Rozdzial

1501 13|                 drugi zbiegł na jezdnię i wymierzył obcasami dwa straszliwe
1502 13|        szybkością, stanął na równe nogi i rozpaczliwym głosem ryknął:~-
1503 13|                chodniku kapelusz ofiary i przytknął go do zmasakrowanej
1504 13|                sprężyna składanego noża i szerokie długie ostrze bezgłośnie
1505 13|             pijak.~Zeskoczyli z rowerów i od razu po kałuży krwi poznali,
1506 13|             sercowego ostrym narzędziem i wskutek upływu krwi oraz
1507 13|             Nikodem Dyzma złożył gazetę i zaczął bębnić palcami po
1508 13|               świadomość bezpieczeństwa i zniknięcia wiszącej dotychczas
1509 13|            płótno. Zerwał się z miejsca i, drżąc na całym ciele, zapytał
1510 13|         gabinetu wpadł Kunicki. Rumiany i ruchliwy jak zawsze. Już
1511 13|            jednak nie starzeje się. Ale i pan doskonale wygląda. Cóż
1512 13|          obrotowy to zarzyna obywatela! I świadczenia! Słowo daję.
1513 13|                drogi, nie odmówi mi pan i zje ze mną śniadanko, od
1514 13|                 Dla nerwów to konieczne i Nina ucieszy się, biedactwo,
1515 13|               rozpłynął się w zachwycie i zaczął wyliczać wszystkie
1516 13|                 Nikodem.~Teraz wyjechał i właściwy powód wizyty: podkłady
1517 13|                zamawiając się na jutro, i wyszedł.~- To znany spryciarz -
1518 13|            zauważył Krzepicki.~- Ho, ho i jaki - potwierdził Nikodem -
1519 13|                się nawet, że rozumie to i Krzepicki, co zdawał się
1520 13|                 ostro wystającej grdyce i rzucił niedbale:~- Koborowo
1521 13|          zdarzyło.~- A może zdarzyć się i... panu. Nikodem spojrzał
1522 13|              Krzepicki nie odpowiedział i tylko bacznie obserwował
1523 13|                dobra, a nie przeczę, że i dla mojego. Dziś tylko ten
1524 13|                za głupiego?~- Boże broń i dlatego mówię... Przysunął
1525 13|              mówię... Przysunął krzesło i spoważniał.~- Panie prezesie,
1526 13|               wciąż kocha się w panu?~- I to jak! Co dzień ot takie
1527 13|           Pochylił się do ucha Nikodema i zaczął mówić.~Było już po
1528 13|                 gdy obaj wyszli z banku i wsiedli do samochodu.~- "
1529 13|                krzyknął Dyzma szoferowi i klepnął swego sekretarza
1530 13|             brunet, zawsze uśmiechnięty i pogodny, znany ze swej pasji
1531 13|                wybitnie semickim typie, i sam minister przyjęli Dyzmę
1532 13|                 za dużo ugrzeczniaczków i fajtłapków, za dużo cukiereczków!
1533 13|               woduni.~Nikodem śmiał się i usprawiedliwiał tym, że
1534 13|                 zawsze się przydadzą.~- I ma pan moje przyrzeczonko,
1535 13|           bardzo.~Pilchen roześmiał się i zaopiniował, że wobec tego
1536 13|                 przyjść do ministerstwa i, otrzymawszy potwierdzającą
1537 13|                 za Dyzmą się zamknęły - i wierzaj, moja malupuśka,
1538 13|                  Nikodem wrócił do domu i zaraz zatelefonował do Krzepickiego,
1539 13|              trwałości jej uczuć.~Słowa i ton listów nie pozostawiały
1540 13|              przepełnione były miłością i skargami na mękę tęsknoty,
1541 13|               chwil wspólnie spędzonych i marzeniami o przyszłym szczęściu
1542 13|         Koborowo, w którym się urodziła i które mówi do niej wyrazem
1543 13|             uśmiechnął się, zatarł ręce i otworzył biurko. Z paczki
1544 13|               wyjął drukowany formularz i zaczął uważnie czytać.~Była
1545 13|         wszelkich czynności finansowych i prawnych w imieniu Niny
1546 13|                 złożył arkusz starannie i wsunął do pugilaresu.~Gwizdał
1547 13|              wesoło, zdejmując ubranie, i z rozmachem położył się
1548 13|                 a były to myśli radosne i emocjonujące.~I nagle, ni
1549 13|                 radosne i emocjonujące.~I nagle, ni z tego, ni z owego,
1550 13|                 na nocnym stoliku lampy i gdy pokój zaległa ciemność,
1551 13|                zjeżyły się mu na głowie i rozdygotaną ręką sięgnął
1552 13|                rękawem pidżamy o abażur i lampa z łoskotem spadła
1553 13|              drzwi wpadła smuga światła i na progu sypialni stanął
1554 13|                 Macanie ręką po ścianie i miękki trzask kontaktu.
