Rozdzial

2001 18|      zakomunikowanie tego Czarskim, nam i w ogóle wszystkim! Na domiar
2002 18|      szpiegowskiej szajki bolszewickiej i długo go śledzono. Gdy zaś
2003 18|                go dla pozoru przeprosić i wypuścić, żeby w odpowiedniej
2004 18|              specjalnie dzwonił do mnie i do innych osobistości, które
2005 18|             kilku minutach wszedł lokaj i zameldował:~- Pan Oskar
2006 18|              panu, że nas nie ma w domu i że w ogóle dla pewnych osób
2007 18|              Nina.~Nikodem odwrócił się i udawał, że przygląda się
2008 18|               swej uśmiechniętej twarzy i uśmiechnął się jeszcze szczerzej.~
2009 18|          przejrzał ceduły zagranicznych i krajowych giełd zbożowych
2010 18|               krajowych giełd zbożowych i wzruszył ramionami.~- Hm...
2011 18|              obniży jeszcze ceny, zatem i u nas spadną. Mało tego!
2012 18|                Chciałem jednak usłyszeć i pańskie zdanie. Rad jestem,
2013 18|                teraz weźmie maszynistkę i podyktuje jej odpowiedź
2014 18|                 o sprawach koborowskich i o małżeństwie Nikodema.~
2015 18|                do gmachu Rady Ministrów i pojechał do pani Przełęskiej.~
2016 18|               przy dużym stole milczący i zacięty, spode łba przyglądając
2017 18|               który właśnie przemawiał, i pozostałym kilkunastu dygnitarzom.
2018 18|              koniunktura międzynarodowa i zdołamy uzyskać pożyczkę
2019 18|             malowanym ministrem skarbu, i dlatego, jeżeli jego wniosek
2020 18|               zasługi są wysoko cenione i że wniosek winien być przyjęty.~
2021 18|                 czegoś niespodziewanego i nie zawiedziono się. Gdy
2022 18|                o nas, a o dobro państwa i na siu bździu czy na inne
2023 18|            przez Krzepickiego odpowiedź i przeczytał.~Już podczas
2024 18|                 wzburzony, gestykulując i protestując.~Zapanował ogólny
2025 18|           Owszem, mówił pan, że może to i dobrze będzie.~- Nieprawda!~-
2026 18|           wracali od pani Przełęskiej - i tak podaję się przecie do
2027 18|           stanie po pańskiej stronie.~- I co mi z tego?~- No, oczywiście,
2028 18|                 rację, gdyby nie to, że i tak od razu następcy nie
2029 18|               jak pan tak zaraz puścić. I tak przeciągnie się, a profit
2030 18|          stronie.~Nikodem roześmiał się i klepnął Krzepickiego po
2031 19|           wzmianki, lecz bardzo mgliste i powściągliwe, oraz komunikat
2032 19|                złożył wizytę premierowi i wręczył mu prośbę o dymisję.~
2033 19|                 Premier, zaskoczony tym i zdezorientowany, długo prosił
2034 19|               by nie zaostrzał sytuacji i dymisję cofnął. Ten jednak
2035 19|            powinien jemu, Jaszuńskiemu, i innym podstawiać nogi.~Dyzma
2036 19|               Ulanicki, prezes Hirszman i książę Roztocki. Jednocześnie
2037 19|               Wyszedł do nich na chwilę i powiedział:~- Chcecie panowie
2038 19|             żelazo, beton! Skinął głową i wyszedł.~- To istotnie żelazny
2039 19|                 jeden z dziennikarzy. - I mąąąądry polityk! - dorzucił
2040 19|               oceny jego wiedzy, rozumu i zalet charakteru. Przypomniano
2041 19|              podawano jego życiorys, no i fotografię z podpisem w
2042 19|                 go gorącymi pocałunkami i zaprowadziła do swego pokoju.
