Rozdzial

1001 15|            Roześmiał się. Przyszedł mu na myśl Wareda. Wpakuję Waredę!
1002 15|       Terkowskiego. Dyzma zachwiał się na nogach.~- Ze... że... co?~-
1003 15|          wyjeżdża do Pekinu jako poseł na nową placówkę. Nie czytałeś
1004 15|              słyszał. Rzucił słuchawkę na widełki i pobiegł do jadalni.~
1005 15|                   krzyknął Dyzma - no, na pohybel sukinsynom! Wypili.
1006 16|         ostatni u nadkomisarza Reicha, na ręce którego złożyli sto
1007 16|           skulony, stary, trzęsący się na całym ciele człowieczek.
1008 16|              minut po nim ruszył drugi na Białystok - Grodno.~Ze stopni
1009 16|             administrowaniu Koborowem.~Na szczęście miał pod ręką
1010 16|       Krzepicki nie zechce narażać się na stratę tak korzystnego stanowiska.~
1011 16|            działały, jakie wpływy były na ich usługi - nie wiedział
1012 16|           paniami, ale raczej wepchnąć na swoje miejsce Waredę.~Śmiał
1013 16|             kołami zwrotnice Koborowa.~Na peronie stał jakiś urzędnik
1014 16|              rozjaśniła się uśmiechem.~Na powitanie wyciągnęła doń
1015 16|                musiał postawić walizkę na śniegu.~- Nareszcie, nareszcie...~
1016 16|              auta. Motor rozbudził się na warkot starteru, koła pośliznęły
1017 16|          starteru, koła pośliznęły się na śniegu i samochód ruszył.~-
1018 16|              trzy, jeżeli masz jeszcze na to chęć, zostaniesz moją
1019 16|      niebywałym wypadkiem wyjazdu pani na stację. Czuli, że się coś
1020 16|           intuicją, a Nikodem - nosem. Na twarzy pokojówki, której
1021 16|             grasz? - zapytała.~- Tylko na mandolinie. Roześmiała się.~-
1022 16|                To takie komiczne: grać na mandolinie.~- Dlaczego?~-
1023 16|          rozbawiona, zarzuciła mu ręce na szyję.~- Mój pan dziś jest
1024 16|           Nineczka będzie spała słodko na górze, a Nik słodko na dole.~-
1025 16|          słodko na górze, a Nik słodko na dole.~- Mowy nie ma. Teraz
1026 16|             się, moja Nineczka zejdzie na dół.~- Nie zejdzie - przekomarzała
1027 16|       przekomarzała się.~- To ja pójdę na górę.~- I zastanę drzwi
1028 16|                zastanę drzwi zamknięte na klucz - śmiała się, ocierając
1029 16|                otworzył pancerną kasę. Na półkach piętrzyły się stosy
1030 16|          majątku i wezwać oficjalistów na rodzaj odprawy. Układał
1031 16|            Nina musiała zdążyć przejść na górę, zanim lokaje nadejdą
1032 16|          durniu, nie wystygłaby, żebyś na porę zrobił. Mogłeś uważać,
1033 16|               pana.~Po śniadaniu siadł na małe eleganckie sanki, zaprzężone
1034 16|          knajpa? Urzędnicy zerwali się na równe nogi.~- Co to za moda!
1035 16|    podniesionymi rękoma i machała nimi na powitanie.~Była jeszcze
1036 16|                mamy jechać do Warszawy na kilka miesięcy, to musi
1037 16|              sprawami i tak gruntownie na nich się nic znam.~Zaczęli
1038 16|       rozmawiających półgłosem, wstało na jego powitanie.~Skinął im
1039 16|              Zrozumiano?! Wylewać będę na zbity łeb darmozjadów. A
1040 16|                Boże broń, kogoś złapię na jakiejś machlojce, jeżeli
1041 16|          dowiem się, że kto z was robi na lewo! No! To wsadzę do ciupy
1042 16|             Krzepicki, którego wziąłem na administratora. Macie jego
1043 16|               ja tu zwołałem panów nie na rozmówki. A komu się co
1044 16|              nie podoba - wolna droga. Na świeży luft! Nikogo nie
1045 16|                 A ja z góry uprzedzam: na mnie, panowie, me liczcie.~-
1046 16|             panowie, me liczcie.~- Ani na mnie - dodał weterynarz.
