Rozdzial

1001 9 |            przeczytał ją w mgnieniu oka i z nieukrywanym podziwem
1002 9 |                 się dla dobra ogółu, no i jeżeli się trafnie potrzeby
1003 9 |              ekonomicznym bierze udział i minister komunikacji. Będzie
1004 9 |          pomówić z nim przy sposobności i o podkładach kolejowych.
1005 9 |                 ręce w kieszenie spodni i skrzywił się.~- Wolałbym
1006 9 |              Nikodema do swego gabinetu i zaczął go piłować sążnistym
1007 9 |               procesu, stary zerwał się i wyciągnął z kieszeni klucze.~-
1008 9 |                 ciężką aksamitną kotarę i Dyzma ujrzał kasę ogniotrwałą
1009 9 |          otworzył, wyjął zieloną teczkę i zaczął wyciągać z niej pliki
1010 9 |         odczytywał, inne podawał Dyzmie i ten udawał, że je czyta.~
1011 9 |             Nina czekała nań na tarasie i poszli przejść się. Była
1012 9 |                przejść się. Była smutna i rozmarzona. Niespodziewany
1013 9 |               drzew, przytuliła się doń i szepnęła:~- Ale, kochanie,
1014 9 |                 hotelu pijanego w sztok i na rękach wniesiono do jego
1015 9 |             sprawozdań, jakichś cyfr... I jedna chwila, gdy wszyscy
1016 9 |               co wydrukowali.~Zadzwonił i kazał służącemu kupić wszystkie
1017 9 |               chwycił pierwszą z brzegu i poczerwieniał.~Na pierwszej
1018 9 |                 z jedną ręką w kieszeni i z zamyśloną miną. Wyglądał
1019 9 |             Państwowego Banku Zbożowego i nominację na jego prezesa.~
1020 9 |         komunikat rządu, życiorys Dyzmy i wywiad z nim samym.~Komunikat
1021 9 |               szczegółowy opis projektu i zapowiedź wydania rozporządzeń
1022 9 |        bolszewickim, gdzie został ranny i odznaczony Virtuti Militari
1023 9 |        człowieka o niezwykłej sile woli i charakteru, znanego z wybitnych
1024 9 |           wywołał jednak wywiad. Czytał i oczom nie wierzył. Wprawdzie
1025 9 |             zamieściły podobne artykuły i jego fotografie w różnych
1026 9 |                jegomość z siwymi wąsami i trzymał kapelusz w ręku,
1027 9 |                  że pan Boczek, Jurczak i oni wszyscy, którzy go tak
1028 9 |                 to bujda z tą Kurlandią i z tym gimnazjum, iż Oksfordem.~
1029 9 |               mrówki. Chodził po pokoju i klął, później znowu wziął
1030 9 |                się do przeglądania pism i przyszedł do przekonania,
1031 9 |                prawdopodobna. Olśni ich i onieśmieli Jego stanowisko
1032 9 |              onieśmieli Jego stanowisko i stosunki. Chyba że donosić
1033 9 |           Wandryszewskiego, ale przecie i on sam będzie musiał coś
1034 9 |                podpisywać, decydować... I to wszystko w sprawach przerażająco
1035 9 |         Krzepicki ego.~Ubrał się szybko i po kwadransie dzwonił już
1036 9 |                 pani domu był Krzepicki i cherlawa panienka, bardzo
1037 9 |                 się rozmowa c Koborowie i wszyscy bardzo się zmartwili,
1038 9 |           znaczy, inteligentny, sprytny i w ogóle, faktycznie odpowiedzialny.
1039 9 |                 Krzepicki oblizał wargi i zrobił niedbałą minę.~-
1040 9 |        propozycji.~Zyzio uśmiechnął się i podał rękę.~- Bardzo dziękuję
1041 9 |               prezes". Wziął się w boki i zapytał:~- No, a ile pan
1042 9 |             pani Przełęskiej zerwał się i głośno szurgając nogami,
1043 9 |             może skończyć się na sucho, i kazała służącemu przynieść
1044 9 |             trzymać się jeden z drugim. I ani pary z gęby o tym, o
1045 9 |             jeszcze o organizacji banku i Nikodem zapowiedział, że
1046 9 |                 pan będzie gadał ze mną i referował, i moje rozporządzenia
1047 9 |               gadał ze mną i referował, i moje rozporządzenia powtarzał
1048 9 |              Jaszuńskiemu, Brożyńskiemu i jeszcze kilku, bo Terkowskiemu
1049 9 |          sprawie terminu otwarcia banku i rozpoczęcia jego działalności.~
1050 9 |                załatwiali Wandryszewski i Krzepicki.~Ten ostatni okazał
1051 9 |                Początkowo Wandryszewski i inni, niekontenci z wścibiania
1052 9 |                  że ja tak zdecydowałem i nie ma o czym gadać.~Toteż
1053 9 |             prezesa. Tym niemniej Dyzma i wobec Krzepickiego stale
1054 9 |               otoczony ogólnym podziwem i szacunkiem, wciąż rosły
1055 9 |               rosły jego potężne wpływy i stosunki, Krzepicki przyznawał
1056 9 |                jakiejś tajemniczej siły i dziwnego umysłu.~Często
