Rozdzial

 1 2 |              i przyjedzie do mnie, do Koborowa, na kilka tygodni. Wypocznie
 2 3 |       opisywał zalety i ujemne strony Koborowa, wyliczał inwentarz, charakteryzował
 3 3 |              przyjechali po ślubie do Koborowa. Oto jest wdzięczność niewieścia.
 4 3 |           może, iż ja, prawy dziedzic Koborowa, ja, potomek rodu, w naszym
 5 4 |               o kompleksie gospodarki Koborowa żadną miarą nie mogło wystarczyć
 6 4 |          papie niby fikcyjną sprzedaż Koborowa.~- Jak to fikcyjną? Taką
 7 4 |               nie przeżyłby wyjazdu z Koborowa, a ten łotr, zwąchawszy
 8 4 |      przepisze na nią tytuł własności Koborowa i że w ten sposób nasze
 9 5 |               o kompleksie gospodarki Koborowa żadną miarą nie mogło wystarczyć
10 5 |          papie niby fikcyjną sprzedaż Koborowa.~- Jak to fikcyjną? Taką
11 5 |               nie przeżyłby wyjazdu z Koborowa, a ten łotr, zwąchawszy
12 5 |      przepisze na nią tytuł własności Koborowa i że w ten sposób nasze
13 6 |            Kunikowi o przywłaszczenie Koborowa, a co pójdzie tym łatwiej,
14 6 |               Ciocię, gdyż po objęciu Koborowa natychmiast spłaciłbym Cioci
15 6 |              rzeczą jest odebranie mu Koborowa. I tu zaczynają się trudności.
16 7 |              to, co podczas wyjazdu z Koborowa wydawało się zupełnym nieprawdopodobieństwem,
17 7 |              Grodna. Wolał przybyć do Koborowa z konkretnym rezultatem
18 7 |            zasymiluje się. Co dotyczy Koborowa, nie wątpił, że teraz Kunicki
19 8 |                że to podniesie dochód Koborowa o jakieś sto do stu czterdziestu
20 9 |        Wspólną.~Nazajutrz wyjechał do Koborowa, by zabrać rzeczy i rozmówić
21 9 | przypuszczenie, że może nie wrócić do Koborowa.~- To się kobita we mnie
22 9 |               pan Nikodem nie porzuca Koborowa na łaskę losu, że, owszem,
23 11|            Koborowie...~Przypomnienie Koborowa rozrzewniło go. Jakaż tam
24 12|           wspomnienia ma pan prezes z Koborowa - zauważył Krzepicki. -
25 13|          wybierze się pan do mnie, do Koborowa? Wprawdzie pogoda pod psem,
26 13|          zaraz po jego przyjeździe do Koborowa Kunicki.~Dyzma złożył arkusz
27 14|      domagający się jego przyjazdu do Koborowa.~Nikodem zadzwonił do Krzepickiego
28 14|          prosta rada: depeszuj pan do Koborowa, by panu te dokumenty wysłali.~-
29 14|              niech pan machnie się do Koborowa! Wyjął z kieszeni skórzany
30 14|                gdy dojrzeli światełka Koborowa. Wysiadł przed podjazdem
31 14|               spis wpływów i dochodów Koborowa. Trzecia, czwarta i piąta
32 14|              rejentalny akt sprzedaży Koborowa Ninie.~Ten ostatni Dyzma
33 16|      wyjaśnień, dotyczących interesów Koborowa nowemu administratorowi,
34 16|              banku? Kolosalne dochody Koborowa, wygodne i spokojne życie,
35 16|       załomotały pod kołami zwrotnice Koborowa.~Na peronie stał jakiś urzędnik
36 16|           wiadomości, że właścicielka Koborowa, pani Nina Kunicka, rozwodzi
37 17|            rano Krzepicki wyjeżdża do Koborowa i że musi mu przygotować
38 19|             że gotowa jest wyrzec się Koborowa i zamieszkać w Warszawie,
39 21|             młoda para udawała się do Koborowa.~Większość towarzystwa odprowadzała
40 22|         młodych państwa wrócił też do Koborowa Krzepicki, który likwidował
41 23|              nie on jest właścicielem Koborowa. Goście, dyskretnie uprzedzeni
42 23|           siwy pan Rojczyński, sąsiad Koborowa. - Istne szaleństwo: maszyny
43 24|              nie on jest właścicielem Koborowa. Goście, dyskretnie uprzedzeni
44 24|           siwy pan Rojczyński, sąsiad Koborowa. - Istne szaleństwo: maszyny