Rozdzial

 501 5 |             Żadna zaraźliwa nie nadawała się, bo wysłaliby go może do
 502 5 |               tak reumatyzm?...~Ucieszył się.~To będzie najlepsze, bo
 503 5 |              wezwali, to i ten nie pozna się.~Gdy przyszedł lokaj prosić
 504 5 |                Dziś przy kolacji zacznie się skarżyć na ból, a jutro
 505 5 |             twoimi pacjentami - zaśmiała się pani Nina.~- Ty tak - odparła
 506 5 |                  nie to, że akurat wojna się skończyła.~- Ma pan jednak,
 507 5 |              kobieta, nie umiałabym czuć się szczęśliwą wśród umierających
 508 5 |                walka...~Dyzma uśmiechnął się. Przypomniał sobie koszary
 509 5 |                niż ślamazarność.~- Niech się pan nie reklamuje - roześmiała
 510 5 |               nie reklamuje - roześmiała się Nina.~Rozmawiano jeszcze
 511 5 |              pokoju. Pamiętał, że umówił się w parku z tym zwariowanym
 512 5 |              ciekawych rzeczy dowiedzieć się o całym towarzystwie koborowskim.~
 513 5 |               wybrał aleję, która wydała się mu najprościej prowadzącą
 514 5 |              tracić nadzieję, że zobaczy się z tym Ponimirskim, gdy usłyszał
 515 5 |             ratlerka.~- Jest! - ucieszył się.~Istotnie, w pobliżu ujrzał
 516 5 |               domu.~- To dobrze. Zdziwił się pan, że siedziałem na drzewie?~-
 517 5 |                  atawizm. Czasami odzywa się w człowieku nieprzeparta
 518 5 |               tego, panie ten... No, jak się pan nazywa?~- Dyzma.~- Aha.
 519 5 |               Uważasz pan, Kunik trudnił się lichwiarstwem. A że mój
 520 5 |               niby?~- Nie wiem, nie znam się na tym. Dość że zrobił jakieś
 521 5 |                  Siostra więc poświęciła się i gorzko to pokutuje, bo
 522 5 |                 Jakiego pana? - zaperzył się Ponimirski. - Łajdaka, chama,
 523 5 |              osoba?~- Rozumiem - zgodził się Dyzma - a więc umarła?~-
 524 5 |            misterne kółka dymu, zamyślił się głęboko... Dyzma zauważył,
 525 5 |                 dłuższą chwilę wpatrywał się w oczy Dyzmy. Wreszcie pochylił
 526 5 |                 Dyzmy. Wreszcie pochylił się do niego i rzekł szeptem:~-
 527 5 |                rzekł szeptem:~- Zdaje mi się, że będę pana potrzebował...~-
 528 5 |         potrzebował...~- Mnie? - zdziwił się Nikodem.~- Ciiiicho! - Rozejrzał
 529 5 |                    Ciiiicho! - Rozejrzał się nieufnie dokoła. - Mam wrażenie,
 530 5 |              podsłuchuje.~- Przywidziało się panu hrabiemu. Nikogo tu
 531 5 |              szukaj!~Ratlerek przyglądał się swemu panu z głupkowatą
 532 5 |             głupkowatą miną i nie ruszał się z miejsca.~- Głupie bydlę! -
 533 5 |                Głupie bydlę! - zirytował się hrabia - poszoł wont! Wstał
 534 5 |                wont! Wstał i skradającym się krokiem obszedł dokoła krzaki.
 535 5 |              dokoła krzaki. Gdy usadowił się znowu na ławce, powiedział
 536 5 |                     Ponimirski wykrzywił się ironicznie i dodał:~- Pan,
 537 5 |          wszystko ciotce, że tu nade mną się znęcają, że mnie więżą,
 538 5 |                 mieć za to? Otóż dowiedz się, że za to zaszczycę pana
 539 5 |             córki istotnie był wrogi. Ma się rozumieć, nie ma sensu zajmować
 540 5 |          rozumieć, nie ma sensu zajmować się tym obłąkanym i jego projektami,
 541 5 |               jednakże należy zastanowić się, czy z tego całego mętlika
 542 5 |               tego całego mętlika nie da się wyciągnąć dla siebie jakichś
 543 5 |            jeszcze żadnych otwierających się możliwości, lecz zdawał
 544 5 |                     W każdym razie muszę się jakoś wywiedzieć, czy to,
 545 5 |            Przyszło mu na myśl, że gdyby się zarzuty Ponimirskiego potwierdziły,
 546 5 |            lokaja, od którego dowiedział się, że pan nie wrócił i odesłał
 547 5 |           podczas kolacji zaczął krzywić się niemiłosiernie i chwytać
 548 5 |                 niemiłosiernie i chwytać się za ramię i za kolano. Obie
 549 5 |              łyku kompotu ból Dyzmy stał się już nie do zniesienia. Przeprosił
 550 5 |                który pomógł mu rozbierać się i ułożyć w łóżku, a później
 551 5 |                  głos pani Niny.~- Jakże się pan czuje?~- Złe, proszę
 552 6 |              wczorajszym deszczu szkliły się jeszcze tu i ówdzie małe
 553 6 |                 wysmukłe torpedo zdawało się być uosobieniem reprezentacji,
 554 6 |               Toteż ilekroć zatrzymywali się w jakimś przydrożnym miasteczku,
 555 6 |               miasteczku, a zatrzymywali się rzadko, dokoła wspaniałego
 556 6 |                wspaniałego wozu zbierały się natychmiast grupki gapiów,
 557 6 |                  jest mi życzliwy, czego się zresztą spodziewać należało,
 558 6 |               Cioci, by raczyła naradzić się z kim trzeba i przy pomocy
 559 6 |           wpływów JW Pana Dyzmy postarać się o uwolnienie mnie z niewoli
 560 6 |            sypialni, o czym wywiedziałem się przez służbę, która częściowo
 561 6 |              etat, jeżeli inaczej nie da się nic zrobić, wówczas draba
 562 6 |             chlewie, to powinien znaleźć się w więzieniu, w czym liczę
 563 6 |          Krzepickiemu, a nawet ożeniłbym się z panna Hulczyńską, chociaż
 564 6 |               tedy z nim proszę naradzić się, gdyż on także ma w Warszawie
 565 6 |                   Boże broń, ktoś zwróci się doń po angielsku, będzie
 566 6 |                  tak beznadziejne, jakby się to mogło wydawać.~Jeżeli
 567 6 |           wydawać.~Jeżeli tedy zdobędzie się na wizytę u pani Przełęskiej,
 568 6 |                  u tej pani, obracającej się wśród wysokich sfer społecznych.