1057 9 |                 stanowiska swego szefa, i robił wszystko, by jego
1058 9 |                aureolą nieprzystępności i olimpijskości.~To znowuż
1059 9 |        inteligencji, obyciu, wychowaniu i wykształceniu. Najswobodniejszym
1060 9 |          stosunku do Krzepickiego, lecz i tu zawsze starał się być
1061 9 |               nieznajomość różnych form i niezrozumienie wielu słów,
1062 9 |            księgarni na Świętokrzyskiej i nabył trzy dzieła: Słowniczek
1063 9 |            Zaczął ją czytać od początku i do wyjazdu zdążył dojść
1064 9 |             jeden. Były to listy długie i Dyzma, chociaż przyznawał,
1065 9 |               końcu stracił cierpliwość i przestał je czytać. Zaglądał
1066 9 |                 bardzo się tym cieszyła i błagała Dyzmę, by na to
1067 9 |      przechodziły przez ręce Kunickiego i Nina obawiała się, by ten
1068 9 |                 zajmował się Krzepicki, i to z taką energią, że w
1069 9 |                wszystko było wykończone i Nikodem przeprowadził się
1070 9 |              Koborowa, by zabrać rzeczy i rozmówić się z Kunickim.~
1071 9 |                Dyzmie. Dyzma przystanął i zapytał:~- Cóż tu u was
1072 9 |                 kieszenie, kiwnął głową i ruszył dalej. Po paru krokach
1073 9 |             krokach odwrócił się jednak i zawołał:~- Hej, człowieku!~-
1074 9 |             taki.~Założył ręce na plecy i poszedł w stronę pałacu.~
1075 9 |                 frontowe były zamknięte i dopiero po kilku dzwonkach
1076 9 |               stoisz?~Lokaj ukłonił się i wyśliznął się do hallu.~-
1077 9 |                 Włożył ręce w kieszenie i zaczął chodzić. Wszystkie
1078 9 |                do zamiatania. Zadzwonił i bez słów wskazał służącemu
1079 9 |           drzwiami. Obszedł cały parter i wszedł na górę. W saloniku
1080 9 |                Nie był tu jeszcze nigdy i z ciekawością zaczął oglądać
1081 9 |                usiadł na małym foteliku i przyglądał się im. Od niechcenia
1082 9 |               też ona tu ma? - pomyślał i odsunął szufladkę do połowy.
1083 9 |                takiż uderzający ład jak i na biurku. W opaskach z
1084 9 |                W opaskach z niebieskich i zielonych wstążek leżały
1085 9 |                    Pamiętnik - pomyślał i zaciekawił się.~Wziął go
1086 9 |                zaciekawił się.~Wziął go i usiadł na oknie, by w porę
1087 9 |          sformułowaną, skonkretyzowaną.~I drugie kłamstwo o pamiętniku:
1088 9 |                 Dla dzieci? Nie mam ich i niestety nigdy nie będę
1089 9 |          wzruszył ramionami.~Ot, ględzi i tyle. Co to wszystko ma
1090 9 |                 znowu o jakiejś Bilitis i o jakiejś Mnazidice. (Pewno
1091 9 |             Chciał znaleźć coś o sobie. I rzeczywiście, po przeczytaniu
1092 9 |               pomyślał z zaciekawieniem i zaczął czytać:~ ~Poznałam
1093 9 |              brzmieniu coś tajemniczego i niepokojącego. Ma opinię
1094 9 |             powiada, że on jest brusque i trywialny. W pierwszym ma
1095 9 |             uśmiechnął się, wyjął notes i starannie zapisał wszystkie
1096 9 |            zajętych opisem jakiegoś snu i sprzeczki z Kasią. Tu zatrzymał
1097 9 |                 tylko psychicznie, lecz i fizycznie obecność mężczyzny.
1098 9 |                 był inny, równie zdrowy i normalnie męski człowiek,
1099 9 |           wystarczy.~Wyjrzał przez okno i przekonał się, że może czytać
1100 9 |               kiedykolwiek się otworzy? I czy wreszcie otwarta, nie
1101 9 |                 pragnę go każdym nerwem i niemal każda myślą. On tak
1102 9 |                 tak mało mówi, tak mało i tak prosto, że doprawdy
1103 9 |                 mruknął do siebie Dyzma i pomyślał, że chociaż to
1104 9 |                przyjął propozycję Leona i został ze mną. Myślałam
1105 9 |               Nikodem przewrócił kartkę i spojrzał w okno. W końcu
1106 9 |            wstał, złożył pamiętnik Niny i wsunął go do szuflady na
1107 9 |          najciszej, wyszedł na korytarz i zbiegł ze schodów.~W samą
1108 9 |          frontowe właśnie się otwierały i ujrzał w nich sylwetkę z
1109 9 |              otrzymał pan moją depeszę? I jakże? Organizuje pan ten
1110 9 |                 Usadowił Dyzmę w fotelu i zapytał:~- A może pan chciałby
1111 9 |                  Nikodem uśmiechnął się i przymrużył oko.~- A jakbym
1112 9 |               chciałby, żebym ja został i nadal administratorem. Nie?
1113 9 |                 Nie? Kunicki zerwał się i znowu chwycił Dyzmę w objęcia.
