano depeszę, w której Krzepicki zapowiadał swój przyjazd.~
106 18|   uśmiechnął się jeszcze szczerzej.~Krzepicki przeczytał uważnie sześć
107 18|             zgadzamy się. No, panie Krzepicki, niech pan teraz weźmie
108 18|         sanatorium. Na tym stanęło.~Krzepicki odwiózł Dyzmę do gmachu
109 18|               Cwaniak z pana, panie Krzepicki.~- Do usług pana prezesa.~
110 21|         mający nad wszystkim pieczę Krzepicki dał hasło do zakończenia
111 21|           Do podziału.~W pałacu już Krzepicki przeprowadził zasadnicze
112 21|      Pawilon zaś w parku miał zająć Krzepicki.~Po balu i podróży państwo
113 22|      państwa wrócił też do Koborowa Krzepicki, który likwidował w Warszawie
114 22|              Nie tylko Nina, lecz i Krzepicki wysłuchiwali z szacunkiem
115 22|              proszę pana hrabiego". Krzepicki śmiał się z tego i nic sobie
116 25|         reszta towarzystwa.~W hallu Krzepicki rozmawiał z wysokim, szpakowatym
117 25|          chwilę miał się rozpłakać. Krzepicki stał z podniesioną głową
118 25|          powiedział głucho. - Panie Krzepicki, niech pan idzie ze mną.~
119 25|          Skierował się do gabinetu, Krzepicki wszedł za nim i zamknął
120 25|           powiedział załamując ręce Krzepicki - niech pani sobie wyobrazi,
121 25|          Panie prezesie - rozpoczął Krzepicki, widząc skłanianie się pryncypała
122 25|         prezesowi uzyskać pożyczkę?~Krzepicki nie zdawał sobie sprawy,
123 25|      Podniósł się z krzesła. Nina i Krzepicki patrzyli nań z niepokojem.~-
124 25|            przyjmuję i już. Fertig! Krzepicki opadł na krzesło, Nina stała