1047 16|               i tyle państwowych spraw na głowie, że jeżeli nie robi
1048 16|             siebie patrzył przez palce na złodziejstwa, zasłynąłby
1049 16|               złodziejstwa, zasłynąłby na cały świat? Potrafiłby tak
1050 16|                siupaj, a później jazda na bruk i z całej ambicji skamleć
1051 16|              dużo tego widziałem, mnie na to nikt nie nabierze. Zresztą,
1052 16|           mówiąc, nie widzę tu miejsca na obrazę. Co tu gadać: on
1053 16|         bawełnę nie obwija, to stać go na to i koniec. Zaległa cisza.~-
1054 16|           ostatnim zamknęły się drzwi. Na nie malowanych deskach podłogi
1055 16|               ślady stóp, śnieg bowiem na dworze był dnia tego niezwykle
1056 17|   zaprezentować ukochaną siostrzenicę.~Na bal raczyli nawet przybyć
1057 17|              witającej ich z wypiekami na twarzy pani Przełęskiej
1058 17|            darzy prezes Nikodem Dyzma.~Na ogół w tych sferach mówiono
1059 17|               za granicę i zgodził się na unieważnienie. Ale dlaczego?
1060 17|              spróbowała, opierając się na - jak sądziła - upoważniającym
1061 17|               Z rana chodziła z ciotką na spacer lub robiła zakupy
1062 17|              albo u znajomych, czasami na zaproszenie Nikodema w restauracji.
1063 17|             niż teatr - wchodził z nią na górę i razem jedli kolację.~
1064 17|                ona odkładała to z dnia na dzień.~Byli właśnie na bardzo
1065 17|            dnia na dzień.~Byli właśnie na bardzo sprośnej farsie i
1066 17|             Nie, nie - upierała się.~- Na chwilę, na pół godzinki -
1067 17|             upierała się.~- Na chwilę, na pół godzinki - prosił -
1068 17|           pomyślał i nagle przyszło mu na myśl, że przecie dość jest
1069 17|                przecie dość jest wyjść na ulicę i kiwnąć palcem na
1070 17|               na ulicę i kiwnąć palcem na taką, która mu się podoba.~
1071 17|          zabierać do domu, wolał wydać na hotel. Zaprowadziła go do
1072 17|                do jakiejś brudnej nory na Chmielnej.~Było już po trzeciej,
1073 17|           dwadzieścia złotych, położył na stoliku i, mruknąwszy "do
1074 17|      mruknąwszy "do widzenia", wyszedł na ciemny korytarz. Gdzieś
1075 17|                ciemny korytarz. Gdzieś na samym końcu paliła się żarówka.~
1076 17|           pokoju.~Dziewczyna siedziała na łóżku w kucki i wyszczerbionym
1077 17|               Gdy odwrócił się tak, że na jego twarz padło światło,
1078 17|            spod niej poduszkę i rzucił na podłogę. Wraz z nią z brzękiem
1079 17|              Otworzył drzwi i wyszedł. Na ulicy z rzadka paliły się
1080 17|                poszedł dalej. Zawrócił na ulicę Wspólną. Po kilku
1081 17|             około jedenastej.~- A dach na garażu naprawili?~- A jakże,
1082 17|               Skinął mu głową i wszedł na schody. Ani Nikodem, ani
1083 17|             biło mocno. Podniosła oczy na fronton gmachu. Na wysokości
1084 17|                oczy na fronton gmachu. Na wysokości pierwszego piętra
1085 17|                 A może wkręcił się tam na woźnego? Ale chyba nie,
1086 17|               jej biło mocno.~Przeszła na drugą stronę i czekała.~
1087 17|         maszyną... Gdy mieszkał u nich na Łuckiej, nawet nie śniło
1088 17|                 Zimno było. Gdy doszła na ulicę Łucka, brama już była
1089 17|                Następnego ranka poszła na Wspólną. Z niepokojem myślała
1090 17|           podkop albo wyłom w murze... Na dłuższą metę... Odnalazła
1091 17|                bramy zwrócił jej uwagę na kamienicę, w której mieści
1092 17|                występem muru. Przeszli na jej stronę, a że chodnik
1093 17|         piękność tej pani.~Kocha ją... na pewno kocha... Ale dlaczego -
1094 17|         kochanka nie mam, wciąż czekam na ciebie... Szukałam cię,
1095 17|           mówiłeś, że wrócisz.~- Pluję na to, co mówiłem! Rozumiesz?
