Rozdzial

 1 3 |        Słyszałem. Jestem hrabia Ponimirski. Siadaj pan. Cicho, Brutus!
 2 3 |       szwagrem pana Kunickiego?~Ponimirski zerwał się na równe nogi,
 3 3 |       Kunik - wybełkotał Dyzma.~Ponimirski uspokoił się i usiadł, a
 4 3 |        chwycił go nagle za rękę Ponimirski i zbliżył twarz do jego
 5 3 |       za siostrą pana hrabiego?~Ponimirski zakrył twarz dłonią i milczał.
 6 4 |    Jakiego pana? - zaperzył się Ponimirski. - Łajdaka, chama, nie pana.
 7 4 |   głęboko... Dyzma zauważył, że Ponimirski jest dziś znacznie spokojniejszy
 8 4 | dlaczego pana hrabiego usunęli? Ponimirski nic nie odpowiedział i dłuższą
 9 4 |    głupie?...~- Rzeczywiście...~Ponimirski wykrzywił się ironicznie
10 5 |    Jakiego pana? - zaperzył się Ponimirski. - Łajdaka, chama, nie pana.
11 5 |   głęboko... Dyzma zauważył, że Ponimirski jest dziś znacznie spokojniejszy
12 5 | dlaczego pana hrabiego usunęli? Ponimirski nic nie odpowiedział i dłuższą
13 5 |    głupie?...~- Rzeczywiście...~Ponimirski wykrzywił się ironicznie
14 6 |   kochający siostrzeniec~George Ponimirski~Charakter pisma był nieczytelny
15 6 |      listu. Ucieszyło go to, że Ponimirski zaliczył jego nazwisko do
16 8 |         przypominającym kaszel.~Ponimirski leniwie odwrócił głowę i
17 8 |         Oksfordu. Poznajesz go?~Ponimirski obrzucił ich głęboko nieufnym
18 8 |  Nikodema i weszła do pawilonu.~Ponimirski, oglądając się na wszystkie
19 8 |         angielsku!~- Nie umiem.~Ponimirski usiadł na ławce i śmiał
20 8 |        lat kilka.~Gdy skończył, Ponimirski syknął:~- Sapristi! Nie
21 8 |           Moja droga - wycedził Ponimirski, poprawiając monokl -wspomnienia
22 9 |         nagle olśniła go myśl:~"Ponimirski! Zwariował całkiem i przyszedł
23 10|       się ma "ten biedny George Ponimirski!"~- Dziękuję, niezgorzej.~-
24 14|        nazwisko ojca Niny: "Hr. Ponimirski 12 000 dol.", "Hr. Ponimirski
25 14|   Ponimirski 12 000 dol.", "Hr. Ponimirski 10 000 zł" itd.~Dyzma wziął
26 21|        że traci pewność siebie. Ponimirski był jedynym człowiekiem,
27 21|        za Dyzmą i teraz dopiero Ponimirski spostrzegł jego obecność.~-
28 21|         krześle tuż przy łóżku. Ponimirski przyglądał się mu z jadowitym
29 21|  Ożeniłem się z pańską siostrą.~Ponimirski jednym ruchem odrzucił kołdrę
30 21|      ręki i cisnął nim o łóżko.~Ponimirski syknął z bólu i opadł na
31 21|   nazwisko - wzruszył ramionami Ponimirski.~- Więc wolał pan, żeby
32 21|    radzę liczyć się ze słowami!~Ponimirski zamilkł.~- Zamiast mnie
33 21|   jeździć i gości przyjmować...~Ponimirski ożywił się.~- Mówi pan serio?~-
34 21|        Jakie? - zaniepokoił się Ponimirski. - Więc przede wszystkim
35 21|  angielsku.~- Ja? - oburzył się Ponimirski. - Ja mam chamów uczyć?
36 21|     przeflancuję cię do Tworek. Ponimirski przygryzł wargi i rozpłakał
37 21|         na ty - wyniośle odparł Ponimirski i od razu przestał płakać.~-
38 21|       zgryźliwie uśmiechnął się Ponimirski. - Czy pan jednak nie zdaje
39 21|     lecz wbrew jego oczekiwaniu Ponimirski ucieszył się.~- Naprawdę?
40 21|          No więc? Zgadzasz się?~Ponimirski rozpaczliwym ruchem załamał
41 21|    dzisiaj wyślę cię do Tworek. Ponimirski wyskoczył z łóżka i drżąc
42 21|         ręce i Dyzma wyszedł.~ ~Ponimirski usiadł na dywanie i śmiał
43 21|      Gdy służący uchylił drzwi, Ponimirski rzucił się nań z pięściami:~-
44 22|  świetnie sobie daje radę.~Żorż Ponimirski szybko przystosował się
45 23|          Przepraszam - przerwał Ponimirski - jak to my?~- No, arystokracja.~-
46 24|          Przepraszam - przerwał Ponimirski - jak to my?~- No, arystokracja.~-
47 25|        krzyknął z dalszej łodzi Ponimirski - może zaśpiewamy sobie
48 25|       długi, skrzeczący śmiech.~Ponimirski dotychczas siedział cicho,
49 25|              Milczeć - wrzasnął Ponimirski i jego blada twarzyczka