Rozdzial

1001 13|            jego widok - ależ to słówko w cyrczku! Niechże cię kaczuszki
1002 13|             Słuszniutko, racyjka, mamy w naszym kraiku za dużo ugrzeczniaczków
1003 13|               swego ministerstwa, lecz w zasadzie "dla mileńkiego
1004 13|            metodka. Dyzma podrapał się w głowę.~- Właściwie mówiąc,
1005 13|        otwieranych listów Niny. Szukał w nich potwierdzenia trwałości
1006 13|                listów nie pozostawiały w tym względzie najmniejszych
1007 13|          przyszłym szczęściu we dwoje.~W jednym z listów znalazł
1008 13|                jakim porzuci Koborowo, w którym się urodziła i które
1009 13|       czynności finansowych i prawnych w imieniu Niny Kunickiej.
1010 13|                 ni z tego, ni z owego, w tej samej chwili, gdy przekręcił
1011 13|                myśl zdawała się wsysać w mózg. Czy też jest życie
1012 13|             ścianie dojrzał jakiś ruch w ciemności... Jakiś tworzący
1013 13|             stanął Ignacy z rewolwerem w ręku.~- Co się stało?~-
1014 14|          zwracając ją Dyzmie, rzekł:~- W absolutnym porządku.~- A
1015 14|                dowiedział się pan, kto w ministerstwie będzie ten "
1016 14|            swojej wczorajszej bytności w teatrze, lecz w oczach miał
1017 14|               bytności w teatrze, lecz w oczach miał niepokój. Czy
1018 14|                że na razie, póki rzecz w zasadzie nie jest zdecydowana,
1019 14|         Kunicki może się nie pokazywać w ministerstwie, lecz gdy
1020 14|         odpowiedź. Nikodem pokiwał się w fotelu.~- Chyba - powiedział
1021 14|             całego wykładu o dostawach w ogóle, a o dostawie progów
1022 14|             dostawie progów kolejowych w szczególności.~O trzeciej
1023 14|          ministerstwa. Pilchen był już w palcie i w kapeluszu, lecz
1024 14|             Pilchen był już w palcie i w kapeluszu, lecz na widok
1025 14|           gotowość pozostania.~Był już w kursie sprawy i oświadczył,
1026 14|               iż wszyściusieńko będzie w porządeczku.~- Murowane -
1027 14|              się literatami i nie było w Warszawie żadnego głośniejszego
1028 14|                by na następnej kolacji w alei Szucha móc podnieść
1029 14|                Jedynymi dwiema osobami w tym salonie, które demonstracyjnie
1030 14|      diabelskiej nocy.~Jedyną pociechą w tym względzie był brak panny
1031 14|              na czele witały się z nim w ten sposób, że uczuł się
1032 14|             bardziej zdetonowany.~Było w ich wzroku coś, co zbyt
1033 14|          szukały jego oczu, zachowując w ruchach jakąś dziwną powściągliwą
1034 14|        znajomości, które mogą pomóc mu w przyszłości.~Pani Czarska
1035 14|         projektem wciągnięcia Nikodema w akcję popierania przygotowań
1036 14|          Liczkowskiemu.~Chudy jegomość w rogowych okularach bezceremonialnie
1037 14|            przekonanie, że pan prezes, w zrozumieniu idei tworzenia
1038 14|                zrobi wszystko, co leży w jego mocy, by poprzeć program
1039 14|               i ulotnił się bez śladu.~W domu znalazł nowy list Niny,
1040 14|                znalazł nowy list Niny, w którym poza zwykłymi wyznaniami
1041 14|              ten postarał się wzbudzić w Kunickim jak największe
1042 14|                   Byle tylko pani Nina w ostatniej chwili nie popsuła
1043 14|                zjawił się Kunicki. Był w doskonałym humorze i pełen
1044 14|         dostawy, Kunicki rzucił się mu w objęcia i zaczął go zapewniać,
1045 14|    rekompensatą.~Czerpak, nie wnikając w powody intencji prezesa
1046 14|              gadaniny powie mu pan, że w piątek rano będzie przyjęty
1047 14|                Dobrze. To mu pan powie w czwartek rano. Pamiętaj
1048 14|           czwartek rano. Pamiętaj pan: w czwartek rano! O godzinie,
1049 14|      przedstawi natychmiast dokumentów w tej sprawie.~- A była taka?~-
1050 14|                ma takie dokumenty, ale w Koborowie, i że zaraz jedzie,
1051 14|                Dwa dni upłynęły Dyzmie w gorączkowym nastroju. Niekończące
1052 14|         skrupulatnością opracował plan w najmniejszych drobiazgach,
1053 14|              się z Czerpakiem.~Nikodem w duchu pełen był podziwu
1054 14|          Krzepickiego. Dobrze się czuł w jego towarzystwie i wiedział,
1055 14|              Czerpakiem zjawiał się on w banku i zdawał Dyzmie obszerne
1056 14|          nadszedł decydujący czwartek.~W gabinecie prezesa Banku
1057 14|            literalnie wpił się palcami w parapet. Słuchał.~Stopniowo
1058 14|           Kunickiego z wolna przeszedł w dźwięk niepokoju, przerażenia
1059 14|             było możliwe! Dokumenty są w kasie ogniotrwałej, a klucze
1060 14|                No dobrze, a nie ma pan w Warszawie nikogo zaufanego?~-
1061 14|               Wtem Kunicki uderzył się w czoło. Chciał coś powiedzieć,
1062 14|              oczy, by Kunicki nie mógł w nich dojrzeć wyrazu oczekiwania.~-
1063 14|               trochę, ale co to znaczy w pańskim młodym wieku! Kochany
1064 14|            kieszeni skórzany woreczek, w którym pobrzękiwały klucze.~-
1065 14|               Niechże pan mnie ratuje, W panu jedyna nadzieja! Nikodem
1066 14|              błyski obawy i nieufności w Jego małych, ruchliwych
1067 14|                 Dzwoń pan po samochód. W godzinę później Nikodem
1068 14|             sekretarzem zszedł na dół.~W bramie czekał nań Kunicki.