1555 13|               Ignacy, weź swoją pościel i będziesz tu spał na otomanie.~-
1556 13|                 Jak pan rozkaże.~- Aha, i idź do kredensu, nalej mi
1557 13|                 nalej mi szklankę wódki i przynieś. To dobrze mi zrobi.~
1558 13|                Gdy wypił dwoma haustami i zjadł na przekąskę jakiś
1559 13|                  odwrócił się do ściany i zasnął kamiennym snem.~
1560 14|        Krzepicki obejrzał plenipotencję i zwracając ją Dyzmie, rzekł:~-
1561 14|               Kunicki. Zaczął od pogody i opowiadania o swojej wczorajszej
1562 14|           ministra...~- Królu zloty! No i co?~- Ciężko było, ale wreszcie
1563 14|         przeciągnie się kilka dni, może i tydzień, że wymagać będzie
1564 14|              będzie szeregu konferencji i rozmów, że na razie, póki
1565 14|                sześć! Odbijemy to sobie i tak z ładnym procentem,
1566 14|                Pilchen był już w palcie i w kapeluszu, lecz na widok
1567 14|                 Był już w kursie sprawy i oświadczył, że zasadniczo
1568 14|                się. Kwestię kontyngentu i warunków "kochany prezesiunio"
1569 14|                 do drogiego prezesiunia i jestem pewniutki, że jego
1570 14|                po sobie nieduży majątek i nieznaczny dorobek literacki
1571 14|               wydanych nakładem autora, i sześciu nigdzie, niestety,
1572 14|        obowiązek otaczać się literatami i nie było w Warszawie żadnego
1573 14|         wychodząc z dobrze naładowanymi i niosąc pod pachą przynajmniej
1574 14|                 talentu zmarłego kolegi i wyrazić szczere oburzenie
1575 14|         historycznych, były panny Iwona i Marietta, siostrzenice pani
1576 14|            Powitano go z radością, lecz i z szacunkiem.~Szczególniej
1577 14|              swoje stosunki towarzyskie i znajdzie kilka nowych znajomości,
1578 14|               zarówno Kwiaty uczuć, jak i Śpiew słowika czytał wielokrotnie.~
1579 14|                 na pomoc panny Czarskie i pani Lala Koniecpolska,
1580 14|                 hasłem selekcji nazwisk i udostępnienia wybranym możności
1581 14|   bezceremonialnie wziął Dyzmę za guzik i z niezwykłą swadą zaczął
1582 14|                u ministra Oświaty, lecz i u prezydenta Rzeczypospolitej.
1583 14|         natychmiast skorzystał z okazji i ulotnił się bez śladu.~W
1584 14|               zadzwonił do Krzepickiego i długo z nim rozmawiał o
1585 14|                Był w doskonałym humorze i pełen najlepszych myśli.~
1586 14|                mu oświadczenie ministra i zapowiedź rychłej realizacji
1587 14|                 rzucił się mu w objęcia i zaczął go zapewniać, że
1588 14|    zatelefonował do naczelnika Czerpaka i umówił się z nim na kolację.~
1589 14|                porzucenia swojej posady i zajęcia się jakimś zyskownym
1590 14|              godzinie, hm... jedenastej i pożegnasz się pan z nim,
1591 14|            poprosisz go pan do telefonu i powiesz, że wynikła wielka
1592 14|              jakimś procesie Kunickiego i powiada, że z wszystkiego
1593 14|             dokumenty, ale w Koborowie, i że zaraz jedzie, a jutro
1594 14|               stronę kwestii osobiście, i to rano. Rozumiesz pan?~-
1595 14|                czuł w jego towarzystwie i wiedział, że i Krzepickiemu
1596 14|             towarzystwie i wiedział, że i Krzepickiemu jest z nim
1597 14|       Czerpakiem zjawiał się on w banku i zdawał Dyzmie obszerne sprawozdanie,
1598 14|        sprawozdanie, nie kryjąc radości i uwielbienia dla życzliwych
1599 14|              zresztą kadził mu niemniej i zapewniał o swojej przyjaźni.~
1600 14|               naczelnikowi?~Dyzma wstał i podszedł do okna. Słuchał.
1601 14|           dźwięk niepokoju, przerażenia i zajęczał prośbą, później,
1602 14|           Kunicki rzucił się na krzesło i otarł pot z czoła. Sepleniąc
1603 14|                 kasy?! Tam są pieniądze i papiery, i biżuteria, i
1604 14|                 są pieniądze i papiery, i biżuteria, i najdrobniejsze
1605 14|                 i papiery, i biżuteria, i najdrobniejsze dokumenty
1606 14|                  Marzyłem o tym od lat! I teraz nagle...ach, ja idiota,
1607 14|              ważne dla mnie... Dla mnie i dla pana też...~- Pewno.
1608 14|               udawał, że się namyśla.~- I trzeba lecieć jak wariat...
1609 14|           dojrzał wyraźnie błyski obawy i nieufności w Jego małych,
1610 14|            siódemkę. Dyzma wziął ołówek i zanotował sobie cyfry.~-
1611 14|                 to już dobrze, zjem coś i pojadę. Dzwoń pan po samochód.
1612 14|            dając mu ostatnie informacje i objaśniając, że teczka z
1613 14|               dobra - przerwał mu Dyzma i otworzył drzwiczki auta.~-
1614 14|            zapomni dobrze zamknąć kasy. I rozetki przekręcić.~- Zrobione,
1615 14|             długi, wąski, stalowy klucz i obejrzał go z zainteresowaniem.~-
1616 14|               Nikodem nastawił kołnierz i rozmyślając, zdrzemnął się.~
1617 14|                 Wysiadł przed podjazdem i wydał szoferowi dyspozycje.
1618 14|            Przeszedł przez ciemny salon i otworzył drzwi.~Przy stole
1619 14|           Nikodem zamknął drzwi za sobą i chrząknął.~Teraz dopiero
1620 14|              dopiero podniosła nań oczy i stłumiony okrzyk wyrwał
1621 14|              jej się z ust. Zerwała się i podbiegła do niego, zarzucając
1622 14|            wyjaśnił cel swego przyjazdu i dodał, że z radością podjął
1623 14|             Niną.~Siadła mu na kolanach i przerywając sobie pocałunkami,
1624 14|                się, że bywa u Czarskich i Roztockich, że jest protektorem
1625 14|                 Rzucił okiem na zegarek i oświadczył, że musi śpieszyć.
