Rozdzial

 1 1 |       kolację, grając na mandolinie. Prawda, później Urząd Pośrednictwa
 2 2 |           tylko z opowiadania. Wszak prawda?~- Rzeczywiście.~- Wie pan
 3 2 |           niż zwykle. Wątła była, to prawda, ale zgrabna.~- Cóż ona
 4 3 |     najistotniejszą i jedynie ważną. Prawda, proszę pana? - zwróciła
 5 4 |         Niech pan powącha! Bajeczne, prawda?~- Owszem, ładnie pachną -
 6 4 |          porządnie prowadzony.~- Co? Prawda? Sam to robię. I ponieważ
 7 4 |     zwariowany hrabia opowiada, jest prawdą.~Przyszło mu na myśl, że
 8 5 |         Niech pan powącha! Bajeczne, prawda?~- Owszem, ładnie pachną -
 9 5 |          porządnie prowadzony.~- Co? Prawda? Sam to robię. I ponieważ
10 5 |     zwariowany hrabia opowiada, jest prawdą.~Przyszło mu na myśl, że
11 6 |              pan ze mną śniadanie?~- Prawda, że wy, wieśniacy, wstajecie
12 6 |           taka przystojna blondynka, prawda?~- Tak.~- Słyszałem coś,
13 7 |          lasów państwowych...~- Ach, prawda - przerwał minister - coś
14 8 |               wyszeptała dobitnie. - Prawda, masz rację, chcę go oczarować,
15 8 |       kobietami! Fascynuje prostotą. Prawda, może jest nieco surowy,
16 8 |      wełnistym mchem.~- Ślicznie tu, prawda? - zapytała Nina.~- Niczego
17 8 |           przeprowadziłbyś wszystko. Prawda?~- Prawda - odparł niepewnie.~-
18 8 | przeprowadziłbyś wszystko. Prawda?~- Prawda - odparł niepewnie.~- Widzisz!
19 8 |                Z panią Niną?... Ach, prawda. Zapomniałem o niej. Chodźmy
20 9 |      poskutkowało tylko zewnętrznie. Prawda, od tego dnia Kasia nie
21 9 |            się nad tym poważnie. No, prawda, podobała się mu, mieć żonę
22 9 |        mieszkać.~Nina zmartwiła się. Prawda... chyba żeby zamieszkali
23 10|        jedynie po polsku! To ładnie, prawda? Bo istotnie, dlaczego w
24 10|           nas, używają naszego.~- To prawda, tylko oni nie umieją...~-
25 10|              Wiedeń...~- Wszystko to prawda - przerwał łysy hrabia -
26 11|              Dwie godziny wystarczą, prawda, Lalu? Zatem żegnamy, zostawiamy
27 11|             war w żyłach, mój panie? Prawda? I taki cudny śpiew, i takie
28 11|           śpiew, i takie kolorowe... Prawda?~- Prawda - stwierdził i
29 11|          takie kolorowe... Prawda?~- Prawda - stwierdził i wychylił
30 12|            zaproszenie do cyrku.~- A prawda, idziemy.~- Dzwoniła jeszcze
31 13|          jest życie pozagrobowe, czy prawda, co mówią o duchach?...~
32 14|        konsekwencję proces sądowy.~- Prawda - potwierdził Krzepicki.~-
33 16|             nic trzeba o tym myśleć, prawda?... Minęło... przeszło...
34 16|     Najlepiej czuję się w Koborowie. Prawda, Niku, że my będziemy mieszkali
35 17|        zadzwoni i uprzedzi stróża... Prawda, Nikodem okłamał ją, zapomniał,
36 17|      Przebiegła jest twoja Nineczka, prawda?~- Ho... ho!~Przeczekał,
37 19|         popielniczce.~- Aha, więc to prawda. Nina milczała.~- O, wy
38 25|            patrzeć na jego upadek... Prawda, panie prezesie?~- A może