1114 9 |            obrót sprawy, gdyż z miejsca i hałaśliwie zaczął opowiadać
1115 9 |              czuwał nad jego interesami i obiecał często tu zaglądać.~-
1116 9 |           obiecał często tu zaglądać.~- I ja bardzo się cieszę - powiedziała
1117 9 |                 po czym przeprosiła ich i poszła się przebrać, gdyż
1118 9 |                 się interesował bankiem i terminem rozpoczęcia jego
1119 9 |             zakochała się w nim na umór i miała nadzieję, że się z
1120 9 |             granicę jeździ, pierścionki i bransolety zmienia... A
1121 9 |               ba, o tym nie ma gadania.~I jeszcze jedno: co będzie
1122 9 |               jej bratem. Trzeba będzie i tego gagatka wziąć za kark...~
1123 9 |               za kark...~Zgasił światło i podciągnął kołdrę pod brodę.~
1124 9 |                 ma głupich - powiedział i przewrócił się na drugi
1125 9 |        nieruchomo, nagle podniosła rękę i rozległo się pukanie.~Nikodemowi
1126 9 |          przebiegły mrówki po grzbiecie i nagle olśniła go myśl:~"
1127 9 |           Ponimirski! Zwariował całkiem i przyszedł mnie zabić."~Pukanie
1128 9 |               ośmieliło. Cichutko wstał i idąc pod ścianą zbliżył
1129 9 |              nałożył spodnie od pidżamy i otworzył drzwi. Cicho wsunęła
1130 9 |             Cicho wsunęła się do pokoju i zarzuciła mu ręce na szyję.~
1131 9 |               przerywane pocałunkami.~- I wiesz, musiałam przyjść,
1132 9 |           powiedziała ci, jak mi dobrze i spokojnie, gdy jesteś przy
1133 9 |                 o jego nowym stanowisku i o tym, czy teraz nie mogliby
1134 9 |                  Nikodem zastanowił się i odparł, że na razie muszą
1135 9 |             papierosa.~- Ach - mówiła - i dzieci będziemy mieli. Jakaż
1136 9 |               Dyzma nie cierpiał dzieci i odparł:~- Bardzo lubię.~-
1137 9 |           awantury.~Pożegnali się czule i wyszła.~Dyzma położył się
1138 9 |               naciągnął kołdrę na głowę i mruknął:~- Ee... do cholery
1139 10|               nie skąpiąc komplementów.~I nic w tym dziwnego.~Państwowy
1140 10|          oszczędnej a mądrej gospodarki i rozmachu w akcji.~Nadto
1141 10|         referował korespondencję, prasę i wszystkie sprawy bieżące.~
1142 10|           normalnie wymagające długiego i gruntownego namysłu, zaś
1143 10|                grubych ryb politycznych i finansowych, lecz i bardzo
1144 10|        politycznych i finansowych, lecz i bardzo liczne nazwiska arystokratyczne.
1145 10|               Roztockiego, wydobywał ją i kładł na samym wierzchu.~
1146 10|              Stosunki z panią Przełęską i magiczne słowo "Oksford"
1147 10|        Nikodemem wszystkie drzwi pluto- i arystokracji. Książę Tomasz
1148 10|         przewidzieć, jakie to da skutki i w jak prędkim czasie.~Pewnego
1149 10|             uzyskać audiencję u prezesa i wbrew wyprosinom Krzepickiego
1150 10|         Zirytowało to Dyzmę. Zerwał się i otworzył drzwi.~- Cóż to
1151 10|                 wysunął się przed niego i zawołał:~- Serwus panie
1152 10|           gościa w najdalszy kąt pokoju i siadając na kanapie, wskazał
1153 10|             nasłali wrogi jakąś komisję i tam był taki Skowronek z
1154 10|             Nikodem w podnieceniu wstał i tupnął nogą.~- Wiesz pan,
1155 10|            kazać zrzucić na zbity pysk! I nikt słowa nie powie! Wynoś
1156 10|                 Wynoś się, pókim dobry, i gębę na kłódkę, rozumiesz
1157 10|               pańskiej z......j poczcie i o tym, że mnie znasz! Ani
1158 10|                nie ruszał się z miejsca i po chwili, patrząc w podłogę,
1159 10|                 widzenia...~Ukłonił się i ruszył ku drzwiom.~- Czekaj
1160 10|                dywan. Zatarł ślady nogą i siadając za biurkiem wziął
1161 10|          telefonu. Wymienił jakiś numer i po chwili odezwał się:~-
1162 10|                do uśmiechniętego Boczka i powiedział:~- No, niech
1163 10|             panie Boczek - podszedł doń i grubą pięść podniósł pod
1164 10|              pary z gęby. - Ukłonił się i dziobnął nosem w pięść Dyzmy.~
1165 10|              Nikodem usiadł przy biurku i na kartce z notesu napisał
1166 10|            Wyciągnął rękę na pożegnanie i cofnął ją, gdyż Nikodem
1167 10|                jeszcze raz bardzo nisko i wyszedł.~- Cholera! - zaklął
1168 10|                 oczach Boczka nienawiść i chociaż był pewien, że teraz
1169 10|        Krzepicki z jakąś korespondencją i z najnowszą plotką, dotyczącą
1170 10|                  że ja wiem o wszystkim i żeby uspokoił się z tymi
1171 10|                  Krzepicki kiwnął głową i zaczął streszczać przyniesione
1172 10|                słuchał z roztargnieniem i wreszcie przerwał:~- A ona
1173 10|                  Nikodem podniósł palec i wyrecytował:~- Pani Kunicka.~-
1174 10|                 swoim czasie próbowałem i nic. A teraz, jak ma męża...~-
1175 10|              subtelne usposobienie Niny i nie mógł sobie wyobrazić,
1176 10|            której on, Krzepicki, me zna i nie rozumie, lecz której
1177 10|               nie tylko w stolicy, lecz i całego kraju. Z tego powodu
1178 10|             frak, żeby było uroczyściej i bardziej elegancko. Ponieważ
1179 10|               zadzwonił do Krzepickiego i za jego radą zrezygnował
1180 10|                 wyobrażał sobie książąt i hrabiów tak, jak ich poznał
1181 10|             jest ordynatem Michorowskim i jako taki zdobywa względy
1182 10|               jednak pobytu w Koborowie i zawarcia znajomości z tym
1183 10|                rzucania kart wizytowych i dopiero wieczór dzisiejszy
1184 10|         znajdzie oparcie o Jaszuńskiego i Waredę. Istotnie już w sieni
1185 10|               Przywitali się serdecznie i razem weszli po szerokich
1186 10|              stał książę Tomasz, wysoki i smagły brunet o siwiejących
1187 10|                 Tomasz spostrzegł Dyzmę i przeprosiwszy towarzyszy
1188 10|             ręki skierował ich na prawo i przedstawił tamtym Dyzmę,
1189 10|               geniusz gospodarczy Dyzmy i raz po raz nazywał go Napoleonem
1190 10|                z kanapy powstała wysoka i niezwykle szczupła dama.