1626 14|             przeczytać niektóre papiery i notatki porobić.... A jakbyś
1627 14|            zaraz wrócę.~Zapalił światło i rozsunął ciężką aksamitną
1628 14|            dobrą kiepełę - mruknął - to i wytrychów nie trzeba...
1629 14|               Jedno przekręcenie klamki i kasa stanęła otworem.~Wewnątrz
1630 14|                 ułożone zostały książki i teczki z papierami, na półkach
1631 14|               wszystkie teczki, książki i notatniki. Była tego gruba
1632 14|             plika. Zaniósł ją na biurko i odłożywszy na stronę zieloną
1633 14|                strony wypełnione datami i cyframi szybko zorientował
1634 14|                  Zawierała spis wpływów i dochodów Koborowa. Trzecia,
1635 14|              Koborowa. Trzecia, czwarta i piąta również przepełnione
1636 14|            przez Ninę na nazwisko męża, i rejentalny akt sprzedaży
1637 14|                Ten ostatni Dyzma złożył i schował do kieszeni, po
1638 14|          systematycznie zawiązał teczkę i odłożył ją wraz z zieloną
1639 14|         otworzyć.~Złamał lakową pieczęć i wyjął zawartość. Od razu
1640 14|             Kunika, syna Genowefy Kunik i N.N. W rubryce: "Zawód"
1641 14|                notatnik, cały zapisany, i znowu wyrok sądu na ten
1642 14|             Nikodem spojrzał na zegarek i zaklął.~Było już po dwunastej.
1643 14|               zebrał rozrzucone papiery i wpakował je do kieszeni.~
1644 14|              kasie, zamknął ją na klucz i wziąwszy pod pachę obie
1645 14|            Jednakże uśmiechnęła się doń i zapytała:~- Już musisz jechać,
1646 14|                rady. - Usiadł przy niej i wziął ją za rękę. - Kochana
1647 14|            sprawy, że wyklaruje się, co i jak...~- Nie rozumiem.~-
1648 14|           Kunickim, albo pobierzemy się i Kunickiego diabli wezmą.
1649 14|               Niku! Przecie to jasne!~- I ja tak sądzę. Tedy proszę
1650 14|                 do widzenia... Objął ją i zaczął całować.~- Do widzenia,
1651 14|               ją w czoło, zabrał teczki i wyszedł. Gdy w hallu nakładał
1652 14|                  Służący otworzył drzwi i Nikodem pod ulewnym deszczem
1653 14|              deszcz nie ustawał do rana i samochód, gdy wjeżdżał do
1654 14|             dawnym procesem, zerwał się i zawołał:~- No, nie ma na
1655 14|                 na wypadek zmiany uczuć i zamiarów pani Niny, ale
1656 14|             Zimny, wyrachowany, trzeźwy i przenikliwy, od razu połapał
1657 14|                 Nie było innego wyjścia i Dyzma musiał powiedzieć,
1658 14|               pretensji do majątku żony i do pana, za to pan daje
1659 14|                mu pewną kwotę pieniędzy i paszport zagraniczny. Niech
1660 14|            gotów później wrócić.~- Jest i na to rada. Zrobimy tak:
1661 14|               mu wszystkie te szpargały i zamknę na jakieś, powiedzmy,
1662 14|            znowu wezmę na przesłuchanie i wówczas zaproponuję ugodę.
1663 14|               przyjmie, dam mu paszport i pozwolę uciec za granicę.
1664 14|               skinął głową Krzepicki.~- I ja to samo myślę - dodał
1665 14|               Dymisja pewna, a może być i kryminał. Otóż, to jest
1666 14|                 szczegóły sprawy. Reich i Krzepicki nie zapomnieli
1667 14|                o najmniejszym drobiazgu i Dyzma z podziwem słuchał
1668 14|                Jego ruchy, wyraz twarzy i oczu - wszystko zdradzało
1669 14|              krokiem na spotkanie Dyzmy i zaseplenił:~- Przyjechał
1670 14|                pan słyszy. Rozwodzi się i wychodzi za mnie, Kunicki
1671 14|            prostu zakochała się we mnie i ma dość starego dziada..~-
1672 14|                ma, nie miliony. Miliony i Koborowo są własnością Niny.~-
1673 14|               na co łakomić się.~- Albo i jest na co - filozoficznie
1674 14|                 ręce w kieszenie spodni i wydął wargi.~- Co do weksli,
1675 14|                Trzęsąc się całym ciałem i z trudnością łapiąc oddech,
1676 14|             Niny. Jej majątek, jej kasa i jej klucz.~- O nie! Łotrze,
1677 14|                splunął Dyzma na podłogę i poszedł otworzyć drzwi.~-
1678 14|        potrzebował: drzwi otworzyły się i do pokoju wszedł przodownik
1679 14|                pokoju wszedł przodownik i dwaj wywiadowcy po cywilnemu.~-
1680 14|       aresztowany. Proszę nałożyć palto i iść z nami.~- Ja? Aresztowany?
1681 14|          widzenia. Kunicki odwrócił się i chciał coś jeszcze powiedzieć,
1682 14|                wywiadowcę, zatoczył się i od razu znalazł się za drzwiami.~
1683 14|         przygładził przed lustrem włosy i wszedł do jadalni. Na stole
1684 14|               głód. Kawa była już zimna i cukier nie chciał w niej
1685 14|             szynki, kiełbasy, cielęciny i zabrał się do jedzenia.~-
1686 15|               drwiącej miny, oziębłości i głównie dlatego, że najbliższym
1687 15|          Terkowski siedzi w Żegiestowie i że zatem nie spotka go na
1688 15|            wyraźną rezerwę Terkowskiego i usprawiedliwioną zresztą
1689 15|                 stykać się z Terkowskim i z tego względu, że z napomknień
1690 15|        Jarzynowscy mieszkali na Wilczej i Dyzma wybrał się pieszo.
