Rozdzial

 1 1 |        zwłaszcza przyglądanie się ich jedzeniu było ponad jego
 2 2 |         dla niego mają wagę, lecz ich istoty ogarnąć nie umiał.
 3 3 |   patrzące z jadowitą ironią. Pod ich spojrzeniem Dyzma zmieszał
 4 4 |         znał, albo pojąć nie mógł ich tajemniczego znaczenia.
 5 4 |         możność grozić Kunickiemu ich ujawnieniem. Rozmyślał właśnie
 6 5 |         znał, albo pojąć nie mógł ich tajemniczego znaczenia.
 7 5 |         możność grozić Kunickiemu ich ujawnieniem. Rozmyślał właśnie
 8 6 |       wstrząsnął się wewnętrznie. Ich zadymiona izba była dlań
 9 7 |          nazbyt wyraźnie zdradzał ich fach.~Dyzma długo się przyglądał,
10 7 |   przewlekanie spraw i odkładanie ich pod sukno, gdy zaś ten zasłaniał
11 8 |           piersi. Uczuł na twarzy ich chłodny, sprężysty dotyk,
12 8 |   zacierał małe rączki. Przywitał ich z manifestacyjną radością,
13 8 |           go?~Ponimirski obrzucił ich głęboko nieufnym spojrzeniem.
14 9 |    drobnych kroczków. Nie słyszał ich i Nikodem, zaskoczony żywiołowym
15 9 |          że powtarzała Dyzmie, iż ich przyszłość od niego tylko
16 9 |        przestawał z żoną, by mógł ich podejrzewać. Zresztą sam
17 9 | podejrzewać. Zresztą sam namawiał ich do wycieczek we dwójkę.~
18 9 |         mało prawdopodobna. Olśni ich i onieśmieli Jego stanowisko
19 9 |          swoje myśli w konkretnym ich wyrazie. Wydaje mi się,
20 9 |     zapełnić. Dla dzieci? Nie mam ich i niestety nigdy nie będę
21 9 |         Nina, po czym przeprosiła ich i poszła się przebrać, gdyż
22 10|        książąt i hrabiów tak, jak ich poznał w najpiękniejszej
23 10|             Ruchem ręki skierował ich na prawo i przedstawił tamtym
24 10|         Londynie my musimy używać ich języka? Niechże i oni, bawiąc
25 10|     przejrzeć listów Niny...~Miał ich trzy duże paczki, prawie
26 10|         spotkał w życiu. Nie było ich wiele i musiał w duchu przyznać,
27 10|         gdyby dowiedziała się, że ich były sublokator jest teraz
28 11|      nazwała Stellą, zaprowadziła ich do małego saloniku. Nikodem
29 11|  Zdumienie i smutek odbiły się na ich twarzach.~- Ależ dlaczego?~-
30 11|   Wtajemniczyły go i w obawie, by ich nie wsypał, gotowe mu jaką
31 11|           by upewnić się, że nikt ich nie podsłuchuje, po czym
32 12|     wąskiej ulicy Karolkowej było ich kilka.~Gdy auto stanęło,
33 12|    gęsiego wkroczyli atleci.~Było ich coś dziesięciu. Mężczyźni
34 12|       przy stoliku jury wymieniał ich nazwiska.~Przy każdym podawał
35 12|       oceniali poważnie czekającą ich walkę, lecz od pierwszego
36 12|        mówił do Krzepickiego - że ich rugnąłem, ale teraz gotowi
37 13|       papierosów.~Wtem doszedł do ich uszu odgłos ciężkich kroków.
38 13|       Zimny już.~- To naród, psia ich mać! Trzeba jechać do komisariatu.~-
39 14|       gości jej salonu.~Większość ich bywała tam nawet często,
40 14|      bardziej zdetonowany.~Było w ich wzroku coś, co zbyt jaskrawo
41 14|       zatem nigdzie więcej szukać ich nie trzeba.~- Dobra, dobra -
42 14|        pokojów, by lokaj nie mógł ich podsłuchać, zabrali się
43 15|    nabrzmiały mu tak, że aż uczuł ich drżenie.~- Przepraszam najmocniej -
44 15|       kilkanaście osób, otaczając ich zwartym kołem.~Resztę wieczoru
45 15|           panem prezesem.~- Niech ich cholera weźmie - zaklął
46 15|           że otwarte są dla niego ich domy i gdyby udało mu się
47 16|    działały, jakie wpływy były na ich usługi - nie wiedział i
48 16|      wiedzieć nie chciał. Bał się ich. Bał się teraz bardziej
49 16|         ta powagą, która potęguje ich siłę komiczną. Nie masz
50 16|            Za dużo próżniaków. Ja ich teraz wezmę do galopu.~-
51 16|           przy biurku nie prosząc ich siadać. - Zawołałem panów -
52 17|        Roztoccy, którzy witającej ich z wypiekami na twarzy pani
53 17|     których cokolwiek można wbrew ich woli wydusić. Niny pytać
54 17|          chodnik był wąski, mogła ich dosięgnąć ręką, gdy ją mijali.
55 17|          nie to, może dopędziłaby ich zaraz rzuciła tej kobiecie
56 17|      których poznał, lecz nazwisk ich nie pamiętał.~Zaraz po powitaniach
57 18|            Z przedpokoju doleciał ich uszu trzask zamykanych drzwi.~-
58 18|            Pańskie dziecko!~- Pal ich diabli.~- Ale jutro będzie
59 23|           trupów" i z odnoszeniem ich do łóżek.~Zresztą wszyscy
60 24|           trupów" i z odnoszeniem ich do łóżek.~Zresztą wszyscy
61 25|           była kwestią obchodzącą ich bezpośrednio.~Niejednemu
62 25|     Wieczorem nadeszły dzienniki. Ich łamy przepełnione były informacjami
63 25|     dyrektorem sekretariatu, lecz ich znajomość nie miała takiego
64 25|       znać było wzruszenie. Oto w ich obecności ster nawy państwowej
65 25|      pochłania więcej godzin, niż ich zawiera doba. A prezes jest