Rozdzial

 1 1 |       czoło kapelusz i ruszył do drzwi. Minął go pikolo z tacą
 2 1 |          kobiety:~- Niech no pan drzwi zamyka, bo cug i jeszcze
 3 1 |   garścią jej usta i wyrzucił za drzwi. Dokuczała mu systematycznie,
 4 1 |  pomyślał. - Najwyżej wyrzucą za drzwi. Zresztą, na pewno tyle
 5 1 |       sobie później wyrzucają za drzwi. Korona przecie z głowy
 6 1 | ugrzeczniony pan podprowadził do drzwi sali, a nawet je uniżonym
 7 1 |       chwila mogą go wyrzucić za drzwi. Jadł łapczywie, aby zdążyć
 8 1 |      pana kosztuje?~Wtem otwarto drzwi do sąsiedniej sali. Zrobił
 9 1 |       dole kołowrotek oszklonych drzwi za każdym obrotem wyrzucał
10 2 |  pluszowej kamizelce otworzył im drzwi, wprowadził do małego brudnego
11 3 |          krawat, gdy zapukano do drzwi i zjawił się Kunicki, wyświeżony
12 3 |        odpowiedzi, otworzyły się drzwi i weszły oczekiwane panie.~-
13 3 |          sobie, że może otworzyć drzwi na taras i wyjść do parku.~
14 4 |         pobliżu nie ma, otworzył drzwi na taras i wybrał aleję,
15 4 |        Po kwadransie zapukano do drzwi, a gdy powiedział: "Proszę",
16 5 |         pobliżu nie ma, otworzył drzwi na taras i wybrał aleję,
17 5 |        Po kwadransie zapukano do drzwi, a gdy powiedział: "Proszę",
18 6 |      osobę niefortunnego gościa.~Drzwi otworzyły się z rozmachem,
19 6 |       imponowało.~Lokaj otworzył drzwi do salonu, a po dłuższej
20 7 |       poszedł pieszo.~Na dzwonek drzwi otworzył woźny i obrzuciwszy
21 7 |     wyglądało inaczej. Wszystkie drzwi pootwierane, wszędzie moc
22 8 |       się zerwała i wskazując na drzwi, krzyknęła:~- Wynoś się!~-
23 8 |         wyrzuciła jaśnie pana za drzwi. Dokończył już szeptem,
24 8 |       zaś klamka poruszyła się i drzwi zaczęły się uchylać.~Na
25 8 |           Cicho zamknęła za sobą drzwi i zbliżyła się do łóżka.
26 8 | Krzepicki? Nie wyrzucili pana za drzwi?~Dyzma chciał usiąść koło
27 9 |         coraz donioślejszy, a że drzwi w amfiladzie były pootwierane,
28 9 |        kwadransie dzwonił już do drzwi pani Przełęskiej. Właśnie
29 9 |         poszedł w stronę pałacu.~Drzwi frontowe były zamknięte
30 9 |     schodów.~W samą porę, bowiem drzwi frontowe właśnie się otwierały
31 9 |          że klamka się ugięła, a drzwi nie otworzyły się (więc
32 9 |        pod ścianą zbliżył się do drzwi. Ostrożnie wychylił głowę
33 9 |    spodnie od pidżamy i otworzył drzwi. Cicho wsunęła się do pokoju
34 10|        przed Nikodemem wszystkie drzwi pluto- i arystokracji. Książę
35 10|     Dyzmę. Zerwał się i otworzył drzwi.~- Cóż to za wrzask, do
36 10|            proszę wejść.~Zamknął drzwi, lecz licząc się z tym,
37 10|    prezesa, otwierając przed nim drzwi oświadczył:~- Jaśnie pan
38 11|     wybiciem siódmej zapukano do drzwi, był już gotów z postanowieniem.~
39 11|      uczonej i surowej.~Zamknęła drzwi za sobą i Nikodem odniósł
40 11|     Mistrzu.~Następnie otworzyła drzwi i całkiem już zwykłym głosem
41 11|        że nie słyszał pukania do drzwi, nie słyszał kroków panny
42 11|         i trzykrotnie zapukała w drzwi, te uchyliły się z lekka.
43 11|        jakiegoś ciemnego pokoju, drzwi za nimi zamknęły się, jakby
44 11|    Wszystko w porządku. Wszędzie drzwi pozamykane, służbie zakazałam
45 11|       pani Lali, która poszła do drzwi i przekręciła kontakt.~Ampla
46 12|          jedenastej.~Zapukano do drzwi i w progu ukazał się Krzepicki.