1069 14|              strony na samej górze, że w teczce są absolutnie wszystkie
1070 14|                Jazda! Samochód ruszył. W kwadrans już byli za miastem.
1071 14|               Zatrzymali się raz tylko w celu zmiany koła, gdyż najechali
1072 14|                wybiegła służba.~- Pani w domu? - zapytał Dyzma, nie
1073 14|          proszę jaśnie pana. Pani jest w bibliotece.~- Dobrze.~-
1074 14|                końcami palców.~Nikodem w krótkich słowach wyjaśnił
1075 14|      powątpiewaniem powiedziała Nina - w każdym razie jesteś bardzo
1076 14|       kilkadziesiąt tysięcy odłożonych w banku.~Wstawali od stołu,
1077 14|              bezgłośnie przekręcił się w zamku, Jedno przekręcenie
1078 14|            Zabrał się do teczek. Zaraz w pierwszej znalazł to, czego
1079 14|              jego wielka radość.~Zaraz w następnej znalazł dwie koperty.
1080 14|           testament", na drugiej zaś: "W razie mojej śmierci spalić
1081 14|              spalić nie otwierając."~- W razie śmierci - roześmiał
1082 14|       zawartość. Od razu rzucił się mu w oczy paszport austriacki.~-
1083 14|             syna Genowefy Kunik i N.N. W rubryce: "Zawód" stało jak
1084 14|               więzienia za współudział w podrabianiu pieniędzy.~Nikodem
1085 14|             rzeczy z powrotem umieścił w kasie, zamknął ją na klucz
1086 14|                się z Niną.~Czekała nań w buduarze nieco zniecierpliwiona
1087 14|                na wszystko godzić się, w niczym nie zaprzeczać, a
1088 14|            Ufam ci bez granic.~- No to w porządku - klepnął się po
1089 14|               jeszcze raz pocałował ją w czoło, zabrał teczki i wyszedł.
1090 14|           zabrał teczki i wyszedł. Gdy w hallu nakładał palto, ze
1091 14|                 że tak trzeba... Muszę w ogóle komuś wierzyć... Do
1092 14|               cały pokryty był błotem.~W chwili gdy Dyzma otwierał
1093 14|                 Zacierał ręce, a kiedy w paczce listów znaleźli dowody
1094 14|          dowody przekupienia urzędnika w związku z dawnym procesem,
1095 14|                ludzi bezkompromisowych w walce o byt. Zimny, wyrachowany,
1096 14|       przenikliwy, od razu połapał się w intencjach prezesa Dyzmy.
1097 14|          pryncypała, nadkomisarz Reich w końcu wręcz zapytał:~- A
1098 14|       przypuszcza, że chcę wtrącać się w jego sprawy osobiste. Bynajmniej.
1099 14|      Nadkomisarz Reich siedział chwilę w milczeniu.~- Panie prezesie -
1100 14|    przeprowadzić. Zważcie, panowie, że w razie wykrycia się całej
1101 14|                weźmie pod uwagę wpływy w rządzie pana prezesa. Chyba
1102 14|                 Chyba nie znajdzie pan w Warszawie nikogo, kto by
1103 14|                 Naczelnik pochylił się w ukłonie.~- O, wiem to doskonale.
1104 14|            prezes zechce zachować mnie w łaskawej pamięci.~- Naturalnie -
1105 14|              świadczy fakt, że właśnie w tych dniach wybieram się
1106 14|            podziwem słuchał przyznając w duchu, że sam nie potrafiłby
1107 14|              zaniepokojenie. Krzepicki w przejściu obrzucił go ironicznym
1108 14|                z panem?~- Nie, została w Koborowie. Stary gryzł wargi.~-
1109 14|         majątku.~Nikodem wpakował ręce w kieszenie spodni i wydął
1110 14|            Jest jeszcze sprawiedliwość w Polsce, są sądy! Są świadkowie,
1111 14|            sądy! - pienił się Kunicki. W przedpokoju rozległ się
1112 14|               biegał po pokoju jak lis w klatce. - Zaraz muszę iść
1113 14|        wzruszył ramionami policjant. - W Urzędzie Śledczym powiedzą
1114 14|           drzwiami.~Nikodem długo stał w pustym przedpokoju. Wreszcie
1115 14|              zimna i cukier nie chciał w niej rozpuścić się. Wyjął
1116 14|               zdrowie, panie prezesie! W szyby siekł drobny, ostry
1117 15|          wiedział, że Terkowski siedzi w Żegiestowie i że zatem nie
1118 15|             uporczywie, że Nikodem sam w końcu w to uwierzył, a dość
1119 15|                 że Nikodem sam w końcu w to uwierzył, a dość miał
1120 15|          wprowadzili do salonu właśnie w chwili, gdy zaległa cisza
1121 15|           Pierwszą osobą, którą poznał w tłoku czarnych fraków, był
1122 15|                środowisko...~- Pan był w Żegiestowie? - zapytał Nikodem,
1123 15|                małe rybie oczy pływały w tłustych powiekach, a grube
1124 15|           spojrzeć Terkowskiemu wprost w oczy.~- Jak to? Nie przypomina
1125 15|            prezesa pamięta. Jechaliśmy w jednym przedziale i ten
1126 15|                   Dyzmie zakręciło się w głowie. Więc koniec? Katastrofa?
