Rozdzial

1501 12|           kolejowych, gdyż kwestia stała się szczególnie aktualna.~Przy
1502 12|                 Boczek.~Nikodem zmieszał się.~- Boczek?~- Tak, taki tłusty
1503 12|             banku i tak nachalnie domaga się audiencji u pana prezesa,
1504 12|                 Bo, wie pan, wydawało mi się, że to wariat.~- Dlaczego?~-
1505 12|                   ten zaczął awanturować się. "Co to, powiada, w piątki,
1506 12|                  Ninę z Kunickim i ożeni się.~- Ba - kiwnął głową Dyzma -
1507 12|                można. Krzepicki zamyślił się i zaczął gwizdać.~- Ot,
1508 12|               światowy, zapomniałem, jak się nazywa, ale ma walczyć z
1509 12|            Pożegnał sekretarza i położył się spać. Nakładając pidżamę
1510 12|                gasząc światło przeżegnał się na wszelki wypadek.~Nazajutrz
1511 12|              oczekiwania jego sprawdziły się. O pierwszej zjawił się
1512 12|                  się. O pierwszej zjawił się Boczek. Istotnie zachowywał
1513 12|              Boczek. Istotnie zachowywał się z wielką pewnością siebie.
1514 12|            Natomiast Boczek, tym pewniej się czując, nie krępował się
1515 12|                 się czując, nie krępował się ani w słowach, ani w gestach.
1516 12|                   ani w gestach. Posunął się nawet do takiej poufałości,
1517 12|                 było już zanadto. Zerwał się z miejsca i wrzasnął:~-
1518 12|                  draniu chcesz? - pienił się Dyzma.~Boczek wzruszył ramionami.~-
1519 12|                  Pieniądze też przydadzą się.~- Uuu... swołocz!...~Nikodem
1520 12|          dwadzieścia.~- Czego pan piekli się, panie Nikodemie - pojednawczo
1521 12|           Nikodemie, już ja wiem, że jak się pan postarasz, to niejeden
1522 12|                to niejeden taki znajdzie się, co da.~W oczach Dyzmy zabłysła
1523 12|               złotych.~Boczek rozrzewnił się. Wstał i wziął Dyzmę w objęcia.~-
1524 12|                 jednych stron, to musimy się wspomagać.~- Pewno - potwierdził
1525 12|              przyjacielem. Inni odsuwali się od pana, że to, powiadali
1526 12|            mecyje - pogardliwie skrzywił się Dyzma.~- Kiedyś były wielkie -
1527 12|                 Boczek - ale co będziemy się spierać.~Nikodem siedział
1528 12|           wszystkie papiery, bo wystarać się o taką posadę dla pana,
1529 12|               Trzeba będzie dużo nagadać się i wytłumaczyć, że pan potrafisz
1530 12|                do drzwi i w progu ukazał się Krzepicki. Boczek chytrze
1531 12|            mrugnął do Dyzmy i skłonił mu się tak nisko, jak tylko pozwalała
1532 12|               ciebie anieli noszą!~- Jak się masz, Waciu. Krzepicki skłonił
1533 12|                 Waciu. Krzepicki skłonił się i wyszedł.~- Wiesz, bracie -
1534 12|                  myśl, czy nie wybrałbyś się do cyrku dziś przyjechał,
1535 12|                     Wiem, nawet wybieram się.~- A to klasa! - klepnął
1536 12|             Romanowicz z żoną... Odezwał się telefon.~- Halo!~Krzepicki
1537 12|                  na literaturze nie znam się... Słowo honoru... A kiedy
1538 12|             świata... Jak?... Wacek, jak się on nazywa?~- Włoch, Tracco...
1539 12|                 a jakże... No, to dobrze się składa. Zajadę po panie
1540 12|           Położył słuchawkę i uśmiechnął się.~- Ach te baby, te baby!...~-
1541 12|                     Jak chcesz - zgodził się Wareda.~W restauracji spotkali
1542 12|            Ulanickiego i od razu zrobiło się wesoło.~- Znacie już tę
1543 12|           butelkę koniaku.~- Nie mądrzyj się, Wacuś - skarcił go z poważną
1544 12|                Po obu stronach piętrzyły się jednostajne kamienice z
1545 12|            robotnicze, tak mało różniące się jedna od drugiej, że trudno
1546 12|             panie Malinowski, co?~- Tylu się ludzi zna - obojętnie zauważył
1547 12|                     No i jak tam?~- Żyje się...~Łyknął wódkę i zapytał:~-
1548 12|                 skończyli tango, zbliżył się ku niemu.~- Dobry wieczór,
1549 12|                pietra nie mają, a gładko się załatwią.~- Mokra robota? -
1550 12|                  głosem. Nikodem pokiwał się na krześle.~- Jeden tacce
1551 12|                 polityczny? - zaciekawił się Ambroziak.~- Nie, gdzież
1552 12|             ukatrupić? Nikodem poskrobał się po ramieniu.~- Nie, po co,
1553 12|     uśmiechniętych oczach.~- Poznajomcie się, kolego Pyzdraj, Franek
1554 12|            wieprzowy. Ambroziak pochylił się do blondyna.~- Panie Franek,
1555 12|                Gruby jak beczka.~- Zrobi się - skinął głową Franek -
1556 12|               Franek, do tego - wmieszał się Ambroziak - mój przyjaciel
1557 12|              gadaj pan. Nikodem pochylił się nad stolikiem i zaczął objaśniać.
