Rozdzial

 1 1 |           ręki, trzasnął o podłogę.~Dyzmę ogarnęła wściekłość. Przed
 2 1 |         śmiać, a minister, wziąwszy Dyzmę pod ramię, rzekł wesoło:~-
 3 1 |              wskazując ruchem głowy Dyzmę. Kelner skłonił się i zbliżywszy
 4 1 |              mijając z dwoma panami Dyzmę i Kunickiego, uśmiechnął
 5 1 |             Kunicki niemal popchnął Dyzmę i zgiął się przed ministrem
 6 1 |         Jednocześnie niemal ciągnął Dyzmę. Wyszli do westybulu i po
 7 2 |           propozycja tak zaskoczyła Dyzmę, że aż usta otworzył. Kunicki
 8 2 |          obojętnie. Nagle opanowała Dyzmę niepohamowana chęć zaimponowania
 9 3 |     obiecywała sobie, że odprowadzi Dyzmę na dworzec, teraz tak onieśmielona
10 3 |        Pokój, do którego wprowadził Dyzmę, a zasługujący raczej na
11 3 |         najmniejszym mebelku.~Wziął Dyzmę pod ramię i drepcząc przy
12 3 |        rzekł Kunicki podprowadzając Dyzmę - że wam przedstawię: pan
13 3 |           sobie coś zadzierzystego. Dyzmę uderzył poza tym kształt
14 3 |       szatynka - po co nudzisz pana Dyzmę opowiadaniem o rzeczach,
15 3 |               Papo, nie mów za pana Dyzmę - przerwała córka. - Wątpię,
16 3 |             zdjął czapkę i obrzucił Dyzmę uważnym spojrzeniem. Ten
17 3 |           skupioną uwagę.~W istocie Dyzmę ogarnęło przerażenie. Wszystko
18 3 |        nietoperza. Piesek dostrzegł Dyzmę i zaczął ujadać. Wówczas
19 4 |           ósmej, gdy Kunicki zastał Dyzmę przy biurku wśród porozkładanych
20 4 |              Wiadomość ta ucieszyła Dyzmę. Jeszcze jedna doba świętego
21 5 |           ósmej, gdy Kunicki zastał Dyzmę przy biurku wśród porozkładanych
22 5 |              Wiadomość ta ucieszyła Dyzmę. Jeszcze jedna doba świętego
23 6 |           Spraw Wojskowych odesłano Dyzmę do biura informacyjnego
24 6 |            ją młodszą. Odprowadziła Dyzmę do przedpokoju i pożegnała
25 6 |          Zyziem", zaczęli wypytywać Dyzmę o sprawy koborowskie. Pani
26 6 |           to miało interesować pana Dyzmę.~- Przepraszam - burknął
27 7 |           dymisję.~- Znasz Nikodema Dyzmę? - zapytał Ulanicki po pauzie.~-
28 7 |        otworzył woźny i obrzuciwszy Dyzmę niechętnym wzrokiem powiedział:~-
29 7 |           to właśnie jego, Nikodema Dyzmę.~Gdy otrzymał wezwanie do
30 7 |            Obaj dygnitarze przyjęli Dyzmę z wylaniem.~Fakt, że Ulanicki
31 7 |           raz trzeci widziane przez Dyzmę, po raz trzeci wyglądało
32 7 |       pułkownik Wareda. To uwolniło Dyzmę od anegdotki.~- Serwus,
33 7 |         bardziej uniżony.~Zapewniał Dyzmę, że jest starym rutynowanym
34 7 |      skończyli i Olszewski zaprosił Dyzmę na kolację. Ten jednak,
35 8 |        kobiecego towarzystwa.~Wziął Dyzmę pod ramię i przeszli do
36 8 |        wrócił Kunicki i zaanektował Dyzmę aż do późnej nocy.~Dopiero
37 8 |             tego projektu i prosząc Dyzmę, by nie wspominał o tym
38 8 |         wykryty. Ponuro spojrzał na Dyzmę i podał mu rękę.~- Poznaję,
39 8 |       wszystkie strony, odprowadził Dyzmę w pobliską alejkę i opierając
40 9 |         mają do czynienia.~Otaczała Dyzmę atmosfera głębokiego szacunku
41 9 |             było? - zapytał Kunicki Dyzmę.~- Co było? A to było -
42 9 |            każdy musiał uważać pana Dyzmę, pana prezesa banku Dyzmę,
43 9 |           Dyzmę, pana prezesa banku Dyzmę, za człowieka niepospolicie
44 9 |          panna Hulczyńska.~Przyjęto Dyzmę głośnymi gratulacjami. Pani
45 9 | gratyfikacji.~Krzepicki odprowadził Dyzmę do hotelu. Po drodze rozmawiali
46 9 |  najdrobniejsze kwestie, zapytywali Dyzmę, czy istotnie tak postanowił,