1127 15|                go? Aż do bólu zacisnął w kieszeniach pięści. Przez
1128 15|           twarz zsinieje. Skurczył się w sobie. Wszystkie mięśnie
1129 15|               głos jakiejś pani, która w przejściu go potrąciła.
1130 15|            potrąciła. To go otrzeźwiło w jednej chwili.~- O jakim
1131 15|            będziemy mogli ją wyjaśnić. W przyszłym tygodniu przyjedzie
1132 15|            czasu odpowiedzieć. Koncert w salonie skończył się i wśród
1133 15|          Sprawa była jasna.~Jest teraz w rękach Terkowskiego. A Terkowski
1134 15|             jest Terkowski.~Huczało mu w głowie. Całą noc spędził
1135 15|                przyjdzie. Jednakże już w pół godziny potem skombinował,
1136 15|                 i zamknął się na klucz w gabinecie.~Rozważał długo,
1137 15|              Stella. To wprawiło Dyzmę w jeszcze gorszy humor.~Zaczęły
1138 15|              doradzać różnych lekarzy.~W końcu wyraziły przekonanie,
1139 15|              nie przeszkodzi Mistrzowi w odbyciu w terminie misterium
1140 15|        przeszkodzi Mistrzowi w odbyciu w terminie misterium Loży.
1141 15|             pani Koniecpolskiej siedzi w majątku i misterium można
1142 15|         misterium można urządzić tylko w mieszkaniu Wielkiego Trzynastego.
1143 15|                 Nikodem wciągnął szyję w podniesione ramiona i nieoczekiwanie
1144 15|                zdumienie. Dyzma zaklął w duchu: po co tym babom powiedział?
1145 15|              potentatem jak Terkowski. W tejże jednak chwili przyszło
1146 15|              żeby Terkowskiego wówczas w Warszawie me było.~- Niech
1147 15|               że chętnie zamknąłby się w swojej sypialni na cztery
1148 15|             pań przybyć nie może, gdyż w ostatniej chwili powrócił
1149 15|               młoda dziewczyna, "girl" w jednym z kabaretów. Baronowa
1150 15|            zamążpójściem sama śpiewała w tym kabarecie i wie, że
1151 15|             Był piekielnie wyczerpany, w głowie huczał mu młyn.~Ubrał
1152 15|          pątniczki zaczęły budzić się. W łazience był tłok. Jedna
1153 15|         Właśnie przesuwał pianino, gdy w przedpokoju rozległ się
1154 15|             Kunik wreszcie zmiękł. Noc w ciemnej i nie opalonej celi
1155 15|       dokumenty zatrzyma u siebie, nie w aktach Urzędu Śledczego.~-
1156 15|               Śledczego.~- Zgodził się w końcu?~- Powiedział, że
1157 15|           zabiera połowę swego majątku w gotówce i w papierach wartościowych.
1158 15|              swego majątku w gotówce i w papierach wartościowych.
1159 15|              Taki list może komu wpaść w ręce albo co...~Nagle Nikodem
1160 15|          koncentrowały się na tym, jak w bezpieczny sposób wycofać
1161 15|               jakoś z Zakonu wykręcić, w niczym by to nie zmniejszyło
1162 15|         Jednakże nie mógł tego zrobić. W pamięci zbyt mocno tkwiła
1163 15|        Istotnie wszystkie donosiły, że w związku z nowym ukonstytuowaniem
1164 15|            ukonstytuowaniem się władzy w Chinach dotychczasowy szef
1165 15|                gazety. Serce waliło mu w piersi, jak bęben.~Zerwał
1166 15|        zdumiony Ignacy i zatrzymał się w progu.~- Czy pan prezes
1167 15|            prezesa.~- Uważaj: kto mnie w drogę włazi, mnie, Nikodemowi
1168 15|         kieliszek i mimo woli spojrzał w czarną czeluść drzwi do
1169 16|                od spraw rozwodowych, a w środę po raz ostatni u nadkomisarza
1170 16|        Głównego odchodziły dwa pociągi w dwóch przeciwnych kierunkach.
1171 16|                przeciwnych kierunkach. W jednym siedział skulony,
1172 16|               całym ciele człowieczek. W drugim prezes Państwowego
1173 16|             staruszek nie był samotny. W drugim rogu przedziału siedział
1174 16|            twarzy, z prawą ręką ukrytą w kieszeni palta charakterystycznym
1175 16|       charakterystycznym ruchem, który w danym wypadku był raczej
1176 16|               Berlin odszedł pierwszy. W niespełna dziesięć minut
1177 16|               ostatni Krzepicki, który w urywanych zdaniach składał
1178 16|           Kunickim przed jego odjazdem w Urzędzie Śledczym. Ze sprawozdania
1179 16|          zadowolony.~Rozlokowawszy się w pustym przedziale, zaczął
1180 16|           konieczności trzymania uwagi w nieustannym napięciu, by
1181 16|           najmniejszej wątpliwości, że w sprawach pieniężnych zbytnio
1182 16|              miejsce Waredę.~Śmiał się w duchu, przypominając sobie
1183 16|            pyszna.~Pociąg zanurzył się w korytarzu leśnym.~Zbliżał
1184 16|                Nina. Dojrzała Nikodema w oknie i jej twarz rozjaśniła
1185 16|                   od razu się zgodził? W głosie jej drgał niepokój.