1191 10|              Książę przerwał swój wywód i wziął Dyzmę pod rękę.~-
1192 10|               lat dwadzieścia pięć, jak i czterdzieści. Uśmiechnęła
1193 10|            Uśmiechnęła się już z daleka i mm książę zdążył wymienić
1194 10|                 wychowała się w Wiedniu i bardzo źle mówi po polsku,
1195 10|              używać ich języka? Niechże i oni, bawiąc u nas, używają
1196 10|           prezesa Dyzmę.~Panowie wstali i wymawiając swe nazwiska
1197 10|                 dwukrotnie.~Speszył się i chciał uciec, lecz księżna
1198 10|                nie było innego wyjścia, i uśmiechnął się bezradnie.
1199 10|             bezradnie. Zapanowała cisza i Dyzma pojął, że musi coś
1200 10|                mózgu rozpaczliwą pustkę i złość, że zaatakowano go
1201 10|         językach. Chciał coś powiedzieć i nie mógł.~Sytuację uratował
1202 10|              Towarzystwo roześmiało się i Dyzma ku swemu zdumieniu
1203 10|            młoda panna o wąskich ustach i brwiach tak wyskubanych,
1204 10|              języki obce dla literatury i dla zagranicy, a mówić po
1205 10|           potrafi? Dyzma zastanowił się i odparł:~- To niech się nauczy.~-
1206 10|       przechylił się do siwiejącej damy i powiedział niemal głośno:~-
1207 10|            podniesienie naszej godności i związki rodzinne z wielkimi
1208 10|                naszym gronie męża stanu i człowieka czynu, który stał
1209 10|               Człowiek siądzie, pomyśli i wymyśli. Dla ilustracji
1210 10|             prezes jest czarujący!~- No i co za esprit d'a propos -
1211 10|               Alain Gerbaulta, jednakże i dziś wszyscy byli zadowoleni
1212 10|       Powiedział to w najlepszej wierze i zdumiał się, że znowu wszyscy
1213 10|     Jaszuńskiego. Przeprosił wszystkich i poszedł ku niemu. Po chwili
1214 10|                 wcześnie wrócił do domu i położył się do łóżka. Początkowo
1215 10|               papierosy jeden po drugim i wreszcie zapalił światło.~
1216 10|              otwarte. Położył się znowu i zaczął je czytać. Powtarzało
1217 10|         nadzieje, prośba o przyjazd, no i wszystkie długie wywody
1218 10|          minutach zrzucił je na podłogę i znowu zgasił światło.~Myślał
1219 10|               życiu. Nie było ich wiele i musiał w duchu przyznać,
1220 10|                nie zajęła mu tyle czasu i myśli, co Nina. Wspomniał
1221 10|           całkiem zeszła na psy, a może i do książeczki się dochrapała...
1222 10|             księcia Roztockiego...~"No, i te leciały na mnie, ale
1223 11|               odczytał porządek dzienny i głos zabrał dyrektor Wandryszewski.~
1224 11|      zasłużonego prezesa Nikodema Dyzmy i jego sprężystemu kierownictwu
1225 11|              rolnej.~Rozległy się brawa i prezes, podniósłszy się
1226 11|                 wszedł na palcach woźny i wywołał sekretarza Krzepickiego.
1227 11|                  Po chwili ten powrócił i pochylił się nad uchem prezesa.~-
1228 11|        Marczewskiego, by pana zastąpił, i niech pan wyjdzie.~- Czy
1229 11|              prosimy. Dyzma ukłonił się i wyszedł.~Gruby pan w czarnych
1230 11|                pochylił się ku sąsiadom i rzekł półgłosem:~- Ten Dyzma
1231 11|       brezentową kombinezę automobilową I skórzany hełm, połyskujący
1232 11|         przywitała Nikodema z rozmachem i kalecząc niemiłosiernie
1233 11|        Zapowiadała niespodziankę, a gdy i to nie skutkowało, powiedziała
1234 11|                mieszkania, przebrać się i zgodnie z instrukcją pani
1235 11|                Krzepickiego o wyjeździe i zszedł ze schodów.~Pani
1236 11|               policjanta na zbiegu ulic i szczerząc zęby do swego
1237 11|                droga prosta jak strzała i świeżo wyasfaltowana, toteż
1238 11|               trzask. Nacisnęła hamulce i zatrzymała wóz na skraju
1239 11|                odśrubować zapasowe koło i ustawić lewarek pod osią.
1240 11|               jedno! Proszę mi zobaczyć i poprawić, bo ręce mam brudny.~
1241 11|             bardzo długich zachylił się i drażnił powiekę.~Już wyciągnął
1242 11|                 teraz drugie.~- Jak to? I w drugim nieporządek?~-
1243 11|          zapytał pani Lali.~- Panna Ikś i panna Igrek - zaśmiała się
1244 11|                  niespodzianka.~Był zły i najeżał się wewnętrznie.~
1245 11|           hałaśliwie witając panią domu i z ciekawością przyglądając
1246 11|            oczach.~Dyzma nastroszył się i skłonił w milczeniu. Pani
1247 11|                 przeprosiła towarzystwo i pobiegła przebrać się. Tymczasem
1248 11|          Nikodem spojrzał na pannę Renę i wzruszył ramionami.~- A
1249 11|               na szosie. Nowe powitania i prezentacje. Dowiedział
1250 11|                to panna Iwona (starsza) i panna Marietta (młodsza)
1251 11|              pan - atakowała go dalej - i zrobi pan z nią eksperyment?
