Rozdzial

 1 1 |     opryskliwym głosem. - Pilnuj pan siebie. I tak już za trzy tygodnie
 2 1 |        drugim. Uczuł się pewniejszym siebie. Gdy sięgnął po trzeci,
 3 1 |              co, do licha - rzekł do siebie - co ma wspólnego charakter
 4 2 |         setkę. Ale cóż, pisarz był u siebie w kancelarii, osoba urzędowa...~
 5 2 |          banknotów, uśmiechał się do siebie. Nagle zdał sobie sprawę
 6 2 |        oparta o mur i patrzyła przed siebie. Nie wiedział sam dlaczego,
 7 3 |             lecz Dyzma był kontent z siebie.~Do szóstej załatwił już
 8 3 |           roku?...~Uśmiechnął się do siebie. Później można by na procenty
 9 3 |         profilem i po prostu zmuszał siebie, by raz po raz nie przyglądać
10 3 |          dostaw! Śmiał się kontent z siebie. Blondynka wstała i skinęła
11 3 |            Taki cwany piernik, a sam siebie nabrał... Jakby tu sobie
12 3 |            Nikodem, wciąż idąc przed siebie, nie mógł dojrzeć jego końca.
13 3 |           gładkie jak krople wody do siebie podobne ścieżki i dróżki.~-
14 4 |         śmiesznie wyglądali tak obok siebie: on, mały, irytująco ruchliwy
15 4 |              zdecydował się pójść do siebie.~- Muszę już iść. Moje uszanowanie
16 4 |             nie da się wyciągnąć dla siebie jakichś korzyści?...~Dyzma
17 4 |            był zupełnie zadowolony z siebie. Scena wypadła doskonale.
18 5 |         śmiesznie wyglądali tak obok siebie: on, mały, irytująco ruchliwy
19 5 |              zdecydował się pójść do siebie.~- Muszę już iść. Moje uszanowanie
20 5 |             nie da się wyciągnąć dla siebie jakichś korzyści?...~Dyzma
21 5 |            był zupełnie zadowolony z siebie. Scena wypadła doskonale.
22 6 |           uczuł się nagle pewniejszy siebie, gdyż ton i wygląd tej damy
23 6 |    Rozczochrana dama wyprężyła przed siebie ręce, jakby broniła się
24 6 |       wygniecioną szmatę. Zły był na siebie, chociaż zdawał sobie sprawę,
25 7 |             raczej podziw dla samego siebie.~Czuł, że grunt wzmacnia
26 7 |        trochę racji...~Był kontent z siebie. W hotelu czekała go niespodzianka.~
27 8 |             przed Niną i wyrzuciła z siebie:~- Gardzę, rozumiesz, gardzę
28 8 | przypodobania się mężczyźnie robią z siebie - szukała mocnego epitetu -
29 8 |            mocnego epitetu - robią z siebie kokotki! - wypaliła.~Nina
30 8 |            się nienawiść. Wyrzucił z siebie ordynarne przekleństwo i
31 8 |    zachłannym rzutem zagarnął ją pod siebie.~Twarz Kasi owiał gorący
32 8 |             się, musieli trzymać się siebie, by nie stracić równowagi.~-
33 8 |               niż gnoić je również u siebie i bankrutować. Mnie to wyjście
34 9 |           Koborowie i czuł się jak u siebie w domu; Wprawdzie zły był
35 9 |          hallu depeszę adresowaną do siebie. Otwierając ją był przekonany,
36 9 |             go w przekonaniu, że sam siebie dotychczas nie doceniał,
37 9 |           trzymać - mruczał Dyzma do siebie - inaczej na łeb włażą.~
38 9 |          mnie wklapała! - mruknął do siebie Dyzma i pomyślał, że chociaż
39 9 |      ponownie wycałowany.~Zły był na siebie, że zabrakło mu stanowczości,
40 10|            To dodało Dyzmie pewności siebie. W istocie miał dużą tremę.
41 11|       jeszcze bardziej. Klął w duchu siebie, że się dał namówić na wyjazd.~-
42 11|              Obie panie spojrzały na siebie, z rozpaczą.~Nagle brunetka
43 11|              patetycznym wyrzuciła z siebie jakieś pytanie po łacinie,
44 11|           banku...~Uśmiechnął się do siebie.~No, bracie, nie narzekaj,
45 11|             polecając jemu czekać na siebie. Zza kotary dobiegł Nikodema
46 11|             jednym ruchem zrzuciła z siebie szlafrok. Zaczęła tańczyć.~-
47 12|            Dyzma leniwie wciągnął na siebie pidżamę i przeszedł do łazienki.
48 12|    zachowywał się z wielką pewnością siebie. Z daleka wiało od niego
49 12|         sensację wieczoru.~Naprzeciw siebie stanęli dwaj najsilniejsi
50 12|         wieczoru.~Nikodem był zły na siebie.~- Miałem rację - mówił
51 13|          roześmiał się szczerze. Sam siebie uważał właśnie za takiego
52 13|              ze mnie - powiedział do siebie, odwrócił się do ściany
53 14|             za dwa dni wezwie pan do siebie pana Kunickiego.~- Rozkaz.~-
54 15|              zresztą niechęć jego do siebie. Na szczęście Dyzma zbyt
55 15|              go trafił! - mruknął do siebie, podczas gdy fortepian rozbrzmiał
56 15|     zapanował nad wrażeniem i zmusił siebie, by spojrzeć Terkowskiemu
57 15|            nieoczekiwanie dla samego siebie powiedział:~- Terkowski.~
58 15|            Trzypromiennej urządzić u siebie.~Wieczorem dla "zalania
59 15|              że dokumenty zatrzyma u siebie, nie w aktach Urzędu Śledczego.~-
60 16|            myślicie, gdyby w banku u siebie patrzył przez palce na złodziejstwa,
61 17|             mnie.~- O nie, ja idę do siebie.~- Koniecznie musisz!~-
62 17|      eleganckiej pani. Śmieli się do siebie.~Dziewczyna ukryła się za
63 17|             No, dość - odsunął ją od siebie.~- Wróć! Wróć do mnie -
64 17|           granicą, a nawet pisują do siebie listy! Biedna Kasia, taka
65 17|     Przełęska.~- Ohyda - wyrzuciła z siebie Nina - ludzie są ohydni.
66 17|              popchnął ją lekko przed siebie wprost na swego kolegę.
67 18|             ile jeszcze zaśpiewa dla siebie ten adwokat - pomyślał.~
68 19|            jakiż on wielki! Czuła do siebie żal, że jakoś nie umiała
69 19|            go mieć przecie tylko dla siebie. Lecz teraz, gdy uświadomiła
70 19|       stanowczo przyciągnęła Ninę do siebie.~- Nie, tak oficjalnie witać
71 19|             jest bogaty i zupełnie z siebie zadowolony - zdziwiła się
72 20|      odmiennych poglądów, musiała na siebie zwracać uwagę.~Gdy jeden
73 20|               Nie, panie, ja jadę do siebie na wieś i biorę się do gospodarki.
74 21|              uczuł, że traci pewność siebie. Ponimirski był jedynym
75 22|        dworach i zacząć przyjmować u siebie, tym bardziej że na lato