1186 16|               Zabrał wszystko, co było w bankach. Było prawie tyle,
1187 16|               gdyż bała się ciemności.~W hallu zebrała się cała służba.~
1188 16|                przygotować sobie łóżko w sypialni Kunickiego, nie
1189 16|                Zresztą możesz mieszkać w hotelu i będziemy widywali
1190 16|               się codziennie.~Klasnęła w ręce.~- Mam, mam! Ciocia
1191 16|             chciałabym, żeby mój pobyt w Warszawie przeciągnął się
1192 16|            miasta. Najlepiej czuję się w Koborowie. Prawda, Niku,
1193 16|               będziemy mieszkali stale w Koborowie?~- Ma się wiedzieć.
1194 16|               że instrument zostawiłem w Warszawie. Zagrałbym ci
1195 16|           jeden kawałek.~Pocałowała go w same usta, lecz gdy chciał
1196 16|              to tak twardo. Jest wtedy w twoim głosie taka chropowatość,
1197 16|                   Naprawdę jesteś dziś w doskonałym humorze. Wiesz,
1198 16|               Co mi tam drzwi! Wyłamię w trymiga.~- Och, ty mój najdroższy
1199 16|              Po drodze zapalił światło w gabinecie i otworzył pancerną
1200 16|              jedną paczkę i chwiał nią w powietrzu, jakby chcąc zważyć
1201 16|                rodzaj odprawy. Układał w myśli przemówienie, jakie
1202 16|           eleganckie sanki, zaprzężone w parę koni w lejc i kazał
1203 16|                 zaprzężone w parę koni w lejc i kazał jechać do papierni.
1204 16|              jechać do papierni. Zaraz w kantorze uderzył go widok
1205 16|                 A panowie możecie zryć w domu. Zrozumiano?~Przeszedł
1206 16|               fabryki. Praca wrzała tu w pełni. Robotnicy witali
1207 16|   charakterystycznym skinięciem głowy, w którym przejawia się cała
1208 16|                tam - zapytał Nikodem - w porządku?~- Wszystko w porządku,
1209 16|                 w porządku?~- Wszystko w porządku, proszę pana prezesa.~-
1210 16|           podjeżdżał do pałacu, ujrzał w oknie Ninę.~Uśmiechnięta
1211 16|                powitanie.~Była jeszcze w szlafroczku, lecz zbiegła
1212 16|            lecz zbiegła do halki, gdyż w sąsiednim pokoju lokaj nakrywał
1213 16|           lokaj nakrywał stół.~- Byłem w gospodarstwie. Robiłem przegląd.~-
1214 16|            Zrozumiano?~Uderzył pięścią w stół.~Zdumieni oficjaliści
1215 16|             Zdumieni oficjaliści stali w milczeniu.~- Przyjedzie
1216 16|              słuchać we wszystkim. Ale w dzisiejszych czasach to
1217 16|          rodzony ojciec, ale nabić się w butelkę nie dam. To wszystko.
1218 16|               tam nie radziłbym nikomu w Polsce być moim wrogiem!
1219 16|                pana za mniej giętkiego w kwestiach etyki - oburzał
1220 16|               Nie? Może nie? Nie widzę w tym nic zdrożnego, że pan
1221 16|           okradać. Cóż myślicie, gdyby w banku u siebie patrzył przez
1222 16|             cały świat? Potrafiłby tak w kilka miesięcy uzdrowić
1223 16|                 pętaki. Kto ma zielono w głowie, niech sobie "wyciągnie
1224 16|            gość, wie, czego chce, a że w bawełnę nie obwija, to stać
1225 17|               Dwa najładniejsze pokoje w mieszkaniu pani Przełęskiej
1226 17|             jest im bardzo znaleźć się w rym domu, który swoją sympatią
1227 17|          prezes Nikodem Dyzma.~Na ogół w tych sferach mówiono już
1228 17|         powrotu do dawnego stanowiska.~W Warszawie otoczyła ją atmosfera
1229 17|            wiedzy i zalet. Tam jednak, w Koborowie, wydał się jej
1230 17|               spacer lub robiła zakupy w sklepach. O pierwszej wracała,
1231 17|                 później był obiad albo w domu, albo u znajomych,
1232 17|                na zaproszenie Nikodema w restauracji. O siódmej zjawiał
1233 17|            jechali do teatru czy kina. W pierwszym wypadku Nikodem
1234 17|               ją do domu i żegnali się w bramie, natomiast w drugim -
1235 17|                się w bramie, natomiast w drugim - kino kończy się
1236 17|                 lecz Nina zadzwoniła i w bramie rozległy się kroki
1237 17|           stróża.~Szybko pocałowała go w usta i zniknęła w bramie.~
1238 17|        pocałowała go w usta i zniknęła w bramie.~Mróz był dość duży
1239 17|             futra. Zrobił kilka kroków w kierunku domu, lecz zaraz
1240 17|             się i zawrócił ku Kruczej. W Alejach Jerozolimskich był
1241 17|          bufetem stała tęga dziewczyna w białym kitlu.~- Niczegowata
1242 17|         wprowadzała właśnie nową parę, w drugim końcu korytarza otworzyły
1243 17|          Dziewczyna siedziała na łóżku w kucki i wyszczerbionym grzebieniem
1244 17|                 Obejrzał się. Istotnie w ciemnym korytarzu ktoś stał.
1245 17|             Zamachnął się i uderzył ją w twarz tak silnie, że wywróciła
1246 17|               nosa. Przyglądała się mu w milczeniu.~- Uu... żmija!~
1247 17|              Szedł prędko. Gdy skręcał w Marszałkowską, obejrzał
1248 17|                się. Po drugiej stronie w odległości kilku kamienic
1249 17|                ubogo ubrana dziewczyna w czarnym kapeluszu.~Splunął
1250 17|                tylko rozprucie kasy... W każdym razie ze stróżem
1251 17|           każdym razie ze stróżem jest w zmowie. Przecie widziała,
1252 17|             nie, po cóż by przychodził w nocy.~Serce jej biło mocno.~
1253 17|                Chyba podkop albo wyłom w murze... Na dłuższą metę...
