Rozdzial

 1 4 |            ważniejsza. Otóż ciotka Przełęska ma szalone stosunki i Kunika
 2 5 |            ważniejsza. Otóż ciotka Przełęska ma szalone stosunki i Kunika
 3 6 |          mi zrobią?!~Pani Józefina Przełęska dnia tego wstała z łóżka
 4 6 |          ryknął z całej siły. Pani Przełęska umilkła, jakby rażona piorunem,
 5 6 |             a mój przyjaciel.~Pani Przełęska chwyciła oburącz głowę.~_
 6 6 |        przemęczona nerwowo. Jestem Przełęska...~Wyciągnęła ku niemu długą,
 7 6 |        szkła oprawne w złoto. Pani Przełęska zaczęła czytać list, w trakcie
 8 6 |            myśl - podchwyciła pani Przełęska z akcentem uznania - ale
 9 6 |    dłuższej chwili weszła tam pani Przełęska, która wyglądała dziś na
10 6 |          Dyzma - przedstawiła pani Przełęska. Krzepicki przywitał się
11 6 |        wybaczy - odezwała się pani Przełęska - ale właśnie dopiero od
12 6 |         stołu. Podczas obiadu pani Przełęska i Krzepicki, którego raz
13 6 |           sprawy koborowskie. Pani Przełęska interesowała się głównie
14 6 |  spostrzeżenie - potwierdziła pani Przełęska. - Właśnie jego choroba
15 6 |        tylko obawę - ciągnęła pani Przełęska - czy Nina zgodzi się na
16 6 |          szczęście - zawołała pani Przełęska - za pan, właśnie pan, kolega
17 6 |        Oczywiście! - zawołała pani Przełęska.~- I mnie się tak wydaje -
18 6 |        skarby! - protestowała pani Przełęska. - Za żadne skarby! Już
19 6 |           uparcie broniła się pani Przełęska.~- Nie pali się - powiedział
20 6 |              dorzuciła z ulgą pani Przełęska.~Krzepicki zerwał się z
21 6 |             nieśmiało bąknęła pani Przełęska.~- Ach - machnął ręką Krzepicki
22 6 |           złotych lub tysiąc!~Pani Przełęska poczerwieniała.~- Może zostawi
23 6 |           Zyziu - zaoponowała pani Przełęska.- pan Dyzma jest przyjacielem
24 6 |          obiecał mi zapłacić?~Pani Przełęska, sądząc, że Dyzma się obraził,
25 6 |           rzecz się nie klei, pani Przełęska wystąpiła z projektem odłożenia
26 6 |   kilkadziesiąt osób - mówiła pani Przełęska - a wśród nich spotka pan
27 6 |          począł żegnać się z panią Przełęska, wstał także Krzepicki,
28 6 |        auto stoi przed bramą.~Pani Przełęska usiłowała Krzepickiego zatrzymać,
29 6 |          Czy to pańska krewna pani Przełęska? - zapytał go Dyzma, gdy
30 7 |           weszła uśmiechnięta pani Przełęska. Za nią z miną uprzejmą
31 7 |   staruszek z ogromną łysiną.~Pani Przełęska witając i prezentując gości
32 7 |            Krzepickiego, a że pani Przełęska wyszła witać nowych gości,
33 7 |          zbliżyła się do nich pani Przełęska z zapytaniem, czy nie zagraliby
34 7 |           Dyzma - powiedziała pani Przełęska - to bardzo przyzwoity człowiek.
35 7 |           grająca z Ulanickim pani Przełęska.~Dyzma nudził się. W głębi
36 7 |            Taka wielka pani jak ta Przełęska na obiad go zaprasza...~
37 8 |               No, jakże tam ciotka Przełęska i ten jej Krzepicki? Nie
38 8 |          Zaczął opowiadać, że pani Przełęska przyjęła go dobrze, że zarówno
39 9 |        głośnymi gratulacjami. Pani Przełęska nazwała go zbawcą ziemiaństwa.
40 9 |        zrobiła smutną minę, a pani Przełęska wyraziła nadzieję, że nie
41 9 |            pulchnymi rączkami pani Przełęska.~- Bo widzi pan - ciągnął
42 9 |             No, daj pan rękę!~Pani Przełęska wybuchnęła entuzjazmem.
43 9 |           Mój Boże - wtrąciła pani Przełęska - mnie się zdaje, że jakieś
44 9 |     dziękował panu prezesowi.~Pani Przełęska oświadczyła, że to nie może
45 10|          Bon-ton.~Stosunki z panią Przełęską i magiczne słowo "Oksford"
46 10|          ministrowie, czy tam pani Przełęska, a co innego prawdziwa wielka
47 10|           Lesner, przed którą pani Przełęska widocznie nie miała wielu
48 10|      Baronowa utrzymywała, że pani Przełęska na pewno przekroczyła pięćdziesiątkę,
49 10|        stosowne sprostować:~- Pani Przełęska ma trzydzieści dwa lata.~
50 10|             Mówiła mi to sama pani Przełęska.~Powiedział to w najlepszej
51 16|           ręce.~- Mam, mam! Ciocia Przełęska! Zamieszkam u cioci Przełęskiej!~-
52 17|         balem, wydanym przez panią Przełęską, by wszystkim wobec zaprezentować
53 17|            pytania uśmiechem, pani Przełęska nie należała do kobiet,
54 17|          tygodniu u Nikodema.~Pani Przełęska, nie wiedząc o tym, głośno
55 17|           nie mogła wytrzymać pani Przełęska.~- Kto? Ano ten Oskar Hell.~-
56 17|   sentencjonalnie powiedziała pani Przełęska.~- Ohyda - wyrzuciła z siebie
57 18|    prezesie - denerwowała się pani Przełęska - niech pan sobie wyobrazi,
58 18|           gestykulując mówiła pani Przełęska - myślałam, że dostanę ataku
59 18|          jasna - zawyrokowała pani Przełęska.~Nina milczała.~Siedzieli
60 18|          rozległ się dzwonek, pani Przełęska pośpieszyła je lekko przymknąć
61 18|           Oskar Hell.~Wówczas pani Przełęska powiedziała tak głośno,
62 19|            do drzwi.~Przyszła pani Przełęska. Nastąpiła cała seria zachwytów
63 19|           Algieru czy Egiptu.~Pani Przełęska akceptowała drugą część
64 19|        Sądzę - nie ustępowała pani Przełęska - że pan prezes absolutnie
65 19|          brawo - cieszyła się pani Przełęska - oto mądre słowo. Widzisz,
66 19|       prezes - słodko spytała pani Przełęska - uważa, że to niepatriotycznie
67 19| roztrącając meble.~Nadeszła i pani Przełęska, lecz szybko wycofała się,
68 21|            mówiła jej do ucha pani Przełęska - że i Polacy umieją ocenić
69 23|             Pierwsza przybyła pani Przełęska z niezliczonym taborem kufrów,
70 23|         Krzepickiego i przez panią Przełęska o jego chorobie umysłowej,
71 24|             Pierwsza przybyła pani Przełęska z niezliczonym taborem kufrów,
72 24|         Krzepickiego i przez panią Przełęska o jego chorobie umysłowej,
73 25|           wzruszyła ramionami pani Przełęska - czy panu prezesowi takie
74 25|   potwierdziła z przekonaniem pani Przełęska.~- Halo, Nikodem! - krzyknął
75 25|         histerycznie zawołała pani Przełęska. Dyzma zmarszczył brwi.~-
76 25|           się zdaje - zaczęła pani Przełęska - że na postanowienie pana
77 25|               Kto to ten pan? Pani Przełęska odezwała się:~- Niech pan