1558 12|                 bez sznapsa nie obejdzie się.~Ambroziak kilka razy wstawał,
1559 12|               Drzwi raz po raz otwierały się, do knajpy przychodzili
1560 12|                  oddaje sprawę.~Zbliżała się ósma, gdy zapłacił rachunek
1561 12|                 to tam na wsi dorabiacie się. Forsy jak lodu!~- Ot, idzie
1562 12|        zmieszanych głosów ostro odcinały się okrzyki krążących wśród
1563 12|                  towarzystwo przedostało się do swojej loży, w której
1564 12|              Marietta Czarska roześmiała się:~- Imponujące góry mięsa!~
1565 12|            Imponujące góry mięsa!~Witali się.~- To Mik - poinformował
1566 12|                  hipopotamów.~Rozpoczęła się prezentacja.~Atleci stali
1567 12|                 przez nosorożca.~Rozległ się gwizdek i przeciwnicy zwarli
1568 12|             gwizdek i przeciwnicy zwarli się.~- Już go wziął - zawołał
1569 12|             ciężarem Niemca Mulat zwalił się na dywan.~- Nie, bracie -
1570 12|                 Nie, bracie - uśmiechnął się Wareda - trzeba dobrze namęczyć
1571 12|                   trzeba dobrze namęczyć się, zanim tego piskorza przyciśnie
1572 12|                 tego piskorza przyciśnie się na obie łopatki.~Istotnie
1573 12|                zręcznym ruchem wyśliznął się z łap przeciwnika, a gdy
1574 12|                Mik niespodziewanie odbił się jedną nogą od ziemi, co -
1575 12|                nogą od ziemi, co - mogło się wydawać - ułatwiło tylko
1576 12|                  płaskim skokiem znalazł się na jego piersi.~Sędzia z
1577 12|          pokonany z dzikim rykiem zerwał się, zrzucając swego pogromcę
1578 12|                który z uśmiechem kłaniał się wokół, dziękując za gromkie
1579 12|                   ten Mulat - zachwycała się Marietta Czarska. - Jak
1580 12|              Tymczasem na arenie ukazała się druga para.~Dyzma z roznamiętnieniem
1581 12|               roznamiętnieniem wpatrywał się w walczących. W momentach
1582 12|                 zaciśnięte zęby wyrywały się mu raz po raz słowa zachęty:~-
1583 12|               Spocone cielska przewalały się po arenie, wśród stękania
1584 12|                 galem raz po raz zrywały się okrzyki, gwizdania i brawa.~
1585 12|                   Pary atletów zmieniały się już kilkakrotnie.~Wreszcie
1586 12|             Wśród zupełnej ciszy rozległ się gwizdek.~Przeciwnicy, nie
1587 12|                Przeciwnicy, nie śpiesząc się i mierżąc się spojrzeniami,
1588 12|               nie śpiesząc się i mierżąc się spojrzeniami, szli ku sobie.
1589 12|                  pierwszego chwytu stało się jasne, że każdy z nich inną
1590 12|                 Toteż prawie nie opierał się i po kilku chwytach dał
1591 12|                  i po kilku chwytach dał się wciągnąć w piruet i położył
1592 12|              wciągnąć w piruet i położył się brzuchem na dywanie.~Wielaga
1593 12|                Marietta.~Wareda pochylił się ku niej i nie odwracając
1594 12|             areny, objaśnił:~- To nazywa się masaż. Uważa pani, bić nie
1595 12|                   Tym sposobem rozgniata się mięśnie karku i znacznie
1596 12|               przekonania, gdyż poderwał się nagle i wymknąwszy się z
1597 12|          poderwał się nagle i wymknąwszy się z rąk przeciwnika, chwycił
1598 12|                  dłonie Tracca rozsunęły się natychmiast.~Galeria przyjęła
1599 12|              galerii:~- Wielaga, nie daj się!~- Wal Italiańca!~- Brawo,
1600 12|               krwią, z piersi wydobywało się głuche rzężenie. Walka stawała
1601 12|                  rzężenie. Walka stawała się coraz gwałtowniejsza. Zwarte
1602 12|             Zwarte ze sobą ciała pokryły się kroplami potu.~Wielaga z
1603 12|                  przeciwnika, ten bronił się zawzięcie, lecz zawsze w
1604 12|                  chwytów.~Nagle udało mu się ująć Tracca w straszliwy
1605 12|             Ogromne jego ręce przesunęły się z tyłu pod ramionami Włocha
1606 12|                ramionami Włocha i zwarły się na jego karku. Cyrk zamarł
1607 12|                  że kłęby mięśni zdawały się rozsadzać skórę.~Wielaga
1608 12|               cisnął. Twarz Włocha stała się najpierw purpurowa, później
1609 12|                 sina. Oczy wytrzeszczały się męką nie do zniesienia,
1610 12|                go zamorduje - przeraziła się jej siostra - panie prezesie,
1611 12|             panie prezesie - denerwowała się Marietta.~- Przecie może
1612 12|                 Marietta.~- Przecie może się poddać - wzruszył ramionami
1613 12|              Włoch nie myślał o poddaniu się. Znosił piekielny ból i
1614 12|            wiedząc, że wkrótce rozlegnie się gwizdek sędziego na przerwę,
1615 12|              obie łopatki.~Cyrk zatrząsł się w posadach. Ogromny ryk,
1616 12|            tupanie tysiąca nóg zmieszały się w hałas, w którym zarówno
1617 12|           dzwonek przewodniczącego stały się nieme.~- Brawo, brawo, Wielaga! -
1618 12|            Tymczasem zapaśnicy podnieśli się z dywanu.~Wielaga kłaniał
1619 12|                  dywanu.~Wielaga kłaniał się dokoła, natomiast Tracco
1620 12|                 mówi nieprawdę - oburzył się przewodniczący.~- Że co? -
1621 12|                 gwizdkiem.~Cyrk zatrząsł się od oklasków.~- Brawo, brawo!~-
1622 12|                  Przewodniczący podniósł się z miejsca i zawołał:~- W
1623 12|            kolosalny. Z galerii podniósł się istny huragan oklasków,
1624 12|            chwilą przez Dyzmę powtarzało się wciąż.~Nikodem wpakował
1625 12|               trafi. Wychodzili, śmiejąc się.~- No - mówił pułkownik
1626 13|                cegły. Z rzadka rozlegały się kroki przechodnia śpieszącego
1627 13|                  pomyśleć, że zdrzemnęli się, gdyby nie trzy żarzące
1628 13|                   gdyby nie trzy żarzące się punkty papierosów.~Wtem
1629 13|               nad ziemią, po czym cofnął się i szepnął:~- Jest.~Kroki
1630 13|                     Jest.~Kroki zbliżały się i po minucie ujrzeli niskiego,
1631 13|                Gdy minął bramę, wysunęli się za nim.~Obejrzał się.~-
1632 13|            wysunęli się za nim.~Obejrzał się.~- Panie - zawołał szczupły
1633 13|              sięgając do kieszeni.~- Pan się nazywasz Boczek? - nagle
1634 13|                blondyn. Grubas przyjrzał się mu.~- Skąd pan mnie zna?~-
1635 13|              Jezu! - krzyknął i potoczył się do rynsztoka.~Pod czaszką
1636 13|                skończoną. Jeden pochylił się nad leżącym i walił go pięściami
1637 13|                  ostrze bezgłośnie wpiło się po rękojeść w ciało. Raz,
1638 13|          ramionami.~Początkowo przeraził się faktu śmierci Boczka. Przyszło
1639 13|           śledztwo dojdzie do niego. Bał się też, że widmo zamordowanego
1640 13|                   Głupia pała... Doigrał się... Do gabinetu wszedł Krzepicki.