2043 19|                jest wyrzec się Koborowa i zamieszkać w Warszawie,
2044 19|            Nikodema na prezesurze banku i wówczas...~- Nie ma o czym
2045 19|                Nikodem - byłem na Zamku i dymisję przyjęto.~- Ależ
2046 19|                zostaniesz!~- Wiadomo!~- I kraj na tym zyska.~- Pewno,
2047 19|           drugie, zanadto kocham ciebie i chcę być przy tobie w Koborowie.
2048 19|                 ślub odbył się skromnie i cicho w koborowskim parafialnym
2049 19|                 licznym orszakiem. Żeby i przyjaciele twoi, i przyjaciele
2050 19|                Żeby i przyjaciele twoi, i przyjaciele pana prezesa
2051 19|             Nikodem wysunął dolną wargę i podniósł brwi.~- I ja tak
2052 19|                wargę i podniósł brwi.~- I ja tak sobie myślę: czemu
2053 19|                Nikodem zmarszczył czoło i potarł dłonie. Bał się jak
2054 19|                 Na progu stanął służący i zwrócił się do Niny:~- Proszę
2055 19|         Przeszła przez jadalnię, buduar i otworzyła drzwi do salonu.~
2056 19|           krótkim, popielicowym futerku i w małym futrzanym kołpaczku,
2057 19|                zakłopotanie, bo przecie i radość jej sprawił. Mówiła
2058 19|               jej sprawił. Mówiła innym i sobie samej, że zapomni,
2059 19|              Kasia zrobiła kilka kroków i stanęła tuż przy Ninie. -
2060 19|            cieszę. Kasia ujęła jej dłoń i delikatnie, lecz stanowczo
2061 19|           Otoczyła ramieniem szyję Niny i przywarła do jej ust. Stało
2062 19|                 uwolniła się od uścisku i szepnęła z wyrzutem:~- Kasiu!...~
2063 19|               Kasia patrzyła w jej oczy i odparła:~ ~- Daruj... Masz
2064 19|              Masz usta jeszcze świeższe i jeszcze bardziej soczyste
2065 19|               zapaliła nowego papierosa i przyglądała się w milczeniu
2066 19|                 O ile wiem, jest bogaty i zupełnie z siebie zadowolony -
2067 19|             Kasia zerwała się z miejsca i rozgniotła papierosa w popielniczce.~-
2068 19|             uczciwa... Przysięgłam jemu i sobie, że nigdy do ciebie
2069 19|                  czym on jest dla kraju i społeczeństwa, jaki to...~-
2070 19|               ciebie, o twoje szczęście i o moje szczęście! Nino,
2071 19|              kolana, chwyciła ręce Niny i zaczęła okrywać je pocałunkami.~-
2072 19|             zdrowa - powiedziała Nina - i nie myśl źle o mnie... Kasia
2073 19|                 gdy drzwi się otworzyły i wszedł Nikodem. Początkowo
2074 19|               wsunął w kieszenie spodni i zapytał burkliwym głosem:~-
2075 19|                tu zajść jakaś awantura, i opanowała go złość.~- Pytam,
2076 19|              ostrym ironicznym śmiechem i odwróciła się doń plecami.~
2077 19|              Nie mógł się z nią dogadać i zły chodził po salonie,
2078 19|             roztrącając meble.~Nadeszła i pani Przełęska, lecz szybko
2079 19|                 być pewny jej wierności i że Kasia nigdy więcej nie
2080 20|                 z której usunięto stoły i krzesła, zebrał się cały
2081 20|              zastępcy, dalej prokurenci i wreszcie wszyscy urzędnicy
2082 20|              wreszcie wszyscy urzędnicy i urzędniczki. Półgłosem prowadzono
2083 20|             drzwi otworzyły się szeroko i wszedł pan prezes.~Sto par
2084 20|              była jak zawsze tajemnicza i nieprzenikniona.~Stanął
2085 20|            Stanął przed nimi, chrząknął i zaczął mówić:~- Moi państwo.