1252 11|              objawów czwartego stopnia. I właśnie flagracje intuicyjne...~
1253 11|               wróciła pani Koniecpolska i Dyzma otarł pot z czoła. -
1254 11|          Rozmawiano przeważnie o modach i o projektach na jesień.
1255 11|                 panie wypiły sporo wina i koniaku, nastrój był niezwykle
1256 11|               tle której pełna godności i zamyślenia powaga Nikodema
1257 11|                 rozbiegła się po pałacu i parku, natomiast pani domu
1258 11|              domu wzięła Dyzmę pod rękę i zaprosiwszy przysadkowatą
1259 11|              zrobiła minkę bardzo serio i podczas gdy panna Stella
1260 11|         kaleczyła niemiłosiernie wyrazy i wtrącała moc określeń w
1261 11|                 ma być na dwanaście pań i na jednego pana. Panie będą
1262 11|                 prawami: życia, miłości i śmierci. W którym teatrze
1263 11|               potężnej, nieugiętej woli i głębokiego umysłu. Że on
1264 11|             Lożą prawami życia, miłości i śmierci, tymi trzema promieniami,
1265 11|         Siedział z rękoma w kieszeniach i ponuro milczał. Przysięgał
1266 11|        dochrapał się takiego stanowiska i takiej forsy, żeby teraz
1267 11|              Nie zgadzam się.~Zdumienie i smutek odbiły się na ich
1268 11|         brunetka podniosła ręce do góry i zawołała tragicznym szeptem:~-
1269 11|               na swoim wydatnym biuście i z nabożeństwem pochyliła
1270 11|            miała takie niesamowite oczy i tak je wlepiła w niego,
1271 11|                 spojrzała na panią Lalę i zawołała:~- Ależ naturalnie!
1272 11|                  zatrzymała go brunetka i sięgnęła do torebki - w
1273 11|               dam Mistrzowi statut Loży i Wyznanie Trzech Kanonów
1274 11|                z torebki małą broszurkę i kilka arkuszy zapisanych
1275 11|                myśli!~Obie skłoniły się i w milczeniu wyszły.~- Powariowały
1276 11|                 cholera! - zaklął Dyzma i z rozmachem cisnął trzymane
1277 11|            Warszawie, poszedłby do domu i już.~Jednakże trzeba było
1278 11|           papierach.~Podniósł broszurkę i zaklął: była drukowana po
1279 11|              chudy facet z czarną brodą i z zamkniętymi oczyma. Nad
1280 11|          jaśniała trzypromienna gwiazda i trzy płonące pochodnie.
1281 11|               zabrał się do maszynopisu i z ulgą skonstatował, że
1282 11|                  Niektóre ustępy po dwa i trzy razy, a pomimo to wielu
1283 11|             trzech praw: życia, miłości i śmierci, że najwięcej mądrości
1284 11|              przez rozkosz ducha, ciała i rozumu, że w tym celu dwanaście
1285 11|                jakąś Łaskę Niewolnictwa i wybrać Dziewicę Orędowniczkę,
1286 11|                niesłychanie silnej woli i pełni zdrowia fizycznego.~
1287 11|                mowa o zespoleniu duchem i ciałem, o piciu wina, modlitwach
1288 11|                o piciu wina, modlitwach i rozmowie ze zmarłymi.~Na
1289 11|               Nikodem złożył maszynopis i zamyślił się.~Niewątpliwie
1290 11|               Warszawy. Ho, ho, wówczas i dziesięć hrabin nie potrafiłoby
1291 11|             odmówi?... Wtajemniczyły go i w obawie, by ich nie wsypał,
1292 11|                 ręce w kieszenie spodni i chodził po pokoju. Przyszło
1293 11|        propozycji, odgrywała w tym rolę i pewnego rodzaju ciekawość:
1294 11|              być tym całym "trzynastym" i do tego "wielkim", uspokajała
1295 11|               zaś formalne kierownictwo i celebracja obrzędów spoczywa
1296 11|     Koniecpolskiej z jej żywymi ruchami i roześmianymi oczyma dodawała
1297 11|                 wrażenie bardzo uczonej i surowej.~Zamknęła drzwi
1298 11|                  Zamknęła drzwi za sobą i Nikodem odniósł nagle takie
1299 11|            Trzynastym, przed moim panem i rozkazodawcą.~Pochyliła
1300 11|                  Nagle wyprostowała się i głosem patetycznym wyrzuciła
1301 11|            Nikodem skurczył się w sobie i z rozpaczą pomyślał: - Czego
1302 11|               Stella przeczekała chwilę i powtórzyła łacińskie pytanie.
1303 11|       łacińskich, jakie znał z kościoła i ze szkoły. Nagle rozjaśniła
1304 11|                 rozjaśniła się mu dusza i odpowiedział:~- Terra est
1305 11|                odpowiedział po łacinie, i to widocznie nie bez sensu,
1306 11|             znowu głęboko się pochyliła i, krzyżując ręce na piersi,
1307 11|               Następnie otworzyła drzwi i całkiem już zwykłym głosem
1308 11|             jest podany.~Obiad był suty i wykwintny. Zastanowiło Dyzmę
1309 11|               do buduaru na czarną kawę i służba oddaliła się, pani
1310 11|                znak brunetce. Ta wstała i wśród ogólnej ciszy zaczęła
1311 11|               siostrami, szanowne panie i ty, panie - nisko ukłoniła
1312 11|                 kontemplacji, by duchem i ciałem przygotować się do
1313 11|            macie zdjąć odzież pospolitą i przywdziać szaty białe,
1314 11|               przyjdzie. Rozejdźcie się i czuwajcie.~Wypowiedziawszy
1315 11|               złożyć pokłon Nikodemowi, i znikła. Za nią w tenże sposób
1316 11|              przeznaczonego dlań pokoju i pożegnała go milczącym skinięciem
1317 11|                 się. Spodziewał się, że i w tym pokoju znajdzie coś
1318 11|         obiedzie myśl pracowała leniwie i Nikodem rozciągnął się na
1319 11|               go uczucie niezadowolenia i obawy przed północną uroczystością.