1641 13|                zbladł jak płótno. Zerwał się z miejsca i, drżąc na całym
1642 13|           zapytał Krzepicki. Dyzma oparł się o biurko.~- Pan jest chory?~-
1643 13|                 minut, nie mogąc na tyle się skupić, by zrozumieć, co
1644 13|            więcej, a jednak nie starzeje się. Ale i pan doskonale wygląda.
1645 13|                 Co? Jak interesy? Skarżą się wszyscy na stagnację, na
1646 13|            Śliczny gabinet. Nie wybierze się pan do mnie, do Koborowa?
1647 13|                 konieczne i Nina ucieszy się, biedactwo, taka samotna...
1648 13|                 efekt. Kunicki rozpłynął się w zachwycie i zaczął wyliczać
1649 13|            kolejowe. Staruszek przymilał się, krygował, sypał cyframi
1650 13|           Kunickiej.~- Nie wiem - bronił się Dyzma.~- He, he, he, ale
1651 13|                 Nikodema, aż ten zgodził się.~- Tylko niech pan nie wyjeżdża,
1652 13|             jeżeli trzeba będzie układać się, to ja się na tym nie znam.~
1653 13|                będzie układać się, to ja się na tym nie znam.~Kunicki,
1654 13|              potok jego wymowy. Pożegnał się z Dyzmą, zamawiając się
1655 13|                  się z Dyzmą, zamawiając się na jutro, i wyszedł.~- To
1656 13|                 Krzepickiego rozszerzyła się w lekceważącym uśmiechu.~-
1657 13|                 butelkę.~Dyzma roześmiał się szczerze. Sam siebie uważał
1658 13|            takiego spryciarza. Wydało mu się nawet, że rozumie to i Krzepicki,
1659 13|                to i Krzepicki, co zdawał się mówić poufały uśmiech na
1660 13|                     Ba!...~- Nie każdemu się zdarza... Dyzma pokiwał
1661 13|                głową.~- A ot, Kunickiemu się zdarzyło.~- A może zdarzyć
1662 13|               zdarzyło.~- A może zdarzyć się i... panu. Nikodem spojrzał
1663 13|                 kto jest głupi. Zamyślił się, a zniecierpliwiony Dyzma
1664 13|                cholery!~- A nie pogniewa się pan prezes?~- Cóż to, masz
1665 13|              żona Kunickiego wciąż kocha się w panu?~- I to jak! Co dzień
1666 13|                  bardzo dobrze.~Pochylił się do ucha Nikodema i zaczął
1667 13|                  masz łeb na karku. Żeby się tylko udało!~- Dlaczego
1668 13|                  tylko udało!~- Dlaczego się nie ma udać? Więc sztama? -
1669 13|                mnie trafi ze śmiechu! To się nazywa określonko!~- Może
1670 13|        zimniutkiej woduni.~Nikodem śmiał się i usprawiedliwiał tym, że
1671 13|              Pilchen wprawdzie zastrzegł się, że ostatecznej decyzji
1672 13|                 może zanim nie porozumie się z odnośnym departamentem
1673 13|                takie, czy owakie, zawsze się przydadzą.~- I ma pan moje
1674 13|              przyrzeczonko, że załatwimy się prędziutko. Tak czy owak,
1675 13|                  metodka. Dyzma podrapał się w głowę.~- Właściwie mówiąc,
1676 13|        Przeciągnąć, braciszku? - zdziwił się minister.~- He, he, nie
1677 13|                   He, he, nie śpieszy mi się za bardzo.~Pilchen roześmiał
1678 13|                bardzo.~Pilchen roześmiał się i zaopiniował, że wobec
1679 13|         potwierdzającą odpowiedź, zaczął się żegnać.~- Bardzo zdolniutki
1680 13|             minister, gdy drzwi za Dyzmą się zamknęły - i wierzaj, moja
1681 13|               pani Pilchenowa - nie znam się na tych waszych kombinacjach
1682 13|                 drodze.~Następnie zabrał się do czytania od dawna nie
1683 13|               porzuci Koborowo, w którym się urodziła i które mówi do
1684 13|            dziecinnych.~Dyzma uśmiechnął się, zatarł ręce i otworzył
1685 13|           ubranie, i z rozmachem położył się do łóżka. Jego myśli całkowicie
1686 13|            Cholera!"~Uparta myśl zdawała się wsysać w mózg. Czy też jest
1687 13|              ciemności... Jakiś tworzący się kształt...~Włosy zjeżyły
1688 13|                 kształt...~Włosy zjeżyły się mu na głowie i rozdygotaną
1689 13|               Zdrętwiał. Kształt posuwał się ku łóżku.~Cała krew zbiegła
1690 13|                 łóżku.~Cała krew zbiegła się do serca, z krtani wyrwał
1691 13|                do serca, z krtani wyrwał się przeraźliwy, długi okrzyk.