2086 20|                wiecie, dlaczego, a może i nie wiecie, ale to wszystko
2087 20|           żeście państwo byli pracowici i służbiści, żeście pomogli
2088 20|                dla was prawdziwym ojcem i - nie chwaląc się - niejeden
2089 20|                go tak samo szanować jak i mnie, bo zwierzchnika zawsze
2090 20|             szanować trzeba, chociaż to i nie będzie na pewno żaden
2091 20|              opuszczać, bo chociaż może i nie byłem z wami delikatny,
2092 20|      przywiązałem się.~Wyjął chusteczkę i głośno wytarł nos.~Z kolei
2093 20|                 kolei wystąpił dyrektor i w dłuższym przemówieniu
2094 20|          znakomity talent organizacyjny i życzliwy stosunek do podwładnych.
2095 20|                 wyraził w imieniu swoim i wszystkich zebranych serdeczny
2096 20|           założycielowi, organizatorowi i pierwszemu Prezesowi Państwowego
2097 20|              szybko przepisał dedykację i polecił jednemu z urzędników
2098 20|               odpowiednią ilość odpisów i rozesłać do prasy.~Sam śpieszył
2099 20|                 bankietu wstał Ulanicki i wygłosił w wesołym tonie
2100 20|           okrzykami żartobliwych życzeń i pytań, gdyż wiadomość nie
2101 20|                ustąpienie prezesa Dyzmy i konsekwencje, jakie to może
2102 20|               wywołanego dymisją Dyzmy, i że obligacje znowu pójdą
2103 20|           nowych zaostrzeń politycznych i niepowodzeń gospodarczych,
2104 20|                  świetnego organizatora i silnego człowieka, usuwającego
2105 20|               ja jadę do siebie na wieś i biorę się do gospodarki.
2106 21|            zaległy plac przed kościołem i przyległe ulice, ruch tramwajowy
2107 21|               rozjarzone tysiącami lamp i tonące w kwiatach.~Auta
2108 21|                 tonące w kwiatach.~Auta i karety zatrzymywały się
2109 21|                 przy czerwonym chodniku i natychmiast w tłumie poznawano
2110 21|              tłumie poznawano pasażerów i szmer wymawianych nazwisk
2111 21|            zajechała wspaniała limuzyna i wysiadł z niej prezes Nikodem~
2112 21|              zatrzymał się na stopniach i kłaniał się cylindrem na
2113 21|                ucha pani Przełęska - że i Polacy umieją ocenić zasługi
2114 21|                  Nikodem zszedł do nich i wśród nieustających okrzyków
2115 21|         nadjeżdżających tłum ciekawych.~I tu prezesa Dyzmę powitały
2116 21|              młody tańczył do upadłego, i to z takim szykiem, że goście,
2117 21|         Podochocił sobie młody małżonek i bawi się tańcem.~- Ba, dlaczego
2118 21|          pożegnania, gwizdek lokomotywy i pociąg ruszył.~Nina i Nikodem
2119 21|        lokomotywy i pociąg ruszył.~Nina i Nikodem kłaniali się, stojąc
2120 21|               ku nim mnóstwo chusteczek i kapeluszy, aż pociąg nabrał
2121 21|        kapeluszy, aż pociąg nabrał pędu i peron znikł w szarej mgle
2122 21|                    Dyzma zastanowił się i podrapał się w podbródek.
2123 21|                 mógł znaleźć odpowiedzi i to go poirytowało.~- Eeee
2124 21|              peron zatłoczyli robotnicy i oficjaliści koborowscy oraz
2125 21|           znakomitych solistów, l chóry i organy, i wiwaty na cześć
2126 21|             solistów, l chóry i organy, i wiwaty na cześć pana młodego.