1320 11|             żarcie, żadnej roboty... No i Nina... Ta lubiła całować
1321 11|                Zerwał się na równe nogi i przetarł powieki.~- Już
1322 11|             Tylko proszę zdjąć wszystko i nałożyć habit i te oto sandały.~
1323 11|                wszystko i nałożyć habit i te oto sandały.~Wskazała
1324 11|                 był gotów. Szlafrok jak i pantofle okazały się nieco
1325 11|        orzeźwiająco.~Spojrzał do lustra i nie mógł powstrzymać się
1326 11|             ziemi, lecz rozcięte rękawy i duży dekolt sprawiały dziwaczne
1327 11|                znowu. Wzięła go za rękę i w milczeniu wyprowadziła
1328 11|              później były jakieś schody i znowu korytarz. Przy jego
1329 11|             panna Stella zatrzymała się i trzykrotnie zapukała w drzwi,
1330 11|               zamknęły się, jakby same, i Dyzma usłyszał dźwięk klucza
1331 11|             ręki Nikodema - teraz wejdź i zajmij swoje miejsce.~Teraz
1332 11|              pozbawiony wszelkich mebli i całkowicie wysłany dywanami,
1333 11|                   zawołała panna Stella i usunąwszy się z drogi podprowadziła
1334 11|              Stella wystąpiła na środek i zaczęła:~- Wtajemniczeni!
1335 11|                 Trzypromiennej Gwiazdy, i ty, Mistrzu, na którego
1336 11|                 symbol wiedzy, władztwa i szczęścia. Oto ja, wasza
1337 11|           mocnych ogniw w tym łańcuchu, i wskazanie, że my, żyjący
1338 11|                lewą dłonią czoła, serca i łona. Zanim przystąpimy
1339 11|          otaczającym go młodym kobietom i pannom. Niektóre z nich
1340 11|                 głęboko wycięte dekolty i sam fakt, że wśród tylu
1341 11|        podniecająco.~Już nie myślał: co i jak, i dlaczego. Myślał
1342 11|               Już nie myślał: co i jak, i dlaczego. Myślał tylko:
1343 11|             dlaczego. Myślał tylko: czy i kiedy? Tymczasem panna Stella
1344 11|                 zakończyła przemówienie i wydobyła z czerwonego pudełeczka
1345 11|          milczenia podeszła do Nikodema i zawiesiła mu gwiazdkę na
1346 11|               czym odstąpiła trzy kroki i upadła plackiem na dywan.
1347 11|             Lali, która poszła do drzwi i przekręciła kontakt.~Ampla
1348 11|                 woskowych świec nad nim i te leżące w bezruchu kontury
1349 11|             witaj, panie życia, miłości i śmierci!~- Witaj, witaj -
1350 11|               Dyzma słuchał tej litanii i myślał: - Powariowały te
1351 11|        skończyła, zbliżyła się do Dyzmy i, zanim zdołał zorientować
1352 11|                 obie hrabianki Czarskie i reszta pań.~- Teraz spalcie
1353 11|               dziwnym aromatem, słodkim i upajającym.~Panie znowu
1354 11|             sama wzniosła ręce ku górze i zawołała:~- Przybądź, o
1355 11|           chwała. Władco miłości, życia i śmierci, chwała ci, chwała.
1356 11|                 jedna z pań zerwała się i tuląc się do pani Lali,
1357 11|                  nieartykułowany dźwięk i Wielki Trzynasty opadł bezwładnie
1358 11|                 przylgnęły do jego warg i znowu poczuł na języku słodki
1359 11|             Chciał zaczerpnąć powietrza i odepchnął Stellę. Zobaczył
1360 11|           stoliki, zastawione butelkami i kieliszkami. Pani Koniecpolska,
1361 11|              Nikodem pociągnął tęgi łyk i mlasnął językiem.~- Dziwne
1362 11|               Kieliszki były już próżne i nalewano nowe.~- Co jest
1363 11|               usiadła na poręczy fotela i musnąwszy ustami ucho Nikodema,
1364 11|              żyłach, mój panie? Prawda? I taki cudny śpiew, i takie
1365 11|             Prawda? I taki cudny śpiew, i takie kolorowe... Prawda?~-
1366 11|           Prawda?~- Prawda - stwierdził i wychylił kieliszek do dna.~
1367 11|               panna Stella była powabna i kusząca.~Zresztą nastrój
1368 11|          trzasnęła kieliszkiem o ścianę i zawoławszy: - Evoe! - jednym
1369 11|        potrącony wywrócił się świecznik i pokój zaległa ciemność,
1370 11|                pełna namiętnych szeptów i spazmatycznego, oszalałego
1371 12|                Zjawił się sztywny lokaj i oznajmił, że kąpiel jest
1372 12|              wciągnął na siebie pidżamę i przeszedł do łazienki. Tu,
1373 12|                 urządziły!... Ubrał się i powłócząc nogami zszedł
1374 12|                Spojrzał na nią spod oka i spotkał figlarny, jak zwykle,
1375 12|               nie było nic szczególnego i to właśnie jeszcze bardziej
1376 12|                ilekroć widywał te dumne i eleganckie damy...~Roześmiał
1377 12|                Szybko przebiegł chodnik i wszedł do bramy. Gorzej
1378 12|       oznajmieniem, że przez wczorajszy i dzisiejszy dzień było z