1692 13|               czwarty...~Sekundy zdawały się godzinami.~Nagle usłyszał
1693 13|                  rewolwerem w ręku.~- Co się stało?~- Zapal prędzej światło.~
1694 13|         rozkoszne, zbawcze światło.~- Co się stało, panie prezesie? Dyzma
1695 13|                Nic. Przez sen zdawało mi się... że ten... że złodziej...~-
1696 13|                    że złodziej...~- A ja się przestraszyłem. No, chwała
1697 13|               pasztecik, a Ignacy ułożył się na otomanie, Nikodem uczuł
1698 13|           powiedział do siebie, odwrócił się do ściany i zasnął kamiennym
1699 14|                 porządku.~- A dowiedział się pan, kto w ministerstwie
1700 14|                  Jak? Czerpak? Śmiesznie się nazywa. Ale nie o to się
1701 14|                 się nazywa. Ale nie o to się rozchodzi.~Grunt, co to
1702 14|          znakomicie.~O jedenastej zjawił się Kunicki. Zaczął od pogody
1703 14|               ale wreszcie obiecał zająć się tym...~- Dzięki Bogu! Kochany
1704 14|                  z nieba spadł.~- Staram się, jak mogę.~Wytłumaczył Kunickiemu,
1705 14|        Kunickiemu, że sprawa przeciągnie się kilka dni, może i tydzień,
1706 14|                zdecydowana, Kunicki może się nie pokazywać w ministerstwie,
1707 14|            Świetnie, świetnie! - cieszył się Kunicki - ale, panie Nikodemie,
1708 14|               odpowiedź. Nikodem pokiwał się w fotelu.~- Chyba - powiedział
1709 14|             procentem, he, he, he. Jeśli się chce-szybko jechać, trzeba
1710 14|           wszystkich interesach. Nie bać się wydatków, jeżeli się chce
1711 14|                 bać się wydatków, jeżeli się chce mieć dochody.~Odliczył
1712 14|              zgarnął do kieszeni. Oswoił się już do tego stopnia z grubszymi
1713 14|         oświadczył, że zasadniczo zgadza się. Kwestię kontyngentu i warunków "
1714 14|        naczelnikiem Czerpakiem, kiedy mu się spodoba.~- Naturalnie -
1715 14|                 święty obowiązek otaczać się literatami i nie było w
1716 14|                 Stelli, której wręcz bał się.~Powitano go z radością,
1717 14|             Koniecpolską na czele witały się z nim w ten sposób, że uczuł
1718 14|               nim w ten sposób, że uczuł się jeszcze bardziej zdetonowany.~
1719 14|               Nikodem, jak mógł, wywijał się, twierdząc, że zarówno Kwiaty
1720 14|       zaproponowała Dyzmie zaznajomienie się z podobno niezwykle ciekawym
1721 14|                  towarzystwa przyłączyło się jeszcze kilku panów, którzy,
1722 14|                 znalazł możność wyrwania się z rozmowy z paru mocno starzejącymi
1723 14|                  paru mocno starzejącymi się paniami, natychmiast skorzystał
1724 14|            skorzystał z okazji i ulotnił się bez śladu.~W domu znalazł
1725 14|                  długi ustęp, domagający się jego przyjazdu do Koborowa.~
1726 14|            prosił Dyzmę, by ten postarał się wzbudzić w Kunickim jak
1727 14|           popsuła wszystkiego.~- Nie bój się pan, damy sobie radę.~Około
1728 14|                   Około pierwszej zjawił się Kunicki. Był w doskonałym
1729 14|                  dostawy, Kunicki rzucił się mu w objęcia i zaczął go
1730 14|           czcigodny prezes, nie znajdzie się na całej kuli ziemskiej.~
1731 14|                 kuli ziemskiej.~Zbliżała się czwarta, gdy Nikodem zatelefonował
1732 14|             naczelnika Czerpaka i umówił się z nim na kolację.~Krzepicki
1733 14|                  swojej posady i zajęcia się jakimś zyskownym przedsiębiorstwem.~
1734 14|                Dyzmy, przyrzekł stosować się ściśle do jego instrukcji,
1735 14|                   jedenastej i pożegnasz się pan z nim, a o pierwszej
1736 14|                   że minister dowiedział się o jakimś procesie Kunickiego
1737 14|                 żeby sam nie mógł ruszyć się z Warszawy. Już to pan,
1738 14|        gorączkowym nastroju. Niekończące się rozmowy z sekretarzem, który
1739 14|                 później częste widywanie się z pogodnym jak majowy ranek
1740 14|                  częstego porozumiewania się z Czerpakiem.~Nikodem w
1741 14|              sprytu Krzepickiego. Dobrze się czuł w jego towarzystwie
1742 14|              plan. Oczka sieci zaciskały się wciąż, chociaż dla Kunickiego
1743 14|            rozmowie z Czerpakiem zjawiał się on w banku i zdawał Dyzmie
1744 14|                 panie Kunicki, że dowiem się, kto tam czego chce.~- Ależ
1745 14|                  owszem, wypadkiem udało się panu. Pan Kunicki jest właśnie
1746 14|           podniecony, że literalnie wpił się palcami w parapet. Słuchał.~
1747 14|                Słuchał.~Stopniowo zaczął się uspokajać. Rozmowa potwierdziła
1748 14|                   Cóż ja pocznę!~- Bo co się stało? - zapytał Dyzma za
1749 14|             współczuciem. Kunicki rzucił się na krzesło i otarł pot z
1750 14|               ósmej wieczór, a że ruszyć się nie może, bo ma audiencję
1751 14|               począć?!...~Dyzma zamyślił się.~- No dobrze, a nie ma pan
1752 14|           miliony, to miliony! - oburzył się Kunicki. - Marzyłem o tym
1753 14|                pan? Wtem Kunicki uderzył się w czoło. Chciał coś powiedzieć,
1754 14|             Byłby jeden sposób - odezwał się po pauzie Kunicki tonem
1755 14|                Ja? - nieszczerze zdziwił się Dyzma.~- Pan, pan, bo tylko
1756 14|                czego?~- Wprawdzie zmęczy się pan trochę, ale co to znaczy
1757 14|             Nikodemie, niech pan machnie się do Koborowa! Wyjął z kieszeni
1758 14|                 Ja tam nie lubię grzebać się po cudzych schowkach.~-
1759 14|               ruchem. Nikodem udawał, że się namyśla.~- I trzeba lecieć
1760 14|            lecieć jak wariat... Człowiek się nie wyśpi...~- Więc cóż
1761 14|                    O ten, ten, a otwiera się całkiem po prostu, tylko
1762 14|              nosem - a tyle przez nią da się zrobić.~Auto szło szybko
1763 14|         drobniutkimi kropelkami. Zbliżał się wczesny jesienny zmierzch.