2127 21|               amatorska huknęła marszem i zapanował nastrój uroczysty.~
2128 21|        wystąpili główniejsi oficjaliści i córeczka kierownika młyna
2129 21|             zbożowym a kioskiem dla pań i panów. Cała elita musiała
2130 21|            młodych. Nadbiegli w sam raz i dziewczynka wręczyła Ninie
2131 21|            wierszyk, lecz dostała tremy i mimo podpowiadaj ani rusz
2132 21|                  Dziękujemy wam bardzo. I ja, i moja żona postaramy
2133 21|            Dziękujemy wam bardzo. I ja, i moja żona postaramy się,
2134 21|                  Na progu pałacu ekonom i ochmistrzyni w otoczeniu
2135 21|                 państwa młodych chlebem i solą.~Nikodem położył na
2136 21|          położył na tacy dwie pięćsetki i powiedział:~- Do podziału.~
2137 21|       bezpośrednio z sypialnią Nikodema i po obu stronach umieszczono
2138 21|                zająć Krzepicki.~Po balu i podróży państwo młodzi czuli
2139 21|               młodzi czuli się zmęczeni i poszli spać stosunkowo wcześnie.
2140 21|                by rozmówić się z Żorżem i zaproponować mu translokację
2141 21|              tym długo przed zaśnięciem i doszedł do wniosku, że wizyta
2142 21|      Ponimirskiego.~A nuż wścieknie się i zacznie sypać!~Dlatego kazał
2143 21|         śniadanie, gdy się pani obudzi, i poszedł do parku.~Z góry
2144 21|           nienormalny stan umysłu Żorża i jego niespodziewane szusy.~
2145 21|                 właśnie kaszkę na mleku i gwizdał jakąś piosenkę.
2146 21|            Ratlerek siedział na kołdrze i od czasu do czasu od niechcenia
2147 21|            Lokaj zamknął drzwi za Dyzmą i teraz dopiero Ponimirski
2148 21|               posłusznie wykonał rozkaz i usiadł na krześle tuż przy
2149 21|          chorowitego dziecka, ostry nos i ruchliwe wąskie wargi zdradzały
2150 21|           jednym ruchem odrzucił kołdrę i stanął na łóżku w różowej
2151 21|           chwycił Żorża za przegub ręki i cisnął nim o łóżko.~Ponimirski
2152 21|                Ponimirski syknął z bólu i opadł na pościel. Ratlerek
2153 21|           drzwiach stanęła pielęgniarka i lokaj.~- Czy panu hrabiemu
2154 21|               do diabła! - ryknął Dyzma i oboje momentalnie zniknęli.
2155 21|             zniknęli. Zapalił papierosa i poczęstował Ponimirskiego.
2156 21|       Ponimirska wyjść za takiego gbura i chama, za człowieka tak
2157 21|            Przeniesie się pan do pałacu i będzie pan miał zupełną
2158 21|                razem, w gościnę jeździć i gości przyjmować...~Ponimirski
2159 21|              serio?~- Zupełnie serio.~- I będą dawali mi konie pod
2160 21|             pańskie już zapłaciłem. Ale i ja mam swoje warunki.~-
2161 21|              opowiadał o tym Oksfordzie i o Kurlandii, to nieprawda.