1691 15|            pokojów buchał gwar śmiechów i rozmów.~Generałostwo powitali
1692 15|      Generałostwo powitali go z atencją i wprowadzili do salonu właśnie
1693 15|               chwili, gdy zaległa cisza i jakaś dama kwadratowej tuszy,
1694 15|             zatrzymał się przy drzwiach i milczącymi skinieniami głowy
1695 15|              zrobienia, tym bardziej że i Terkowski nie będzie szukał
1696 15|              Terkowski uścisnął mu rękę i lekko wziąwszy pod ramię,
1697 15|              ogromną złotą papierośnicę i częstując Nikodema zaczął
1698 15|               Dyzma milczał, zaskoczony i pełen nieufności.~- Jakże
1699 15|              Ten naprawdę nic dosłyszał i zapytał:~- Co pan mówi?~-
1700 15|                 zapanował nad wrażeniem i zmusił siebie, by spojrzeć
1701 15|          Jechaliśmy w jednym przedziale i ten miły staruszek wiele
1702 15|             wiele mi o panu opowiedział i o Łyskowie...~Dyzmie zakręciło
1703 15|          fałdami przez kołnierzyk szyję i dusić, aż ta obleśna twarz
1704 15|                 Terkowski podniósł brwi i strzepnął flegmatycznie
1705 15|          Koncert w salonie skończył się i wśród ogłuszających oklasków
1706 15|               nie daruje. Mściwa jucha. I sprawa z nim to nie z takim
1707 15|             zdjął palto, kapelusz, frak i zaczął chodzić po pokoju.
1708 15|            Dałoby się może zrobić... To i co z tego?...~Terkowski
1709 15|              teraz przeraźliwie samotny i bezsilny. Przecie nawet
1710 15|             robić...~Śniadania nie jadł i kazał Ignacemu zadzwonić
1711 15|            banku, że czuje się niezdrów i nie przyjdzie. Jednakże
1712 15|           Zwymyślał bez powodu Ignacego i poszedł do banku. Tu ostentacyjnie
1713 15|             zajrzał do Wandryszewskiego i zrobił mu awanturę o spóźnienie
1714 15|      Krzepickiemu burknął "dzień dobry" i zamknął się na klucz w gabinecie.~
1715 15|              komuś o swych informacjach i podejrzeniach, doszedł wszakże
1716 15|           zechce ze skandalem "wywalić" i jego, i Jaszuńskiego, i
1717 15|             skandalem "wywalić" i jego, i Jaszuńskiego, i Pilchena...~
1718 15|                 i jego, i Jaszuńskiego, i Pilchena...~Było zatem jedyne
1719 15|              wziąć paszport zagraniczny i wyjechać jeszcze przed przyjazdem
1720 15|              Kunickiego trzeba wypuścić i pogodzić się z nim jakoś...
1721 15|           przyszła hrabina Koniecpolska i jeszcze jedna pani. Koniecznie
1722 15|               jak noc położył słuchawkę i otworzył drzwi.~- Proszę -
1723 15|          troskliwie wypytywać o zdrowie i doradzać różnych lekarzy.~
1724 15|         Koniecpolskiej siedzi w majątku i misterium można urządzić
1725 15|           Nikodem podparł pięścią brodę i odwrócił twarz do okna.~-
1726 15|                taki?~Dyzma machnął ręką i milczał.~- Powiedz, Mistrzu,
1727 15|             szyję w podniesione ramiona i nieoczekiwanie dla samego
1728 15|             Idiota.~Panna Stella wstała i uroczyście zbliżyła się
1729 15|                panna Stella.~- A choćby i dziś, cha, cha, cha... Z
1730 15|            obrzędów, Dyzma skapitulował i zgodził się drugie zebranie
1731 15|                do myślenie o Terkowskim i o groźbie przyjazdu Windera.
1732 15|              Widocznie zapomniały. - To i lepiej - myślał - wczoraj
1733 15|                 Z furią przesuwał meble i dźwigał dywany.~Toteż wieczorem
1734 15|          sypialnia została wybrana, jak i trzy inne pokoje z łazienką,
1735 15|                już pogwałceniem kanonów i że nigdy nie pójdzie drogą
1736 15|                 na tę noc. Jest to miła i młoda dziewczyna, "girl"
1737 15|                śpiewała w tym kabarecie i wie, że owej małej Władzi
1738 15|            półprzytomna, rozpłakała się i krzyczała, że chce wyjść.
1739 15|                nieco do łaźni rzymskiej i najwięcej do domu, o którym
1740 15|                Siedział oparty o ścianę i chrapał tak, że aż szyby
1741 15|               huczał mu młyn.~Ubrał się i zajrzał do swojej sypialni.
1742 15|                 żegnała się z Nikodemem i wychodziły, ledwie trzymając
1743 15|             został sam. Pootwierał okna i ociężałymi ruchami zabrał
1744 15|              Gdzież Ignacy?~Dyzma sapał i nic nie odpowiedział. Wreszcie
1745 15|           odpowiedział. Wreszcie zaklął i rzucił się na kanapę.~Krzepicki
1746 15|          wreszcie zmiękł. Noc w ciemnej i nie opalonej celi pomogła.
1747 15|               tylko widzenia się z żoną i upierał się przy tym. Ustąpił
1748 15|                 gdy Reich przeczytał mu i pokazał ten list od pani
1749 15|       kompromitujących dokumentów.~- No i co?~- Oczywiście Reich jest
1750 15|                 Wstał, strzepnął popiół i dodał:~- A swoją drogą powinien
1751 15|              jej mąż zostanie zwolniony i z własnej woli jedzie za
1752 15|                 swego majątku w gotówce i w papierach wartościowych.