1096 17|           chwilę.~- No.~- Pójdź ze mną na noc...~Uczepiła się nadziei,
1097 17|             głową.~Długo jeszcze stała na miejscu, patrząc za nim.
1098 17|              patrząc za nim. Gdy znikł na skrzyżowaniu ulic, otarła
1099 17|               przy stoliku i zalać się na trupa - nie. Jeżeli dawniej
1100 17|             jednak odczuwać Nikodemowi na każdym kroku przy urzędowaniu
1101 17|            kilka błędów - kładziono to na karb roztargnienia pana
1102 17|       zachwycała się wielkimi zmianami na awantaż w urodzie i usposobieniu
1103 17|               wcale. Zresztą nie miała na to czasu. Wir towarzyski
1104 17|               nich znalazł się i taki, na którego Dyzma zaczął patrzeć
1105 17|        zabawnym ruchem rozkładał ręce.~Na Ninie od początku wywarł
1106 17|               niepokój~Dyzmy wzrastał. Na dobitek nie miał pod ręka
1107 17|               ręka Krzepickiego, który na wszystko umie znaleźć sposoby.
1108 17|              zadomowił się w Warszawie na dobre. Nawiązał szerokie
1109 17|        Nawiązał szerokie stosunki, był na każdym balu, "fiksie", dansingu.
1110 17|               Pomiałowski, zaprosiwszy na polowanie na dziki. Sam
1111 17|               zaprosiwszy na polowanie na dziki. Sam niewiele mógł
1112 17|             powiedzieć, gdyż poznał go na pokładzie statku włoskiego
1113 17|             się telepatią i wymieniają na ten temat nowe spostrzeżenia
1114 17|            tegoż dnia umówił się z nim na kolację.~Po pierwszej wódce
1115 17|               to jeszcze gotowa więcej na niego lecieć, jak go przetrącę
1116 17|         znaczenia, że prezesowi zależy na skompromitowaniu Hella,
1117 17|            kilka minut wysyłał woźnego na ulicę, by dowiedzieć się,
1118 17|               Natomiast trzeci podawał na pierwszej stronie czarnym
1119 17|         drukiem niedużą wzmiankę pt.: "Na tropie nowej jaczejki szpiegowskiej". "
1120 17|            czym z uśmiechem odpowiadał na ukłony, po czym zabrał się
1121 17|              Ninie, że ten Hell cierpi na nieuleczalną weneryczną
1122 17|              Latał po parku i krzyczał na całe gardło. W gruncie rzeczy
1123 17|         zapowiadał, że wkrótce wpadnie na dzień, dwa do Warszawy.~
1124 17|                że zaprasza się do niej na obiad.~Gdy przyszedł, oprócz
1125 17|        bezbronna, jak nie przygotowana na niespodziewane ciosy, które
1126 17|         człowiek z mądrym półuśmiechem na twarzy, słuchający w milczeniu
1127 17|                inny. Jest jak piramida na pustyni, której żaden huragan
1128 17|                niczym.~Gdy po obiedzie na chwilę znaleźli się sami,
1129 17|           ucichły w bramie, i spojrzał na zegarek. Była pierwsza.
