Rozdzial

1001 8 |           młodego hrabiego.~Zbliżających się dostrzegł ratlerek i zaczął
1002 8 |                 przed słońcem przyglądał się nadchodzącym przez chwilę.
1003 8 |               przez chwilę. Nagle zerwał się na równe nogi, obciągnął
1004 8 |                 wywnioskować, że obawiał się, czy jego spisek nie został
1005 8 |                odwiedził. Nagle odwrócił się do siostry.~- Wybacz, ale
1006 8 |                 Może posiedzisz tu, a my się przejdziemy?~Nina nie oponowała.
1007 8 |          pawilonu.~Ponimirski, oglądając się na wszystkie strony, odprowadził
1008 8 |                 powiedziałem, że uczyłem się tam. Tak wypadło z rozmowy.~-
1009 8 |                  usiadł na ławce i śmiał się ku zaintrygowaniu ratlerka,
1010 8 |            ratlerka, który mu przyglądał się bacznie.~- No, jakże tam
1011 8 |            twierdzą, że teraz nic zrobić się nie da, że rzecz trzeba
1012 8 |                     No cóż - uśmiechnęła się - miłe rozstrząsali panowie
1013 8 |                podkreśleniem i roześmiał się głośno.~- Naturalnie, kolego -
1014 8 |             gdzie tak cudownie bawiliśmy się z kolegą - powiedział wśród
1015 8 |             zatrzymania Dyzmy i pożegnał się z nim bez nowych ekstrawagancji.~-
1016 8 |                   Biedny Żorż - odezwała się w alei - czy bardzo się
1017 8 |                  się w alei - czy bardzo się zmienił?~- Nie, nie bardzo.
1018 8 |            niczego nie chcę - przytuliła się do jego ramienia - tylko
1019 9 |                 i jasne. Dyzma zadomowił się w Koborowie i czuł się jak
1020 9 |         zadomowił się w Koborowie i czuł się jak u siebie w domu; Wprawdzie
1021 9 |             stanowczość, z jaką upierała się przy zachowaniu wierności
1022 9 |                 dobrze i próżnował.~Czuł się z tym wszystkim znakomicie.
1023 9 |                   Przytył nieco i opalił się, gdyż dla zabicia czasu
1024 9 |                dla zabicia czasu wtoczył się trochę po okolicy. Początkowo
1025 9 |                 blada jak papier zerwała się i wybiegła. Nina nie powiedziała
1026 9 |               oczach tym silniej żarzyła się nienawiść, która wciąż się
1027 9 |               się nienawiść, która wciąż się zbierając, musiała w końcu
1028 9 |                 ją zatrzymało. Odwróciła się doń i przez chwilę milczała,
1029 9 |                   że Nikodem przygotował się do zasłonięcia twarzy przed
1030 9 |            przycisnąć te małe, wznoszące się w przyśpieszonym oddechu
1031 9 |                 których wreszcie zerwały się chlaszczące jak bicz słowa:~-
1032 9 |                ją zbezcześcił! Pan wdarł się do domu mego ojca, by uwieść
1033 9 |                  Jeżeli pan nie wyniesie się stąd zaraz, przy pierwszej
1034 9 |             Radzę panu po dobremu: wynoś się stąd, i to prędko!...~Głos
1035 9 |               prędko!...~Głos jej stawał się coraz donioślejszy, a że
1036 9 |                  wybuchem tej, zdawałoby się, spokojnej panienki.~Kunicki
1037 9 |                   a twarz jego skurczyła się wściekłością.~- Kasiu -
1038 9 |                proszę wyjść.~Nie ruszyła się z miejsca.~- Proszę wyjść -
1039 9 |                że pańska córka kazała mi się wynosić z pańskiego domu
1040 9 |             Kasia wyjechała nie żegnając się nawet z Niną. Jedyną w Koborowie
1041 9 |          Nikodema Dyzmy. Kunicki wysilał się na uprzejmość. Nina ani
1042 9 |                nieobecnej, bo sama czuła się teraz lżej i swobodniej.~
1043 9 |           Pływali łódką. Nie zmniejszyła się wszakże jej stanowczość
1044 9 |                  romans wciąż ograniczał się do rozmów, polegających
1045 9 |                  że od służby dowiedział się, iż pani Nina na noc zamyka
1046 9 |                  pani Nina na noc zamyka się na klucz, a podobno robiła
1047 9 |               pana, co po to z hrabianką się ożenił, żeby córce zrobić
1048 9 |              Wszystko to Dyzmie wydawało się mgliste i tajemnicze. Postanowił
1049 9 |                jak. Tymczasem dowiadywał się od niej wielu szczegółów
1050 9 |                  z nią. Owszem, podobała się mu bardzo, no i była wielką
1051 9 |               Ale ewentualność ożenienia się z nią traktował jako rzecz
1052 9 |       potwierdził Nikodem.~- Więc to już się robi?~- A jak pan widzi.~-
1053 9 |              zrobić!~- Tak - uśmiechnęła się Nina - jeżeli tych wpływów
1054 9 |                jeżeli tych wpływów używa się dla dobra ogółu, no i jeżeli
1055 9 |                 dobra ogółu, no i jeżeli się trafnie potrzeby ogółu ocenia.~-
1056 9 |              kieszenie spodni i skrzywił się.~- Wolałbym nie teraz. Nieskładnie
1057 9 |            dawnego procesu, stary zerwał się i wyciągnął z kieszeni klucze.~-
1058 9 |              udawał, że je czyta.~Wyrwał się od Kunickiego dopiero wieczorem.
1059 9 |                 tarasie i poszli przejść się. Była smutna i rozmarzona.