 569 6 |               miasta, tam zaś dowiedział się, że pułkownik Wacław Wareda
 570 6 |              informowano, Dyzma domyślił się, iż pułkownik Wareda musi
 571 6 |              spraw państwowych.~Zbliżała się dopiero dziesiąta i Dyzma
 572 6 |           dzienniki. Gdy auto zatrzymało się przed furtką, odwrócił się
 573 6 |               się przed furtką, odwrócił się i Nikodem od razu poznał
 574 6 |        odpowiedział na ukłon, przyglądał się przybyłemu przez zmrużone
 575 6 |                 furtkę, pułkownik zerwał się i krzyknął:~- Serwus! Jak
 576 6 |                Warszawy, a dowiedziawszy się, że pana pułkownika tu znajdę...~-
 577 6 |               kurami.~Pułkownik ucieszył się przyjazdem Dyzmy szczerze.
 578 6 |                  Człowiek ten podobał mu się niezwykle, a przy tym luksusowy
 579 6 |                   ale na szczęście czuję się świetnie.~Rzeczywiście był
 580 6 |          historia z tym Terkowskim stała się wręcz anegdotyczną. No i
 581 6 |                kocham. Bestia, że dostał się na stanowisko szefa gabinetu
 582 6 |                 łbie. Cymbał, zdawało mu się, że wszyscy przed nim będą
 583 6 |                     Jak to co? - zdziwił się pułkownik. - No przecież
 584 6 |               dni. Przynajmniej zabawimy się. Jaszuński często pana wspomina...~
 585 6 |           wynurzeń pułkownika dowiedział się Nikodem, że stanowisko Jaszuńskiego
 586 6 |                   panie Nikodemie, zdaje się, jest wspólnikiem czy sąsiadem
 587 6 |            Bardzo nie bardzo - roześmiał się Dyzma.~- Między nami mówiąc,
 588 6 |                  nami mówiąc, nie dziwię się, bo to przecie piernik i
 589 6 |                 interesami. Nie pogniewa się pan, panie Nikodemie, że
 590 6 |             Nikodemie, że przy panu będę się ubierał?~- Proszę bardzo.~
 591 6 |               jego szczegół. Musiał znać się dobrze na motorach, bo wszczął
 592 6 |             Wareda z zachwytem, sadowiąc się obok Dyzmy. - Musiał pan
 593 6 |               ogonkiem.~W drodze umówili się, że spotkają się wieczorem
 594 6 |                 umówili się, że spotkają się wieczorem na kolacji w "
 595 6 |            ciastkami, zaczął zastanawiać się, co zrobić z czasem, lecz
 596 6 |       wspomnienie Barcików aż wstrząsnął się wewnętrznie. Ich zadymiona
 597 6 |             Wiedział, że wkrótce skończy się jego piękna przygoda, lecz
 598 6 |             swego pokoju. Tu przypomniał się mu list Ponimirskiego. Wyjął
 599 6 |                 dzikie harce, przynosząc się z miejsca na miejsce, aż
 600 6 |         odkurzacz, na podwórzu rozlegały się salwy trzepanych dywanów,
 601 6 |               dywanów, okna to otwierały się, bo w tym zaduchu me można
 602 6 |             chwili w przedpokoju rozległ się dzwonek. Tego już było nadto
 603 6 |                  gościa.~Drzwi otworzyły się z rozmachem, a przez nie
 604 6 |              Nikodema. Przeciwnie, uczuł się nagle pewniejszy siebie,
 605 6 |               siebie ręce, jakby broniła się przed napastnikiem i zawołała
 606 6 |                pożyczać!~- Co? - zdziwił się Dyzma.~- Niech się pan zwraca
 607 6 |               zdziwił się Dyzma.~- Niech się pan zwraca do jego szwagierka!
 608 6 |              nabiegła do twarzy.~- Czego się pani wydziera, do stu diabłów! -
 609 6 |           piorunem, oczy jej rozszerzyły się, skurczyła się w sobie i
 610 6 |               rozszerzyły się, skurczyła się w sobie i z przerażeniem
 611 6 |                 kuchta...~Długo nie mógł się uspokoić, gdy jednak to
 612 6 |               takiegoż. Wreszcie zjawiła się. Teraz ubrana była w piękny
 613 6 |           rozdzierającym głosem.~Rozległ się przyśpieszony tupot i po
 614 6 |                 byłoby przedtem naradzić się z panem Krzepickim. Zna
 615 6 |                Skądże - odparł - każdemu się zdarzy.~Przyjrzał się uważniej
 616 6 |            każdemu się zdarzy.~Przyjrzał się uważniej i skonstatował
 617 6 |               jadł sam i mógł zachowywać się swobodnie, nie pilnując
 618 6 |                  swobodnie, nie pilnując się, czy aby wypada to jeść
 619 6 |            wrażenie, że wszystko skończy się na gadaninie, a z nadziei
 620 6 |                głupi ten Kunicki, by dać się nabić na wszystkie boki.