1130 17|             latarnię. Wyraźnie czekała na niego.~Nastroszył się. Chciał
1131 17|                     Poszła wont! Pluję na ciebie! I nie leź, ścierwo
1132 17|                a ty obiecałeś.~- Pluję na to, co obiecałem, i na ciebie
1133 17|           Pluję na to, co obiecałem, i na ciebie pluję! Rozumiesz?!
1134 17|              że zatoczyła się i upadła na stertę brudnego śniegu.~
1135 17|             czego chce.~- Chcę kapować na jednego - powiedziała.~-
1136 17|                się do obrobienia banku na Wspólnej.~Przodownik odłożył
1137 17|               odłożył pióro i podniósł na nią oczy.~- Banku? Kto taki?~-
1138 17|              Powiadasz, że szykuje się na bank na Wspólnej?~- Tak.~-
1139 17|                 że szykuje się na bank na Wspólnej?~- Tak.~- A wiesz,
1140 17|                śmiechem.~- Nie wygląda na wariatkę, ale z uporem twierdzi
1141 17|           rzeczywiście mieszkał kiedyś na ulicy Łuckiej?~- Ależ Boże
1142 17|               mam z mą zrobić?~- Wylać na zbitą mordę!~- Kiedy ona
1143 17|         Pójdziesz do kryminału.~Czekał na jej odpowiedź, lecz dziewczyna
1144 17|          kryminał. Komisarz zerwał się na równe nogi i zaczął krzyczeć
1145 17|          składanie fałszywych oskarżeń na dostojników państwa nie
1146 17|                za łokieć i wyprowadził na korytarz.~*~- Do aresztu? -
1147 17|            aresztu? - zapytała.~- Nie. Na dancing do "Oazy".~W niedużym
1148 17|              lekko przed siebie wprost na swego kolegę. Ten z kolei
1149 17|                jej odepchnąć. Jednakże na próżno starała się co zrobić.
1150 17|                coraz więcej ludzi było na ulicy. Zataczała się i potykała.
1151 18|              we czworo wielki dokument na pergaminie. Rozłożył go
1152 18|           powietrzu.~Ze środka zwisały na białych jedwabnych sznurkach
1153 18|               miał w ręku, przyszło mu na myśl, że jednak bardzo drogo
1154 18|           pomyślał.~Jakby w odpowiedzi na jego nie wymówione pytanie
1155 18|           złotych. Dyzma aż podskoczył na krześle.~- Ile?~- Cztery
1156 18|           Musiałem wydać znaczne kwoty na sporządzenie dodatkowych
1157 18|             policji czy u prokuratora. Na szczęście widocznie uspokoiła
1158 18|       zlombardowanego przez bank zboża na eksport. Nikodem zaś będzie
1159 18|             Krzepickiego był mu bardzo na rękę.~Częstokroć i sam zdobywał
1160 18|                się w ostatnich czasach na wypowiadanie się w różnych
1161 18|                 Ona sama miała wypieki na twarzy, zaś Nina była blada.~-
1162 18|               nam i w ogóle wszystkim! Na domiar zapowiedział Jankowi,
1163 18|        więzienia tylko dlatego, że był na tyle sprytny, że w porę
1164 18|             żeby w odpowiedniej chwili na dobre przyłapać. Szef drugiego
1165 18|         pośpieszyła je lekko przymknąć na wszelki wypadek.~Po kilku
1166 18|                góry wiadomo, że trzeba na transakcji stracić od trzydziestu
1167 18|         szaleństwo! A zresztą rzucenie na rynek międzynarodowy takiej
1168 18|            Obligacje zbożowe też zlecą na zbity pysk. Nikodem pokiwał
1169 18|                podyktuje jej odpowiedź na wniosek. Już ja im dam bobu.~
1170 18|             godzinę czasu.~Spędzili ją na rozmowie o sprawach koborowskich
1171 18|                go w jakimś sanatorium. Na tym stanęło.~Krzepicki odwiózł
1172 18|          uzyskać pożyczkę zagraniczną. Na zakończenie dodał, że jest
1173 18|             dodał, że jest filologiem, na ekonomii zna się o tyle,
1174 18|            Powszechne potakiwanie było na to odpowiedzią.~Jednakże
1175 18|           wszystkie oczy zwrócone były na Dyzmę, uporczywie milczącego.