1764 14|                 i rozmyślając, zdrzemnął się.~Zatrzymali się raz tylko
1765 14|                zdrzemnął się.~Zatrzymali się raz tylko w celu zmiany
1766 14|          szoferowi dyspozycje. Otworzyły się drzwi, wybiegła służba.~-
1767 14|              stłumiony okrzyk wyrwał jej się z ust. Zerwała się i podbiegła
1768 14|            wyrwał jej się z ust. Zerwała się i podbiegła do niego, zarzucając
1769 14|              Niko, Niko, Niko!,..~Tuliła się doń, a jej twarz jaśniała
1770 14|                słodki, mój jedyny!~- Jak się masz, Nineczko!~- Boże,
1771 14|                  ja strasznie stęskniłam się za tobą!~- A ja niby nie?~-
1772 14|                   Ależ to okropne.~- Tak się składa.~Głaskała jego twarz
1773 14|              dodał, że z radością podjął się tej wycieczki, gdyż wiedział,
1774 14|             nieprzewidzianego nie zdarzy się - przerwał jej Dyzma - pobierzemy
1775 14|          przerwał jej Dyzma - pobierzemy się prędzej, niż myślisz.~-
1776 14|                 procesy rozwodowe ciągną się miesiącami.~- Nie ma strachu,
1777 14|                  strachu, bo tu obejdzie się bez rozwodu. Radziłem się
1778 14|                się bez rozwodu. Radziłem się adwokata. Da się zrobić
1779 14|                Radziłem się adwokata. Da się zrobić unieważnienie małżeństwa.~-
1780 14|     unieważnienie małżeństwa.~- Nie znam się na tym - z powątpiewaniem
1781 14|              obecny tryb życia. Cieszyła się, że bywa u Czarskich i Roztockich,
1782 14|                Ależ dlaczego? - zdziwiła się.~- Tak... Widzisz, muszę
1783 14|                 he, he, nie chciałoby mi się robić... Poczekaj, zaraz
1784 14|          ogniotrwała. Nikodem przyglądał się jej z ukontentowaniem. Przyszło
1785 14|              musieliby dobrze napracować się, zanim zdołaliby dotrzeć
1786 14|               bez żadnego wysiłku.~- Jak się ma dobrą kiepełę - mruknął -
1787 14|              Klucz bezgłośnie przekręcił się w zamku, Jedno przekręcenie
1788 14|                półkach z lewej piętrzyły się paczki banknotów. Dwie pełne
1789 14|               cyframi szybko zorientował się, że jest to książka dłużników
1790 14|              czasów, gdy jeszcze trudnił się lichwiarstwem. Wymownie
1791 14|                 innymi często powtarzało się nazwisko ojca Niny: "Hr.
1792 14|            interesowało Nikodema. Zabrał się do teczek. Zaraz w pierwszej
1793 14|                razie śmierci - roześmiał się Nikodem - ale ponieważ nie
1794 14|                zawartość. Od razu rzucił się mu w oczy paszport austriacki.~-
1795 14|                 teczki, poszedł pożegnać się z Niną.~Czekała nań w buduarze
1796 14|      nieobecnością, Jednakże uśmiechnęła się doń i zapytała:~- Już musisz
1797 14|                  tu powiedzieć, zbliżają się takie sprawy, że wyklaruje
1798 14|               takie sprawy, że wyklaruje się, co i jak...~- Nie rozumiem.~-
1799 14|                Nie rozumiem.~- Wyklaruje się wszystko. Albo pozostanie
1800 14|                Kunickim, albo pobierzemy się i Kunickiego diabli wezmą.
1801 14|              wierzyć, na wszystko godzić się, w niczym nie zaprzeczać,
1802 14|                  to w porządku - klepnął się po kolanach - a teraz muszę
1803 14|               Jak tylko będę mógł wyrwać się, zaraz przyjadę. Ucałował
1804 14|                  ich podsłuchać, zabrali się do wertowania znalezionych
1805 14|                  dawnym procesem, zerwał się i zawołał:~- No, nie ma
1806 14|             przenikliwy, od razu połapał się w intencjach prezesa Dyzmy.
1807 14|                Krzepickiego, starającego się stworzyć pozory bezinteresowności
1808 14|               pan prezes zamierza ożenić się z panią Kunicką? Nie było
1809 14|             przypuszcza, że chcę wtrącać się w jego sprawy osobiste.
