Rozdzial

 1 1 |   zadzwonił, raz, drugi. Nadszedł wreszcie dozorca domu i oświadczył,
 2 1 |       mieście i chwilę się wahał, wreszcie postanowił iść znajomą drogą.
 3 1 |      jednak na wodzy, obserwował.~Wreszcie zdecydował się i począł
 4 3 |           będzie bardzo miło.~Gdy wreszcie Dyzma został sam, rozpakował
 5 4 |          nie będzie pan dostawał.~Wreszcie się zorientował, o co jej
 6 4 |         brak mi siły woli, by raz wreszcie zająć się jakąś robotą.
 7 4 |       wpatrywał się w oczy Dyzmy. Wreszcie pochylił się do niego i
 8 5 |          nie będzie pan dostawał.~Wreszcie się zorientował, o co jej
 9 5 |         brak mi siły woli, by raz wreszcie zająć się jakąś robotą.
10 5 |       wpatrywał się w oczy Dyzmy. Wreszcie pochylił się do niego i
11 6 |           mnie wziąć za takiegoż. Wreszcie zjawiła się. Teraz ubrana
12 6 |           to o tyle przyjemne, że wreszcie jadł sam i mógł zachowywać
13 6 |           z wolna zapełniała się.~Wreszcie około jedenastej przyszedł
14 6 |            czy wstać, czy zostać, wreszcie wstał i wyszedł. Tegoż jeszcze
15 6 |    dokuczliwa czkawka zmęczyły go wreszcie tak, że machnął na wszystko
16 6 |           sprytny i ostrożny.~Gdy wreszcie młody człowiek wysiadł przy
17 7 |    Sytuacja dojrzewała i należało wreszcie powziąć stanowczą decyzję.
18 7 |         grze, lecz znudziło go to wreszcie i poszedł do grupki nie
19 7 | Kunickiego i nie ustawał w ataku. Wreszcie najgwałtowniej napadł na
20 8 |          hulał, awanturował się i wreszcie doszedł do obłędu. Biedny
21 9 |   drgające pełne wargi, z których wreszcie zerwały się chlaszczące
22 9 |      gestem, każdym spojrzeniem i wreszcie niemal każdym słowem manifestowała
23 9 |   kiedykolwiek się otworzy? I czy wreszcie otwarta, nie przerazi mnie?~
24 10|        słuchał z roztargnieniem i wreszcie przerwał:~- A ona jest ładna?~-
25 10|       papierosy jeden po drugim i wreszcie zapalił światło.~Przyszło
26 12|   zmieniały się już kilkakrotnie.~Wreszcie przyszła kolej na walkę,
27 12|      mówił, pocierając siny kark.~Wreszcie hałas ucichł. Wówczas sędzia
28 12|  zwyciężył!~- Precz z Italiańcem!~Wreszcie pozwolono dojść do głosu
29 14|           coś dla niego, czy nie?~Wreszcie zapytał ostrożnie. Nikodem
30 14|          i co?~- Ciężko było, ale wreszcie obiecał zająć się tym...~-
31 14|         bębnił palcami po biurku, wreszcie machnął ręką.~- No, już
32 14|        stał w pustym przedpokoju. Wreszcie przygładził przed lustrem
33 15|           Tego jednak dnia musiał wreszcie pojechać do nich na wieczór,
34 15|          na rozżarzonych węglach, wreszcie około północy wymknął się
35 15|          trzymając się na nogach.~Wreszcie został sam. Pootwierał okna
36 15|           i nic nie odpowiedział. Wreszcie zaklął i rzucił się na kanapę.~
37 15|          od Reicha.~- No?~- Kunik wreszcie zmiękł. Noc w ciemnej i
38 17|           czy jeszcze nie wyszły.~Wreszcie woźny przyniósł trzy dzienniki.~
39 17|      Chodził wzburzony po pokoju. Wreszcie zatrzymał się przed Mańką.~-
40 18|        cywilnego itp.~Pożegnał go wreszcie ukłonem, pełnym dostojeństwa
41 20|      zastępcy, dalej prokurenci i wreszcie wszyscy urzędnicy i urzędniczki.
42 21|          sam nic wiedząc z czego.~Wreszcie zaczął krzyczeć:~- Antoni!
43 22|       łodzią, samochodem, końmi i wreszcie gra w bilard.~Nina czuła
44 23|     gromadki włościan. Nadciągnął wreszcie korowód żniwiarzy, śpiewający
45 24|     gromadki włościan. Nadciągnął wreszcie korowód żniwiarzy, śpiewający
46 25|          Żorż przysłuchiwał się i wreszcie me wytrzymał. Śmiał się