1176 18|               nas, a o dobro państwa i na siu bździu czy na inne fintifluszki
1177 18|            państwa i na siu bździu czy na inne fintifluszki nie czas.
1178 18|              kłótnia, która stopniowo, na skutek perswazji premiera,
1179 18|               że w zasadzie zgadza się na wniosek?~Dyzma poczerwieniał.~-
1180 18|             więcej oznaczały one zgodę na projekt.~- Ależ, panie kolego -
1181 18|             oni popełniają szaleństwo. Na pewno znaczna część prasy
1182 18|                nie będą mieli. Zresztą na pewno nie zechcą takiego
1183 19|                kilka zdań powtarzał:~- Na miły Bóg, pan tego nie zrobi!~
1184 19|         prezesa Dyzmę wzywano do Zamku na godzinę piątą. Zmobilizowano
1185 19|              tę cenę godzono się nawet na zanulowanie uchwały komitetu
1186 19|          dziennikarzy. Wyszedł do nich na chwilę i powiedział:~- Chcecie
1187 19|                prezesa Dyzmy do ataków na rząd.~Nina z wypiekami na
1188 19|              na rząd.~Nina z wypiekami na twarzy przeglądała stosy
1189 19|          będzie mógł zastąpić Nikodema na prezesurze banku i wówczas...~-
1190 19|               przerwał Nikodem - byłem na Zamku i dymisję przyjęto.~-
1191 19|        zostaniesz!~- Wiadomo!~- I kraj na tym zyska.~- Pewno, że zyskałby,~-
1192 19|               Nie znasz się, Nineczko, na polityce. Ja zrobiłem tak
1193 19|                 Nina zarzuciła mu ręce na szyję.~- Kochany, kochany,
1194 19|              taki człowiek znalazł się na twej drodze!~Zaczęto omawiać
1195 19|            kościółku, a później pojadą na całą wiosnę do Algieru czy
1196 19|              absolutnie nie zgodzi się na twój zamiar. Jakże można?!
1197 19|                teraz. Co znaczy teraz. Na mieście wszyscy mówią, że
1198 19|             hasło przeczytane niedawno na jakimś plakacie propagandowym. -
1199 19|      Zakopanego, Krynicy, w Beskidy...~Na progu stanął służący i zwrócił
1200 19|          smukły, młody chłopiec, który na chwilę włożył spódniczkę.~-
1201 19|                że Nina nie miała czasu na odsunięcie się. Dopiero
1202 19|              Skąd to bydlę zdobyło się na tyle szlachetności. Ale
1203 19|               ci świetnie zrobi. Teraz na Sycylii jest wiosna...~Nina
1204 19|                zlituj się nade mną!... Na pół roku, na trzy miesiące...
1205 19|              nade mną!... Na pół roku, na trzy miesiące... Może ci
1206 19|                 Nino... Nino...~Upadła na kolana, chwyciła ręce Niny
1207 19|                się, sądząc, że trafiła na scenę zazdrości czy jakąś
1208 20|               się cały personel banku.~Na przedzie stał dyrektor,
1209 20|            gwałtem chcą mnie zatrzymać na stanowisku, odchodzę. Może
1210 20|                chociaż to i nie będzie na pewno żaden wielki mąż stanu,
1211 20|               stosunek do podwładnych. Na zakończenie wyraził w imieniu
1212 20|           prezesowi wspaniały "biuwar" na biurko, wykonany ze złoconej
1213 20|        stanowiła wielka srebrna płyta, na której u góry wyrzeźbiona
1214 20|                się we fraki, by zdążyć na pożegnalny bankiet, jaki
1215 20|               pożegnalny bankiet, jaki na cześć Nikodema wydawał prezes
1216 20|             hrabianką Niną Ponimirską, na które to obrzędy, połączone
1217 20|              bankiecie odbył się raut, na który przybyło jeszcze kilkadziesiąt
1218 20|               wszystkim zwracano uwagę na wysoce niepokojący fakt
1219 20|              obligacji Banku Zbożowego na giełdzie. Optymiści utrzymywali,
1220 20|           odmiennych poglądów, musiała na siebie zwracać uwagę.~Gdy
1221 20|               panie, ja jadę do siebie na wieś i biorę się do gospodarki.