1810 14|                 tego rodzaju, że wymigać się nie potrafi. Otóż, co by
1811 14|               gdybyśmy spróbowali ułożyć się z Kunickim?...~- Ułożyć
1812 14|                  z Kunickim?...~- Ułożyć się?~- No tak. Chyba jemu najmniej
1813 14|                   Ja myślę, że zgodziłby się na taką propozycję: on zrzeka
1814 14|               taką propozycję: on zrzeka się wszelkich pretensji do majątku
1815 14|             panowie, że w razie wykrycia się całej sprawy ja będę najbardziej
1816 14|                przerwał Krzepicki - mnie się wydaje, że obawy te nie
1817 14|                Dyzma.~Naczelnik pochylił się w ukłonie.~- O, wiem to
1818 14|           właśnie w tych dniach wybieram się do niego z pewną małą prośbą.~-
1819 14|                 serdeczne dzięki.~Zerwał się, by uścisnąć rękę Nikodema.~
1820 14|                   Przyjechał pan! Cieszę się bardzo. Przywiózł pan teczkę?~-
1821 14|          mieszkania - odparł czerwieniąc się Dyzma - tam panu wytłumaczę.~-
1822 14|                  Ignacy wyszedł, zwrócił się do Kunicklego:~- Panie Kunicki...
1823 14|                  Co takiego?! - poderwał się Kunicki.~- To, co pan słyszy.
1824 14|                  co pan słyszy. Rozwodzi się i wychodzi za mnie, Kunicki
1825 14|           intrygi... Po prostu zakochała się we mnie i ma dość starego
1826 14|              panie! Nie ma na co łakomić się.~- Albo i jest na co - filozoficznie
1827 14|             bardzo - zjadliwie roześmiał się Kunicki - ale mam weksle
1828 14|              zbladł śmiertelnie. Trzęsąc się całym ciałem i z trudnością
1829 14|                 że stary Kunicki pozwoli się wystrychnąć na dudka. Jest
1830 14|           podpisała mi weksle.~- Nie bój się. To już moja sprawa.~- Są
1831 14|                Są jeszcze sądy! - pienił się Kunicki. W przedpokoju rozległ
1832 14|           Kunicki. W przedpokoju rozległ się dzwonek.~- Bydlę, on sądem
1833 14|             potrzebował: drzwi otworzyły się i do pokoju wszedł przodownik
1834 14|              cywilnemu.~- Czy pan nazywa się Kunicki Leon, vel Kunik
1835 14|               widzenia. Kunicki odwrócił się i chciał coś jeszcze powiedzieć,
1836 14|               przez wywiadowcę, zatoczył się i od razu znalazł się za
1837 14|           zatoczył się i od razu znalazł się za drzwiami.~Nikodem długo
1838 14|                  chciał w niej rozpuścić się. Wyjął z kredensu karafkę
1839 14|             kiełbasy, cielęciny i zabrał się do jedzenia.~- A widocznie
1840 14|                  wielkim panem - odezwał się głośno przy trzecim kieliszku. -
1841 15|         kilkakrotnych zaprosili wykręcał się od bywania u państwa Jarzynowskich.
1842 15|           pozycję, by potrzebował liczyć się z tym faktem. Wolał jednak
1843 15|                  Wolał jednak nie stykać się z Terkowskim i z tego względu,
1844 15|                 pań "pątniczek" domyślał się, iż gruby szef gabinetu
1845 15|      wtajemniczonymi", których po prostu się obawiał.~Jarzynowscy mieszkali
1846 15|                na Wilczej i Dyzma wybrał się pieszo. Przyjęcie musiało
1847 15|                 Z konieczności zatrzymał się przy drzwiach i milczącymi
1848 15|                początkowo nie orientując się, komu się kłania.~Pierwszą
1849 15|                 nie orientując się, komu się kłania.~Pierwszą osobą,
1850 15|               manewrować, by nie spotkać się z Terkowskim, co przy tej
1851 15|                 będzie szukał zetknięcia się z Dyzmą.~Jakież jednak było
1852 15|                  Wszystkie oczy zwróciły się na nich, gdy opuszczali
1853 15|           tygodniach odpoczynku świetnie się czuję. Nie uwierzy pan prezes,
1854 15|           powiedzieć.~- Tak. Odświeżyłem się tam gruntownie.~Z salonu
1855 15|            ciężkim głosem, wydobywającym się gdzieś spod olbrzymiego
1856 15|              grube krótkie palce zdawały się pieścić wielką bursztynową
1857 15|                 oczy badawczo zatrzymały się na twarzy Nikodema.~Ten
1858 15|                znam. Terkowski roześmiał się z wyraźną ironią.~- A on
1859 15|             Łyskowie...~Dyzmie zakręciło się w głowie. Więc koniec? Katastrofa?
1860 15|                  mu, by po prostu rzucić się na Terkowskiego, chwycić
1861 15|                  za tłustą, przelewającą się fałdami przez kołnierzyk
1862 15|                 twarz zsinieje. Skurczył się w sobie. Wszystkie mięśnie
1863 15|                   że pomyłka - uspokajał się Nikodem.~- Ma się rozumieć.
1864 15|              uspokajał się Nikodem.~- Ma się rozumieć. Tym bardziej się
1865 15|               się rozumieć. Tym bardziej się cieszę, że wkrótce będziemy
1866 15|               Koncert w salonie skończył się i wśród ogłuszających oklasków
1867 15|           wreszcie około północy wymknął się cichaczem.~Siekł ostry drobny
1868 15|                   Tutaj, nic rozbierając się, rzucił się na kanapę.~Sprawa
1869 15|                  rozbierając się, rzucił się na kanapę.~Sprawa była jasna.~
1870 15|              takim Boczkiem...~Wzdrygnął się.~Wstał, pozapalał wszystkie
1871 15|                Pod czaszką myśli kręciły się jak kołowrotek, aż czoło
1872 15|             kołowrotek, aż czoło pokryło się potem.~- Bo jeżeliby teraz
1873 15|              sprzątnąć Windera... Dałoby się może zrobić... To i co z
1874 15|                  ślad Łyskowa już nie da się zbić z tropu. A jak Windera
1875 15|                 Prosić?... O, nie, to by się na mc nie zdało.~Zbyt dobrze
1876 15|                  spędził bezsennie. Czuł się teraz przeraźliwie samotny
1877 15|              nawet Krzepickiemu nie mógł się zwierzyć... Co robić...