1060 9 |                  przykrość. Gdy znaleźli się wśród drzew, przytuliła
1061 9 |                  wśród drzew, przytuliła się doń i szepnęła:~- Ale, kochanie,
1062 9 |                tak bardzo przyzwyczaiłam się już do tego, że mogę pana
1063 9 |         ubiegłego dnia, które zaznaczyły się w jego umyśle jakimiś chaotycznymi
1064 9 |                 panie, czy pan zgodziłby się objąć kierownictwo państwowej
1065 9 |           polityki zbożowej?~Gdy ociągał się z odpowiedzią, a potem wymawiał
1066 9 |            odpowiedzią, a potem wymawiał się, że może nie potrafi, wszyscy
1067 9 |              hurmem namawiali, aż musiał się zgodzić.~Roześmiał się.~-
1068 9 |            musiał się zgodzić.~Roześmiał się.~- To cholera! Do czego
1069 9 |              wszystkie dzienniki. Zaczął się ubierać. Gdy przyniesiono
1070 9 |                niespodzianką. Dowiedział się zeń, że urodził się w majątku
1071 9 |           Dowiedział się zeń, że urodził się w majątku ziemskim swoich
1072 9 |          Walecznych, ostatnio zaś usunął się z widowni, zajęty gospodarowaniem
1073 9 |              białostockim.~Życiorys roił się od takich przymiotników,
1074 9 |              prezes Nikodem Dyzma cieszy się opinią człowieka o niezwykłej
1075 9 |               Wprawdzie wieczorem urżnął się do nieprzytomności, ale
1076 9 |            pozach. Najlepiej podobała mu się ta, gdzie siedział na kanapie
1077 9 |                mnie zna.~Nagle przeraził się. Przyszło mu na myśl, że
1078 9 |                klął, później znowu wziął się do przeglądania pism i przyszedł
1079 9 |                    Ale anonimów poważnie się nie bierze.~Uspokoił się
1080 9 |                 się nie bierze.~Uspokoił się znacznie. Natomiast podczas
1081 9 |          Natomiast podczas rozczytywania się w przypisywanych mu talentach
1082 9 |              teraz będzie musiał rozstać się z posadą w Koborowie. Zrobiło
1083 9 |                  w Koborowie. Zrobiło mu się przykro na myśl, że rozstanie
1084 9 |            przykro na myśl, że rozstanie się także z Niną, ale powiedział
1085 9 |             sekretarzem...~Nagle klepnął się w czoło.~"Krzepicki!"~Aż
1086 9 |                 piszczy. W butelkę nabić się nie da, ale swój chłop,
1087 9 |              chłop, brat łata, jak zrobi się z nim sztamę, będzie ruszał
1088 9 |            odszukać Krzepicki ego.~Ubrał się szybko i po kwadransie dzwonił
1089 9 |                weń jak w słońce.~Zaczęła się rozmowa c Koborowie i wszyscy
1090 9 |               Koborowie i wszyscy bardzo się zmartwili, gdy Dyzma oświadczył,
1091 9 |               będzie miał czasu zajmować się sprawą Żorża Ponimirskiego.~-
1092 9 |               tak źle, że nic nie dałoby się zrobić.~Zyzio zaklął, piegowata
1093 9 |                  ale ja chyba nie nadaję się do funkcji urzędniczych.
1094 9 |             klepnął go po kolanie.~- Nic się nie bój! Żadnych stałych
1095 9 |                 będę siedział, a co panu się zdaje, że prezes to ma siedzieć
1096 9 |             propozycji.~Zyzio uśmiechnął się i podał rękę.~- Bardzo dziękuję
1097 9 |            połechtał "pan prezes". Wziął się w boki i zapytał:~- No,
1098 9 |                  uważa.~Dyzma uśmiechnął się dobrotliwie.~- Pan prezes
1099 9 |             Wszyscy uprzejmie roześmieli się.~- Mój Boże - wtrąciła pani
1100 9 |           wtrąciła pani Przełęska - mnie się zdaje, że jakieś tysiąc
1101 9 |                  pani Przełęskiej zerwał się i głośno szurgając nogami,
1102 9 |                  że to nie może skończyć się na sucho, i kazała służącemu
1103 9 |                to znaczy, musimy trzymać się jeden z drugim. I ani pary
1104 9 |           załatwić inne sprawy, więc tak się umówimy, że organizacją
1105 9 |           umówimy, że organizacją zajmie się Wandryszewski, a sprawozdania
1106 9 |              niby tak.~- Hm - zakłopotał się Dyzma - kiedy, wiesz, tak
1107 9 |                No, mogę pójść...~Ułożyli się, że jutro złożą wizyty,
1108 9 |                 organizacyjne znajdowały się już w pełnym biegu. Wyznaczono
1109 9 |            Krzepicki.~Ten ostatni okazał się nieoceniony. Zabrał się
1110 9 |                  się nieoceniony. Zabrał się do pracy z zapałem, a że
1111 9 |     przeprowadzał co chciał, zasłaniając się wciąż stanowczo wypowiadanym
1112 9 |                 niekontenci z wścibiania się Krzepickiego w najdrobniejsze
1113 9 |             gadać.~Toteż wkrótce musiano się pogodzić z wścibstwem Krzepickiego.
1114 9 |                 sam zresztą zaprzyjaźnił się z panem prezesem na dobre.
1115 9 |              dobre. Oczywiście, stykając się z nim nieustannie, szybko
1116 9 |          nieustannie, szybko zorientował się w licznych brakach swego
1117 9 |                 wobec Krzepickiego stale się trzymał na baczności, a
1118 9 |            umysłu Nikodema, kiedy zdawał się nie orientować w najprostszych
1119 9 |                  lecz i tu zawsze starał się być tajemniczym.~Wkrótce
1120 9 |         Natomiast do encyklopedii zabrał się z całą systematycznością.