 621 6 |                  Przez chwilę zastanowił się, czy wobec tego opłaciłoby
 622 6 |                czy wobec tego opłaciłoby się raczej opowiedzieć o wszystkim
 623 6 |               godzin czasu. Nie namyślał się długo, wszedł i kupił bilet.~
 624 6 |                 Młody rozbójnik zakochał się uroczej panience, którą
 625 6 |                 Nikodema, które rozwiały się wszakże pod argumentem,
 626 6 |               przecie wszystko to dzieje się w Ameryce, a tam widocznie
 627 6 |                  kina, ulice już jarzyły się tysiącami świateł. Chodnikami
 628 6 |                świateł. Chodnikami snuły się tłumy spacerujących. Wieczór
 629 6 |                    pomyślał i uśmiechnął się.~- No, cóż tam? - zapytał
 630 6 |              wolno, gdyż chciał doczekać się pułkownika. Orkiestra grała
 631 6 |                  Sala z wolna zapełniała się.~Wreszcie około jedenastej
 632 6 |            pojęcia, jaki świetny udał mu się kawał, gdyśmy w maju byli
 633 6 |              stole konwersacja zmieniała się co dzień, jak amen w pacierzu,
 634 6 |                  ten typek nie rozstawał się z parasolem.~- No i co dalej?~-
 635 6 |                widelec, z lekka podniósł się na krześle i, pochyliwszy
 636 6 |                na krześle i, pochyliwszy się przez stół do owego czarodzieja,
 637 6 |                  razu cały stół zatrząsł się. Jak Boga kocham, nigdy
 638 6 |         widziałem jeszcze, by ludzie tak się śmiać mogli.~- A Jaś co?~-
 639 6 |                   jakby nigdy nic zabrał się do pieczystego.~- A bubek?~-
 640 6 |             któremu ta historia ogromnie się~podobała.~_ Ano nic - odparł
 641 6 |          pułkownik - tylko Ulanicki stał się najpopularniejszą osobą
 642 6 |                 zapadniętych i - zdawało się - wpatrzonych w jakiś daleki
 643 6 |             Wiechcie na twarzy poruszyły się gwałtownie.~- Co tam! Przecie
 644 6 |                 tam! Przecie panu lepiej się udało. Przecie to pan tego
 645 6 |                   morowy gość. Czuję, że się zaprzyjaźnicie. Wasze zdrowie.~
 646 6 |           czubach. Przy stoliku znalazły się urocze panienki. Jazz grał
 647 6 |          zaprosiwszy jedną z dam, puścił się w pląsy. Reszta towarzystwa
 648 6 |               towarzystwa przyglądała mu się z uznaniem, a gdy usiadł,
 649 6 |                   Szumski czule pożegnał się z Dyzma, gdyż nie chciało
 650 6 |               Dyzma, gdyż nie chciało mu się wracać do Warszawy.~- Prześpię
 651 6 |                  do Warszawy.~- Prześpię się tu u Wacka, pa, Nikodemciu,
 652 6 |                 wrócił do hotelu.~Kładąc się do łóżka, próbował zrobić
 653 6 |                  wszystko ręką. ~Obudził się z bólem głowy dobrze po
 654 6 |                dwoma dygnitarzami przyda się mu o tyle, że będzie miał
 655 6 |                  rozmowy. Jeżeli zgodził się przyjść, to jedynie przez
 656 6 |           Przełęska. Krzepicki przywitał się szarmancko. Jego przesadnie
 657 6 |             brzmienie głosu nie podobały się Nikodemowi z miejsca, chociaż
 658 6 |        niewieścich.~- Niezmiernie cieszę się, że mam zaszczyt poznać
 659 6 |           nogawkę.~Dyzma postanowił mieć się na baczności przed tym człowiekiem,
 660 6 |                   który od razu wydał mu się przebiegłym i nieszczerym.
 661 6 |                   Pan wybaczy - odezwała się pani Przełęska - ale właśnie
 662 6 |                Krzepickiego dowiedziałam się, że pan jest tak wybitnym
 663 6 |           wybitnym politykiem. Przyznaję się ze wstydem, że my, kobiety,
 664 6 |                 mu służący, który zjawił się z oznajmieniem, że podano
 665 6 |              Pani Przełęska interesowała się głównie kwestią stosunku "
 666 6 |           wartości majątku. Dyzma starał się odpowiadać najkrócej, by
 667 6 |                 Żorża jest tak rzucająca się w oczy, że nie podobna myśleć
 668 6 |              Przełęska - czy Nina zgodzi się na nasze plany?~- Phi -
 669 6 |                  po co ma je znać? Zrobi się wszystko po cichutku. Najważniejszą
 670 6 |       Sprawiedliwości, ale o to kłopotać się nie potrzebujemy, skoro
 671 6 |           całokształt sprawy przedstawia się, jak następuje: Wiemy, że
 672 6 |               policji, następnie trudnił się lichwiarstwem i jako lichwiarz
 673 6 |            zostało wyświetlone, nie dało się udowodnić, że podkłady w
 674 6 |                istniały. Kunicki wykazał się autentycznymi dokumentami,
 675 6 |                 pani Przełęska.~- I mnie się tak wydaje - powiedział
 676 6 |           powiedział Dyzma, przyglądając się nieufnie spiczastej twarzy
 677 6 |                 Koborowa. I tu zaczynają się trudności. Nominalną właścicielką
 678 6 |               ponownie zbadany. Radziłem się adwokata. Ten powiada, że
 679 6 |              Wszystko jedno, ja nie będę się mieszała do tego... Wszystko
 680 6 |                  mogę! - uparcie broniła się pani Przełęska.~- Nie pali
 681 6 |               pani Przełęska.~- Nie pali się - powiedział po chwili Nikodem -
 682 6 |                  Może tymczasem znajdzie się jaka rada - dorzuciła z
 683 6 |              Przełęska.~Krzepicki zerwał się z krzesła.~- Tymczasem,
 684 6 |        zarżnięcia!...~- No więc postaram się znaleźć coś dla pana - nieśmiało
 685 6 |        wystarczający. Krzepicki skrzywił się i strzepnął palcami.~- Bądźmy