1878 15|             zadzwonić do banku, że czuje się niezdrów i nie przyjdzie.
1879 15|                   dzień dobry" i zamknął się na klucz w gabinecie.~Rozważał
1880 15|                  człowiek nie zechciałby się dzielić z kimkolwiek posiadaną
1881 15|                  użyje? Dyzma nie łudził się, że Terkowski zechce ze
1882 15|              zatem jedyne wyjście: podać się zaraz do dymisji, zebrać
1883 15|                dymisji, zebrać forsy, co się da, nie zapomnieć o kasie
1884 15|               trzeba wypuścić i pogodzić się z nim jakoś... Żeby nie
1885 15|                      Cholera!...~Odezwał się telefon. Krzepicki meldował,
1886 15|              jedna pani. Koniecznie chcą się widzieć.~- Powiedz pan,
1887 15|             chory.~- Mówiłem - tłumaczył się Krzepicki - powiadają, żeby
1888 15|                drzwi.~- Proszę - odezwał się szorstko.~Z panią Koniecpolską
1889 15|               nie wyzdrowieję - szarpnął się Dyzma. - Zdrów jestem, ale
1890 15|                  Panie Miszcz - odezwała się cicho pani Koniecpolska -
1891 15|             przykroszcz?~Nikodem zaśmiał się ironicznie.~- Przykrość,
1892 15|                     Taki gałgan znajdzie się, co człowiekowi na łeb włazi...~-
1893 15|                Oczy panny Stelli zwęziły się.~- Któż to taki?~Dyzma machnął
1894 15|                  twarzach obu pań odbiło się zdumienie. Dyzma zaklął
1895 15|             wstała i uroczyście zbliżyła się do Dyzmy.~- Mistrzu! Masz
1896 15|               zginąć?~Dyzma przestraszył się. Zwariowała baba.~- Mistrzu! -
1897 15|              Rozkazuj.~Nikodem roześmiał się. Wydało mu się czymś dziecinnie
1898 15|                 roześmiał się. Wydało mu się czymś dziecinnie głupim,
1899 15|                  na kazaniu głosem, pyta się, co zrobić z takim potentatem
1900 15|                  Skończone wszystko. Jak się Terkowski zwącha z Winderem...
1901 15|             Dyzma skapitulował i zgodził się drugie zebranie Loży Gwiazdy
1902 15|               kamiennym.~Od rana zaczęło się od tego, że panna Stella
1903 15|                 nie potrzebnie wysypałem się przed nimi. Z furią przesuwał
1904 15|           zmachany, że chętnie zamknąłby się w swojej sypialni na cztery
1905 15|               straszna awantura, okazało się bowiem, że jedna z pań przybyć
1906 15|                 innego wyjścia, zgodzono się więc na małą Władzię, którą
1907 15|            przyjaciela, z którym umówiła się na dansing, jednakże dała
1908 15|                na dansing, jednakże dała się przekonać przy pomocy wymownego
1909 15|              Dzięki temu misterium mogło się rozpocząć punktualnie o
1910 15|                 półprzytomna, rozpłakała się i krzyczała, że chce wyjść.
1911 15|                wina z peyotlem uspokoiła się zupełnie.~O drugiej salon
1912 15|                 gdy towarzystwo rozeszło się do swoich pokojów. Na placu
1913 15|                 chrapał tak, że aż szyby się trzęsły.~Było dobrze po
1914 15|                 po południu, gdy obudził się. Był piekielnie wyczerpany,
1915 15|             głowie huczał mu młyn.~Ubrał się i zajrzał do swojej sypialni.
1916 15|                 pątniczki zaczęły budzić się. W łazience był tłok. Jedna
1917 15|                 Jedna po drugiej żegnała się z Nikodemem i wychodziły,
1918 15|             wychodziły, ledwie trzymając się na nogach.~Wreszcie został
1919 15|                ociężałymi ruchami zabrał się do przyprowadzenia mieszkania
1920 15|                gdy w przedpokoju rozległ się dzwonek. Przyszedł Krzepicki.~-
1921 15|                  szlag trafi - zirytował się Dyzma - pomógłbyś pan lepiej.~-
1922 15|                 Wreszcie zaklął i rzucił się na kanapę.~Krzepicki zapalił
1923 15|            pomogła. Żądał tylko widzenia się z żoną i upierał się przy
1924 15|            widzenia się z żoną i upierał się przy tym. Ustąpił dopiero
1925 15|            ostatnio pan otrzymał. Zgadza się na sto tysięcy, ale pod
1926 15|              Urzędu Śledczego.~- Zgodził się w końcu?~- Powiedział, że
1927 15|               jeden dzień namysłu. Niech się pan nie obawia. Musi zgodzić
1928 15|                 nie obawia. Musi zgodzić się.~Wstał, strzepnął popiół
1929 15|                 Terkowskiego i wzdrygnął się. Nie, nie... Postanowił
1930 15|                  posłuszeństwa. Skrzywił się i odpowiedział:~- Aby nie
1931 15|                 na kanapie. Nie podnosił się nawet do telefonu, który
1932 15|                 Myśli jego koncentrowały się na tym, jak w bezpieczny
1933 15|                bezpieczny sposób wycofać się z Loży Gwiazdy Trzy promiennej.
1934 15|          wpłynęła na jego ustosunkowanie się do zaszczytnej roli Wielkiego
1935 15|                ich domy i gdyby udało mu się teraz jakoś z Zakonu wykręcić,
1936 15|              stosunków.~Ale jak wykręcić się? Najprościej byłoby poradzić
1937 15|              Najprościej byłoby poradzić się Krzepickiego, który na wszystko
1938 15|            trzynastym?... Nie podobam mu się więcej i zapowiedział, że
1939 15|        zapowiedział, że więcej nie zjawi się, jeżeli będę ja...~Postanowił
1940 15|         zamęczają kogo innego. Roześmiał się. Przyszedł mu na myśl Wareda.