1121 9 |            informacje. Z nich dowiedział się, że Kunicki nie zamierza
1122 9 |              Kunicki nie zamierza wyrzec się genialnego administratora,
1123 9 |                  wolną rękę.~Nina bardzo się tym cieszyła i błagała Dyzmę,
1124 9 |                  błagała Dyzmę, by na to się zgodził. Nikodem długo namyślał
1125 9 |                   Nikodem długo namyślał się, lecz zdecydował się przyjąć
1126 9 |            namyślał się, lecz zdecydował się przyjąć propozycję dopiero
1127 9 |               Kunickiego i Nina obawiała się, by ten nie otworzył koperty,
1128 9 |                 przed paru laty zdarzyło się z listami Kasi.~Urządzeniem
1129 9 |         mieszkania pana prezesa zajmował się Krzepicki, i to z taką energią,
1130 9 |                  i Nikodem przeprowadził się z hotelu na Wspólną.~Nazajutrz
1131 9 |                 zabrać rzeczy i rozmówić się z Kunickim.~Była to niedziela,
1132 9 |               który z szacunkiem ukłonił się Dyzmie. Dyzma przystanął
1133 9 |            spotkał.~- No więc? Więc mówi się do mnie "panie prezesie".
1134 9 |                 Po paru krokach odwrócił się jednak i zawołał:~- Hej,
1135 9 |            gorzką ironią. Dyzma nasrożył się.~- Tak powinno być. Praca
1136 9 |         powymieraliście tutaj! Dodzwonić się nie można.~- Moje uszanowanie
1137 9 |              czego stoisz?~Lokaj ukłonił się i wyśliznął się do hallu.~-
1138 9 |                  ukłonił się i wyśliznął się do hallu.~- Za mordę tych
1139 9 |              małym foteliku i przyglądał się im. Od niechcenia spróbował
1140 9 |                    pomyślał i zaciekawił się.~Wziął go i usiadł na oknie,
1141 9 |        przebaczyć." Na odwrocie zaczynał się tekst:~ ~Przystępuję do
1142 9 |                  wytarciu nosa przygląda się chusteczce. Nie ma racji.
1143 9 |        konkretnym ich wyrazie. Wydaje mi się, ze w ogóle mysi nie wyrażona
1144 9 |             kłamstwo o pamiętniku: zdaje się, że to Oskar Wilde stwierdził,
1145 9 |               mnie, z pustką, nie dającą się niczym zapełnić. Dla dzieci?
1146 9 |                  Więc dla rodziny, która się odsunęła ode mnie, czy dla
1147 9 |           ubiegłą noc, nie umiem obronić się przed tą nocą, obronić się,
1148 9 |               się przed tą nocą, obronić się, oczywiście, przed własną
1149 9 |                 nowego człowieka. Nazywa się dziwnie: Nikodem Dyzma.
1150 9 |             silnego człowieka. Wydaje mi się słuszna. Wyglądałby dobrze
1151 9 |                  sobie zdania. Podoba mi się.~Nikodem uśmiechnął się,
1152 9 |                  się.~Nikodem uśmiechnął się, wyjął notes i starannie
1153 9 |          sprzeczki z Kasią. Tu zatrzymał się, gdyż znowu była wzmianka
1154 9 |           Wyjrzał przez okno i przekonał się, że może czytać bezpiecznie.
1155 9 |                  o nim myślę, utwierdzam się w przeświadczeniu, że treścią
1156 9 |             promieni koncha kiedykolwiek się otworzy? I czy wreszcie
1157 9 |                  podkreślenia wagi, jaką się przywiązuje do treści To
1158 9 |                  jego sposobie ubierania się. Jest niewątpliwie dobrze
1159 9 |               niezgrabnie. Zastanawiałam się nad tym, czy jest ładny?
1160 9 |                  kartce rękopis zaczynał się od dłuższego zdania w języku
1161 9 |                Nikodem przeczytał:~Stało się nieszczęście. Myślałam,
1162 9 |                 wrócić do Koborowa.~- To się kobita we mnie wklapała! -
1163 9 |             łechcze ambicję, jednak może się z czasem stać niewygodne.~ ~
1164 9 |                 niepodobieństwo. Bałabym się wyjść na ulicę, by nie spotkać
1165 9 |               Przecie on teraz może stać się bogaty!!!~Czy mnie kocha?~
1166 9 |             końcu alei ujrzał zbliżający się samochód. Wracał Kunicki.
1167 9 |               miejsce, po czym, starając się zachowywać jak najciszej,
1168 9 |            bowiem drzwi frontowe właśnie się otwierały i ujrzał w nich
1169 9 |           wypocząć?~- Nie. Nie zmęczyłem się.~- No, to dzięki Bogu. Tedy
1170 9 |               Dobrze?~Nikodem uśmiechnął się i przymrużył oko.~- A jakbym
1171 9 |                 niemożliwe? - zastanowił się Kunicki.~- A pan chciałby,
1172 9 |     administratorem. Nie? Kunicki zerwał się i znowu chwycił Dyzmę w
1173 9 |                 Nikodem powinien zgodzić się.~- Przecie prezes banku,
1174 9 |             czasem...~Nikodem udawał, że się waha, lecz po kilku minutach
1175 9 |                po kilku minutach zgodził się, pod tym jednak warunkiem,
1176 9 |                   by Kunicki nie chwalił się nikomu, że pan prezes banku
1177 9 |             jednak, że nastrój, w którym się znajdował z racji nadspodziewanej
1178 9 |              opowiadać żonie, jak bardzo się cieszy z tego, że kochany
1179 9 |                  zaglądać.~- I ja bardzo się cieszę - powiedziała krótko
1180 9 |                 przeprosiła ich i poszła się przebrać, gdyż obiad w niedzielę
1181 9 |                  we trójkę. Kunicki żywo się interesował bankiem i terminem
1182 9 |                ogólnym kryzysie, skarżył się na nadmierne podatki, na
1183 9 |         socjalnych, lecz już nie martwił się urodzajem, który wypadł
1184 9 |                  Nina rozmarzona wtuliła się w poduszki auta, nawet Nikodem
1185 9 |          przyjemnej nocy.~Nikodem zaczął się rozbierać.~Teraz dopiero
1186 9 |                mógł w spokoju zastanowić się nad tym, co przeczytał w
1187 9 |              Niny. Trudno mu było zdobyć się na wyraźną o tym opinię.
