Rozdzial

 1 1 |         nieporządek, drugi podał Dyzmie nowy talerz.~Jeszcze w chwili,
 2 1 |  Winszuję panu - pochylił się ku Dyzmie pułkownik - świetnieś pan
 3 1 | Terkowskiego osadził. Widziałem. Dyzmie wystąpiły rumieńce na policzkach.~-
 4 1 |   nieznaczne manewry, by zajrzeć Dyzmie w twarz.~- Ki diabeł, czego
 5 1 |     nerwowa ręka wysunęła się ku Dyzmie natarczywie.~- Leon Kunicki.~-
 6 1 |        ministerstwie. Podał rękę Dyzmie, Kunickiemu skinął głową
 7 1 |       niego i gadał nieustannie. Dyzmie zaczęło się kręcić w głowie.~
 8 2 |     okrągłych literek i podsunął Dyzmie do podpisu. Podczas zaś
 9 2 |        pan z radości nie skakał.~Dyzmie zrobiło się przykro. Sięgnął
10 3 |          się krzyczeć pieniądze. Dyzmie przyszło na myśl, że gdyby
11 3 |     Obserwacje nie przeszkadzały Dyzmie uważać, by swymi ruchami
12 4 |         lekko na ziemię i skinął Dyzmie głową.~- Nie zadenuncjował
13 5 |         lekko na ziemię i skinął Dyzmie głową.~- Nie zadenuncjował
14 6 |      sobie coś nieuchwytnego, co Dyzmie jeszcze bardziej imponowało.~
15 7 |         Z pieczołowitością zdjął Dyzmie palto.~- Szanowny pan pozwoli
16 7 |     kilka wierszy i wręczając ją Dyzmie, rzekł z uśmiechem:~- Służę
17 7 |        którzy sobie coś w nim, w Dyzmie, uwidzieli, diabli wiedzą
18 7 |       tych rozmyślaniach spłynął Dyzmie czas aż do Grodna.~Szofer,
19 8 |          kapitulację przyznaniem Dyzmie umiejętności załatwiania
20 8 |           Uważnie przyglądał się Dyzmie, a że ten milczał, Kunicki
21 8 |    zapytał:~- Isn't it, old boy?~Dyzmie żyły nabrzmiały na skroniach.
22 9 |     Lokaj, który tych informacji Dyzmie udzielił, pokpiwał nawet
23 9 |         przyjemność.~Wszystko to Dyzmie wydawało się mgliste i tajemnicze.
24 9 |      zorientowana, że powtarzała Dyzmie, iż ich przyszłość od niego
25 9 |         odczytywał, inne podawał Dyzmie i ten udawał, że je czyta.~
26 9 |          całkowicie konweniowało Dyzmie.~Oszałamiające zaszczyty,
27 9 |       był piękny, przechadzka ta Dyzmie sprawiła nawet przyjemność.~
28 9 |         z szacunkiem ukłonił się Dyzmie. Dyzma przystanął i zapytał:~-
29 10|         piersi Ignacy. To dodało Dyzmie pewności siebie. W istocie
30 10|       ziemiaństwo.~Wyciągnęła ku Dyzmie szeroką brzydką rękę z małym
31 11|        to szczegół nie wydał się Dyzmie specjalnie zachęcający do
32 11|       czym panny przyglądały się Dyzmie, a on im. Wyglądały na przystojne,
33 11|     ciekawością przyglądając się Dyzmie, którego całkiem speszyła
34 11|       panie - nisko ukłoniła się Dyzmie - teraz rozejdźcie się do
35 11|     jeden, a panna Stella podała Dyzmie największy.~W pokoju panował
36 12|        prezesa po ramieniu.~Tego Dyzmie było już zanadto. Zerwał
37 14|     plenipotencję i zwracając ją Dyzmie, rzekł:~- W absolutnym porządku.~-
38 14|     panna Marietta zaproponowała Dyzmie zaznajomienie się z podobno
39 14|        wstając.~Dwa dni upłynęły Dyzmie w gorączkowym nastroju.
40 14|          się on w banku i zdawał Dyzmie obszerne sprawozdanie, nie
41 15|      opowiedział i o Łyskowie...~Dyzmie zakręciło się w głowie.
42 15|          włazi, mnie, Nikodemowi Dyzmie, tego zawsze diabli wezmą.
43 16|         służący zameldował o tym Dyzmie. Gdy Nikodem wszedł do obszernej
44 17|          kilka zdań powiedzieć o Dyzmie, używając samych superlatywów.
45 17|        pieniądze, a tych obecnie Dyzmie nie brakowało.~Dni upływały
46 17|          strony.~Przyglądała się Dyzmie. Wełniste włosy, kwadratowe
47 17|      znaleźli się sami, szepnęła Dyzmie:~- Kocham, bardzo kocham.
48 18|        ze czcią i podał dokument Dyzmie.~Dokument sporządzony był
49 20|      Czcigodnemu Panu Nikodemowi Dyzmie, znakomitemu ekonomiście,
50 21|        Jemu, wielkiemu prezesowi Dyzmie, jemu, na cześć którego