1254 17|               ucieknie. Pewna była, że w ciągu dnia tutaj go nie
1255 17|             warować i stanic mu twarzą w twarz... I przyszła.~Dziesiąta,
1256 17|         wyglądała ku Marszałkowskiej i w przeciwną stronę i dopiero
1257 17|                jej uwagę na kamienicę, w której mieści się bank.~
1258 17|               Wychodził z niej Nikodem w towarzystwie jakiejś eleganckiej
1259 17|              To taki!... - powiedziała w zamyśleniu. Wolnym krokiem
1260 17|              płomyk nadziei - dlaczego w takim razie wczorajszej
1261 17|                wczorajszej nocy z inną w hotelu?...~Tkwiła w tym
1262 17|               inną w hotelu?...~Tkwiła w tym jakaś tajemnica. Gdyby
1263 17|             zaraz rzuciła tej kobiecie w oczy, że ma starsze, dawniejsze
1264 17|             tym, że Jurczak, uchodzący w Łyskowie za znawcę kobiet,
1265 17|               Wzruszył ramionami.~- Co w ogóle miałem pamiętać albo
1266 17|         interes.~- Ja wiem, że z tą. - W głosie jej zabrzmiała nienawiść.~-
1267 17|                  Odejdź.~- Nikodem!...~W jej oczach zabłysły łzy.~-
1268 17|          Pochylił się ku mej i cmoknął w policzek. Mańka wszakże
1269 17|          później. Do widzenia.~Skinęła w milczeniu głową.~Długo jeszcze
1270 17|           otarła chustką oczy i poszła w przeciwną stronę.~Nikodem
1271 17|            Dawno o niej zapomniał... I w ogóle jakim prawem go się
1272 17|                oczywiście, kocha się i w gruncie dobra dziewczyna,
1273 17|                więcej nie ośmieli się.~W mieszkaniu powietrze było
1274 17|             Wareda. Siedzą całą paczką w knajpie i zdecydowali wydzwonić
1275 17|         odmówił. Był zmęczony i senny.~W ogóle nie lubił knajpy.
1276 17|             było równe, spokojne życie w Koborowie.~Sprawa unieważnienia
1277 17|          szybko. Największe ułatwienie w niej stwarzał fakt sfałszowania
1278 17|          każdym kroku przy urzędowaniu w banku.~Chociaż miał już
1279 17|              wiedział, co należy robić w tym, a co w tym wypadku,
1280 17|               należy robić w tym, a co w tym wypadku, bywały jednak
1281 17|            powodu zakochania, o którym w banku obszernie dyskutowano.
1282 17|            Źródłem głównych informacji w tym względzie był Ignacy,
1283 17|                 Nina bywała kilka razy w tygodniu u Nikodema.~Pani
1284 17|           wielkimi zmianami na awantaż w urodzie i usposobieniu siostrzenicy.~-
1285 17|                 Przecież ty rozkwitasz w oczach! Nina śmiała się
1286 17|            nadskakiwali jej zawzięcie, w każdym salonie otaczało
1287 17|                o sobie, że urodził się w Rosji, a Dyzmę nazywał kolegą,
1288 17|          oksfordczykiem. Sam studiował w Cambridge. Władał zresztą
1289 17|               Oskar Heli zadomowił się w Warszawie na dobre. Nawiązał
1290 17|               wiadomo jak długo, gdyby w rozmowie między Hellem a
1291 17|              spotykał się z nią często w Davos, Cannes i w Genewie,
1292 17|               często w Davos, Cannes i w Genewie, że nawet korespondują
1293 17|              Ale widzisz, on mi nawala w parafię.~- Niby w czym?~-
1294 17|               nawala w parafię.~- Niby w czym?~- Włazi mi w paradę
1295 17|                Niby w czym?~- Włazi mi w paradę u mojej narzeczonej.~-
1296 17|                Ja ci, Nikuś, powiadam: w takich wypadkach najlepiej
1297 17|           postąpić? Dyzma podrapał się w podbródek.~- Żeby może takiego
1298 17|       Ewentualnie nawet zrobić rewizję w jego hotelu, ale jak okaże
1299 17|             ale jak okaże się, że jest w porządku, będzie fiasko.
1300 17|           wódki i nagle uderzył dłonią w stół.~- Będzie sposób! A
1301 17|              pauzie:~- Chyba nie.~- Że w ogóle takiego będą przyjmować
1302 17|                takiego będą przyjmować w towarzystwie?... Nie, bracie,
1303 17|               za sprytny i umiał ukryć w porę dowody winy.~Dyzma
1304 17|             nie chciał wtajemniczać go w swoje niepokoje narzeczeńskie.
1305 17|               się nimi. Wystarczyło mu w zupełności to, że prezes
1306 17|              od przyjścia do banku był w podnieconym nastroju. Nie
1307 17|              je gorączkowo przeglądać. W dwóch pierwszych nie było
1308 17|        Aresztowanie wytwornego szpiega w luksusowym hotelu".~We wzmiance
1309 17|          informacji o nim zamieszczono w ten sposób, że nikt, kto
1310 17|                 że wszystko dotychczas w porządku. Z żadna opozycja
1311 17|                po trochu orientuję się w interesach. Koborowo to
1312 17|             ognia! Jelcze bardziej niż w banku. Byłem już dwa razy
1313 17|              banku. Byłem już dwa razy w Grodnie w Urzędzie Skarbowym.