1222 21|           schodach świątyni spływał aż na jezdnię czerwony dywan.
1223 21|            żyje!~Nikodem zatrzymał się na stopniach i kłaniał się
1224 21|                i kłaniał się cylindrem na wszystkie strony.~Na jego
1225 21|         cylindrem na wszystkie strony.~Na jego poważnym obliczu zjawił
1226 21|         zajechała kareta Niny. Patrząc na scenę owacji dla narzeczonego
1227 21|               czym ci odjechali karetą na tradycyjny spacer po Alejach.~
1228 21|             przygotowano ucztę weselną na dwieście czterdzieści osób.~
1229 21|            towarzystwa odprowadzała ją na dworzec kolejowy. Salonowy
1230 21|             Nina zarzuciła mężowi ręce na szyję.~- Boże! Jaka ja jestem
1231 21|                 Niku, powiedz, czym ja na to szczęście, czym na ciebie
1232 21|               ja na to szczęście, czym na ciebie zasłużyłam?~- Czym?...
1233 21|               chóry i organy, i wiwaty na cześć pana młodego. Toteż
1234 21|           zapanował nastrój uroczysty.~Na przód peronu wystąpili główniejsi
1235 21|           przegalopować się, by zdążyć na czas wysiadania państwa
1236 21|            przyjmował życzenia, stojąc na stopniu wagonu.~Na zakończenie
1237 21|              stojąc na stopniu wagonu.~Na zakończenie uznał za stosowne
1238 21|              tak serdecznie nas witał. Na razie dla uczczenia dnia
1239 21|                wiwatów był odpowiedzią na jego słowa, orkiestra rżnęła
1240 21|             Bóg wie dlaczego, darł się na całe gardło:~- Wiwajt, wiwajt!~
1241 21|              gardło:~- Wiwajt, wiwajt!~Na progu pałacu ekonom i ochmistrzyni
1242 21|                i solą.~Nikodem położył na tacy dwie pięćsetki i powiedział:~-
1243 21|       przeprowadził zasadnicze zmiany:~Na górze w dawnym apartamencie
1244 21|            lewe skrzydło przemeblowano na mieszkania dla Żorża. Pawilon
1245 21|             być niepożądaną ze względu na nieobliczalność Ponimirskiego.~
1246 21|             łóżku. Jadł właśnie kaszkę na mleku i gwizdał jakąś piosenkę.
1247 21|            piosenkę. Ratlerek siedział na kołdrze i od czasu do czasu
1248 21|                wykonał rozkaz i usiadł na krześle tuż przy łóżku.
1249 21|               odrzucił kołdrę i stanął na łóżku w różowej jedwabnej
1250 21|                prezesowi Dyzmie, jemu, na cześć którego wiwatują tłumy,
1251 21|       Ponimirski syknął z bólu i opadł na pościel. Ratlerek zaczął
1252 21|            łajdakiem od Kunika. Jesteś na to zresztą za głupi, bo...~-
1253 21|               Nawet dam panu pieniądze na drobne wydatki. Długi pańskie
1254 21|            Więc przede wszystkim buzię na kłódkę. Na śmiesz pan powiedzieć,
1255 21|             wszystkim buzię na kłódkę. Na śmiesz pan powiedzieć, że
1256 21|            wierzyć?~- No, przecie dość na pana spojrzeć! Dyzma zmarszczył
1257 21|               Proszę do mnie nie mówić na ty - wyniośle odparł Ponimirski
1258 21|                Właśnie powinniśmy być "na ty". Co by ludzie powiedzieli?