2162 21|              Ponimirski przygryzł wargi i rozpłakał się.~- Brutus,
2163 21|              wyniośle odparł Ponimirski i od razu przestał płakać.~-
2164 21|              powiedzieli? Dawni koledzy i szwagry do tego, żeby "na
2165 21|                 ze mną żartów nie ma! A i w mordę potrafię dać tak,
2166 21|        rozpaczliwym ruchem załamał ręce i ciężko westchnął:~- Och,
2167 21|             tego muzyka nazywać "na ty" i na dobitek pakować angielszczyznę
2168 21|             czaszka.~Dyzma podniósł się i spojrzał na zegarek.~ ~-
2169 21|            Ponimirski wyskoczył z łóżka i drżąc na całym ciele podbiegł
2170 21|                  Zgadzasz się?~- Tak.~- I nie rozpuścisz pyska?~-
2171 21|               Serwus.~Podali sobie ręce i Dyzma wyszedł.~ ~Ponimirski
2172 21|            Ponimirski usiadł na dywanie i śmiał się długo, sam nic
2173 22|            dostawy progów kolejowych, a i normalne prace wiosenne
2174 22|               mógł poświęcić Nikodemowi i jego żonie, którzy zresztą
2175 22|                 się z tego powodu. Dnie i tygodnie upływały im na
2176 22|               łodzią, samochodem, końmi i wreszcie gra w bilard.~Nina
2177 22|            kładła na karb jego dziwactw i uprzedzeń, które należało
2178 22|                 znakomitemu człowiekowi i tak wybitnej indywidualności
2179 22|          nasuwały się jej powątpiewania i przypuszczenia, przychodziła
2180 22|        przypuszczenia, przychodziła noc i swymi wrażeniami zacierała
2181 22|             małżeństwo czuło się dobrze i zapowiadało się trwale.
2182 22|            wizyty w okolicznych dworach i zacząć przyjmować u siebie,
2183 22|             oczekiwali pani Przełęskiej i wielu gości z Warszawy.~
2184 22|        bibliotece z Ponimirskim lub sam i czytał. Robił to z niechęcią,
2185 22|                poglądy różnych pisarzy, i widział efekt, jaki tym
2186 22|             stole. Nie tylko Nina, lecz i Krzepicki wysłuchiwali z
2187 22|                Dyzma odwiedzał folwarki i zakłady przemysłowe. Całe
2188 22|     przystosował się do swej nowej roli i zachowywał się w sposób
2189 22|               lecz zaraz opanowywał się i cichł pod groźnym spojrzeniem
2190 22|           pozbawione zdolności myślenia i rozumowania.~W każdym razie
2191 22|         urządzał masę psikusów, awantur i brewerii, jeżeli o jego
2192 22|          wyniośle. Podawał mu dwa palce i z reguły nie odpowiadał
2193 22|              Krzepicki śmiał się z tego i nic sobie me robił z fum
2194 22|             listy od dawnych przyjaciół i wiadomości wcale nie pocieszające.~
2195 22|              powoli dawało się wyczuwać i w Koborowie.~Papiernia i
2196 22|                i w Koborowie.~Papiernia i tartaki szły wyłącznie zamówieniami
2197 22|                 ruchliwość Krzepickiego i dostawy dla rządu gwarantowały
2198 22|              Zbożowego. W związku z tym i wskutek innych komplikacji
2199 22|                 panika. Zastój w handlu i na giełdzie, ciężki kryzys
2200 22|               ciężki kryzys w przemyśle i niewypłacalność podatników
2201 22|      bankructwach, lokautach, strajkach i masowych samobójstwach ludzi,
2202 22|                 mocną rękę ster państwa i znalazł środki zaradcze
2203 22|            Tymczasem zbliżały się żniwa i nad państwem zawisła znowu
2204 22|                Nikodem czytał dzienniki i kręcił głową:~- Cholera!
2205 23|              dziedzic miał szeroką rękę i lubił zabawić się. Gości
2206 23|             przyjechał pułkownik Wareda i obie hrabianki Czarskie.
2207 23|               oba samochody koborowskie i dwa powozy czynne były przez
2208 23|                wojewoda Szejmont z żoną i synem, starosta Ciszko,
2209 23|          Holszycki, ordynatowa Korzecka i kilkanaście osób z okolicy.
2210 23|             gośćmi, napełnił się gwarem i ruchem. Nina była uszczęśliwiona.
2211 23|             program rozrywek, wycieczek i zabaw, zajmowała się lustracją
2212 23|              lustracją zapasów spiżarni i piwnic, uzupełnianiem sztabu
2213 23|     przygotowywaniem pokojów gościnnych i milionem innych spraw, wynikających
2214 23|           przyjęcia krewnych, znajomych i przyjaciół.~Żorż był zelektryzowany.