1188 9 |           ulegało wątpliwości: zakochała się w nim na umór i miała nadzieję,
1189 9 |                umór i miała nadzieję, że się z nią ożeni.~Najbardziej
1190 9 |                  z tego, że nie połapała się ani co do Oksfordu, ani
1191 9 |            mówiąc, pierwszy raz zamyślił się nad tym poważnie. No, prawda,
1192 9 |           poważnie. No, prawda, podobała się mu, mieć żonę hrabiankę
1193 9 |                  z drugiej strony, żenić się z kobietą, która nic nie
1194 9 |            sukien!... Trzy razy na dzień się przebiera, za granicę jeździ,
1195 9 |                  powiedział i przewrócił się na drugi bok. Już zasypiał,
1196 9 |              alejce.~- Co za cholera tam się włóczy po nocy - pomyślał
1197 9 |                podniosła rękę i rozległo się pukanie.~Nikodemowi przebiegły
1198 9 |               zabić."~Pukanie powtórzyło się na ten raz głośniej. Dyzma
1199 9 |               głośniej. Dyzma nie ruszał się, po prostu bał się poruszyć.
1200 9 |                ruszał się, po prostu bał się poruszyć. Dopiero gdy zobaczył,
1201 9 |                  gdy zobaczył, że klamka się ugięła, a drzwi nie otworzyły
1202 9 |            ugięła, a drzwi nie otworzyły się (więc są zamknięte!), uspokoił
1203 9 |                 są zamknięte!), uspokoił się.~To go ośmieliło. Cichutko
1204 9 |                  idąc pod ścianą zbliżył się do drzwi. Ostrożnie wychylił
1205 9 |            otworzył drzwi. Cicho wsunęła się do pokoju i zarzuciła mu
1206 9 |               łóżka.~- Nie, nie - oparła się stanowczo - błagam cię,
1207 9 |                Mój najsłodszy...~Zaczęło się opowiadanie o tęsknocie,
1208 9 |              dziś jeszcze nie przytuliła się do ciebie, nie powiedziała
1209 9 |                 mu stanowczości, obawiał się nawet, czy Nina po wyjściu
1210 9 |            nazwie go fujarą, co to cacka się z kobietą.~Tymczasem ona
1211 9 |                 teraz nie mogliby pobrać się.~Trzeba było dyplomatyzować.
1212 9 |       dyplomatyzować. Nikodem zastanowił się i odparł, że na razie muszą
1213 9 |                 mieszkać.~Nina zmartwiła się. Prawda... chyba żeby zamieszkali
1214 9 |                 poczuł senność, a że bał się zasnąć, zapalił papierosa.~-
1215 9 |            swojej sypialni?~Zaniepokoiła się. Istotnie zbyt długo tu
1216 9 |              uniknąć awantury.~Pożegnali się czule i wyszła.~Dyzma położył
1217 9 |                  i wyszła.~Dyzma położył się do łóżka, naciągnął kołdrę
1218 10|             Eksperyment ekonomiczny udał się ponad wszelkie przewidywania.
1219 10|             krajach rolniczych, domagała się od swoich rządów zastosowania "
1220 10|              Dyzmy".~Sam pan prezes stał się osobistością cieszącą się
1221 10|                się osobistością cieszącą się uznaniem sfer rządowych,
1222 10|                   Człowiek ten odznaczał się bowiem nie tylko zdumiewającą
1223 10|              godzinie jedenastej zjawiał się u pana prezesa dyrektor
1224 10|          najwyższemu zdumieniu przekonał się, że decyzje prezesa zawsze
1225 10|                  Dyzmy zaczęła napełniać się kartkami, na których widniały
1226 10|             przyjmował rzadko, tłumacząc się nawałem pracy. Tym niemniej
1227 10|                 obie z ufnością zwróciły się do prezesa Dyzmy, prosząc
1228 10|                  czego ten nie cieszyłby się wcale, gdyby mógł przewidzieć,
1229 10|         wyprosinom Krzepickiego ośmielał się robić awanturę.~Zirytowało
1230 10|              Zirytowało to Dyzmę. Zerwał się i otworzył drzwi.~- Cóż
1231 10|                   niski człowiek wysunął się przed niego i zawołał:~-
1232 10|            Łyskowa. Trzeba było opanować się.~- A dzień dobry - powiedział -
1233 10|               Zamknął drzwi, lecz licząc się z tym, że Krzepicki może
1234 10|               Boczek teraz dopiero uczuł się onieśmielony.~- Ja tak po
1235 10|         Nikodemie", a pan możesz wysilić się na pana prezesa.~- Ja przepraszam,
1236 10|             przepraszam, ale tak wyrwało się po dawnemu, po koleżeńsku...
1237 10|                  więc co?~- O wstawienie się za mną. Od miesiąca już
1238 10|                człowiek, to on doszperał się jakichś nieporządków w książce
1239 10|                 jego dawny podwładny bał się, by ktoś nie usłyszał, że...
