Rozdzial

 1 1 |            Minęło dobre pół godziny, nim dotarł na ulicę Łucka. Po
 2 1 |             Znowu poczta w Łyskowie, nim nie przyszła redukcja. Przez
 3 1 |            głos:~- Pan pozwoli, że z nim wypiję?~Obok stał wysoki
 4 2 |       Kunickiego. Nie wiedział, co o nim sądzić. Czy nie był zbyt
 5 2 |             biedowania odezwał się w nim naturalnym odruchem: trzeba
 6 3 |           garnitury, które leżały na nim prawie dobrze. Poza tym
 7 3 |         wychodził, wybiegła tylko za nim na schody i gorąco wycałowała.
 8 3 |            pod ramię i drepcząc przy nim, zaglądał raz po raz w oczy.~
 9 3 |      Jaszuńskim...~- Mówiliśmy już z nim wiele na ten temat i kto
10 3 |           zaraz. Piętrzyła się przed nim niebosiężna góra interesów
11 3 |  połyskującym monoklem w oku. Tuż za nim biegł na krzywych nóżkach
12 3 |          młody człowiek stanął przed nim i przyglądał się impertynencko.~-
13 3 |               Ten hrabia sprawiał na nim jakieś niesamowite wrażenie,
14 3 |              wzdłuż dębowej alei. Za nim w niezgrabnych podskokach
15 6 |       wielkopańską minę rozpartego w nim pasażera.~Na jednym z takich
16 6 |           sprawie au courant, tedy z nim proszę naradzić się, gdyż
17 6 |             mu się, że wszyscy przed nim będą plackiem!~- A cóż porabia
18 6 |      rolników, a Terkowski kopie pod nim dołki wraz ze swoją kliką.
19 6 |             pułkownik Wareda. Wraz z nim wszedł krępy brunet w cywilnym
20 6 |        słowem, wspaniały. Kobiety za nim szalały, a przy wspólnym
21 7 |              ma do rzeczy?~- Piłem z nim dziś w nocy. Właściwie mówiąc
22 7 |              Fakt, że Ulanicki był z nim na "ty", od razu stworzył
23 7 |         ciekawy jegomość. Czy pana z nim coś łączy?~- Broń Boże.
24 7 |         Ulanicki chciał umówić się z nim na kolację, lecz minister
25 7 |       środowiska, którzy sobie coś w nim, w Dyzmie, uwidzieli, diabli
26 7 |           jeszcze hardziej zawarta w nim prośba. Jeżeli jednak ośmielam
27 7 |               Mańka wychyliła się za nim i długo patrzyła.~- Cholera -
28 7 |            Dyzmy, gdyż Ulanicki przy nim zaczął swobodnie opowiadać
29 7 |      Ulanicki. - Jaszuński powiada o nim, że zajdzie jeszcze wyżej,
30 8 |        połechtało to, że pani Nina w nim się durzy, lecz nie rozumiał,
31 8 |              bezwstydnie stała przed nim całkiem nago. Stała tak
32 8 |        brutalny. Ale wyczuwa się pod nim głębię przemyśleń. Właśnie
33 8 |           skulona. Pochyliła się nad nim i szepnęła:~- Po co, po
34 8 |            nie mówił.~- Ach, po co o nim wspominasz! Mówmy o sobie.~
35 8 |             leżak i wyciągniętego na nim nieruchomo młodego hrabiego.~
36 8 | onieśmielenie, jakiego nie budzili w nim ani ministrowie, ani generałowie,
37 8 |              list i pojedziesz pan z nim do Warszawy. Tymczasem do
38 8 |   zatrzymania Dyzmy i pożegnał się z nim bez nowych ekstrawagancji.~-
39 9 |              uczuć Niny nie budził w nim najmniejszych wątpliwości.
40 9 |           pan miał możność pomówić z nim przy sposobności i o podkładach
41 9 |          widzieć co dzień, że mogę z nim rozmawiać, patrzeć w jego
42 9 |            życiorys Dyzmy i wywiad z nim samym.~Komunikat doniósł
43 9 |            schodził ze schodów, a za nim szedł starszy jegomość z
44 9 |           brat łata, jak zrobi się z nim sztamę, będzie ruszał mózgiem
45 9 |           Oczywiście, stykając się z nim nieustannie, szybko zorientował
46 9 |           gdyż znowu była wzmianka o nim:~Ona tego nie rozumie. Nienawidzi
47 9 |            dalece go nie znam! Gdy o nim myślę, utwierdzam się w
48 9 |              Właściwie mówiąc, nic o nim nie wiem, poza tym, że pragnę
49 9 |         wątpliwości: zakochała się w nim na umór i miała nadzieję,
50 10|           Dyzma poczerwieniał. Przed nim z wyciągniętą łapą stał
51 10|            prezesa, otwierając przed nim drzwi oświadczył:~- Jaśnie
52 11|              potwierdził pokładane w nim nadzieje, czego dowodem
53 11|          baby spadły czy co!~Rosła w nim złość, że podstępem dał
54 11|             wie, co te "pątniczki" z nim zrobią, jeżeli odmówi?...