1753 15|                przypomniał Terkowskiego i wzdrygnął się. Nie, nie...
1754 15|             posłuszeństwa. Skrzywił się i odpowiedział:~- Aby nie
1755 15|              orgii, które go przerażały i doprowadzały do śmiertelnego
1756 15|              doszedł do przekonania, że i tak dzięki Loży nawiązał
1757 15|           otwarte są dla niego ich domy i gdyby udało mu się teraz
1758 15|               Nie podobam mu się więcej i zapowiedział, że więcej
1759 15|               do hrabiny Koniecpolskiej i tak sprawę postawić.~Niech
1760 15|            Waredy. Ignacy podał kolację i przyniósł wieczorne dzienniki.
1761 15|             Dyzma odsunął je niechętnie i zabrał się do jedzenia,
1762 15|             Rzucił słuchawkę na widełki i pobiegł do jadalni.~Szybko
1763 15|                 został mianowany posłem i ministrem pełnomocnym przy
1764 15|       pełnomocnym przy rządzie chińskim i dziś odjeżdża do Pekinu.~
1765 15|             bęben.~Zerwał się z miejsca i zaczął krzyczeć:~- Ura!
1766 15|               Przybiegł zdumiony Ignacy i zatrzymał się w progu.~-
1767 15|                 Służący wydobył karafkę i kieliszki i nalał jeden.~-
1768 15|             wydobył karafkę i kieliszki i nalał jeden.~- Nalewaj drugi! -
1769 15|           Rozumiesz?~Wychylił kieliszek i mimo woli spojrzał w czarną
1770 15|     fosforyzujące okrągłe oczy.~Splunął i przeżegnał się.~- Pijmy,
1771 15|                trzymają z diabłami...~- I pewno - potwierdził Ignacy.~
1772 16|          odprowadzających go życzeniami i powinszowaniami.~I staruszek
1773 16|           życzeniami i powinszowaniami.~I staruszek nie był samotny.
1774 16|              jest zupełnie zrezygnowany i złamany, że udzielił informacji
1775 16|                  że udzielił informacji i wyjaśnień, dotyczących interesów
1776 16|              którym z woli narzeczonego i plenipotenta właścicielki
1777 16|                 się prezesury banku. Bo i co mu po tym całym banku?
1778 16|               dochody Koborowa, wygodne i spokojne życie, brak konieczności
1779 16|               ich usługi - nie wiedział i wiedzieć nie chciał. Bał
1780 16|               miny pani Koniec-polskiej i panny Stelli, gdy im ponuro
1781 16|                 jakiś urzędnik kolejowy i Nina. Dojrzała Nikodema
1782 16|               Dojrzała Nikodema w oknie i jej twarz rozjaśniła się
1783 16|            przez pusty budynek stacyjny i wsiedli do auta. Motor rozbudził
1784 16|                pośliznęły się na śniegu i samochód ruszył.~- Powiedz,
1785 16|             drodze, zdjęło czapki.~- No i co... co on teraz będzie
1786 16|              Nineczko? Rzecz załatwiona i koniec. Co cię to teraz
1787 16|                 unieważniania małżeństw i powtarzać argumentację adwokata.~-
1788 16|            pojedzie do Warszawy.~- Jedź i ty, Nineczko. Zabiorę cię
1789 16|                możesz mieszkać w hotelu i będziemy widywali się codziennie.~
1790 16|               poważny prezes, mąż stanu i raptem mandolina.~- Żałuję,
1791 16|                wywinęła się ze śmiechem i zaczęła grać.~- Ładne? -
1792 16|             Nineczka - powiedział Dyzma i pomyślał: - Co ona chce,
1793 16|             krtaniach przesyconych solą i jodem.~- Jodem? To marynarze
1794 16|              lekko, swobodnie, radośnie i tak bezpiecznie. Od wielu,
1795 16|               raz pierwszy spała słodko i spokojnie, nie będą przeszkadzały
1796 16|     przeszkadzało co innego. Spąsowiała i przytuliła się doń mocniej.~-
1797 16|                  To ja pójdę na górę.~- I zastanę drzwi zamknięte
1798 16|          Zbliżyła usta do ucha Nikodema i wyszeptała:~- Nineczka przyjdzie
1799 16|            jedenastej, gdy rozstali się i Dyzma poszedł do sypialni
1800 16|             zapalił światło w gabinecie i otworzył pancerną kasę.
1801 16|           banknotów. Wziął jedną paczkę i chwiał nią w powietrzu,
1802 16|                zrobić lustrację majątku i wezwać oficjalistów na rodzaj
1803 16|                 rozpoczynała sprzątanie i Nina musiała zdążyć przejść
1804 16|                 Dyzma zapalił papierosa i poprawił poduszki.~- Jeżeli
1805 16|                Trzeba wstawać - mruknął i zadzwonił. Kazał przygotować
1806 16|                Kazał przygotować kąpiel i zrobić zaraz jajecznicę
1807 16|              tłusta!~Gdy już był ubrany i przeszedł do jadalni, skonstatował,
1808 16|              porządku! Dawaj jajecznicę i każ osiodłać konia... Stój!
1809 16|           zaprzężone w parę koni w lejc i kazał jechać do papierni.
1810 16|          szklanki, do ciężkiej cholery! I więcej nigdy nie podawać.