1240 10|               traktowałeś, pan wyrażałeś się do mnie, a teraz to koza
1241 10|             szyszkę kroił, a teraz w pas się zgina.~Nikodem w podnieceniu
1242 10|                  stoję! Boczek ociągając się wstał.~- Ja pana mogę zaraz
1243 10|              nikt słowa nie powie! Wynoś się, pókim dobry, i gębę na
1244 10|                  wont!~Boczek nie ruszał się z miejsca i po chwili, patrząc
1245 10|                   Do widzenia...~Ukłonił się i ruszył ku drzwiom.~- Czekaj
1246 10|                numer i po chwili odezwał się:~- Tu mówi prezes Banku
1247 10|                     tak... tak... Nazywa się Boczek, Józef Boczek.~..................................................................................................................~-
1248 10|                    Do widzenia.~Odwrócił się do uśmiechniętego Boczka
1249 10|               ani pary z gęby. - Ukłonił się i dziobnął nosem w pięść
1250 10|                  napisał adres.~- Zgłosi się pan tam jutro o pierwszej.~-
1251 10|            wpakował do kieszeni.~Ukłonił się jeszcze raz bardzo nisko
1252 10|                wszystkim i żeby uspokoił się z tymi romansami.~Krzepicki
1253 10|                  ładna.~Dyzma uśmiechnął się szeroko.~ ~- A względem
1254 10|                  tipes-topes!...~- Niech się pan prezes nie gniewa, ale
1255 10|             uwierzę, żeby Nina puszczała się z każdym.~- A kto panu powiedział,
1256 10|                 choćby z panem - upierał się Krzepicki - już ja tam w
1257 10|                  takim mężem - zirytował się Nikodem - stary piernik,
1258 10|                 rozumiesz pan, zakochała się w trymiga!...~Krzepicki
1259 10|               Wierzę, po kobietach można się wszystkiego spodziewać.
1260 10|               kroku.~- W ogień rzuciłaby się za mną - dodał chełpliwie
1261 10|               Dyzma.~- A może pan prezes się ożeni? Wzruszył ramionami.~-
1262 10|                 ciekawe...~Na tym urwała się rozmowa, gdyż zadzwonił
1263 10|                  kobity: trup! - uderzył się w piersi Ignacy. To dodało
1264 10|               Trędowatej. Nawet śniło mu się raz, że sam jest ordynatem
1265 10|                go zapraszały. Ograniczał się do rzucania kart wizytowych
1266 10|                pierwszą próbą.~Pocieszał się myślą, że w salonie księcia
1267 10|            garderobę służbie.~Przywitali się serdecznie i razem weszli
1268 10|         przeprosiwszy towarzyszy zbliżył się ku nowo przybywającym.~-
1269 10|                czterdzieści. Uśmiechnęła się już z daleka i mm książę
1270 10|              Witam pana, prezesie. Jakże się cieszę, że nareszcie mam
1271 10|                  synonim? -..uśmiechnęła się księżna do Nikodema.~- Przepraszam
1272 10|            Przepraszam państwa - skłonił się jej mąż - ale mam obowiązki
1273 10|          wielbicielka. Chociaż wychowała się w Wiedniu i bardzo źle mówi
1274 10|                 źle mówi po polsku, żywo się interesuje naszymi sprawami.
1275 10|               języki obce, by zaznajomić się bezpośrednio z literaturą
1276 10|                  kto wie, czy nie stanie się jednym z zasłużonych dla
1277 10|                 jest dziwakiem.~Zbliżyli się do kącika, gdzie siedem
1278 10|           powtórzone dwukrotnie.~Speszył się i chciał uciec, lecz księżna
1279 10|             innego wyjścia, i uśmiechnął się bezradnie. Zapanowała cisza
1280 10|              Koniec-polskiej, odezwawszy się:~- Zatem mamy możność sprawdzenia,
1281 10|                 coś po polsku! - wyrwało się Nikodemowi. Był tak podniecony
1282 10|             wypowiedział to, co, zdawało się mu, grzebie go do reszty.~
1283 10|                   Towarzystwo roześmiało się i Dyzma ku swemu zdumieniu
1284 10|                potrafi? Dyzma zastanowił się i odparł:~- To niech się
1285 10|                 się i odparł:~- To niech się nauczy.~- Brawo, brawo -
1286 10|                  Brawo, brawo - rozległy się głosy.~- Tak się rozcina
1287 10|                rozległy się głosy.~- Tak się rozcina węzły gordyjskie -
1288 10|                 pan w monoklu przechylił się do siwiejącej damy i powiedział
1289 10|             koronny!~Wszyscy uśmiechnęli się, zaś krępy brunet zaoponował:~-
1290 10|           żartami tych kwestii nie zbywa się. Zawsze będę twierdził,
1291 10|             europejskimi. Dlatego cieszę się, że mamy dziś w naszym gronie
1292 10|              człowieka czynu, który stał się moim poplecznikiem. Albowiem...~
1293 10|            nieszkodliwy snobizm... Uważa się za magnata, bo żonaty z
1294 10|             skarbnicą tej myśli!~- Zdaje się - powiedziała matowym głosem
1295 10|             nadzieję, że wkrótce zapełni się bardziej konkretną treścią.
1296 10|               uroczym uśmiechem zwróciła się do Dyzmy:~- Ach, sagen Się,
1297 10|               się do Dyzmy:~- Ach, sagen Się, bitte, Herr Praesident...
1298 10|                  wyrazów obcych nazywało się to inwencja, czy intencją?
1299 10|                  intencji.~Znowu rozległ się śmiech, a siwiejąca dama
1300 10|                  zawołała do zbliżającej się pani domu:~- Jeanetto! Twój
1301 10|            Między innymi Dyzma przywitał się ze szczupłą starą damą,
1302 10|                  Dyzmę, czy nie wie, jak się ma "ten biedny George Ponimirski!"~-
1303 10|          Ponimirskiego? - zainteresowała się panna bez brwi.~- Jeszcze
1304 10|               kolega z Oksfordu. Zaczęła się rozmowa o rodzinie Ponimirskich,
1305 10|              jakiegoś lichwiarza, jak on się nazywa?~- Kunicki - podpowiedział
1306 10|               zapytać... - a gdy zbliżył się do niej, dodała szeptem: -
1307 10|                 prezes Dyzma jest, zdaje się, spokrewniony z Ponimirskimi.~
1308 10|           czasami? - Co znowu - obruszył się Dyzma - wiem z całą dokładnością.