1379 12|               pan sekretarz kilka razy, i ciągle dowiaduje się telefonem,
1380 12|              był jeden nachał. Wymyślał i koniecznie chciał sam obejść
1381 12|                 przygotować czarną kawę i położył się na kanapie.~
1382 12|              banku wszystko w porządku, i lekko zapytał:~- Kto to
1383 12|          Codziennie przychodzi do banku i tak nachalnie domaga się
1384 12|          siedział czerwony jak burak.~- I co jeszcze mówił?~Krzepicki
1385 12|             Krzepicki zapalił papierosa i dorzucił:~- Awanturnik i
1386 12|                i dorzucił:~- Awanturnik i gbur... Pozwolił sobie nawet
1387 12|           adresem, że to on panu pokaże i tak dalej... Nikodem zmarszczył
1388 12|                 Nikodem zmarszczył brwi i bąknął:~- Tak... Panie Krzepicki,
1389 12|              Rozmowa zeszła na Koborowo i Dyzma powiedział z westchnieniem:~-
1390 12|              rozwiedzie Ninę z Kunickim i ożeni się.~- Ba - kiwnął
1391 12|                 jest właścicielką?~- To i co? Kunicki ma plenipotencję
1392 12|                  Krzepicki zamyślił się i zaczął gwizdać.~- Ot, co -
1393 12|              ósmej.~Pożegnał sekretarza i położył się spać. Nakładając
1394 12|          wpakował do pudełka od zapałek i schował w biurku, a gasząc
1395 12|               rękę, podsunął mu krzesło i zapytał, jak mógł najuprzejmiej,
1396 12|           zanadto. Zerwał się z miejsca i wrzasnął:~- Wont! Cholero!
1397 12|            Boczek patrzał nań jadowicie i wstał.~- Popamiętasz jeszcze
1398 12|            sprowadzić.~- Pewno, że jest i mieszkanie. Ładne mieszkanie,
1399 12|                 cztery pokoje, kuchnia, i opał darmowy, i światło.~-
1400 12|                kuchnia, i opał darmowy, i światło.~- A pensja?~- Pensja
1401 12|            Boczek rozrzewnił się. Wstał i wziął Dyzmę w objęcia.~-
1402 12|              Łyskowie na pana, a ja nic i nawet w swoim domu pana
1403 12|               dla nich dwóch, dla niego i dla Boczka, za mało miejsca
1404 12|               Dyzma - przyjdź pan jutro i przynieś pan swoje papiery,
1405 12|                 będzie dużo nagadać się i wytłumaczyć, że pan potrafisz
1406 12|           jedenastej.~Zapukano do drzwi i w progu ukazał się Krzepicki.
1407 12|                chytrze mrugnął do Dyzmy i skłonił mu się tak nisko,
1408 12|            Waciu. Krzepicki skłonił się i wyszedł.~- Wiesz, bracie -
1409 12|              pani... Zasłonił tubę ręką i szepnął do Waredy:~- To
1410 12|         Przytrzymał słuchawkę ramieniem i zapalił papierosa, którym
1411 12|           siostrzyczki? Hm... Wie pani, i ja też, ale o tym przez
1412 12|             widzenia. Położył słuchawkę i uśmiechnął się.~- Ach te
1413 12|         jedziemy na obiad.~- Zabierzemy i Krzepickiego.~- Jak chcesz -
1414 12|        restauracji spotkali Ulanickiego i od razu zrobiło się wesoło.~-
1415 12|               już tę anegdotę o buldogu i pinczerku? Gadajcie, co? -
1416 12|         kontrafałdy. Siedzi sobie wyżeł i patrzy, a tu z Ogrodu Saskiego
1417 12|          olbrzymi buldog... Dyzma wstał i bąknął:~- Na chwilę przepraszam.~-
1418 12|             Znam.~Prędko włożył płaszcz i wybiegł drzwiami, uchylonymi
1419 12|                 Szofer nacisnął starter i otworzył drzwiczki.~- Możesz
1420 12|          poszedł w kierunku Bielańskiej i wsiadł do taksówki.~- Róg
1421 12|              taksówki.~- Róg Karolkowej i Wolskiej.~Kiedy jeszcze
1422 12|             często odwiedzał z kolegami i przygodnymi kompanami tamte
1423 12|               stanęło, Nikodem zapłacił i, odczekawszy, aż szofer
1424 12|            fabryki. Jednostajne mury tu i ówdzie dzielił wysoki drewniany
1425 12|             razu ogarnął go zapach piwa i kiszonej kapusty. Szeroka
1426 12|                  Szeroka lada, oszklona i przysłonięta białymi firaneczkami,
1427 12|                 głośne dźwięki harmonii i skrzypiec. Za ladą stał
1428 12|            mężczyzna o czerwonej twarzy i dwie podstarzałe kobiety.
1429 12|               pan - odparł Dyzma. Wypił i sięgnął po dzwonko śledzia.~-
1430 12|            Nalej pan - powiedział Dyzma i wypił. Przekąsił grzybkiem.~-
1431 12|        kieliszek.~- A tak, owszem... No i jak tam?~- Żyje się...~Łyknął
1432 12|                Żyje się...~Łyknął wódkę i zapytał:~- A tam - wskazał
1433 12|                 wziął wykałaczkę w zęby i uchylił zielonego kretonu.~
1434 12|             harmonista spostrzegł Dyzmę i gdy tylko skończyli tango,
1435 12|                boku. Wzięli swoje kufle i poszli pod okno.~- Ambroziak -
1436 12|                tam... taki... drań...~- I co? Trzeba ukatrupić? Nikodem
1437 12|           Ambroziak kiwnął głową, wstał i znikł za kotarą. Dyzma czekał.