 686 6 |              Przełęska, sądząc, że Dyzma się obraził, zaczęła go przepraszać
 687 6 |           rzekomy winowajca zreflektował się i wyjaśnił, że miał na myśli
 688 6 |                 Widząc, że w ogóle rzecz się nie klei, pani Przełęska
 689 6 |               rozmowy, a gdy dowiedziała się, że Dyzma zabawi w Warszawie
 690 6 |               grać me umie, lecz zgodził się przyjść, kiedy dowiedział
 691 6 |                przyjść, kiedy dowiedział się, że nikt od niego nie będzie
 692 6 |                   w takim razie postaram się, by był na pewno. To bardzo
 693 6 |               dzielny człowiek. I, o ile się nie mylę, jest w doskonałych
 694 6 |                  Gdy Dyzma począł żegnać się z panią Przełęska, wstał
 695 6 |                  są do zrobienia, jeżeli się tylko ma pieniądze, zaś
 696 6 |            Politechnice, szofer odwrócił się do Dyzmy.~- Ja tego pana
 697 7 |                których często powtarzały się liczby i takie słowa, jak:
 698 7 |                czole ministra zarysowała się głęboka bruzda, która nie
 699 7 |             wówczas, gdy usta uśmiechały się, wymawiając uprzejmie podziękowanie
 700 7 |                  do zrozumienia, że musi się znaleźć kozioł ofiarny,
 701 7 |              byłaby niemożliwa, a trzeba się ratować rekonstrukcją.~Jaszuński
 702 7 |             jednak do czasu porozumienia się ze swym zastępcą, wiceministrem
 703 7 |            Zwariowałeś, czy co? Zalewasz się po nocach, a tu ziemia pod
 704 7 |                   a tu ziemia pod nogami się pali!~- Może byś najpierw
 705 7 |              Może byś najpierw przywitał się - odparł wąsal.~- Dzień
 706 7 |            warunkach. Winszuję - odezwał się bas Ulanickiego.~- Nie ma
 707 7 |          pieniędzy."~- Jak to? - zdziwił się Jaszuński.~- Słuchaj! Powiadam
 708 7 |                 raz, wtedy zboże sprzeda się w kraju czy za granicą i
 709 7 |               ilustrując ją cyframi. Tak się zapalił do projektu, że
 710 7 |                Nie można jednak zabierać się doń łapu-capu.~- Przede
 711 7 |                gotówki. Minister zdziwił się.~- Co ty powiesz? A nie
 712 7 |          człowiek. Ach, gdyby to okazało się rzeczą realną! Klika Terkowskiego
 713 7 |             jeszcze dość czasu, by ubrać się i spokojnie zjeść obiad.
 714 7 |                 jest nieczynne.~- Nastąp się pan - odparł Nikodem wyniośle -
 715 7 |                Jaszuńskiego.~Woźny zgiął się w ukłonie.~- Najmocniej
 716 7 |              wyjazdu z Koborowa wydawało się zupełnym nieprawdopodobieństwem,
 717 7 |           wezwanie do ministra, domyślił się od razu, że chodzi o obligacje
 718 7 |          Kunickiego, a czym Ulanicki tak się zachwycał. Toteż obawiał
 719 7 |                 zachwycał. Toteż obawiał się teraz, że minister zechce
 720 7 |              ostrożnym. Grunt to trzymać się najlepszej metody, która
 721 7 |            takich jak pan, dobrze by nam się działo. Teraz przekonałem
 722 7 |                działo. Teraz przekonałem się, że działoby się nam świetnie.~-
 723 7 |             przekonałem się, że działoby się nam świetnie.~- Zbyt łaskaw
 724 7 |                 zbożowych. Dyzmą znalazł się w ogniu pytań, chociaż obaj
 725 7 |                 na rolnictwie nie bardzo się znają, był bardzo ostrożny,
 726 7 |         Ministrów, ja zaś jutro rozmówię się z premierem. Jedynym szkopułem,
 727 7 |          pańskiego projektu nie odbędzie się bez pana, nie może obyć
 728 7 |                  bez pana, nie może obyć się bez pana.~- Oczywiście -
 729 7 |                 spróbowania, czy nie uda się załatwić prośby Kunickiego.~-
 730 7 |          Olszewski. Ten Olszewski uwziął się, żeby zaszkodzić tartakom
 731 7 |                   Zresztą jutro spotkamy się na brydżu u pani Przełęskiej.
 732 7 |                   Ulanicki chciał umówić się z nim na kolację, lecz minister
 733 7 |                  stanowcze weto.~- Znowu się zalejesz, a teraz czas gorący,
 734 7 |                  na kacenjamer.~Rozstali się na rogu Krakowskiego i Nikodem
 735 7 |                  Czuł, że grunt wzmacnia się pod jego nogami, że ci ludzie
 736 7 |                 z tego obcego, zdawałoby się niedosięgalnego środowiska,
 737 7 |                 Nina Kunicka, Uśmiechnął się. - Popatrz! Co też ona pisze?~
 738 7 |                  zdjął buty i, ułożywszy się wygodnie, zaczął czytać.~
 739 7 |                   Jeżeli jednak ośmielam się Pana nią obarczać, to jedynie
 740 7 |                  mnie do nadziei, że Pan się nie pogniewa.~Chodzi o małe
 741 7 |                nastroju. Cóż - przyznaję się - brak mi rozmów z Panem,
 742 7 |            skorzystać?~Znowu nasunęły mu się obiekcje: Czy Kunicki nie
 743 7 |              teraz to już sytuacja grubo się zmieniła.~- Spróbuj, stary
 744 7 |                  wszystkie lampy i wziął się w boki, a głowę podniósł
 745 7 |            podniósł ku górze. Przyglądał się sobie długo, aż doszedł
 746 7 |                patrzy, to i przyzwyczaił się, a jak do czego przyzwyczaisz
 747 7 |               jak do czego przyzwyczaisz się, zaraz ci się zdaje, że
 748 7 |              przyzwyczaisz się, zaraz ci się zdaje, że to nic nadzwyczajnego...~
 749 7 |                 sutym obiedzie zdrzemnął się aż do zmroku, gdy obudził
 750 7 |             szofer. Trzeba było przebrać się we frak. Miasto już migotało