1811 16|       Zrozumiano?~Przeszedł przez biuro i otworzył drzwi gabinetu
1812 16|                 cała nieufność, hardość i obawy, jakie czuje robotnik
1813 16|             inżynier przybiegł do Dyzmy i przywitał go z szacunkiem.~-
1814 16|               podwładnym.~Podał mu rękę i wyszedł.~Młyn, tartaki,
1815 16|            stała z podniesionymi rękoma i machała nimi na powitanie.~
1816 16|                jest moim sekretarzem.~- I jesteś z niego zadowolony?~-
1817 16|            interesuję się tymi sprawami i tak gruntownie na nich się
1818 16|                schodzić się oficjaliści i służący zameldował o tym
1819 16|              powitanie.~Skinął im głową i usiadł przy biurku nie prosząc
1820 16|           Kunicka, rozwodzi się z mężem i dlatego odebrała od niego
1821 16|          Podniecał się własnymi słowami i mówił coraz głośniej:~-
1822 16|                 dzisiejszych czasach to i rodzonemu bratu nie można
1823 16|               łapy pięć tysięcy złotych i jeszcze podwyżkę pensji,
1824 16|             zrobił kilka kroków naprzód i odezwał się:~- Panie prezesie...~-
1825 16|                 zrozumiałeś?~- Wszystko i dlatego właśnie...~- To
1826 16|                 już dam takie, że no! A i stosunki też mam! Już tam
1827 16|                 chce szpiegów zrobić!~- I co za ton!~- Ja tam pójdę
1828 16|               takie zasługi wobec kraju i tyle państwowych spraw na
1829 16|                 od nadużyć. Mądrze robi i tyle! Tylko bałwan daje
1830 16|                   A że wymaga sumiennej i pilnej pracy, to ma rację
1831 16|             rację czy nie? Co?~Przerwał i czekał opozycji. Jednakże
1832 16|            zaraz po-draż-nio-na ambicja i hopaj siupaj, a później
1833 16|                 a później jazda na bruk i z całej ambicji skamleć
1834 16|                obwija, to stać go na to i koniec. Zaległa cisza.~-
1835 17|        Wyglądały jak dwa wielkie klomby i co wieczora lokaj z pokojówką
1836 17|             roboty z wynoszeniem koszów i doniczek do kredensowego,
1837 17|        rozpoczynała się pielgrzymka pań i panów z mondu, śpieszących
1838 17|               to tydzień małymi dawkami i przypieczętowane zostało
1839 17|            Kwestią frapującą wszystkich i nie dającą spać damom, słynącym
1840 17|                  że wyjechał za granicę i zgodził się na unieważnienie.
1841 17|         unieważnienie. Ale dlaczego? No i dlaczego zostawił Ninie
1842 17|     wynikającego z jej obecnej sytuacji i z faktu powrotu do dawnego
1843 17|               zaciekawionej życzliwości i szacunku, który - jak szybko
1844 17|         niesłabnącą przyjemnością, lecz i z cieniem jakiegoś prawie
1845 17|               jest poważnym mężem stanu i człowiekiem wielkiej wiedzy
1846 17|             człowiekiem wielkiej wiedzy i zalet. Tam jednak, w Koborowie,
1847 17|            słyszała tylko słowa podziwu i zachwytu, gdy przekonała
1848 17|              siódmej zjawiał się on sam i jechali do teatru czy kina.
1849 17|          Nikodem odprowadzał ją do domu i żegnali się w bramie, natomiast
1850 17|                  wchodził z nią na górę i razem jedli kolację.~Nikodem
1851 17|               na bardzo sprośnej farsie i Dyzma postanowił sforsować
1852 17|                  Przytuliła się do mego i szepnęła:~- Więc dobrze,
1853 17|           idziemy do kina.~Skrzywił się i chciał jeszcze nalegać,
1854 17|           nalegać, lecz Nina zadzwoniła i w bramie rozległy się kroki
1855 17|             Szybko pocałowała go w usta i zniknęła w bramie.~Mróz
1856 17|              bramie.~Mróz był dość duży i Nikodem nastawił kołnierz
1857 17|                lecz zaraz zatrzymał się i zawrócił ku Kruczej. W Alejach
1858 17|                 baru, wypił kilka wódek i zjadł wielką porcję golonki
1859 17|             Niczegowata baba - pomyślał i nagle przyszło mu na myśl,
1860 17|                dość jest wyjść na ulicę i kiwnąć palcem na taką, która
1861 17|               nie sprawdzając rachunku, i wyszedł.~Wybór istotnie
1862 17|             złotych, położył na stoliku i, mruknąwszy "do widzenia",
1863 17|                 sięgnął po papierośnicę i skonstatował jej brak. Szybko
1864 17|               jej brak. Szybko zawrócił i, nie zamykając drzwi, wpadł
1865 17|              siedziała na łóżku w kucki i wyszczerbionym grzebieniem
1866 17|           pokażę, jaki! Dawaj zaraz, bo i tak znajdę, a tobie mordę
1867 17|                 drzwi, przekręcił klucz i schował do kieszeni. Podszedł
1868 17|              ruchem wyrwał jej grzebień i cisnął o podłogę.~- Nooo....
1869 17|                ramionami. Zamachnął się i uderzył ją w twarz tak silnie,
1870 17|                silnie, że wywróciła się i głową stuknęła o ścianę.~-
1871 17|                para wymiętych banknotów i brudna chustka do nosa.