2215 23|                 pokazywał panom stajnie i w ogóle starał się reprezentować.
2216 23|                 się znowu wielkim panem i niemal zapomniał, że to
2217 23|           uprzedzeni przez Krzepickiego i przez panią Przełęska o
2218 23|         umysłowej, byli dlań pobłażliwi i nie przeczyli mu w niczym.~
2219 23|                niego atmosferę respektu i szacunku. Pomimo obecności
2220 23|        sprowadzona z Warszawy orkiestra i całe towarzystwo używało
2221 23|           zwiedzała zakłady przemysłowe i zabudowania gospodarskie,
2222 23|          organizowali wyścigi motorówek i wioślarskie.~- Ślicznie
2223 23|          państwa - mówili wszyscy Ninie i Nikodemowi. - Koborowo to
2224 23|            Koborowo to prawdziwe cacko.~I rzeczywiście wszyscy czuli
2225 23|                dzień podawano przekąski i napoje wyskokowe.~W trzecim
2226 23|               odszukiwaniem po krzakach i zakamarkach "trupów" i z
2227 23|         krzakach i zakamarkach "trupów" i z odnoszeniem ich do łóżek.~
2228 23|               odbierają mu piękno, lecz i samego człowieka wypierają.~-
2229 23|            trocha hołoty powyzdycha, to i czort z nią. Ogólny dobrobyt
2230 23|                  Zawrócił się na pięcie i odszedł.~- Ma rację, ma
2231 23|            melodii surowej, niewprawnej i o szorstkim dźwięku, brzmiała
2232 23|        szerokich, rozłożystych biodrach i bujnych piersiach, które
2233 23|             grube, lecz kształtne łydki i bose stopy, w przeciwieństwie
2234 23|                miały jedwabne pończochy i lakierowane pantofelki na
2235 23|                Rehlf wziął go pod ramię i rzekł półgłosem:~- Cóż za
2236 23|               musi mieć mięśnie brzucha i ud! Nie wiedziałem, hrabio,
2237 23|           umieścił monokl w orbicie oka i spojrzał lekceważąco na
2238 23|         wyłącznie ulepszaniem rasy koni i bydła. Dość spojrzeć na
2239 23|            chłopstwo, by stwierdzić, że i w tej dziedzinie my robimy
2240 23|              Schował monokl do kieszeni i odwrócił się od czerwonego
2241 23|                 przyszła kolej na tańce i pijatykę. Ponieważ wieczór
2242 23|           wieczór był wyjątkowo chłodny i panie zaczęły się na to
2243 23|               wziął dziewczynę pod rękę i poprowadził do parku.~Ta
2244 23|                stara arystokracja, lecz i nowa dba o podniesienie
2245 24|              dziedzic miał szeroką rękę i lubił zabawić się. Gości
2246 24|             przyjechał pułkownik Wareda i obie hrabianki Czarskie.
2247 24|               oba samochody koborowskie i dwa powozy czynne były przez
2248 24|                wojewoda Szejmont z żoną i synem, starosta Ciszko,
2249 24|          Holszycki, ordynatowa Korzecka i kilkanaście osób z okolicy.
2250 24|             gośćmi, napełnił się gwarem i ruchem. Nina była uszczęśliwiona.
2251 24|             program rozrywek, wycieczek i zabaw, zajmowała się lustracją
2252 24|              lustracją zapasów spiżarni i piwnic, uzupełnianiem sztabu
2253 24|     przygotowywaniem pokojów gościnnych i milionem innych spraw, wynikających
2254 24|           przyjęcia krewnych, znajomych i przyjaciół.~Żorż był zelektryzowany.
2255 24|                 pokazywał panom stajnie i w ogóle starał się reprezentować.