 751 7 |                  elektrycznych i jarzyło się purpurowymi wężami neonowych
 752 7 |                  wozu, a jak źle tłoczyć się w ścisku na chodniku.~Nagle
 753 7 |                  poznać.~Mańka.~Skurczył się. Skulił ramiona tak, że
 754 7 |               dolna połowa twarzy ukryła się pod kołnierzem palta. Było
 755 7 |               późno.~Mańka, przepychając się łokciami, dobrnęła do skraju
 756 7 |                  za ramię. Nie ośmieliła się jednak i tylko jakimś przyciszonym
 757 7 |                jeżeli tylko scena stanie się głośniejsza, skłoniła go
 758 7 |                 go do podstępu. Odwrócił się do niej i kładąc palec na
 759 7 |        przestrzeń ulicy. Mańka wychyliła się za nim i długo patrzyła.~-
 760 7 |             samochód skradłem.~Roześmiał się po cichu, postanowił jednak
 761 7 |           Marszałkowskiej. Po co narażać się na spotkania i psuć sobie
 762 7 |             tacami, na których piętrzyły się ciastka i tartinki.~Nikogo
 763 7 |                  która widocznie ożywiła się, gdyż słowa brzmiały coraz
 764 7 |               dam!~W przedpokoju rozległ się dzwonek. Sprzeczka ucichła,
 765 7 |               nią z miną uprzejmą wsunął się Krzepicki. Jednocześnie
 766 7 |       prezentując gości zaczęła uskarżać się na niepunktualność naszych
 767 7 |            śmiechem. Szalenie podobał mu się dowcip Krzepickiego, a że
 768 7 |               Krzepicki. Nikodem zwrócił się do profesora.~- Pies ci
 769 7 |        niedosłyszę, że co?~Dyzma zanosił się od śmiechu, aż staruszek
 770 7 |              kilka osób, a zanim zdążyli się przywitać, na progu stanął
 771 7 |                 zawołał pułkownik.~- Jak się masz, Wacuś!~- No co? Jakże
 772 7 |                 przyległe pokoje zaczęły się napełniać. Byli tylko panowie
 773 7 |               kilku stolikach usadowiono się już do brydża.~Nikodem rozmawiał
 774 7 |              przyszedł Ulanicki. Okazało się, że mimo zastrzeżonej przez
 775 7 |                jego zdaniem - znajdowała się na najlepszej drodze. Wareda
 776 7 |                 tak rozmawiali, zbliżyła się do nich pani Przełęska z
 777 7 |            Pułkownik i Ulanicki zgodzili się chętnie.~Wszystkie stoliki
 778 7 |         obsadzone i pani domu ofiarowała się im na partnerkę. Ponieważ
 779 7 |                który - jak Dyzma później się dowiedział - był jednym
 780 7 |                  czas Nikodem przyglądał się grze, lecz znudziło go to
 781 7 |                  Krzepickiego.~Gdy tylko się oddalił, dygnitarz policyjny
 782 7 |           jeszcze wyżej, niż komu zdawać się może.~- I w ogóle byczy
 783 7 |                  Przełęska.~Dyzma nudził się. W głębi duszy dziwił się
 784 7 |                się. W głębi duszy dziwił się ludziom, których bawiła
 785 7 |                  bardzo wcześnie. Trzeba się wyspać.~- A tak chciałabym
 786 7 |               siódmej rano i przygotować się do drogi. Sam poszedł pieszo.~
 787 7 |                 poszedł pieszo.~Zbliżała się już północ i ulice były
 788 7 |               większy ruch. Przyczyniały się do tego głównie grupki flanujących
 789 7 |           zdradzał ich fach.~Dyzma długo się przyglądał, zanim wybrał
 790 7 |             rzeczy szkoda, że nie umówił się z nią.~Niebo było pokryte
 791 7 |             Dyzma, klnąc pogodę, wcisnął się w kac auta.~Jechał do Grodna.
 792 7 |                wyciągnięcia nasuwającego się wniosku: powtarzanie tego,
 793 7 |            wniosku: powtarzanie tego, co się słyszy od innych, i podawanie
 794 7 |              nowych możliwości obracania się w tym obcym świecie. A przecież
 795 7 |                 w świecie tym zasymiluje się. Co dotyczy Koborowa, nie
 796 7 |                  tylko nie będzie starał się go pozbyć, lecz musi trzymać
 797 7 |            Zatarł ręce. Czuł, że odwraca się nowa karta w jego życiu,
 798 7 |                miał na myśli, i skłaniał się do przypuszczenia, że może
 799 7 |       powiedzieli, gdyby tak dowiedzieli się, jaką ja teraz mam pensję
 800 7 |                  z jakimi figurami tykam się. Zdębieliby!... Hołota!~
 801 7 |                 że niepotrzebnie wplątał się w sprawę Ponimirskiego,
 802 7 |              może, gdy - broń Boże - coś się wyda przed Kunickim. Jucha
 803 7 |            pieniędzy, że potrafi zemścić się.~Jedynym sposobem będzie
 804 7 |                  koszarowy dom, w którym się mieściła Dyrekcja Lasów.~
 805 7 |                   Nie ma. Proszę zgłosić się w godzinach urzędowych -
 806 7 |                 jestem grzeczny - bronił się urzędniczek - a skąd mam
 807 7 |           wiedzieć, do kogo mówię, skoro się pan nie przedstawił.~- No,
 808 7 |                czasu.~Urzędnik przeraził się i wśród ukłonów oświadczył,
 809 7 |                  szefa i już nie zdziwił się, że arogancki gość rozsiadł
 810 7 |                  arogancki gość rozsiadł się w dyrektorskim fotelu za
 811 7 |                 minął kwadrans, a zjawił się dyrektor Olszewski. Był
 812 7 |           rudawo-blond wąsiki wyciągnęły się nad ustami linią uprzejmego
 813 7 |              uprzejmego uśmiechu. Starał się ukryć to, że zaskoczyła
 814 7 |            odparł Dyzma, z lekka unosząc się i podając rękę. - Jestem
 815 7 |         największą ścisłością stosowałem się do wszystkich ustaw i rozporządzeń.