1941 15|           odsunął je niechętnie i zabrał się do jedzenia, gdy zadzwonił
1942 15|             Terkowskiego. Dyzma zachwiał się na nogach.~- Ze... że...
1943 15|                 z nowym ukonstytuowaniem się władzy w Chinach dotychczasowy
1944 15|                piersi, jak bęben.~Zerwał się z miejsca i zaczął krzyczeć:~-
1945 15|              zdumiony Ignacy i zatrzymał się w progu.~- Czy pan prezes
1946 15|               oczy.~Splunął i przeżegnał się.~- Pijmy, Ignacy!~Było grubo
1947 15|             grubo po północy, gdy kładąc się do łóżka powiedział służącemu.~-
1948 16|                 skulony, stary, trzęsący się na całym ciele człowieczek.
1949 16|              Zbożowego, wesoło żegnający się z gronem przyjaciół odprowadzających
1950 16|                zadowolony.~Rozlokowawszy się w pustym przedziale, zaczął
1951 16|          Niewątpliwie trzeba teraz zrzec się prezesury banku. Bo i co
1952 16|       sekretarzowi nie należy. Pocieszał się jednak myślą, że Krzepicki
1953 16|             Krzepicki nie zechce narażać się na stratę tak korzystnego
1954 16|                 oknami wagonu rozciągała się rozległa równina pokryta
1955 16|                 śniegiem.~Przypomniał mu się Terkowski. Zacisnął szczęki.
1956 16|            sprawę z faktu, że uwolnienie się od Terkowskiego zawdzięczał
1957 16|                 wiedzieć nie chciał. Bał się ich. Bał się teraz bardziej
1958 16|                 chciał. Bał się ich. Bał się teraz bardziej niż wówczas,
1959 16|              swoje miejsce Waredę.~Śmiał się w duchu, przypominając sobie
1960 16|           szatana". Już pułkownik będzie się miał z pyszna.~Pociąg zanurzył
1961 16|                  pyszna.~Pociąg zanurzył się w korytarzu leśnym.~Zbliżał
1962 16|                korytarzu leśnym.~Zbliżał się już wieczór, mglisty wieczór
1963 16|             oknie i jej twarz rozjaśniła się uśmiechem.~Na powitanie
1964 16|                 do auta. Motor rozbudził się na warkot starteru, koła
1965 16|                starteru, koła pośliznęły się na śniegu i samochód ruszył.~-
1966 16|                  on... czy on... od razu się zgodził? W głosie jej drgał
1967 16|                niepokój. Dyzma roześmiał się.~- Musiał.~- Jak to musiał? -
1968 16|                  musiał? - przestraszyła się.~- Nineczko - odparł krótko -
1969 16|               Już ja ci ręczę. Zamyśliła się.~- Powiedziałeś, Niko, że
1970 16|            Powiedziałeś, Niko, że musiał się zgodzić. Czy... czy były
1971 16|                  nawet nie był. Zdziwiła się.~- Jak to nie był?~Zaczął
1972 16|             Dyzmę. A może teraz rozmyśli się?... Może, poczuwszy wolność,
1973 16|               wolność, nie zechce wiązać się z nim.~- Czemu milczysz,
1974 16|                  Ach, nic, nic - ocknęła się - myślałam o tej historii.
1975 16|                przeszło... Widocznie tak się stać musiało...~Przytuliła
1976 16|               stać musiało...~Przytuliła się do niego.~- Życie takie
1977 16|        powiedział z przekonaniem.~- Boję się życia. Życie jest groźne.~-
1978 16|                  Życie jest groźne.~- Ja się go tam nie boję.~- O, wiem,
1979 16|             pałacu koborowskiego jarzyły się światłem. Nina wyjaśniła,
1980 16|               taką iluminację, gdyż bała się ciemności.~W hallu zebrała
1981 16|               ciemności.~W hallu zebrała się cała służba.~Wprawdzie nie
1982 16|                pani na stację. Czuli, że się coś święci. Nina nazwała
1983 16|                zdziwienia.~Nina martwiła się, że znowu zostanie sama,
1984 16|                 sobą.~- Ba - uśmiechnęła się - gdyby to było możliwe.~-
1985 16|                  dlaczego nie? - zdziwił się.~- Nie wypada. Jak to? Nie
1986 16|               wielkie rzeczy. Przecie my się pobierzemy. Zresztą możesz
1987 16|               hotelu i będziemy widywali się codziennie.~Klasnęła w ręce.~-
1988 16|                  w Warszawie przeciągnął się dłużej. Nie lubię miasta.
1989 16|                  miasta. Najlepiej czuję się w Koborowie. Prawda, Niku,
1990 16|                  stale w Koborowie?~- Ma się wiedzieć. Dość mam już tej
1991 16|                na mandolinie. Roześmiała się.~- Chyba żartujesz?~- Jak
1992 16|                  Nie wiem, ale wydaje mi się, że to musi być strasznie
1993 16|                chciał ją objąć, wywinęła się ze śmiechem i zaczęła grać.~-
1994 16|                 Jak to słowa? - zdziwiła się - Aha! Ty myślałeś, że to
1995 16|                Aha, ładny kawałek. A jak się nazywa?~- C-moll.~- Ce mol?
1996 16|                jest najładniej, ale mnie się najbardziej podoba, no powiedz...~-
1997 16|                  dlaczego, ale wydaje mi się, że taki głos muszą mieć
1998 16|                 sobie gardła?~Roześmiała się.~- Naprawdę jesteś dziś
1999 16|                  Spąsowiała i przytuliła się doń mocniej.~- Nie, nie -
2000 16|                Jak tylko służba wyniesie się, moja Nineczka zejdzie na