1309 10|              najlepszej wierze i zdumiał się, że znowu wszyscy wybuchnęli
1310 10|             Pomimo znacznego otrzaskania się w tym towarzystwie, Dyzma
1311 10|                  on rzeczywiście wywodzi się z baronów kurlandzkich? -
1312 10|                 wrócił do domu i położył się do łóżka. Początkowo rozważał
1313 10|             powiedzieć, a już zachwycają się, jakby człowiek Amerykę
1314 10|               znaczyło to, by zdecydował się na zmianę taktyki, której
1315 10|             wybiły go ze snu. Przewracał się z boku na bok, palił papierosy
1316 10|           wszystkie nie otwarte. Położył się znowu i zaczął je czytać.
1317 10|             zaczął je czytać. Powtarzało się w nich to samo: miłość,
1318 10|                   a może i do książeczki się dochrapała... W gruncie
1319 10|           powiedziała, gdyby dowiedziała się, że ich były sublokator
1320 10|                   Byle zdrowy chłop, jak się patrzy, każdej da radę..."~
1321 11|                  wielkimi krokami zbliża się do likwidacji kryzysu ekonomicznego,
1322 11|                polityki rolnej.~Rozległy się brawa i prezes, podniósłszy
1323 11|              brawa i prezes, podniósłszy się z miejsca, kłaniał się na
1324 11|       podniósłszy się z miejsca, kłaniał się na wszystkie strony członkom
1325 11|                  ten powrócił i pochylił się nad uchem prezesa.~- Panie
1326 11|                   prosimy. Dyzma ukłonił się i wyszedł.~Gruby pan w czarnych
1327 11|              czarnych okularach pochylił się ku sąsiadom i rzekł półgłosem:~-
1328 11|                  zabrać na wieś.~Zdziwił się tym bardzo. Nie miał najmniejszej
1329 11|           bardziej, że na wieczór umówił się z Waredą. Jednakże pani
1330 11|             zachęcające "oko",~Nie umiał się wykręcić. Musiał przejść
1331 11|               swego mieszkania, przebrać się i zgodnie z instrukcją pani
1332 11|              który to szczegół nie wydał się Dyzmie specjalnie zachęcający
1333 11|               byli na rogatce. Zaczynała się tu droga prosta jak strzała
1334 11|                    Nie lubię. Roześmiała się.~- A ja szalenie. W zeszli
1335 11|                wóz na skraju szosy.~- Co się stało?~- Kicha nawaliła! -
1336 11|                 Kicha nawaliła! - śmiała się, wyskakując z auta. - No,
1337 11|                do oka zalazła! Roześmiał się.~- Chyba rzęsa? Ofuknęła
1338 11|                  bardzo długich zachylił się i drażnił powiekę.~Już wyciągnął
1339 11|               głuptas! Ustami!~Roześmiał się.~Ano, to tym lepiej.~Przesunął
1340 11|                     Jeszcze nie - śmiała się - ale może być później.~
1341 11|             jazda!~Jednym susem znalazła się w aucie.~- Siadać! Siadać!~
1342 11|              przy czym panny przyglądały się Dyzmie, a on im. Wyglądały
1343 11|                 i panna Igrek - zaśmiała się w odpowiedzi.~- Nie rozumiem.~-
1344 11|               wszystko rozumić? Przekona się pan w Borowie.~- To one
1345 11|         niespodzianka.~Był zły i najeżał się wewnętrznie.~Sądził, że
1346 11|             rzęsą, a tymczasem dowiaduje się, że nie będą sami...~Istotnie,
1347 11|                  wóz pani Lali zatrzymał się, wszystkie zbiegły się po
1348 11|         zatrzymał się, wszystkie zbiegły się po schodach, hałaśliwie
1349 11|                 ciekawością przyglądając się Dyzmie, którego całkiem
1350 11|                 oczach.~Dyzma nastroszył się i skłonił w milczeniu. Pani
1351 11|          towarzystwo i pobiegła przebrać się. Tymczasem pozostałe panie
1352 11|                  co pani chodzi.~- Niech się pan nie krępuje - uspokoiła
1353 11|                  Klął w duchu siebie, że się dał namówić na wyjazd.~-
1354 11|                panie prezesie - cieszyła się utleniona dama - pan jest
1355 11|              wiem, o co paniom rozchodzi się.~- No, dobrze - powiedziała
1356 11|                  słownika, by dowiedzieć się, dokąd prowadzi droga ezoteryczna.~
1357 11|                  prezentacje. Dowiedział się, że to panna Iwona (starsza)
1358 11|          Czarskie. Poszły zaraz przebrać się.~- Bardzo miłe panienki -
1359 11|              gość nie cierpi, kiedy mówi się w językach obcych! Dzień
1360 11|                    Dzień dobry...~Witała się wesoło. Po chwili zjawił
1361 11|                 wesoło. Po chwili zjawił się służący zapraszając na śniadanie.~
1362 11|                  czasu od czasu odczepić się kilku monosylabami. Rozmawiano
1363 11|               powaga Nikodema wyróżniała się dodatnio.~Znowu przeniesiono
1364 11|             dodatnio.~Znowu przeniesiono się na taras, sprzed którego
1365 11|              Część towarzystwa rozbiegła się po pałacu i parku, natomiast
1366 11|               saloniku. Nikodem domyślał się, że teraz dowie się nareszcie
1367 11|             domyślał się, że teraz dowie się nareszcie o celu swego przyjazdu.~
1368 11|                 jednego pana. Panie będą się nazywały Pątniczkami Trzypromiennej
1369 11|                 zrozumiał. To zdawało mu się, że mają założyć jakby klasztor,
1370 11|                  postanowienie zwrócenia się do Nikodema z prośbą, by
1371 11|              promieniami, które składają się na tajemnicę Powszechnego
1372 11|                  to? Czy po to dochrapał się takiego stanowiska i takiej
1373 11|                    Mistrzu, czy zgadzasz się przyjąć święcenia Wielkiego
1374 11|               krótko:~- Nie. Nie zgadzam się.~Zdumienie i smutek odbiły
1375 11|                Zdumienie i smutek odbiły się na ich twarzach.~- Ależ
1376 11|               machnął ręką - ja nie znam się na tych rzeczach. Brunetka
1377 11|              rzeczach. Brunetka oburzyła się:~- Pan? Pan się nie zna?