 816 7 |         zagranicy!~Urzędnik wciąż bronił się, powołując się na daty i
 817 7 |              wciąż bronił się, powołując się na daty i paragrafy, którymi
 818 7 |             sukno, gdy zaś ten zasłaniał się tym, że często trudno bywa
 819 7 |                  przeczytał kartkę, stał się jeszcze bardziej uniżony.~
 820 7 |                 że zawsze ściśle trzymał się "literki", że ma żonę i
 821 7 |       załatwienia kontyngentu.~Skończyło się na tym, że w gabinecie zjawiła
 822 7 |                   że w gabinecie zjawiła się specjalnie sprowadzona maszynistka
 823 7 |                   że lepiej nie pozbywać się aureoli przyjaciela ministra,
 824 8 |           Rozdział ósmy~Awantura zaczęła się od tego, że pani Nina zmieniła
 825 8 |                 na miejscu.~- Więc po co się przebrałaś? - z nieukrywaną
 826 8 |             zapytała Kasia.~- Przebrałam się bez powodu. Ot, tak sobie.
 827 8 |                    Nino!~Nina uśmiechała się wciąż.~- Nino! Przestań! -
 828 8 |                  pokoju.~Wtem zatrzymała się przed Niną i wyrzuciła z
 829 8 |                  które dla przypodobania się mężczyźnie robią z siebie -
 830 8 |                     Kobieta przymilająca się mężczyźnie robi na mnie
 831 8 |                      Oczy Niny zapełniły się łzami. Przez chwilę patrzyła
 832 8 |                skóra na karku zaróżowiła się.~Kasia zaciskała piąstki,
 833 8 |                 zbyt wzburzona, by mogła się pohamować.~- Może zaprzeczysz -
 834 8 |             przyszła depesza, zmienił ci się nastrój?! Może zaprzeczysz,
 835 8 |               zaprzeczysz, że przebrałaś się dla Dyzmy?! Że teraz od
 836 8 |               teraz od godziny mizdrzysz się przed lustrem, żeby go o-cza-ro-wać!~-
 837 8 |                szlochała Nina.~- Brzydzę się tym, rozumiesz!~Nina zerwała
 838 8 |                  rozumiesz!~Nina zerwała się z krzesła. Jej wilgotne
 839 8 |              wilgotne oczy rozpłomieniły się buntem.~- Więc tak, więc
 840 8 |                  oczarować, chcę podobać się mu jak najbardziej... Jeżeli
 841 8 |                jak najbardziej... Jeżeli się tym brzydzisz, pomyśl, czy
 842 8 |               czy raczej ja nie powinnam się brzydzić tobą i sobą.~Kasia
 843 8 |                tobą i sobą.~Kasia wzięła się za boki, wybuchnęła śmiechem.~-
 844 8 |                  To ja nad tobą powinnam się litować, że natura cię tak
 845 8 |              zenitem kultury jest wżycie się w prawa przyrody...~- Po
 846 8 |               mieć w łóżku, że trzęsiesz się z żądzy podstawiania mu
 847 8 |                   W oczach Kasi zapaliły się ogniki.~- Ja? Bez serca?
 848 8 |                     Wypij, Ninuś, musisz się uspokoić, no wypij, kochana.~-
 849 8 |                drgnęła. Z daleka rozległ się sygnał samochodu.~Po chwili
 850 8 |              jego reflektorów przesunęło się jaskrawą smugą przez półcień
 851 8 |                  mówić, lecz Kasia nagle się zerwała i wskazując na drzwi,
 852 8 |                drzwi, krzyknęła:~- Wynoś się!~- Ależ...~- Wynoś się w
 853 8 |             Wynoś się!~- Ależ...~- Wynoś się w tej chwili!~Kunicki znieruchomiał.
 854 8 |                małych oczkach zaiskrzyła się nienawiść. Wyrzucił z siebie
 855 8 |              podskoczył na kanapie.~- Co się stało? - zapytał lokaja.
 856 8 |           zapytał lokaja. Ten uśmiechnął się porozumiewawczo.~- Pewnie
 857 8 |                  gdyż na schodach ukazał się Kunicki, któremu twarz rozpogodziła
 858 8 |               któremu twarz rozpogodziła się w jednej chwili.~- Jaka
 859 8 |          podskakiwał na krześle, klepiąc się obu dłońmi po udach i wykrzykując
 860 8 |            rocznie! Co? Nieźle? Opłaciło się panu?~- No, niby tak. -
 861 8 |                 zaniepokojeniem, pokiwał się na krześle i powiedział:~-
 862 8 |                 cztery.~Kunicki skurczył się i chciał wszystko w żart
 863 8 |                Przyparty do muru, musiał się zgodzić, osłaniając kapitulację
 864 8 |         załatwiania interesów.~- Zgadzam się - mówił - tym chętniej,
 865 8 |         zakończenie.~- Jak to? - zdziwił się Dyzma - przecie już sprawa
 866 8 |                 Nikodemie, że przydałaby się panu tantiema, przypuśćmy
 867 8 |            Komunikacji? Hm... znalazłyby się.~- Otóż to - ucieszył się
 868 8 |                się.~- Otóż to - ucieszył się Kunicki - otóż to! A mógłby
 869 8 |             interes! Na tym dopiero robi się pieniądze!~- Pan już na
 870 8 |                  Dyzma. Kunicki zmieszał się.~- Ach, myśli pan o tym
 871 8 |                 ręku.~Uważnie przyglądał się Dyzmie, a że ten milczał,
 872 8 |             milczał, Kunicki zaniepokoił się. ~- Sądzi pan, że ten proces
 873 8 |               Pomóc nie pomoże.~- Ale da się zrobić? Co? W razie czego
 874 8 |                 jeszcze długo, rozwodząc się nad szczegółami i cytując
 875 8 |                obrony w sądzie.~Zbliżała się już północ, gdy spostrzegł
 876 8 |                 jest zmęczony! No, wyśpi się pan i tak. I bardzo pana
 877 8 |                  wypoczywa sobie i czuje się jak w domu.~- Dziękuję -
 878 8 |            niechże pan trochę zaopiekuje się moimi paniami. Kasia to
 879 8 |              żona moja, biedactwo, nudzi się bardzo. Nie ma żadnego towarzystwa.
