Rozdzial

 1 1 |      stał chwilę nieruchomo.~- A cóż mi zrobią? - pomyślał. -
 2 1 | serdeczną przysługę, staremu, bo cóż to pana kosztuje.~- Jaką
 3 1 |          stokrotnie wdzięczny, a cóż to pana kosztuje?~Wtem otwarto
 4 2 |        kieliszek duszkiem.~- Ale cóż ja panu mogę pomóc?~- He,
 5 2 |          zarobił całą setkę. Ale cóż, pisarz był u siebie w kancelarii,
 6 2 |         mu się ze zdziwieniem. - Cóż to pan po nocy się włóczy?~-
 7 2 |        to prawda, ale zgrabna.~- Cóż ona może mieć - pomyślał -
 8 6 |     przed nim będą plackiem!~- A cóż porabia minister Jaszuński?~-
 9 6 |          wie ode mnie.~- Ba, ale cóż robić?~- Rozumiem, rozumiem -
10 6 |          i uśmiechnął się.~- No, cóż tam? - zapytał szofera w
11 6 |          Ano nic, proszę pana.~- Cóż pan porabiał?~Szofer odpowiedział,
12 7 |     harmonię Pańskiego nastroju. Cóż - przyznaję się - brak mi
13 7 |             Wpadłem jej w oko... Cóż, młoda jeszcze, a mąż stary.
14 7 |          trzymam ciebie za pysk. Cóż sobie myślisz, z kim masz
15 7 |       nowa karta w jego życiu, a cóż go obchodziła kwestia, jakie
16 8 |     Goryl!~- Właśnie, właśnie! I cóż z tego? - zarumieniona,
17 8 |           Zdobywca życia!!... Po cóż mi zawsze wmawiasz, że jestem
18 8 |     piąstki.~Dyzma był wściekły. Cóż sobie myśli ta smarkata!
19 8 |         złości się na mnie.~- Za cóż to? Zawahała się.~- Za co?...
20 8 |     mogła zerwać te kajdany.~- A cóż to trudnego? - wzruszył
21 8 |          jego gadaninie.~- No, a cóż tam słychać przy wielkim
22 8 |       spotkali na zakręcie.~- No cóż - uśmiechnęła się - miłe
23 9 |     teraz. Nieskładnie będzie.~- Cóż znowu! Panie Nikodemie!
24 9 |     będzie tu strasznie tęsknił. Cóż ja pocznę, tak bardzo przyzwyczaiłam
25 9 |          przystanął i zapytał:~- Cóż tu u was słychać w Koborowie?~-
26 9 |         mnie nigdy nie zrozumie. Cóż z tego, że mnie tak kocha.
27 9 |    została oszpecona... Kasia... Cóż, czym ona jest właściwie
28 9 |       kobiecości, nie odwrotnie. Cóż dziwnego, że działa na mnie. -
29 10|          się i otworzył drzwi.~- Cóż to za wrzask, do diabła!~
30 10|          Co pan chciał zrobić?~- Cóż ja mogę zrobić?~- Uuu...
31 10|        dziś mamy inne czasy.~_ A cóż to szkodzi? Dawniej karmazynowie
32 12| Krzepicki. - A to ładny majątek! Cóż, niech pan rozwiedzie Ninę
33 12|        za drzwiami Boczka.~- No, cóż tam, panie Krzepicki?~-
34 13|    palcami po suknie biurka.~- A cóż ja na co poradzę - wzruszył
35 13|         i pan doskonale wygląda. Cóż tam w polityce. Co? Jak
36 13|       pogniewa się pan prezes?~- Cóż to, masz mnie za głupiego?~-
37 14|          nieukrywaną rozpaczą:~- Cóż ja pocznę! Cóż ja pocznę!~-
38 14|       rozpaczą:~- Cóż ja pocznę! Cóż ja pocznę!~- Bo co się stało? -
39 14|          się nie wyśpi...~- Więc cóż ja pocznę, co ja pocznę?! -
40 16|         żeby on administrował?~- Cóż znowu! Mój drogi, ja tak
41 16|         bałwan daje się okradać. Cóż myślicie, gdyby w banku
42 17|   pomyśli.~- Pomyśli, co zechce. Cóż co ciebie obchodzi?~- Nie,
43 17|       woźnego? Ale chyba nie, po cóż by przychodził w nocy.~Serce
44 17|            No przecie to proste. Cóż ty myślisz, że pani Nina
45 19|       niż nonsens, to nietakt!~- Cóż chcesz, ciociu, tatuś zawsze
46 19| społeczeństwa, jaki to...~- Ach, cóż on mnie obchodzi - przerwała
47 21|         ciężko westchnął:~- Och, cóż za poniżenie, co za upadek!
48 23|       ramię i rzekł półgłosem:~- Cóż za wspaniały okaz! Istna
49 24|       ramię i rzekł półgłosem:~- Cóż za wspaniały okaz! Istna
50 25|    ukontentowany psikusem Żorż - cóż to, zapomniałeś, jakeśmy
51 25|         bank, to całe państwo.~- Cóż z tego?~- A to, że mogę