1378 11|                 oburzyła się:~- Pan? Pan się nie zna? Proszę, Mistrzu,
1379 11|                nie mam czasu! - irytował się Dyzma.~- Mistrzu, to panu
1380 11|           Przecie misteria będą odbywały się tylko raz na miesiąc.~-
1381 11|              Nikodem trochę przestraszył się. Na ogół nie był przesądny,
1382 11|              wlepiła w niego, że zrobiło się mu nieprzyjemnie.~Poskrobał
1383 11|                 nieprzyjemnie.~Poskrobał się w ciemię.~- Tak zaraz, bez
1384 11|              namysłu, nie mogę... Trzeba się zastanowić... Brunetka z
1385 11|               Dyzma zły, że nie udaje mu się wykręcić - ja sam nie wiem,
1386 11|                 nie wiem, o co właściwie się rozchodzi, co ma być...~-
1387 11|                   Pan, Mistrzu, rozejrzy się w tym. Dwie godziny wystarczą,
1388 11|                  przed obiadem, zgłosimy się, by z ust Mistrza usłyszeć
1389 11|              twoich myśli!~Obie skłoniły się i w milczeniu wyszły.~-
1390 11|                  złość, że podstępem dał się zwabić tutaj. Gdyby to było
1391 11|                  widok którego wzdrygnął się: przedstawiono tu kozła
1392 11|             uznał za stosowne przeżegnać się, po czym na wszelki wypadek
1393 11|                  wszelki wypadek chwycił się za guzik.~Fu, świnie!~Z
1394 11|                   świnie!~Z kolei zabrał się do maszynopisu i z ulgą
1395 11|              zrzeszenia ma być zbliżenie się do ideału trzech praw: życia,
1396 11|               najwięcej mądrości zyskuje się przez rozkosz ducha, ciała
1397 11|                Trzynastym.~Tu dowiedział się, że wybraniec taki musi
1398 11|            wybraniec taki musi odznaczać się wybitnymi talentami, być
1399 11|             złożył maszynopis i zamyślił się.~Niewątpliwie wszystko to
1400 11|                sitwą, gdzie nie obchodzi się bez diabła. Dużo dałby za
1401 11|               ukatrupić.~Ot, przyczepiły się, ścierwo!~Wpakował ręce
1402 11|                  z każdą minutą skłaniał się bardziej ku przyjęciu dziwacznej
1403 11|                  go to, że teraz zjawiła się tylko panna Stella. Obecność
1404 11|                     Siódma? - uśmiechnął się Dyzma. - Rzeczywiście, jak
1405 11|               pańska decyzja? Spodziewam się, że nie odrzucasz nakazu
1406 11|                  rozkazodawcą.~Pochyliła się nisko, tak nisko, że rozłożyste
1407 11|           uposażonym otoczeniem wysunęły się ku górze, do złudzenia przypominając
1408 11|               kopułę.~Nagle wyprostowała się i głosem patetycznym wyrzuciła
1409 11|             odpowiedzi.~Nikodem skurczył się w sobie i z rozpaczą pomyślał: -
1410 11|                  ta wydra jeszcze czepia się!...~Panna Stella przeczekała
1411 11|                 szkoły. Nagle rozjaśniła się mu dusza i odpowiedział:~-
1412 11|                był zimnym potem, cieszył się, że przecież coś odpowiedział
1413 11|              gdyż brunetka znowu głęboko się pochyliła i, krzyżując ręce
1414 11|           Czarskich kapryśnie dopominała się o "kroplę czegoś mocniejszego
1415 11|             złota, teraz nie. Nie śpiesz się.~Zresztą w ogóle nastrój
1416 11|             Zresztą w ogóle nastrój stał się poważniejszy. Na twarzach
1417 11|            czarną kawę i służba oddaliła się, pani Lala wyjrzała do sąsiedniego
1418 11|           sąsiedniego pokoju, by upewnić się, że nikt ich nie podsłuchuje,
1419 11|                   panie - nisko ukłoniła się Dyzmie - teraz rozejdźcie
1420 11|                Dyzmie - teraz rozejdźcie się do swych pokojów, by oddać
1421 11|                  swych pokojów, by oddać się kontemplacji, by duchem
1422 11|              duchem i ciałem przygotować się do wielkiego misterium,
1423 11|              misterium, które rozpocznie się punktualnie o północy. Macie
1424 11|                was przyjdzie. Rozejdźcie się i czuwajcie.~Wypowiedziawszy
1425 11|      Wypowiedziawszy to, sama skierowała się ku wyjściu. Jeszcze w drzwiach
1426 11|                  w tenże sposób rozeszły się wszystkie. Pani Koniecpolska
1427 11|             wywoływać albo co.~Rozejrzał się. Spodziewał się, że i w
1428 11|                Rozejrzał się. Spodziewał się, że i w tym pokoju znajdzie
1429 11|                niezwykłego, lecz zawiódł się. Urządzenie niczym specjalnym
1430 11|                specjalnym nie wyróżniało się, jedynym zaś przedmiotem
1431 11|             leniwie i Nikodem rozciągnął się na sofie, by spokojnie rozważyć
1432 11|                ostatecznie może wykręcić się chorobą. Na przykład reumatyzm.
1433 11|                Nina... Ta lubiła całować się!~Stwierdził, że jednak w
1434 11|           Kunickiego, przez który wrobił się na prezesa banku...~Uśmiechnął
1435 11|              prezesa banku...~Uśmiechnął się do siebie.~No, bracie, nie
1436 11|                 nie ma na co!~Myśl snuła się coraz wolniej, obfita doza
1437 11|                 przypomniał sobie, gdzie się znajduje. Przed nim stała
1438 11|              czerwonej podszewce.~Zerwał się na równe nogi i przetarł
1439 11|                   Proszę prędko przebrać się w habit.~- Jak to? - zdziwił
1440 11|               habit.~- Jak to? - zdziwił się - przy pani?~- Nie, ja wyjdę.