 880 8 |               czasu.~Dyzma obiecał zająć się rozerwaniem pani Niny, zaś
 881 8 |        rozerwaniem pani Niny, zaś kładąc się spać, myślał: - Taki stary
 882 8 |                dochodu. Właśnie zamyślił się nad kwotą tantiemy, gdy
 883 8 |            wyjrzeć, gdy kroki zatrzymały się tuż przed drzwiami, po chwili
 884 8 |              chwili zaś klamka poruszyła się i drzwi zaczęły się uchylać.~
 885 8 |            poruszyła się i drzwi zaczęły się uchylać.~Na progu stanęła
 886 8 |                 za sobą drzwi i zbliżyła się do łóżka. W jej sposobie
 887 8 |                  jej sposobie zachowania się nie znać było najmniejszego
 888 8 |           zażenowania i Dyzma przyglądał się jej z rosnącym zdumieniem.~-
 889 8 |       akcentowaną wyniosłością. Zmieszał się.~- Myślałem, że... że ma
 890 8 |              mankietem nogawki odsłoniła się szczupła kostka o smagłej
 891 8 |           kobiety w spodniach i wydawała się mu teraz nieprzyzwoitą.
 892 8 |              Proszę, niech pan nie stara się zbyć mnie wykrętami. Sądzę,
 893 8 |             ramionami.~- Chyba nie łudzi się pan, że Nina dla niego porzuci
 894 8 |             porzuci swego męża. Że durzy się teraz w panu, to jeszcze
 895 8 |                  wie, że pani Nina durzy się? - zapytał zainteresowany.~-
 896 8 |              Przyszłam tu, by dowiedzieć się, czy pan jest dżentelmenem,
 897 8 |                chrapliwie. Oczy iskrzyły się ciemnym połyskiem.~- Czego
 898 8 |               ciemnym połyskiem.~- Czego się pani mnie czepia - odparł
 899 8 |                 i...~Nagle Kasia zerwała się z krzesła i chwyciła go
 900 8 |               wcale nie mógł zorientować się w sytuacji. Wprawdzie mile
 901 8 |        połechtało to, że pani Nina w nim się durzy, lecz nie rozumiał,
 902 8 |              zamiast po prostu podzielić się swoimi podejrzeniami z ojcem.
 903 8 |                Tymczasem Kasia odwróciła się i Nikodem znowu się zdziwił:
 904 8 |            odwróciła się i Nikodem znowu się zdziwił: uśmiechała się
 905 8 |                  się zdziwił: uśmiechała się doń z kokieterią.~- Gniewa
 906 8 |               doń z kokieterią.~- Gniewa się pan na mnie? - zapytała
 907 8 |                  z wyraźnym przymilaniem się - bardzo?~- Pewno, że bardzo.~-
 908 8 |            bąknął niechętnie.~Roześmiała się wesoło i niespodziewanie
 909 8 |                  nią zdumiony. Pochyliła się lekko ku niemu. Nad równiutkim
 910 8 |                białych ząbków rozchylały się ciemnowiśniowe wargi, nad
 911 8 |               nimi niepokojąco poruszały się nozdrza, rumieniec zabarwił
 912 8 |          powiedział szczerze. Roześmiała się i nagle pochyliwszy głowę
 913 8 |            dlaczego właśnie Ninę. Czy ja się panu tak dalece nie podobam?~
 914 8 |                Dlaczego, owszem, pani mi się podoba.~- Jestem młodsza
 915 8 |            pidżamę. Czarny jedwab zsunął się ślisko po smukłym, giętkim
 916 8 |              skóry.~- No co? Co? Podobam się panu?~Kasia wybuchnęła cichym
 917 8 |                jędrne mięśnie? O, proszę się nie krępować!...~Nie przestając
 918 8 |                     Nie przestając śmiać się, zbliżyła się do samego
 919 8 |           przestając śmiać się, zbliżyła się do samego łóżka.~- No!~W
 920 8 |                Nikodema. Nie mógł zdobyć się na żaden ruch.~- A może
 921 8 |                  dziewictwo, o czym może się pan przekonać, jeżeli to
 922 8 |                 dotyk, nozdrza napełniły się zapachem młodego ciała,
 923 8 |              skórę. Ogarnął ją me dający się przezwyciężyć wstręt. Obrzydzenie
 924 8 |                 rzutach usiłowało wyrwać się z grubych łap.~Na próżno.~
 925 8 |                 pidżamę, Nikodem zaśmiał się:~- He, he, he... klasa z
 926 8 |               leży w łóżku. Z zachowania się Niny wywnioskował, że ta
 927 8 |                  rękaw w masło, zaśmiała się wyzywająco:~- Takie piękne
 928 8 |              odczuł szyderstwa i zdziwił się w duchu, że to ubranie może
 929 8 |                duchu, że to ubranie może się aż tak podobać. Nie zrozumiał
 930 8 |               zapytał ostrożnie:~- Czego się panna Kasia złości? Nina
 931 8 |                pan rację. Właśnie złości się... Może... Czy ma pan wolny
 932 8 |              Owszem.~- Może przejedziemy się łódką?~- Dobrze.~Wzięła
 933 8 |            szerokim rowem. Nina zawahała się.~- Wie pan, lepiej przejdziemy
 934 8 |          przejdziemy dalszą drogą.~- Boi się pani przejść przez kładkę?~-
 935 8 |                Nie wypada! - uśmiechnęła się niemal figlarnie. Uśmiechnął
 936 8 |             niemal figlarnie. Uśmiechnął się i Dyzma. Pochylił się i
 937 8 |         Uśmiechnął się i Dyzma. Pochylił się i wziął ją na ręce. Nie
 938 8 |                  ją na ręce. Nie broniła się, a gdy znaleźli się na kładce,
 939 8 |              broniła się, a gdy znaleźli się na kładce, objęła go za
 940 8 |           długość przeprawy. Nie zmęczył się, lecz że był nieco zadyszany,
 941 8 |                  z pięć mil...~Odwróciła się szybko i szli w milczeniu,
 942 8 |                złe, co powiem. Wydaje mi się, że kobieta nie może być
 943 8 |            złożył wiosła. Przypomniał mu się mały tłuściutki pan Boczek
 944 8 |                 jej na ręku - uśmiechnął się - a jednak są szczęśliwi.~-
 945 8 |                  rzekł głośno.~- Zgadzam się, ale te kobiety, którym
 946 8 |                niechęci.~- Co, pokłóciła się pani z panną Kasią?~- Nie
 947 8 |              Nina - ona po prostu złości się na mnie.~- Za cóż to? Zawahała
 948 8 |              mnie.~- Za cóż to? Zawahała się.~- Za co?... Ach, czy ja
 949 8 |                  tego nie robi. I odciął się pan znakomicie. Pan tak
 950 8 |            adwersanta...~Dyzma roześmiał się. Przypomniał sobie opowiadanie
 951 8 |                godziny gadał, pochyliłem się raptem do niego i jak nie
 952 8 |            mężczyzn jak pan. I wydaje mi się, że znamy się już od lat.