1438 12|                  niespodziewanie wielką i sękatą.~- Kto umarł? - zapytał
1439 12|              interes.~- Jak interes, to i zagrycha będzie? Nikodem
1440 12|             Malinowski, butelka czystej i kotlet wieprzowy. Ambroziak
1441 12|                że Antek Klawisz pójdzie i Teść pójdzie. Starczy.~-
1442 12|              Ambroziak - mój przyjaciel i tyle. Po co wszędzie suniesz
1443 12|              pochylił się nad stolikiem i zaczął objaśniać. Zarówno
1444 12|                Zarówno Lewandowski, jak i harmonista pili, me wylewając
1445 12|          przyniósł nowy kotlet na zimno i kiszony ogórek.~Wiedział,
1446 12|          wstawał, wzywany do orkiestry, i wracał do stolika. Gospodarz
1447 12|                respekt niejeden na Woli i na Czystem, wyglądać może
1448 12|                 może tak chłopaczkowato i łagodnie. W każdym razie
1449 12|             ósma, gdy zapłacił rachunek i dyskretnie podsunął Frankowi
1450 12|                 Frankowi stuzłotówkę.~- I grunt, przeszukać kieszenie,
1451 12|                 odprowadził go do drzwi i po zapewnieniu, że Franek
1452 12|                Doszedł do rogu Wolskiej i stanął na przystanku tramwajowym.~
1453 12|        orkiestra zagrała właśnie marsza i na arenę gęsiego wkroczyli
1454 12|                mistrza Polski, Wielagę, i olbrzymiego Włocha, Tracco.~
1455 12|                 o małpio długich rękach i smukły Mulat Mik, wyglądający
1456 12|          nosorożca.~Rozległ się gwizdek i przeciwnicy zwarli się.~-
1457 12|           Jednakże walka była skończona i przewodniczący jury ogłosił
1458 12|               po arenie, wśród stękania i charkotu przyduszonych gardzieli.~
1459 12|          zrywały się okrzyki, gwizdania i brawa.~Pary atletów zmieniały
1460 12|           potwornie szerokich ramionach i herkulesowych barach, z
1461 12|             krótkim zdeformowanym nosem i wygoloną głową, robił wrażenie
1462 12|                goryla. Naprzeciw wyższy i szczuplejszy Tracco o lśniącej
1463 12|           Przeciwnicy, nie śpiesząc się i mierżąc się spojrzeniami,
1464 12|            Toteż prawie nie opierał się i po kilku chwytach dał się
1465 12|               dał się wciągnąć w piruet i położył się brzuchem na
1466 12|                  Wielaga stanął nad nim i usiłował przewrócić go na
1467 12|             Wareda pochylił się ku niej i nie odwracając oczu od areny,
1468 12|             rozgniata się mięśnie karku i znacznie je osłabia.~- No
1469 12|               znacznie je osłabia.~- No i skóra od tego boli.~Widocznie
1470 12|                 od tego boli.~Widocznie i Włoch doszedł do tego przekonania,
1471 12|                 gdyż poderwał się nagle i wymknąwszy się z rąk przeciwnika,
1472 12|           jednym wdechem natężył brzuch i splecione dłonie Tracca
1473 12|              lecz zawsze w dobrym stylu i zgodnie z regulaminem, podczas
1474 12|               tyłu pod ramionami Włocha i zwarły się na jego karku.
1475 12|              powiedziała panna Marietta i zakryła oczy.~- On go zamorduje -
1476 12|                 to okropne...~- A niech i skręci mu kark! - odparł
1477 12|               się. Znosił piekielny ból i było widoczne, że nie ustąpi.~
1478 12|               targnął przeciwnika w bok i nieznacznie podstawiwszy
1479 12|      podstawiwszy nogę, rzucił o ziemię i przywalił sobą na obie łopatki.~
1480 12|             Ogromny ryk, burza oklasków i tupanie tysiąca nóg zmieszały
1481 12|           zarówno gwizdek sędziego, jak i dzwonek przewodniczącego
1482 12|                podszedł do stolika jury i coś mówił, pocierając siny
1483 12|                 wyszedł na środek areny i oznajmił:~- Spotkanie zapaśnicze
1484 12|               to nie tylko sędzia, lecz i ja.~- Nieprawda, nie podstawił! -
1485 12|   Przewodniczący podniósł się z miejsca i zawołał:~- W zapasach wyrokuje
1486 12|              całkiem panowanie nad sobą i ryknął na cały cyrk:~- A
1487 12|               huragan oklasków, śmiechu i okrzyków, wśród których
1488 12|               wpakował ręce w kieszenie i powiedział:~- Chodźmy z
1489 12|               tylko mówiono o tym, lecz i pisano. Niemal wszystkie
1490 12|            dzienniki podały szczegółowy i pikantny opis awantury,
1491 13|               porze była całkiem pusta. I nie dziw, bo minęła północ
1492 13|        oczekujących w bramie przykucnął i ostrożnie wychylił głowę
1493 13|              ziemią, po czym cofnął się i szepnął:~- Jest.~Kroki zbliżały
1494 13|                Jest.~Kroki zbliżały się i po minucie ujrzeli niskiego,
1495 13|          zapałkę?~- Mam - odparł tamten i przystanął, sięgając do
1496 13|               pięści rozmiażdżył mu nos i górną wargę. Jednocześnie
1497 13|                z tyłu uderzenie w głowę i silne kopnięcie w brzuch.~-
1498 13|              brzuch.~- Jezu! - krzyknął i potoczył się do rynsztoka.~
1499 13|                pochylił się nad leżącym i walił go pięściami w brzuch
1500 13|             walił go pięściami w brzuch i w piersi, drugi zbiegł na