Rozdzial

 1 1 |            dobrego znajomego Leona Kunickiego!..." O! To zupełnie co innego...~-
 2 1 |     mijając z dwoma panami Dyzmę i Kunickiego, uśmiechnął się do Dyzmy
 3 2 |           krąg lampy drobna postać Kunickiego, świecąc bielą gorsu i srebrną
 4 2 |           myśl, czy nie nastraszyć Kunickiego, że zadenuncjuje go w policji.
 5 2 |           Milczenie Dyzmy speszyło Kunickiego. Nie wiedział, co o nim
 6 3 |          niespodziewaną propozycję Kunickiego zawdzięcza wyłącznie temu,
 7 3 |         wysilić w tym kierunku, by Kunickiego utwierdzić w mylnym przekonaniu
 8 3 |          hrabia jest szwagrem pana Kunickiego?~Ponimirski zerwał się na
 9 4 |      dotyczącymi spraw majątkowych Kunickiego. Były to rzeczy wysoce skomplikowane,
10 4 |          do studiowania materiałów Kunickiego, lecz szło mu bodaj gorzej
11 5 |      dotyczącymi spraw majątkowych Kunickiego. Były to rzeczy wysoce skomplikowane,
12 5 |          do studiowania materiałów Kunickiego, lecz szło mu bodaj gorzej
13 6 |           niektórymi powiedzeniami Kunickiego, doszedł do przekonania,
14 6 |          Dyzmy w załatwieniu spraw Kunickiego, od biegu których zależał
15 6 |      wspólnikiem czy sąsiadem tego Kunickiego?~- I jedno, i drugie - odparł
16 6 |       daleka poznał wspaniałe auto Kunickiego.~- Moje auto! - pomyślał
17 6 |       zajęli miejsca w samochodzie Kunickiego. Uchwalono odwiezienie pułkownika
18 6 |       garnitur do odprasowania.~Do Kunickiego wysłał depeszę, zawiadamiającą,
19 6 |     pytaniami dotyczącymi dochodów Kunickiego i wartości majątku. Dyzma
20 6 |           skargą do prokuratora na Kunickiego. Ta zaś, między innymi,
21 7 |      zbożowe, o których słyszał od Kunickiego, a czym Ulanicki tak się
22 7 |            uda się załatwić prośby Kunickiego.~- Panie ministrze - zaczął -
23 7 |       koborowskim... On nienawidzi Kunickiego i dlatego coraz zmniejsza
24 7 |  warszawskiej wycieczki, by olśnić Kunickiego efektem, którym sam przecie
25 7 |    projektu podpowiedzianego przez Kunickiego. Skonstatowanie tego zupełnie
26 7 |         całą litanię spisaną przez Kunickiego i nie ustawał w ataku. Wreszcie
27 7 |           według "literki" notatek Kunickiego.~Było już ciemno na dworze,
28 8 |          Wiedział, że nienawidziła Kunickiego, lecz dlaczego w takim razie
29 8 |          To pracowały tartaki pana Kunickiego,~Dyzma podłożył ręce pod
30 8 |     milczeniu.~Na tarasie spotkali Kunickiego. Był uśmiechnięty i swoim
31 9 |       pootwierane, dobiegł do uszu Kunickiego. Rozpłomieniona Kasia nie
32 9 |            je czyta.~Wyrwał się od Kunickiego dopiero wieczorem. Nina
33 9 |            przechodziły przez ręce Kunickiego i Nina obawiała się, by
34 9 |            sprzątnięte, w sypialni Kunickiego natomiast na środku pokoju
35 9 |         ramionami.~Wpadł w objęcia Kunickiego.~- Kochany, kochany panie
36 11|            nadali ten cały projekt Kunickiego, przez który wrobił się
37 12|          niezwykle długiej depeszy Kunickiego, który prosił Dyzmę o spieszne
38 13|           Panie prezesie, czy żona Kunickiego wciąż kocha się w panu?~-
39 14|          wezwie pan do siebie pana Kunickiego.~- Rozkaz.~- Zacznie pan
40 14|   dowiedział się o jakimś procesie Kunickiego i powiada, że z wszystkiego
41 14|   zaciskały się wciąż, chociaż dla Kunickiego niepostrzeżenie. Po każdej
42 14|   potwierdziła jego nadzieje.~Głos Kunickiego z wolna przeszedł w dźwięk
43 14|          jest to książka dłużników Kunickiego z dawnych jego czasów, gdy
44 14|     warszawskiego, skazującego już Kunickiego na dwa lata więzienia za
45 14|    Kunickim, albo pobierzemy się i Kunickiego diabli wezmą. A wybór zależy
46 14|         Sądzę jednak, że wsadzenie Kunickiego do więzienia pociągnie za
47 15|         małżeństwo z Niną krzyżyk. Kunickiego trzeba wypuścić i pogodzić
48 15|       bibka.~Od czasu aresztowania Kunickiego zażyłość z pryncypałem tak
49 16| przygotować sobie łóżko w sypialni Kunickiego, nie dojrzał ani cienia
50 16|          Dyzma poszedł do sypialni Kunickiego.~Po drodze zapalił światło
51 17|             Gdy dowiedział się, że Kunickiego diabli wzięli, dostał szału