1259 21|               i szwagry do tego, żeby "na pan"?...~- Zabawne! - zgryźliwie
1260 21|         widzieć. Wie pan co? Zadzwonię na Antoniego, a pan zademonstruje
1261 21|         Antoniego, a pan zademonstruje na nim taki cios. Dobrze?~Już
1262 21|          bałwana, tego muzyka nazywać "na ty" i na dobitek pakować
1263 21|               muzyka nazywać "na ty" i na dobitek pakować angielszczyznę
1264 21|                podniósł się i spojrzał na zegarek.~ ~- No, to bądź
1265 21|              wyskoczył z łóżka i drżąc na całym ciele podbiegł do
1266 21|               Nic! Nie! Ja zgadzam się na wszystko.~- Zgadzasz się?~-
1267 21|           wyszedł.~ ~Ponimirski usiadł na dywanie i śmiał się długo,
1268 22|            Dnie i tygodnie upływały im na rozrywkach, jakich mogły
1269 22|    przemawiające przeciw niemu, kładła na karb jego dziwactw i uprzedzeń,
1270 22|                siebie, tym bardziej że na lato oczekiwali pani Przełęskiej
1271 22|       niechęcią, lecz dość miał sprytu na to, by rozumieć, jakie korzyści
1272 22|                 Całe gospodarstwo było na głowie Krzepickiego, a ustawiczny
1273 22|          samochodem. Dyzma pozwolił mu na to, po cichu żywiąc nadzieję,
1274 22|                z reguły nie odpowiadał na jego pytania, jeżeli nie
1275 22|             się ubawię jego wybrykami. Na wsi to nieoceniona rzecz.
1276 22|                gospodarczy rósł z dnia na dzień, co zresztą powoli
1277 22|               zarywały interesy Dyzmy. Na szczęście ruchliwość Krzepickiego
1278 22|     najbliższym sąsiedztwie wystawiono na licytację trzydzieści majątków.~
1279 22|         obligacje banku zaczęły spadać na łeb na szyję. Wśród posiadaczy
1280 22|            banku zaczęły spadać na łeb na szyję. Wśród posiadaczy
1281 22|              panika. Zastój w handlu i na giełdzie, ciężki kryzys
1282 22|                podatników składały się na obraz groźnego niebezpieczeństwa.
1283 23|                 spacerując lub tańcząc na trawniku, oświetlonym kolorowymi
1284 23|               Było to coś wspaniałego. Na zaproszonych sto czterdzieści
1285 23|          długie stoły dla chłopów, zaś na werandzie dla gości. Wojewoda
1286 23|               wszelkie tradycje. Takie na przykład dożynki dziś straciły
1287 23|            rośnie. Ot co. Zawrócił się na pięcie i odszedł.~- Ma rację,
1288 23|              wierzy: wolno mu, stać go na to. Generał baron Cambronne
1289 23|         Tymczasem korowód się zbliżył. Na czele szła rosła, tęga dziewucha
1290 23|               i lakierowane pantofelki na francuskich obcasach. Przodownica
1291 23|             Nie wiedziałem, hrabio, że na Kresach, gdzie chłopstwo
1292 23|             oka i spojrzał lekceważąco na Rehlfa.~- Owszem, całkiem
1293 23|          baronie. Ponimirscy są panami na Koborowie od pięciuset lat,
1294 23|            koni i bydła. Dość spojrzeć na to chłopstwo, by stwierdzić,
1295 23|           przyśpiewkach przyszła kolej na tańce i pijatykę. Ponieważ
1296 23|            chłodny i panie zaczęły się na to skarżyć, towarzystwo
1297 23|       przodownicą. Nie zwracając uwagi na ponurą minę jej narzeczonego,
1298 23|             chciał wysapać swoją złość na tego idiotę Ponimirskiego,
1299 23|          podniesienie rasy chłopstwa".~Na wschodzie niebo zaczynało
1300 24|                 spacerując lub tańcząc na trawniku, oświetlonym kolorowymi
1301 24|               Było to coś wspaniałego. Na zaproszonych sto czterdzieści
1302 24|          długie stoły dla chłopów, zaś na werandzie dla gości. Wojewoda