1441 11|          Szlafrok jak i pantofle okazały się nieco za obszerne. Chłodny
1442 11|            lustra i nie mógł powstrzymać się od śmiechu. Szlafrok sięgał
1443 11|               wrażenie.~Brunetka zjawiła się znowu. Wzięła go za rękę
1444 11|                  panna Stella zatrzymała się i trzykrotnie zapukała w
1445 11|            zapukała w drzwi, te uchyliły się z lekka. Przesunęli się
1446 11|                  się z lekka. Przesunęli się do jakiegoś ciemnego pokoju,
1447 11|                   drzwi za nimi zamknęły się, jakby same, i Dyzma usłyszał
1448 11|          Nikodema szmer rozmowy. Czas mu się dłużył, zbliżył się więc,
1449 11|              Czas mu się dłużył, zbliżył się więc, by zajrzeć do środka,
1450 11|               gdy nagle kotara rozsunęła się, a na progu stanęła brunetka
1451 11|                  atłasem, nad nim paliły się trzy świece.~Nadto od sufitu
1452 11|                Nadto od sufitu zwieszała się ampla, zalewająca wszystko
1453 11|                 panna Stella i usunąwszy się z drogi podprowadziła Nikodema
1454 11|                Terra est rotunda!" Wiąże się z tym wiara, że Zakon nasz
1455 11|           nadzieja, że Loża nasza stanie się jednym z mocnych ogniw w
1456 11|                 ziemskim ludzie, zamknąć się musimy w jego kręgu. Zaznaczam
1457 11|               jednym punkcie. Przyglądał się otaczającym go młodym kobietom
1458 11|                zgasła. Nikodem wzdrygnął się. Pogrążony w mroku pokój,
1459 11|               Stella skończyła, zbliżyła się do Dyzmy i, zanim zdołał
1460 11|                 zanim zdołał zorientować się, pocałowała go w same usta.
1461 11|            czterech rogów pokoju uniosły się sinawe dymki, pachnące jakimś
1462 11|          upajającym.~Panie znowu zebrały się dookoła Dyzmy.~Na znak panny
1463 11|                 znak panny Stelli wzięły się za ręce, tworząc półkole.
1464 11|               jest... To On!... - ozwały się głosy.~- Kto?... - zapytał
1465 11|                    zapytał Dyzma trzęsąc się na całym ciele. - Kogo wołacie?~
1466 11|                 warczenie. Chciał zerwać się, lecz nie miał siły, wśród
1467 11|            śmiechem, jedna z pań zerwała się i tuląc się do pani Lali,
1468 11|                  pań zerwała się i tuląc się do pani Lali, krzyczała~-
1469 11|                  Nikodemowi nagle wydało się, że czyjeś zimne ręce ściskają
1470 11|                za kark. Z gardła wydobył się przeraźliwy, nieartykułowany
1471 11|                była słodycz rozpływająca się w ustach. Otworzył oczy.
1472 11|                 wino - zauważył.~- Syćmy się dobrodziejstwem peyotlu -
1473 11|                  do dna.~Czuł, że dzieje się z nim coś niezwykłego. Opanowała
1474 11|             nagła radość, wszystko stało się wokół piękne, barwne, nawet
1475 11|               nastrój wszystkich zmienił się nie do poznania. Otoczyły
1476 11|                   Po chwili dywan pokrył się białymi plamami jedwabiu...~
1477 11|                 kogoś potrącony wywrócił się świecznik i pokój zaległa
1478 12|                  ciężkich firanek wdarła się do pokoju czerwona smuga
1479 12|             podniesienie powiek wydawało się mu ciężkim trudem.~A jednak
1480 12|             pomyślą...~Zadzwonił.~Zjawił się sztywny lokaj i oznajmił,
1481 12|                 spojrzawszy w lustro, aż się przeraził: blady był jak
1482 12|             zaklął - urządziły!... Ubrał się i powłócząc nogami zszedł
1483 12|              zwykle, wzrok. Zaczerwienił się po same uszy.~- To cholera -
1484 12|                 cholera - pomyślał - ani się zawstydzi. Bo chyba nie
1485 12|               Chciałbym jechać - odezwał się po pauzie.~- Ależ proszę,
1486 12|              skręciło na szosę, obejrzał się.~- To świnie! - rzekł z
1487 12|           Słucham jaśnie pana - odwrócił się szofer.~- Jedź pan, jedź
1488 12|        Wspomnienie, że wszystko odbywało się nie bez udziału diabła,
1489 12|           najbardziej. Natomiast cieszył się z odkrycia, że w tych najwyższych
1490 12|             eleganckie damy...~Roześmiał się z zadowoleniem.~Prawdę mówi
1491 12|                   Gdy samochód zatrzymał się na Wspólnej, lało jak z
1492 12|                 razy, i ciągle dowiaduje się telefonem, czy pan prezes
1493 12|               Mówił, że pan prezes chowa się przed nim...~- Jak wyglądał? -
1494 12|                  gruby.~- Nie mówił, jak się nazywa?~- Mówił, jakoś Bączek
1495 12|           zrzucić ze schodów - ofiarował się Ignacy.~- Nie, nie trzeba.~
1496 12|                przyjechać zaraz?~- Stało się co?~- Nic, nic nadzwyczajnego.~-
1497 12|        przygotować czarną kawę i położył się na kanapie.~Zastanowił się,
1498 12|               się na kanapie.~Zastanowił się, czy opowiedzieć Krzepickiemu
1499 12|           otwierał sekretarz, a składała się z trzech nowych listów od
1500 12|                 Dyzmę o spieszne zajęcie się sprawą podkładów kolejowych,