1314 17|           Byłem już dwa razy w Grodnie w Urzędzie Skarbowym. Rabinowicz,
1315 17|            kantoru bankierskiego Kugla w Białymstoku. Proszę Pana
1316 17|              odstraszy.~Byłem dwa razy w pawilonie u Żorża Ponimirskiego,
1317 17|               krzyczał na całe gardło. W gruncie rzeczy szkoda mi
1318 17|            weksle, o ile Krzepicki sam w nie wierzy, i zadzwonił
1319 17|                  pokiwał głową Dyzma - w dzisiejszych czasach nikogo
1320 17|        fałszywy jest świat, jak bardzo w nim sama jest i bezbronna,
1321 17|          człowiek - myślała - a jednak w tej pozornej pospolitości
1322 17|     półuśmiechem na twarzy, słuchający w milczeniu paplaniny tych
1323 17|             wargi i, patrząc mu prosto w oczy rozszerzonymi źrenicami,
1324 17|      Przeczekał, aż kroki Niny ucichły w bramie, i spojrzał na zegarek.
1325 17|       kilkanaście metrów od kamienicy, w której mieścił się bank,
1326 17|                się i pogroziła pięścią w kierunku banku.~- Poczekajże
1327 17|              przodownika. Tamte drzwi. W dużym pokoju, przedzielonym
1328 17|            zapytał flegmatycznie.~- On w maju jeszcze zakatrupił
1329 17|                teraz jest ten Dyzma?~- W banku.~- Co?!~- Sama widziałam,
1330 17|               popamięta!~Nikodem leżał w łóżku i czytał gazetę, gdy
1331 17|            pantofli wyskoczył ź łóżka, w ciemnym gabinecie potknął
1332 17|               ale ona twierdzi, że pan w maju zabił i obrabował jakiegoś
1333 17|            Żyda.~Nawet wymienia hotel, w którym pan pokazywał jej
1334 17|                rzecz biorąc, musiałbym w każdym razie zrobić protokół.~-
1335 17|                 Komisarz rozpłynął się w podziękowaniach i kładąc
1336 17|            jednocześnie guzik dzwonka. W drzwiach stanął policjant.~-
1337 17|          zaczął krzyczeć waląc pięścią w stół:~- Ach, ty gadzino!
1338 17|             Nie. Na dancing do "Oazy".~W niedużym pokoju kilku policjantów
1339 17|                kilku policjantów grało w karty. Wchodzącą dziewczynę
1340 17|      towarzystwo, to może zabawimy się w piłeczkę? Panieneczka gra
1341 17|              piłeczkę? Panieneczka gra w piłeczkę?~Mańka szeroko
1342 17|           kolegę. Ten z kolei podał ją w ten sam sposób Walaskowi.
1343 17|                Zataczając się, wpadała w coraz to inne ręce. Początkowo
1344 17|                wzrastać. Uderzenia rąk w piersi i plecy stawały się
1345 17|              Uczuła zawrót głowy i ból w płucach. Kapelusz spadł
1346 17|             kubeł wody, drugi zanurzył w nim wyjęte z szafy prześcieradło.
1347 17|             prześcieradło. Mańka stała w kącie szczupła, skulona,
1348 18|       przystrzyżoną brodą, znakomitość w dziedzinie rozwodowej, radny
1349 18|              rzeki.~Nad głową mecenasa w szerokich złoconych ramach
1350 18|                pergaminie. Rozłożył go w powietrzu.~Ze środka zwisały
1351 18|                 Teraz, gdy już je miał w ręku, przyszło mu na myśl,
1352 18|              adwokat - pomyślał.~Jakby w odpowiedzi na jego nie wymówione
1353 18|           uwagę, że żaden inny adwokat w tych warunkach mc mógł unieważnienia
1354 18|     przeprowadzenie odpowiednich zmian w księgach sianu cywilnego
1355 18|          Nikodem pojechał do Niny.~Był w doskonałym humorze. W ostatnich
1356 18|              Był w doskonałym humorze. W ostatnich dniach wszystko
1357 18|                ona próby oskarżenia go w policji czy u prokuratora.
1358 18|              uspokoiła się.~Miał teraz w ręku dokument otwierający
1359 18|            otrzymał dziś rano depeszę, w której Krzepicki zapowiadał
1360 18|          Częstokroć i sam zdobywał się w ostatnich czasach na wypowiadanie
1361 18|            czasach na wypowiadanie się w różnych kwestiach, gdy były
1362 18|               gdy były one dyskutowane w prasie. Wówczas wybierał
1363 18|                podawał ją jako własną. W tym wszakże wypadku wszystko
1364 18|          wypadku wszystko odbywało się w ścisłej tajemnicy.~U pani
1365 18|   zakomunikowanie tego Czarskim, nam i w ogóle wszystkim! Na domiar
1366 18|          przyjmować?! Przecie siedział w więzieniu oskarżony o szpiegostwo!~-
1367 18|                był na tyle sprytny, że w porę zniszczył główne dowody
1368 18|            przeprosić i wypuścić, żeby w odpowiedniej chwili na dobre
1369 18|               Nina milczała.~Siedzieli w salonie, z którego drzwi
1370 18|             powiedziała tak głośno, że w przedpokoju musiano wyraźnie
1371 18|               temu panu, że nas nie ma w domu i że w ogóle dla pewnych
1372 18|              że nas nie ma w domu i że w ogóle dla pewnych osób nie
1373 18|                przygląda się bibelotom w serwantce. W szybie serwantki
1374 18|             się bibelotom w serwantce. W szybie serwantki dostrzegł
1375 18|            samobójstwo! Jak to? Teraz, w najgorszej koniunkturze,
1376 18|           wniosek. Już ja im dam bobu.~W dwie godziny odpowiedź była
1377 18|             zniesienia, umieści się go w jakimś sanatorium. Na tym
1378 18|           perswazji premiera, przeszła w dyskusję.~Minister Jaszuński
1379 18|           dyskusję.~Minister Jaszuński w pewnym momencie z irytacją
1380 18|             skoro jeszcze przedwczoraj w rozmowie ze mną zapewniał,
1381 18|          rozmowie ze mną zapewniał, że w zasadzie zgadza się na wniosek?~
1382 18|              zdziwił się Nikodem.~- No w prasie. Przecie oni popełniają
1383 19|               się o tyle, że nazajutrz w większości dzienników ukazały
1384 19|              dymisja ta wywoła popłoch w sferach gospodarczych, że
1385 19|              postanowień nie zmieniam. W poczekalni zebrał się tłum
1386 19|               od sensacyjnych tytułów. W sferach politycznych wrzało.