47 9 |          się tym cieszyła i błagała Dyzmę, by na to się zgodził. Nikodem
48 9 |          pewną propozycję. Usadowił Dyzmę w fotelu i zapytał:~- A
49 9 |          zerwał się i znowu chwycił Dyzmę w objęcia. Zaczął obszernie
50 9 |           górę, jej mąż odprowadził Dyzmę do jego pokoju, życząc przyjemnej
51 10|             awanturę.~Zirytowało to Dyzmę. Zerwał się i otworzył drzwi.~-
52 10|            książę Tomasz spostrzegł Dyzmę i przeprosiwszy towarzyszy
53 10|          prawo i przedstawił tamtym Dyzmę, pułkownik znał obu od dawna.~
54 10|         przerwał swój wywód i wziął Dyzmę pod rękę.~- Pozwoli prezes,
55 10|             wam przedstawię prezesa Dyzmę.~Panowie wstali i wymawiając
56 10|     dotychczas milcząco obserwująca Dyzmę przez lorgnon, skinęła głową.~-
57 10|          gdyż ta zapytała z miejsca Dyzmę, czy nie wie, jak się ma "
58 11|          natomiast pani domu wzięła Dyzmę pod rękę i zaprosiwszy przysadkowatą
59 11|            łacinie, po czym wpiła w Dyzmę wzrok żądający odpowiedzi.~
60 11|            i wykwintny. Zastanowiło Dyzmę tylko to, że me dano do
61 11|           Koniecpolska zaprowadziła Dyzmę do przeznaczonego dlań pokoju
62 12|            Kunickiego, który prosił Dyzmę o spieszne zajęcie się sprawą
63 12|         czytaniu tej depeszy zastał Dyzmę Krzepicki. Zaczął od żarcików
64 12|       rozrzewnił się. Wstał i wziął Dyzmę w objęcia.~- No widzisz
65 12|               A to klasa! - klepnął Dyzmę po kolanie. - Będzie cała
66 12|      Jednakże harmonista spostrzegł Dyzmę i gdy tylko skończyli tango,
67 12|            użyte przed chwilą przez Dyzmę powtarzało się wciąż.~Nikodem
68 13|             i sam minister przyjęli Dyzmę owacyjnie.~- Prezesiunio
69 13|            że wobec tego musi uznać Dyzmę za niebywałego interesancika.~
70 13|          uprawniająca pana Nikodema Dyzmę do wszelkich czynności finansowych
71 14|             od początku zaatakowała Dyzmę całym pęczkiem pytań, dotyczących
72 14|    okularach bezceremonialnie wziął Dyzmę za guzik i z niezwykłą swadą
73 14|         przebiegu. Krzepicki prosił Dyzmę, by ten postarał się wzbudzić
74 14|          raz podejrzliwie zerkał na Dyzmę, dając mu ostatnie informacje
75 14|        obecność służącego pożegnała Dyzmę oficjalnie:~- Do widzenia
76 14|           za mnie, Kunicki obrzucił Dyzmę złym wzrokiem.~- Ach, tak...
77 15|           panna Stella. To wprawiło Dyzmę w jeszcze gorszy humor.~
78 15|            już do reszty zirytowało Dyzmę.~- Niech mi panie dadzą
79 16|           Milczała.~Zaniepokoiło to Dyzmę. A może teraz rozmyśli się?...
80 16|             pełni. Robotnicy witali Dyzmę charakterystycznym skinięciem
81 17|           że urodził się w Rosji, a Dyzmę nazywał kolegą, od czasu
82 18|          stanęło.~Krzepicki odwiózł Dyzmę do gmachu Rady Ministrów
83 18|     wszystkie oczy zwrócone były na Dyzmę, uporczywie milczącego.
84 18|         momencie z irytacją zapytał Dyzmę:~- Dlaczegóż to pan prezes
85 19|       zdezorientowany, długo prosił Dyzmę, by nie zaostrzał sytuacji
86 19|        odezwał się telefon: prezesa Dyzmę wzywano do Zamku na godzinę
87 19|         kieratu! Wychodzisz za tego Dyzmę?~- Kocham go.~- Psiakrew! -
88 21|             ciekawych.~I tu prezesa Dyzmę powitały okrzyki:~- Niech
89 21|         Łżesz bezczelnie, bałwanie!~Dyzmę ogarnęła wściekłość. Jemu,
90 21|        obfitości, że aż zdziwiło to Dyzmę.~- No - zapytał - co wolisz?~-
91 25|    Wszystkie oczy skierowały się na Dyzmę. Ten zmarszczył czoło i