Rozdzial

 1 1 |               Jednocześnie namacał w niej coś nieznajomego. Jakby
 2 2 |           tego? Nikodem wyciągnął do niej dwa papierki.~- Proszę.~
 3 3 |         słyszałam o panu.~Młodsza od niej, szatynka, o chłopczykowatej
 4 3 |              wyraz rysów stanowił na niej taki sam kontrast, jak i
 5 4 |     większość skierowanych wprost do niej pytań pomijała milczeniem.
 6 4 |           się lewą dłoń, by zrobić z niej podpórkę, i Dyzma musiał
 7 4 |            pan jednak, widzę, miłe o niej wspomnienia.~- To był najpiękniejszy
 8 5 |     większość skierowanych wprost do niej pytań pomijała milczeniem.
 9 5 |           się lewą dłoń, by zrobić z niej podpórkę, i Dyzma musiał
10 5 |            pan jednak, widzę, miłe o niej wspomnienia.~- To był najpiękniejszy
11 6 | przepraszania Dyzmy.~List sprawił na niej silne wrażenie. Przejrzała
12 7 |         kartę wizytową, nakreślił na niej kilka wierszy i wręczając
13 7 |           Przełęskiej. Nikodem też u niej bywa.~- To świetnie. No,
14 7 |            podstępu. Odwrócił się do niej i kładąc palec na ustach,
15 7 |       niewieściego. Nikodem zdołał z niej wyłapać jedynie epitety,
16 8 |              wybuchnęła Kasia - że w niej wyglądasz ślicznie!~- Wiem -
17 8 |            Niny... Nie jestem też od niej brzydsza. O, niech pan patrzy...~
18 8 |             jego rękę i przywarła do niej ustami.~- Jakiś ty dobry!
19 8 |          nikomu nie powie. Mogę przy niej opowiedzieć.~- O czym? -
20 8 |             bałwanem, bym zechciał z niej zrezygnować. Otóż wkrótce
21 8 |           Ach, prawda. Zapomniałem o niej. Chodźmy wobec tego. I zabierz
22 9 |          Tymczasem dowiadywał się od niej wielu szczegółów z życia
23 9 |           teczkę i zaczął wyciągać z niej pliki papierów, blankietów
24 9 |            pierwszego dnia znalazł w niej rozwiązanie tajemnicy, dlaczego
25 9 |              z jej prośbą w ogóle do niej nie pisywał. W Koborowie
26 10|                 a gdy zbliżył się do niej, dodała szeptem: - Niech
27 11|           usta. Ku jego zdumieniu po niej zrobiła to samo pani Lala,
28 12|               Wareda pochylił się ku niej i nie odwracając oczu od
29 13|             urodziła i które mówi do niej wyrazem jasnych lat dziecinnych.~
30 14|           Nie ma rady. - Usiadł przy niej i wziął ją za rękę. - Kochana
31 14|          zimna i cukier nie chciał w niej rozpuścić się. Wyjął z kredensu
32 17|          człowiek, zbliżający się do niej, uważał za swój święty obowiązek
33 17|            Jednym ruchem wyrwał spod niej poduszkę i rzucił na podłogę.
34 17|             to też przecie wrócił do niej...~Niecierpliwie wyglądała
35 17|         mieści się bank.~Wychodził z niej Nikodem w towarzystwie jakiejś
36 17|          tego, ni z owego... Dawno o niej zapomniał... I w ogóle jakim
37 17|              Największe ułatwienie w niej stwarzał fakt sfałszowania
38 17|              być kochaną - mówiła do niej - to, moja droga, najlepsza
39 17|      Przełęskiej, że zaprasza się do niej na obiad.~Gdy przyszedł,
40 17|            oczy. Domyśliła się, że z niej kpią. Chciała coś powiedzieć,
41 18|          biurko, wydobył teczkę, a z niej złożony we czworo wielki
42 19|            tajemnicy, którą natura w niej zamknęła...~- Nie przywitasz
43 21|       wspaniała limuzyna i wysiadł z niej prezes Nikodem~Dyzma.~-
44 22|              Wprawdzie rodziły się w niej od czasu do czasu pewne
45 22|          wybujałego rozrostu, były w niej elementem decydującym.~Toteż
46 22|        prawie nie rozmawiał. Czuł do niej zadawniony żal, a zresztą
47 25|              drżącymi rękoma wyjął z niej arkusz papieru. Czytał,