1387 19|                i fotografię z podpisem w rodzaju:~ ~Znakomity ekonomista,
1388 19|                gospodarczego, opuszcza w towarzystwie sekretarza
1389 19|              mina Dyzmy wprowadziła ją w zdumienie, trwające póty,
1390 19|              się Koborowa i zamieszkać w Warszawie, skoro tego dobro
1391 19|           ciebie i chcę być przy tobie w Koborowie. Masz o to żal
1392 19|             odbył się skromnie i cicho w koborowskim parafialnym
1393 19|               twój ślub musi odbyć się w Warszawie, z pompą, z licznym
1394 19|              sobie myślę: czemu by nie w Warszawie?~- Brawo, brawo -
1395 19|                 że to niepatriotycznie w dzisiejszych czasach wozić
1396 19|                do Zakopanego, Krynicy, w Beskidy...~Na progu stanął
1397 19|              powiedzieć nazwiska. Jest w salonie.~- Przepraszam -
1398 19|                 Przed nią stała Kasia.~W krótkim, popielicowym futerku
1399 19|                 popielicowym futerku i w małym futrzanym kołpaczku,
1400 19|                kołpaczku, z papierosem w ustach - wyglądała jak smukły,
1401 19|               przyjazd Kasi wprawił ją w wielkie zakłopotanie, bo
1402 19|                tajemnicy, którą natura w niej zamknęła...~- Nie przywitasz
1403 19|               Kasiu!...~Kasia patrzyła w jej oczy i odparła:~ ~-
1404 19|            papierosa i przyglądała się w milczeniu Ninie.~- Dużo
1405 19|                 skąd się tu wzięłam?~- W Koborowie podano ci mój
1406 19|         miejsca i rozgniotła papierosa w popielniczce.~- Aha, więc
1407 19|          robisz, Kasiu, opamiętaj się. W przyległym pokoju rozległy
1408 19|               myśl źle o mnie... Kasia w milczeniu skinęła głową.
1409 19|            równowagę. Obie ręce wsunął w kieszenie spodni i zapytał
1410 20|             Był to moment wzruszający. W sali posiedzeń, z której
1411 20|             wpiło się z zaciekawieniem w jego twarz, pragnąc odczytać
1412 20|               mnie, twórcy tego banku, w jego wzorowym prowadzeniu.~
1413 20|              kolei wystąpił dyrektor i w dłuższym przemówieniu podniósł
1414 20|                 Na zakończenie wyraził w imieniu swoim i wszystkich
1415 20|        Nikodema, u dołu gmach banku, a w środku adres treści następującej:~
1416 20|             chodziło bowiem o zatarcie w opinii publicznej wrażenia
1417 20|              wstał Ulanicki i wygłosił w wesołym tonie utrzymane
1418 20|                utrzymane przemówienie, w którym oznajmił, że winowajca
1419 20|         zebranych, iż wkrótce wstępuje w związki małżeńskie z hrabianką
1420 20|               że obligacje znowu pójdą w górę, pesymiści natomiast
1421 20|              krachu. Gdy interpelowano w tej sprawie Nikodema, ten
1422 20|          wróżono długotrwałego żywota. W tej sytuacji osoba prezesa
1423 20|               wybadać, czy ewentualnie w razie upadku gabinetu nie
1424 20|             nie zabiegałby o jaką tekę w nowym rządzie, Dyzma kategorycznie
1425 21|                tysiącami lamp i tonące w kwiatach.~Auta i karety
1426 21|       czerwonym chodniku i natychmiast w tłumie poznawano pasażerów
1427 21|         wspaniałych toaletach, panowie w lśniących mundurach lub
1428 21|             dobrze z licznych podobizn w dziennikach. Gdzieś w dalszych
1429 21|         podobizn w dziennikach. Gdzieś w dalszych szeregach ktoś
1430 21|        dobrotliwy uśmiech. Tłum ryczał w entuzjazmie, gdy właśnie
1431 21|           dzielili się spostrzeżeniami w rodzaju:~- Kto by przypuścił,
1432 21|           Nikodem kłaniali się, stojąc w otwartych oknach, z oddalającego
1433 21|              nabrał pędu i peron znikł w szarej mgle miasta. Nina
1434 21|          zastanowił się i podrapał się w podbródek. Absolutnie nie
1435 21|            zmartwienia?!... Zwarli się w pocałunku.~Drogę od stacji
1436 21|      zainteresowanie było ogromne.~Gdy w oddali ukazał się pociąg,
1437 21|              kierownika młyna parowego w białej sukience z bukietem
1438 21|             państwa młodych. Nadbiegli w sam raz i dziewczynka wręczyła
1439 21|           pałacu ekonom i ochmistrzyni w otoczeniu całej służby witali
1440 21|             powiedział:~- Do podziału.~W pałacu już Krzepicki przeprowadził
1441 21|            zasadnicze zmiany:~Na górze w dawnym apartamencie Niny
1442 21|      mieszkania dla Żorża. Pawilon zaś w parku miał zająć Krzepicki.~
1443 21|                Dyzma zastał go jeszcze w łóżku. Jadł właśnie kaszkę
1444 21|            Jego ogromne oczy, osadzone w bezkrwistej twarzyczce chorowitego
1445 21|               kołdrę i stanął na łóżku w różowej jedwabnej pidżamie,
1446 21|             cholera - mruknął Nikodem. W drzwiach stanęła pielęgniarka
1447 21|     kryminalisty Kunika? Co?~- No nie. W każdym razie... Przypuszczam,
1448 21|                we trójkę, jadać razem, w gościnę jeździć i gości
1449 21|               pod wierzch?~- Wszystko. W ogóle będziesz pan swobodny.
