Rozdzial

2501 25|                  z niechęcią:~- Urżnąłeś się, Wacek. Daj spokój.~Nina
2502 25|            księżyc!~Towarzystwo zgodziło się z ochotą.~Istotnie spacer
2503 25|           cichego plusku wioseł wysunęły się na wodę, zaczęto śpiewać.~-
2504 25|                na mandolinie? - zdziwiła się panna Czarska.~- Gram. A
2505 25|                     Ja rozumiem - bronił się starosta - przecie czytałem,
2506 25|                  rzeczą jest nie to, jak się robi, ile to, kto robi.
2507 25|              było dobrze.~- Może jeszcze się poprawi - wtrącił Dyzma.~-
2508 25|                głosu - z irytacją bronił się Dyzma.~- Ma, ma - krzyczał
2509 25|         Przepraszam państwa - ekskuzował się Dyzma - ale jemu tylko zimna
2510 25|                zakurzony. Szofer krzątał się przy podniesionej masce
2511 25|            zaszczyt tu przybyć - skłonił się doktor Litwinek.~- Jak to
2512 25|                jakie wywołał, uśmiechnął się nieznacznie.~- Pan prezydent
2513 25|                  Na jego twarzy malowała się troska.~- Pan prezydent
2514 25|                 ratować przed staczaniem się po równi pochyłej. Trudne
2515 25|                właśnie pan, który cieszy się nie tylko jego, lecz całego
2516 25|                 panie premierze.~Skłonił się nisko i umilkł. Efekt był
2517 25|            potężne wrażenie, nie zawiódł się.~Na wszystkich twarzach
2518 25|               jak papier, kurczowo wpiła się palcami w poręcz krzesła.~
2519 25|               minę. Jakby za chwilę miał się rozpłakać. Krzepicki stał
2520 25|         Ponimirskiego.~Nikt nie ośmielił się usiąść.~Pierwszy ruszył
2521 25|                  usiąść.~Pierwszy ruszył się wojewoda Szejmont. Podszedł
2522 25|               historycznej chwili należą się nam, obywatelom państwa
2523 25|               Warszawie, znowu trzymanie się na baczności przed każdym
2524 25|                  pana premiera - odezwał się Litwinek.~Nikodem ocknął
2525 25|                 Litwinek.~Nikodem ocknął się i powiódł okiem dookoła.
2526 25|          wpatrzone.~Chrząknął i podniósł się z fotela.~- Proszę zostawić
2527 25|                  idzie ze mną.~Skierował się do gabinetu, Krzepicki wszedł
2528 25|             zamknął drzwi.~- Zastanawiam się, co zrobić? - zaczął Dyzma.~-
2529 25|              Dyzma.~- Jak to, zastanawia się pan prezes? Przecie to jasne!
2530 25|            prezes jakiś pomysł, już o to się nie boję. Co jak co, a szczęśliwych
2531 25|                jest zadowolona, poprawia się z miejsca nastrój społeczeństwa,
2532 25|                      Hę, panie, zblamuję się i tyle.~- No i wielka rzecz,
2533 25|                 No i wielka rzecz, zwali się wtedy wszystko na złą koniunkturę
2534 25|          wyobrazi, że pan prezes jeszcze się waha!~- Uważasz, Nineczko,
2535 25|            Koborowie.~Nina rozpromieniła się.~- Kochany! Jakiś ty dla
2536 25|               szkodą dla ojczyzny starać się o zatrzymanie cię tutaj.
2537 25|                  tobą tutaj, niż nazywać się panią premierową. Jednakże
2538 25|            niepokojem...~- Hm - zamyślił się Dyzma.~- Panie prezesie -
2539 25|             Krzepicki, widząc skłanianie się pryncypała ku przychylnej
2540 25|            wysokie stanowisko. A nuż uda się panu prezesowi uzyskać pożyczkę?~
2541 25|                 po co mi to?...~Podniósł się z krzesła. Nina i Krzepicki
2542 25|              Otóż postanowiłem - odezwał się głosem, któremu nadał ton
2543 25|              milczenie i wszyscy zerwali się na równe nogi.~Dyzma, nie
2544 25|              doktora Litwinka. Rozejrzał się i powiedział cichym głosem:~-
2545 25|             znikł w gabinecie. Gdy drzwi się za nim zamknęły, rozległ
2546 25|                 za nim zamknęły, rozległ się głośny gwar wykrzykników.~-
2547 25|                 pokiwał głową.~- Obraził się, oczywiście obraził się,
2548 25|                  się, oczywiście obraził się, że wbrew jego wskazówkom
2549 25|               maszyny do pisania.~- Mnie się zdaje - zaczęła pani Przełęska -
2550 25|            siostrzenicy. Przecie pobrali się zaledwie przed kilku miesiącami.
2551 25|                  ukryć. My kobiety znamy się na tym.~- O tak! - potwierdziła
2552 25|                  i pan pułkownik mylicie się, i to grubo. O ile obserwowałem
2553 25|                jest zdolny do kierowania się względami na osobiste sprawy.~-
2554 25|          politycznej.~- Ależ kraj stacza się ku przepaści!~- Nam się
2555 25|                  się ku przepaści!~- Nam się tak zdaje - uśmiechnął się
2556 25|               się tak zdaje - uśmiechnął się wojewoda - nam się tak zdaje.
2557 25|            uśmiechnął się wojewoda - nam się tak zdaje. Ale w gruncie
2558 25|                 pewien, że prezes, który się na sprawach ekonomicznych
2559 25|          sentencjonalnie wojewoda - daje się oderwać od pługa tylko w
2560 25|           wojewoda. Nagle z kąta rozległ się długi, skrzeczący śmiech.~
2561 25|                 miny. Żorż przysłuchiwał się i wreszcie me wytrzymał.
2562 25|             wreszcie me wytrzymał. Śmiał się teraz zataczając się na
2563 25|               Śmiał się teraz zataczając się na krześle.~- Z czego się
2564 25|                się na krześle.~- Z czego się pan śmieje? - obrażonym
2565 25|            zapytał wojewoda. Żorż zerwał się, urwał z miejsca śmiech,
2566 25|                 monokl, lecz ręce mu tak się trzęsły, że nie mógł sobie
2567 25|            państwo, tylko z kogo?! Z was się śmieję, z was! Z całego
2568 25|              chorowitego dziecka zrobiła się czerwona z wściekłości. -
2569 25|                 Milczeć! Sapristi! Z was się śmieję! Z was! Elita! Cha,
2570 25|                 okrzesania! Przyjrzyjcie się jego mużyckiej gębie i jego
2571 25|               rozumnych kryteriów. Z was się śmieję, głuptasy! Z was!
2572 25|           Motłoch!...~Nareszcie udało mu się włożyć monokl. Obrzucił
2573 25|                  Pani Przełęska odezwała się:~- Niech pan wybaczy, panie
2574 25|              Czarska.~- Aha - uśmiechnął się doktor Litwinek - no, oczywiście,