1303 24|               wszelkie tradycje. Takie na przykład dożynki dziś straciły
1304 24|            rośnie. Ot co. Zawrócił się na pięcie i odszedł.~- Ma rację,
1305 24|              wierzy: wolno mu, stać go na to. Generał baron Cambronne
1306 24|         Tymczasem korowód się zbliżył. Na czele szła rosła, tęga dziewucha
1307 24|               i lakierowane pantofelki na francuskich obcasach. Przodownica
1308 24|             Nie wiedziałem, hrabio, że na Kresach, gdzie chłopstwo
1309 24|             oka i spojrzał lekceważąco na Rehlfa.~- Owszem, całkiem
1310 24|          baronie. Ponimirscy są panami na Koborowie od pięciuset lat,
1311 24|            koni i bydła. Dość spojrzeć na to chłopstwo, by stwierdzić,
1312 24|           przyśpiewkach przyszła kolej na tańce i pijatykę. Ponieważ
1313 24|            chłodny i panie zaczęły się na to skarżyć, towarzystwo
1314 24|       przodownicą. Nie zwracając uwagi na ponurą minę jej narzeczonego,
1315 24|             chciał wysapać swoją złość na tego idiotę Ponimirskiego,
1316 24|          podniesienie rasy chłopstwa".~Na wschodzie niebo zaczynało
1317 25|              mogły się zachwiać szansę na utrzymanie zajmowanych stanowisk.
1318 25|                domniemanych kandydatów na stanowisko premiera - wybijało
1319 25|         zarządca Kas Chorych i delegat na Międzynarodowy Kongres Kultury
1320 25|         kolacji rozwinęła się dyskusja na temat wątpliwości barona
1321 25|          Wszystkie oczy skierowały się na Dyzmę. Ten zmarszczył czoło
1322 25|             plusku wioseł wysunęły się na wodę, zaczęto śpiewać.~-
1323 25|              rękę mandoliny.~- Pan gra na mandolinie? - zdziwiła się
1324 25|            lubię grać w księżycową noc na łódce. Wtedy przychodzi
1325 25|            prezesowi takie rzeczy leżą na głowie!~- Ja rozumiem -
1326 25|          twórcy takiego dzieła patrzeć na jego upadek... Prawda, panie
1327 25|               jakeśmy sobie porykiwali na Tamizie? Lord Caeledin of
1328 25|            rzęsiste bryzgi wody spadły na Ponimirskiego i na resztę
1329 25|              spadły na Ponimirskiego i na resztę towarzystwa w jego
1330 25|         stworzyć nowy gabinet i stanąć na jego czele.~Dyzma niepewnym
1331 25|          Litwinek. Pomału złożył list. Na jego twarzy malowała się
1332 25|             wrażenie, nie zawiódł się.~Na wszystkich twarzach znać
1333 25|         jeździć własnym pociągiem, być na ustach całego kraju, ba,
1334 25|         Warszawie, znowu trzymanie się na baczności przed każdym słowem...~
1335 25|               zwali się wtedy wszystko na złą koniunkturę i kryzys
1336 25|          tłumacza, ale zaraz by wyszło na jaw, że ja oprócz polskiego
1337 25|                Fertig! Krzepicki opadł na krzesło, Nina stała jak
1338 25|        milczenie i wszyscy zerwali się na równe nogi.~Dyzma, nie zamykając
1339 25|            zaczęła pani Przełęska - że na postanowienie pana prezesa
1340 25|            ukryć. My kobiety znamy się na tym.~- O tak! - potwierdziła
1341 25|               kierowania się względami na osobiste sprawy.~- To mąż
1342 25|           pewien, że prezes, który się na sprawach ekonomicznych lepiej
1343 25|              osobiście musiał śpieszyć na ratunek.~- Przecie już raz
1344 25|               się teraz zataczając się na krześle.~- Z czego się pan
1345 25|                wwindowaliście to bydlę na piedestał! Wy! Ludzie pozbawieni
1346 25|        przesunął po twarzach obecnych: na każdej był zakłopotany uśmiech,