55 11|            gdzie się znajduje. Przed nim stała brunetka, trzymając
56 11|         obity czerwonym atłasem, nad nim paliły się trzy świece.~
57 11|         prześcieradło z naklejoną na nim trzypromienną złotą gwiazdą,
58 11|          płomyki woskowych świec nad nim i te leżące w bezruchu kontury
59 11|           dna.~Czuł, że dzieje się z nim coś niezwykłego. Opanowała
60 12|           pan prezes chowa się przed nim...~- Jak wyglądał? - zapytał
61 12|          głową.~Dyzma dużo słyszał o nim. Nigdy jednak nie przypuszczał,
62 12|          dywanie.~Wielaga stanął nad nim i usiłował przewrócić go
63 13|         minął bramę, wysunęli się za nim.~Obejrzał się.~- Panie -
64 14|              go, ale podobno można z nim gadać. Zresztą minister
65 14|         kwotami, że nie sprawiały na nim tak wstrząsającego wrażenia,
66 14|   Koniecpolską na czele witały się z nim w ten sposób, że uczuł się
67 14|            do Krzepickiego i długo z nim rozmawiał o całej sprawie.~
68 14|              Czerpaka i umówił się z nim na kolację.~Krzepicki tego
69 14|              Rozkaz.~- Zacznie pan z nim maglować całą sprawę punkt
70 14|     jedenastej i pożegnasz się pan z nim, a o pierwszej zadzwonisz
71 14|              stanowczo chce omówić z nim handlową stronę kwestii
72 14|             że i Krzepickiemu jest z nim dobrze.~Stopniowo, systematycznie
73 14|         śpieszyć. Nina chciała iść z nim do gabinetu męża, lecz Nikodem
74 14|            za kradzież platerów. Pod nim leżała paczka listów, dalej
75 14|              wrócić, gdyż roześlę za nim listy gończe. Co pan na
76 15|             Mściwa jucha. I sprawa z nim to nie z takim Boczkiem...~
77 15|            wypuścić i pogodzić się z nim jakoś... Żeby nie skarżył...~-
78 16|          niespełna dziesięć minut po nim ruszył drugi na Białystok -
79 16|              nie zechce wiązać się z nim.~- Czemu milczysz, kochana
80 16|        powiedziawszy, ja nic złego o nim nie słyszałem. Od założenia
81 17|             go wpuścił i rozmawiał z nim po cichu.~Państwowy Bank
82 17|            imię.~Odwrócił się. Przed nim stała Mańka.~- Nikodem -
83 17|         stała na miejscu, patrząc za nim. Gdy znikł na skrzyżowaniu
84 17|              nie powód, by łaziła za nim...~Jeszcze mnie kiedy skompromituje.
85 17|            oczywiście. Najczęściej z nim rozmawiała i tańczyła.~Był
86 17|              tegoż dnia umówił się z nim na kolację.~Po pierwszej
87 17|           Wesoły, nie wesoły, pies z nim tańcował! Ale widzisz, on
88 17|        Natomiast szereg informacji o nim zamieszczono w ten sposób,
89 17|             jest świat, jak bardzo w nim sama jest i bezbronna, jak
90 17|       mężczyzną, ale...~Wolała już o nim nie myśleć.~Podano do stołu.
91 17|         kubeł wody, drugi zanurzył w nim wyjęte z szafy prześcieradło.
92 19|              ministra skarbu, tuż po nim przybył poseł Lewandowski,
93 20|       przedzie stał dyrektor, tuż za nim dwaj jego zastępcy, dalej
94 21|              się peronu powiewało ku nim mnóstwo chusteczek i kapeluszy,
95 21|             za przegub ręki i cisnął nim o łóżko.~Ponimirski syknął
96 21|               a pan zademonstruje na nim taki cios. Dobrze?~Już sięgnął
97 25|        gabinetu, Krzepicki wszedł za nim i zamknął drzwi.~- Zastanawiam
98 25|          gabinecie. Gdy drzwi się za nim zamknęły, rozległ się głośny