2256 24|                 się znowu wielkim panem i niemal zapomniał, że to
2257 24|           uprzedzeni przez Krzepickiego i przez panią Przełęska o
2258 24|         umysłowej, byli dlań pobłażliwi i nie przeczyli mu w niczym.~
2259 24|                niego atmosferę respektu i szacunku. Pomimo obecności
2260 24|        sprowadzona z Warszawy orkiestra i całe towarzystwo używało
2261 24|           zwiedzała zakłady przemysłowe i zabudowania gospodarskie,
2262 24|          organizowali wyścigi motorówek i wioślarskie.~- Ślicznie
2263 24|          państwa - mówili wszyscy Ninie i Nikodemowi. - Koborowo to
2264 24|            Koborowo to prawdziwe cacko.~I rzeczywiście wszyscy czuli
2265 24|                dzień podawano przekąski i napoje wyskokowe.~W trzecim
2266 24|               odszukiwaniem po krzakach i zakamarkach "trupów" i z
2267 24|         krzakach i zakamarkach "trupów" i z odnoszeniem ich do łóżek.~
2268 24|               odbierają mu piękno, lecz i samego człowieka wypierają.~-
2269 24|            trocha hołoty powyzdycha, to i czort z nią. Ogólny dobrobyt
2270 24|                  Zawrócił się na pięcie i odszedł.~- Ma rację, ma
2271 24|            melodii surowej, niewprawnej i o szorstkim dźwięku, brzmiała
2272 24|        szerokich, rozłożystych biodrach i bujnych piersiach, które
2273 24|             grube, lecz kształtne łydki i bose stopy, w przeciwieństwie
2274 24|                miały jedwabne pończochy i lakierowane pantofelki na
2275 24|                Rehlf wziął go pod ramię i rzekł półgłosem:~- Cóż za
2276 24|               musi mieć mięśnie brzucha i ud! Nie wiedziałem, hrabio,
2277 24|           umieścił monokl w orbicie oka i spojrzał lekceważąco na
2278 24|         wyłącznie ulepszaniem rasy koni i bydła. Dość spojrzeć na
2279 24|            chłopstwo, by stwierdzić, że i w tej dziedzinie my robimy
2280 24|              Schował monokl do kieszeni i odwrócił się od czerwonego
2281 24|                 przyszła kolej na tańce i pijatykę. Ponieważ wieczór
2282 24|           wieczór był wyjątkowo chłodny i panie zaczęły się na to
2283 24|               wziął dziewczynę pod rękę i poprowadził do parku.~Ta
2284 24|                stara arystokracja, lecz i nowa dba o podniesienie
2285 25|            Gabinet podał się do dymisji i dymisja została przyjęta.~
2286 25|               Ulanicki chodził po hallu i klął.~Pani Jaszuńska wyjechała
2287 25|             telefonował do swego urzędu i polecił informować się o
2288 25|          przepełnione były informacjami i pogłoskami politycznymi,
2289 25|         mnóstwem sprzecznych horoskopów i przewidywań oraz ocen sytuacji.