 953 8 |                  wydaje mi się, że znamy się już od lat. Wydaje mi się,
 954 8 |                się już od lat. Wydaje mi się, że potrafiłabym już dziś
 955 8 |    powiedziałabym, brutalny. Ale wyczuwa się pod nim głębię przemyśleń.
 956 8 |                 określiłam?~Dyzma zaczął się wewnętrznie irytować. Nie
 957 8 |         przejdzie do steru.~- Nie zmęczy się pani?~- Nie. Trochę gimnastyki
 958 8 |              wąska i chybotna. Wymijając się, musieli trzymać się siebie,
 959 8 |           Wymijając się, musieli trzymać się siebie, by nie stracić równowagi.~-
 960 8 |                 odparł Nikodem i zaśmiał się.~- I ja nie umiem. Musimy
 961 8 |                   Wyżej, gdzie zaczynały się drzewa, ziemia pokryta była
 962 8 |            zniszczyć.~- Za nic - upierał się Dyzma.~- Niech pan mnie
 963 8 |              odda.~- Nie oddam - zaśmiał się.~Widząc, że Dyzma przekomarza
 964 8 |             Widząc, że Dyzma przekomarza się, Nina uśmiechnęła się również
 965 8 |        przekomarza się, Nina uśmiechnęła się również i upatrzywszy szczęśliwy
 966 8 |                 list wyrwać. Przechyliła się przy tym tak, że oparła
 967 8 |                  przy tym tak, że oparła się o jego ramię. Nikodem objął
 968 8 |              całować. Najpierw próbowała się bronić, lecz trwało to tylko
 969 8 |               ręce pod głowę i wyciągnął się na mchu. Nina siedziała
 970 8 |             siedziała skulona. Pochyliła się nad nim i szepnęła:~- Po
 971 8 |         ramionami. - Tyle ludzi rozwodzi się.~Zagryzła wargi.~- Jestem
 972 8 |                 ale nie umiałabym obejść się bez zbytku, bez atmosfery
 973 8 |              atmosfery bogactwa. Wstydzę się tego... Gdybyś ty był bogaty!~-
 974 8 |                  Ja doprawdy nie umiałam się bronić. Ona miała na mnie
 975 8 |                 ci, że więcej nie poddam się tej hipnozie już nigdy,
 976 8 |         wspominasz! Mówmy o sobie.~Czuła się niezwykle zdenerwowana i
 977 8 |            obiedzie opowie. Nie posiadam się z ciekawości.~- Nie szkodzi -
 978 8 |           genialne!~Pani Nina wpatrywała się w genialnego projektodawcę
 979 8 |             źrenicami, w których malował się podziw.~- Jedną tylko mamy
 980 8 |                  sprzedający zobowiązuje się je przechować. Powiedzmy,
 981 8 |                   Mnie to wyjście wydaje się realne. Co pan o tym sądzi?~
 982 8 |                  chytrze - może i tak da się zrobić. Kunicki zaczął rozstrzygać
 983 8 |            starego cwaniaka", gdy zjawił się lokaj.~- Jaśnie pana proszą
 984 8 |                  W nowym tartaku zerwała się transmisja i jest jakiś
 985 8 |            granicą? Dyzma nie zastanowił się i odparł:~- Tak, w Oksfordzie.~
 986 8 |            Nikodem teraz dopiero połapał się, że palnął głupstwo. Mogła
 987 8 |                  pił, hulał, awanturował się i wreszcie doszedł do obłędu.
 988 8 |                  czasu swej choroby stał się tak nieżyczliwy dla mnie.
 989 8 |                mnie. Przedtem kochaliśmy się bardzo. Wie pan, że Żorż
 990 8 |         zaszkodziłoby mu. Czy lubiliście się wzajemnie?~- Owszem, żyliśmy
 991 8 |              Ninę to ucieszyło. Uczepiła się tego projektu i prosząc
 992 8 |                pawilonu. Nikodem ociągał się i próbował się wykręcić,
 993 8 |           Nikodem ociągał się i próbował się wykręcić, lecz bojąc się
 994 8 |                 się wykręcić, lecz bojąc się wzbudzić podejrzenia, musiał
 995 8 |             wzbudzić podejrzenia, musiał się zgodzić.~Gdy znaleźli się
 996 8 |                się zgodzić.~Gdy znaleźli się wśród drzew, Nina zarzuciła
 997 8 |            ramiona na szyję i przytuliła się doń całym ciałem. Nikodem,
 998 8 |              przejęty obawami "wsypania" się, pocałował ją od niechcenia
 999 8 |               panem - mówiła - tak czuję się spokojna... Wsunęła rękę
1000 8 |            drzewa, po którym może wspiąć się ku słońcu...~Dyzma pomyślał,