47 12|     wpadł, nie zamykając za sobą drzwi pułkownik Wareda.~- Serwus,
48 12|        krokiem, aż pchnął wąskie drzwi.~Od razu ogarnął go zapach
49 12|  Gospodarz zapalił lampę gazową. Drzwi raz po raz otwierały się,
50 12|      Ambroziak odprowadził go do drzwi i po zapewnieniu, że Franek
51 13|       Krzepicki. Zamknął za sobą drzwi l z tajemniczym uśmiechem
52 13|         powiedział minister, gdy drzwi za Dyzmą się zamknęły -
53 13|          Przez szparę sąsiednich drzwi wpadła smuga światła i na
54 14|        dyspozycje. Otworzyły się drzwi, wybiegła służba.~- Pani
55 14|          ciemny salon i otworzył drzwi.~Przy stole siedziała Nina,
56 14| podniosła głowy.~Nikodem zamknął drzwi za sobą i chrząknął.~Teraz
57 14|       jej rękę. Służący otworzył drzwi i Nikodem pod ulewnym deszczem
58 14|        chwili gdy Dyzma otwierał drzwi swego mieszkania, nie było
59 14|         Krzepickiego. Zamknąwszy drzwi sąsiednich pokojów, by lokaj
60 14|       podłogę i poszedł otworzyć drzwi.~- Łajdak! Łajdak! - Kunicki
61 14|        Lecz iść nie potrzebował: drzwi otworzyły się i do pokoju
62 15|     położył słuchawkę i otworzył drzwi.~- Proszę - odezwał się
63 15|        spojrzał w czarną czeluść drzwi do gabinetu: z ciemności
64 16|       pójdę na górę.~- I zastanę drzwi zamknięte na klucz - śmiała
65 16|          policzek o jego usta.~- Drzwi? Co mi tam drzwi! Wyłamię
66 16|         usta.~- Drzwi? Co mi tam drzwi! Wyłamię w trymiga.~- Och,
67 16|          wygłosi, gdy skrzypnęły drzwi.~Przyszła Nina.~Nikodemowi
68 16| Przeszedł przez biuro i otworzył drzwi gabinetu dyrektora. Gabinet
69 16|         Za ostatnim zamknęły się drzwi. Na nie malowanych deskach
70 17|          korytarza otworzyły się drzwi - ktoś wychodził.~Nikodem
71 17|        zawrócił i, nie zamykając drzwi, wpadł do pokoju.~Dziewczyna
72 17|      Chcesz zbiegowisko zrobić?! Drzwi nie możesz zamknąć?!~Obejrzał
73 17|   później szybkie kroki.~Zamknął drzwi, przekręcił klucz i schował
74 17|          odpowiedziała. Otworzył drzwi i wyszedł. Na ulicy z rzadka
75 17|      Odetchnęła z ulga. Kołowrót drzwi kręcił się nieustannie.
76 17|     dyżurnego przodownika. Tamte drzwi. W dużym pokoju, przedzielonym
77 18|   Siedzieli w salonie, z którego drzwi do przedpokoju były otwarte.
78 18|       ich uszu trzask zamykanych drzwi.~- Jakże źli są ludzie -
79 19|      jeżeli tylko... Zapukano do drzwi.~Przyszła pani Przełęska.
80 19|     jadalnię, buduar i otworzyła drzwi do salonu.~Mimo woli krzyknęła.~
81 19|      przyglądając się Ninie, gdy drzwi się otworzyły i wszedł Nikodem.
82 19|       odwróciła się doń plecami.~Drzwi za nią trzasnęły głośno.~-
83 20|          prowadzono rozmowy, gdy drzwi otworzyły się szeroko i
84 21|      karty wstępu. Przez otwarte drzwi widniało wnętrze kościoła,
85 21|        swego pana.~Lokaj zamknął drzwi za Dyzmą i teraz dopiero
86 21|      Antoni!~Gdy służący uchylił drzwi, Ponimirski rzucił się nań
87 25|          wszedł za nim i zamknął drzwi.~- Zastanawiam się, co zrobić? -
88 25|    gabinetów upadło? Zapukano do drzwi. Była to Nina.~- Nie przeszkodzę
89 25|        podniósł głowę i otworzył drzwi. W hallu natychmiast zapanowało
90 25|     Dyzma, nie zamykając za sobą drzwi, zrobił trzy kroki w kierunku
91 25|         i znikł w gabinecie. Gdy drzwi się za nim zamknęły, rozległ
92 25|        wśród chwilowej ciszy zza drzwi gabinetu doleciał podniesiony