1450 21|             się.~- Zatem ludzie wierzą w ten absurd?~- Czemuż nie
1451 21|              Albo to, co ci każę, albo w trymiga przeflancuję cię
1452 21|                pana chcą zamknąć znowu w domu wariatów... Brutus!...~
1453 21|         okrągłej twarzyczce ciekły łzy w takiej obfitości, że aż
1454 21|              ze mną żartów nie ma! A i w mordę potrafię dać tak,
1455 21|          wariata. Ja nie Antoniemu dam w mordę, a tobie. Spróbuj
1456 21|         dobitek pakować angielszczyznę w ten tępy łeb! Co za czaszka,
1457 22|            Rozdział dwudziesty drugi~ ~W dwa dni po przyjeździe młodych
1458 22|            Krzepicki, który likwidował w Warszawie interesy pryncypała.~
1459 22|       samochodem, końmi i wreszcie gra w bilard.~Nina czuła się zupełnie
1460 22|      szczęśliwa. Wprawdzie rodziły się w niej od czasu do czasu pewne
1461 22|               wdzięczności! Jeżeli zaś w ciągu dnia nasuwały się
1462 22|              wybujałego rozrostu, były w niej elementem decydującym.~
1463 22|               zamierzali złożyć wizyty w okolicznych dworach i zacząć
1464 22|           poświęcał nauce. Zamykał się w bibliotece z Ponimirskim
1465 22|                jego powiedzeń. Wkrótce w Koborowie utarł się termin
1466 22|              spędzanych przez Nikodema w bibliotece. Nazywało się
1467 22|            nowej roli i zachowywał się w sposób nie dający Nikodemowi
1468 22|                myślenia i rozumowania.~W każdym razie używał w pełni
1469 22|     rozumowania.~W każdym razie używał w pełni od dawna nie posiadanej
1470 22|            ulubionym tematem anegdotek w całej okolicy.~Krzepickiego
1471 22|           powoli dawało się wyczuwać i w Koborowie.~Papiernia i tartaki
1472 22|                mu nadal grube dochody. W każdym razie w porównaniu
1473 22|                dochody. W każdym razie w porównaniu z okolicznym
1474 22|             gorzej. Doszło do tego, że w najbliższym sąsiedztwie
1475 22|           Państwowego Banku Zbożowego. W związku z tym i wskutek
1476 22|                wybuchła panika. Zastój w handlu i na giełdzie, ciężki
1477 22|                giełdzie, ciężki kryzys w przemyśle i niewypłacalność
1478 22|             Pomruk niezadowolenia rósł w kraju, kierując się przeciw
1479 22|               człowieka, który by ujął w mocną rękę ster państwa
1480 23|             dwudziesty trzeci~Od dawna w Koborowie nie obchodzono
1481 23|              pokazywał panom stajnie i w ogóle starał się reprezentować.
1482 23|          pobłażliwi i nie przeczyli mu w niczym.~Nikodem witał wszystkich
1483 23|         zmienił zwyczaju zamykania się w bibliotece. Przyczyniło
1484 23|                przez gości.~Wieczorami w parku grała sprowadzona
1485 23|          używali konnej jazdy, kąpieli w jeziorze, organizowali wyścigi
1486 23|              nie wstawali od stolików. W pokoju śniadaniowym przez
1487 23|          przekąski i napoje wyskokowe.~W trzecim dniu wydano wielki
1488 23|         południu.~Wypito moc alkoholu, w rezultacie czego służba
1489 23|          piosenkę białoruską bez słów. W tym tęsknym a-a-a-a, o melodii
1490 23|          kształtne łydki i bose stopy, w przeciwieństwie do innych
1491 23|                swych koleżanek. Niosła w ręku wielki wieniec, uwity
1492 23| Niewytłumaczalne!~Zórz umieścił monokl w orbicie oka i spojrzał lekceważąco
1493 23|       przeciwnikiem uświadamiania ludu w jego nadobniejszej połowie.~-
1494 23|         chłopstwo, by stwierdzić, że i w tej dziedzinie my robimy
1495 23|              my?~- No, arystokracja.~- W takim razie nie zrozumieliśmy
1496 23|       barczystego robotnika z tartaku, w pewnej chwili wziął dziewczynę
1497 24|             dwudziesty trzeci~Od dawna w Koborowie nie obchodzono
1498 24|              pokazywał panom stajnie i w ogóle starał się reprezentować.
1499 24|          pobłażliwi i nie przeczyli mu w niczym.~Nikodem witał wszystkich
1500 24|         zmienił zwyczaju zamykania się w bibliotece. Przyczyniło