1872 17|               wyrwał spod niej poduszkę i rzucił na podłogę. Wraz
1873 17|     papierośnica. Podniósł ją, obejrzał i schował do kieszeni.~- Złodziejka -
1874 17|           odpowiedziała. Otworzył drzwi i wyszedł. Na ulicy z rzadka
1875 17|                 lecz ku jego zdziwieniu i ona wówczas przystanęła
1876 17|              czarnym kapeluszu.~Splunął i poszedł dalej. Zawrócił
1877 17|             swoją bramą. Stróż otworzył i nisko się ukłonił.~- O której
1878 17|       wielmożnego pana.~Skinął mu głową i wszedł na schody. Ani Nikodem,
1879 17|         PAŃSTWOWY BANK ZBOŻOWY~Bank!...~I nagle wszystko stało się
1880 17|                  chociaż go wciąż kocha i zapomnieć nie może, Nikodem
1881 17|                widziała, jak go wpuścił i rozmawiał z nim po cichu.~
1882 17|                Przeszła na drugą stronę i czekała.~Może zadzwonią
1883 17|                 zrobić należy: zadzwoni i uprzedzi stróża... Prawda,
1884 17|              się nieustannie. Wchodzili i wychodzili interesanci,
1885 17|               wieczorem, będzie warować i stanic mu twarzą w twarz...
1886 17|             stanic mu twarzą w twarz... I przyszła.~Dziesiąta, jedenasta...
1887 17|             Nawet jeden facet był młody i wyglądał zamożnie, ale przecząco
1888 17|             zawsze tacy, jak z oczu, to i z pamięci. Ten Zosiny rudy
1889 17|            wyglądała ku Marszałkowskiej i w przeciwną stronę i dopiero
1890 17|    Marszałkowskiej i w przeciwną stronę i dopiero trzask zamykanej
1891 17|                Nikodem odprowadził Ninę i zawrócił do domu. Rozmyślał
1892 17|       Dziewczyna wciąż milczała.~Zaklął i chciał odejść, lecz chwyciła
1893 17|              Rozumiesz? Teraz żenię się i wybij sobie ze ba, żebym
1894 17|         zrobienie" banku to nie byle co i że ona, Mańka, wobec tego
1895 17|            Nudzisz.~Pochylił się ku mej i cmoknął w policzek. Mańka
1896 17|           wszakże nie dała się tym zbyć i objąwszy szyję Dyzmy przywarła
1897 17|            Miała wargi soczyste, jędrne i zimne od mrozu.~- No, dość -
1898 17|               ulic, otarła chustką oczy i poszła w przeciwną stronę.~
1899 17|               Dawno o niej zapomniał... I w ogóle jakim prawem go
1900 17|                No oczywiście, kocha się i w gruncie dobra dziewczyna,
1901 17|            perfumami Niny. Rozebrał się i chciał położyć się do łóżka,
1902 17|          Krzepicki wyjeżdża do Koborowa i że musi mu przygotować różne
1903 17|              Pracował dobre pół godziny i kończył właśnie, gdy rozległ
1904 17|            Siedzą całą paczką w knajpie i zdecydowali wydzwonić Nikodema.~-
1905 17|     kategorycznie odmówił. Był zmęczony i senny.~W ogóle nie lubił
1906 17|         siedzieć godzinami przy stoliku i zalać się na trupa - nie.
1907 17|         birbantował z Waredą, Ulanickim i innymi, robił to tylko dla
1908 17|                 miał już niejaką rutynę i wiedział, co należy robić
1909 17|               nie wiedząc o tym, głośno i wobec wszystkich zachwycała
1910 17|           zmianami na awantaż w urodzie i usposobieniu siostrzenicy.~-
1911 17|     usposobieniu siostrzenicy.~- Kochać i być kochaną - mówiła do
1912 17|              ogromne powodzenie. Młodzi i starsi panowie nadskakiwali
1913 17|                  Wśród nich znalazł się i taki, na którego Dyzma zaczął
1914 17|            Najczęściej z nim rozmawiała i tańczyła.~Był to prawie
1915 17|              polskim równie dobrze, jak i dziesiątkiem innych. Gdy
1916 17|              nią często w Davos, Cannes i w Genewie, że nawet korespondują
1917 17|                interesują się telepatią i wymieniają na ten temat
1918 17|                temat nowe spostrzeżenia i informacje.~Ninę bardzo
1919 17|               Dyzma postanowił działać. I to natychmiast. Postanowił
1920 17|          Postanowił poradzić się Waredy i tegoż dnia umówił się z
1921 17|                to zdziel draba po gębie i jak będzie się stawiał,
1922 17|                    Może nie być, a może i być. Nikt go nie zna. Skąd
1923 17|                   Wypił kieliszek wódki i nagle uderzył dłonią w stół.~-
1924 17|            później faceta się przeprosi i wypuści.~- No, co to pomoże?~-
1925 17|       szpiegostwo? Dyzma zastanowił się i odparł po pauzie:~- Chyba
1926 17|                musiał zapakować manatki i wyjechać.~- Hm... Ale...
1927 17|          wypuszczono, bo był za sprytny i umiał ukryć w porę dowody
1928 17|      pułkownikowi rację. Plan był gotów i nie zwlekając z jego wykonaniem
1929 17|              skompromitowaniu Hella, no i że kolacja była wyśmienita.~
1930 17|            doczekać pism popołudniowych i co kilka minut wysyłał woźnego
1931 17|              będę znał tu każdą trocinę i każdy kamyczek. Ale tu wszyscy
1932 17| sześciomiesięcznymi firmy "Natan Golder i S-ka", żyro kantoru bankierskiego
1933 17|              Pan Prezes pisze, nie znam i nic o mm nie słyszałem.
1934 17|            wzięli, dostał szału radości i bez palta wybiegł do parku.
1935 17|            zaziębił się. Latał po parku i krzyczał na całe gardło.
