Rozdzial

 1 1 |           cztery, wziąwszy się pod ręce, chichotały i szeptały ze
 2 2 |          na środku pokoju i zatarł ręce.~Zaczynało już świtać. Na
 3 2 |            Dziewczyna zarzuciła mu ręce na szyję i raz po raz zaczęła
 4 3 |         zaśmiał się cicho i zatarł ręce.~- Tak, tak, od podkładów
 5 4 |         Przyszło mu na myśl, że te ręce na pewno nic nigdy nie robiły. -
 6 4 |       pomyślałem, że tak delikatne ręce żadnej pracy pewno nie znają.
 7 4 |       ataku reumatycznego w prawej ręce l w prawej nodze. Dziś przy
 8 5 |         Przyszło mu na myśl, że te ręce na pewno nic nigdy nie robiły. -
 9 5 |       pomyślałem, że tak delikatne ręce żadnej pracy pewno nie znają.
10 5 |       ataku reumatycznego w prawej ręce l w prawej nodze. Dziś przy
11 6 |        dama wyprężyła przed siebie ręce, jakby broniła się przed
12 7 |          był zachwycony i zacierał ręce. Zapadł już zmierzch i Jaszuński,
13 7 |          mi dołożyć pensji. Zatarł ręce. Czuł, że odwraca się nowa
14 8 |         Pochylił się i wziął ją na ręce. Nie broniła się, a gdy
15 8 |        przecie może wpaść w czyjeś ręce.~- Niech pan nie zapomina,
16 8 |         Kunickiego,~Dyzma podłożył ręce pod głowę i wyciągnął się
17 8 |                 Kochany! - złożyła ręce jak do modlitwy - kochany!
18 9 |          drogi - Kunicki rozstawił ręce. - Boże drogi, ile to przy
19 9 |   kolejowych. Co?~Nikodem wpakował ręce w kieszenie spodni i skrzywił
20 9 |         wszyscy zaczęli mu ściskać ręce za to, że powtórzył to,
21 9 |          zawsze przechodziły przez ręce Kunickiego i Nina obawiała
22 9 |       panie prezesie.~Dyzma włożył ręce w kieszenie, kiwnął głową
23 9 |          Naród z was taki.~Założył ręce na plecy i poszedł w stronę
24 9 |       inaczej na łeb włażą.~Włożył ręce w kieszenie i zaczął chodzić.
25 9 |      Wolałabym, by miał ładniejsze ręce. Wysłałam dziś długi list.
26 9 |           do pokoju i zarzuciła mu ręce na szyję.~Pociągnął ją w
27 10|       Zbożowy dzięki jego żelaznej ręce był podawany jako wzór sprawnej
28 10|         Niemożliwe... Dyzma zatarł ręce.~- Pierwszoklaśna baba!
29 10|            nazwiska mocno ściskali ręce Nikodema. Pani Lala Koniecpolska
30 11|            zobaczyć i poprawić, bo ręce mam brudny.~Zajrzał. Istotnie
31 11|      Hrabina Koniecpolska załamała ręce.~- Mistrzu! Wyjawić nam,
32 11|           Nagle brunetka podniosła ręce do góry i zawołała tragicznym
33 11| Wiekuistych!~Pani Lala skrzyżowała ręce na swoim wydatnym biuście
34 11| przyczepiły się, ścierwo!~Wpakował ręce w kieszenie spodni i chodził
35 11|         się pochyliła i, krzyżując ręce na piersi, odparła:~- Wola
36 11|         panny Stelli wzięły się za ręce, tworząc półkole. Ona sama
37 11|         półkole. Ona sama wzniosła ręce ku górze i zawołała:~- Przybądź,
38 11|        wydało się, że czyjeś zimne ręce ściskają go za kark. Z gardła
39 12|         razie wiedział, że w pewne ręce oddaje sprawę.~Zbliżała
40 12|           Miał jednak zbyt krótkie ręce, jak na objętość Wielagi.
41 12|   podwójnym nelsonem. Ogromne jego ręce przesunęły się z tyłu pod
42 12|            wciąż.~Nikodem wpakował ręce w kieszenie i powiedział:~-
43 13|       Dyzma uśmiechnął się, zatarł ręce i otworzył biurko. Z paczki
44 14|            złoty! - Kunicki złożył ręce błagalnym ruchem. Nikodem
45 14|            do niego, zarzucając mu ręce na szyję.~- Niko, Niko,
46 14|           był zachwycony. Zacierał ręce, a kiedy w paczce listów
47 14|          majątku.~Nikodem wpakował ręce w kieszenie spodni i wydął
48 15|        Taki list może komu wpaść w ręce albo co...~Nagle Nikodem
49 16|            nadkomisarza Reicha, na ręce którego złożyli sto tysięcy
50 16|           powitanie wyciągnęła doń ręce, wskutek czego musiał postawić
51 16|         się codziennie.~Klasnęła w ręce.~- Mam, mam! Ciocia Przełęska!
52 16|           rozbawiona, zarzuciła mu ręce na szyję.~- Mój pan dziś
53 16|        Kierownik gorzelni rozłożył ręce.~- Ha, róbcie panowie, jak
54 17|       zobaczyła, że wzięli się pod ręce.~- To taki!... - powiedziała
55 17|          zabawnym ruchem rozkładał ręce.~Na Ninie od początku wywarł
56 17|       właśnie chodzi.~Dyzma zatarł ręce.~Odzyskał równowagę ducha,
57 17|            wpadała w coraz to inne ręce. Początkowo nie wydawało
58 17|            płakać. Chwycili ją pod ręce, zdjęli płaszcz, perkalową
59 19|      zupełnie rozstrojony nerwowo, ręce trzęsły mu się jak galareta.
60 19|            mnie?~Nina zarzuciła mu ręce na szyję.~- Kochany, kochany,
61 19|         Upadła na kolana, chwyciła ręce Niny i zaczęła okrywać je
62 19|           odzyskał równowagę. Obie ręce wsunął w kieszenie spodni
63 21|      miasta. Nina zarzuciła mężowi ręce na szyję.~- Boże! Jaka ja
64 21|        rozpaczliwym ruchem załamał ręce i ciężko westchnął:~- Och,
65 21|         łapę! Serwus.~Podali sobie ręce i Dyzma wyszedł.~ ~Ponimirski
66 25|         prezydenta.~W wyciągniętej ręce trzymał kopertę.~Nikodem
67 25|           państwowej przechodził w ręce człowieka, co tu gadać,
68 25|        pani - powiedział załamując ręce Krzepicki - niech pani sobie
69 25|      próbował założyć monokl, lecz ręce mu tak się trzęsły, że nie