2290 25|                 gabinet wyjątkowo silny i kierowany przez człowieka
2291 25|          państwowy zarządca Kas Chorych i delegat na Międzynarodowy
2292 25|          Międzynarodowy Kongres Kultury i Sztuki zdobył popularność,
2293 25|                Aleksandra Macedońskiego i innych". Poprzednia jego
2294 25|             Dyzmę. Ten zmarszczył czoło i w przekonaniu, że Wareda
2295 25|          odpowiedział pytaniem Dyzma.~- I pomyśleć - ciągnął starosta -
2296 25|            ciągnął starosta - że zawsze i wszędzie najważniejszą rzeczą
2297 25|                 Nikodem machnął wiosłem i rzęsiste bryzgi wody spadły
2298 25|                 spadły na Ponimirskiego i na resztę towarzystwa w
2299 25|             wstali. Nastąpiły powitania i prezentacje.~- Jakże tam,
2300 25|                Litwinek sięgnął do teki i wyjął kopertę, po czym zrobił
2301 25|               po czym zrobił małą pauzę i wśród ogólnej ciszy powiedział
2302 25|          kopertę.~Nikodem poczerwieniał i otworzył usta.~- Ze... że
2303 25|            zechce stworzyć nowy gabinet i stanąć na jego czele.~Dyzma
2304 25|          niepewnym ruchem wziął kopertę i drżącymi rękoma wyjął z
2305 25|                 zadrażnień politycznych i ostrego kryzysu gospodarczego,
2306 25|               po równi pochyłej. Trudne i wielkie to zadanie. Pan
2307 25|                wysoki autorytet, wiedza i doświadczenie, jakie są
2308 25|        człowieka. Pozwoli pan, że złożę i moje skromne zapewnienie,
2309 25|            premierze.~Skłonił się nisko i umilkł. Efekt był kolosalny.~
2310 25|           spełniał misję tak zaszczytną i pragnąc wywołać potężne
2311 25|                stał z podniesioną głową i dumnym spojrzeniem obrzucał
2312 25|          Szejmont. Podszedł do Nikodema i, nisko pochylając głowę,
2313 25|                 nam, obywatelom państwa i jego sługom.~Za przykładem
2314 25|               jeden dzień takiej władzy i tego tytułu, tytułu prezesa
2315 25|            Litwinek.~Nikodem ocknął się i powiódł okiem dookoła. Wszystkie
2316 25|                weń wpatrzone.~Chrząknął i podniósł się z fotela.~-
2317 25|                 Krzepicki wszedł za nim i zamknął drzwi.~- Zastanawiam
2318 25|                 pomysłów panu nie brak. I niech pan prezes sobie wyobrazi:
2319 25|                 Hę, panie, zblamuję się i tyle.~- No i wielka rzecz,
2320 25|               zblamuję się i tyle.~- No i wielka rzecz, zwali się
2321 25|             wszystko na złą koniunkturę i kryzys ogólnoświatowy. Mało
2322 25|                 Nikodem zmarszczył brwi i ręką dał mu znak, by zamilkł.~-
2323 25|              językiem ani be, ani me... I o tym parszywym Oksfordzie...
2324 25|            Podniósł się z krzesła. Nina i Krzepicki patrzyli nań z
2325 25|          Żadnego gadania! Nie przyjmuję i już. Fertig! Krzepicki opadł
2326 25|            włosy, wysoko podniósł głowę i otworzył drzwi. W hallu
2327 25|        natychmiast zapanowało milczenie i wszyscy zerwali się na równe
2328 25|                 Litwinka. Rozejrzał się i powiedział cichym głosem:~-
2329 25|          skreślić.~Nikodem skinął głową i znikł w gabinecie. Gdy drzwi
2330 25|             zdaniem, zarówno panie, jak i pan pułkownik mylicie się,
2331 25|              pan pułkownik mylicie się, i to grubo. O ile obserwowałem
2332 25|                Przecie już raz ratował! I to jak skutecznie!~- Cincinnatus -
2333 25|                  Wówczas stanie u steru i uratuje naszą ojczyznę!~-
2334 25|                  Żorż przysłuchiwał się i wreszcie me wytrzymał. Śmiał
2335 25|               mm rady. Był zdenerwowany i wzburzony do ostatnich granic.~-
2336 25|           Milczeć - wrzasnął Ponimirski i jego blada twarzyczka chorowitego
2337 25|                sprytny łajdak, fałszerz i jednocześnie kompletny kretyn!
2338 25|                się jego mużyckiej gębie i jego prostackim manierom!
2339 25|                 pogardliwym spojrzeniem i wyszedł trzaskając drzwiami.~
2340 25|             Doktor Litwinek przerażonym i zdumionym wzrokiem przesunął