1936 17|                zdawał relację z wpływów i wydatków, prosił Nikodema
1937 17|             sprawy podkładów kolejowych i zapowiadał, że wkrótce wpadnie
1938 17|             Krzepicki sam w nie wierzy, i zadzwonił do pani, Przełęskiej,
1939 17|               młodszą hrabiankę Czarską i dwóch młodych ludzi, których
1940 17|       flegmatycznie sięgnął do kieszeni i podał gazetę pani Przełęskiej,
1941 17|            ołówkiem.~Przeczytała głośno i zakończyła westchnieniem:~-
1942 17|              Boże!~Nina wzięła dziennik i sama przeczytała wzmiankę.
1943 17|                  Myślała o tym, jak zły i fałszywy jest świat, jak
1944 17|              jak bardzo w nim sama jest i bezbronna, jak nie przygotowana
1945 17|                 krótki nos, usta wąskie i ogromna, potężna szczęka
1946 17|             dolna. Tułów może przydługi i rozstawione nogi.~- Zdawałoby
1947 17|                kocham. Wziął ją za rękę i pocałował.~- Niku... Dziś
1948 17|             figlarnie.~Przygryzła wargi i, patrząc mu prosto w oczy
1949 17|                   Dobrze - skinął głową i pomyślał: - Oho, będzie
1950 17|            kroki Niny ucichły w bramie, i spojrzał na zegarek. Była
1951 17|           Poszła wont! Pluję na ciebie! I nie leź, ścierwo jedna,
1952 17|            Nadojadłaś mnie, do cholery, i już.~- Ale ja ciebie kocham,
1953 17|              Pluję na to, co obiecałem, i na ciebie pluję! Rozumiesz?!
1954 17|               byle szmata przyczepi się i napastuje. Taki pośmieciuch!~-
1955 17|                ją tak, że zatoczyła się i upadła na stertę brudnego
1956 17|               twarz zmarzniętymi rękoma i płakała.~- Pośmieciuch...
1957 17|             szmata...~Nagle zerwała się i pogroziła pięścią w kierunku
1958 17|             Otrzepała paletko ze śniegu i prędko, jak mogła najprędzej,
1959 17|                 cię nic będę miała, ale i tamta nie! Już ja cię urządzę."~
1960 17|               zagrabił. Sam chwalił się i pokazywał. A teraz szykuje
1961 17|                Przodownik odłożył pióro i podniósł na nią oczy.~-
1962 17|           Przodownik zanotował nazwisko i adres.~- Powiadasz, że szykuje
1963 17|              chwycił słuchawkę telefonu i wymienił numer.~- Jest pan
1964 17|               komisarz - zaraz przyjadę i sam ją zbadam. Przodownik
1965 17|            Przodownik położył słuchawkę i wskazał Mańce ławkę pod
1966 17|        popamięta!~Nikodem leżał w łóżku i czytał gazetę, gdy zadzwonił
1967 17|               zadzwonił telefon.~Zaklął i postanowił me wstawać. Telefon
1968 17|               prezesem Banku Zbożowego. I chociaż jej to powiedziałem,
1969 17|           twierdzi, że pan w maju zabił i obrabował jakiegoś Żyda.~
1970 17|                 się przy swoim zeznaniu i żąda, żeby je zaprotokołować.
1971 17|           prezesie, ale można by spisać i pociągnąć ją do odpowiedzialności
1972 17|         rozpłynął się w podziękowaniach i kładąc słuchawkę, nacisnął
1973 17|                 mi ciebie. Jesteś młoda i głupia, więc jeszcze radzę
1974 17|               uporem - niech tam będzie i kryminał. Komisarz zerwał
1975 17|                zerwał się na równe nogi i zaczął krzyczeć waląc pięścią
1976 17|              Nie - odpowiedziała krótko i przygryzła wargi.~- Walasek -
1977 17|                 ją do ostatniego pokoju i wytłumaczcie, ze składanie
1978 17|              Wziął dziewczynę za łokieć i wyprowadził na korytarz.~*~-
1979 17|           wykrzyknikami. Odłożyli karty i jeden z nich zawołał: -
1980 17|                  Uderzenia rąk w piersi i plecy stawały się coraz
1981 17|     gwałtowniejsze. Uczuła zawrót głowy i ból w płucach. Kapelusz
1982 17|             torebka wymknęła się z ręki i stuknęła o podłogę, wysypując
1983 17|             zrobić. Chciała upaść, lecz i to było nieprawdopodobieństwem.
1984 17|          usłuchała, chwycił ją za włosy i rzucił o ziemię.~- Rozbieraj
1985 17|                 na ulicy. Zataczała się i potykała. Przechodnie oglądali
1986 18|                 tymi samymi cechami, co i jego właściciel, siwy już
1987 18|             Towarzystwa Ochrony Rodziny i szambelan Jego Świątobliwości.~
1988 18|          przyglądał się mu z szacunkiem i z uwagą słuchał cichego,
1989 18|               mecenas ucałował ze czcią i podał dokument Dyzmie.~Dokument
1990 18|                 zliczył złotym ołówkiem i powiedział:~- Moje honorarium
1991 18|              mego normalnego honorarium i wszelkich ubocznych kosztów.~-
1992 18|           banknotów, odliczył należność i wstał.~Odprowadzając go
1993 18|            ukłonem, pełnym dostojeństwa i powagi. Prosto od adwokata
1994 18|            możność ożenienia się z Niną i wyjazdu z Warszawy.~Nadto
1995 18|              zmuszony do zabrania głosu i zajęcia stanowiska za lub
1996 18|              bardzo na rękę.~Częstokroć i sam zdobywał się w ostatnich
1997 18|              uważał za najsłuszniejszą, i podawał ją jako własną.
1998 18|            niewinny. Dyzma spochmurniał i nasrożył się.~- Ach - gestykulując
1999 18|                 wie pan, ten tenisista, i powiada, że telefonował
2000 18|                że wyjaśnił całą pomyłkę i że prosił go o zakomunikowanie