Rozdzial

 1 1 |           spojrzeniem. Ten jednak uśmiechnął się szeroko i zaszczebiotał
 2 1 |        panami Dyzmę i Kunickiego, uśmiechnął się do Dyzmy i rzekł do
 3 2 |         Jestem bezrobotny - blado uśmiechnął się Dyzma. Spodziewał się
 4 3 |      wytrwać. A może pól roku?...~Uśmiechnął się do siebie. Później można
 5 3 |    uspokoił się i usiadł, a nawet uśmiechnął się.~- Nie wiedział pan
 6 4 |         jednej linii.~- Właśnie - uśmiechnął się, zadowolony z efektu -
 7 4 |        Braterstwo, walka...~Dyzma uśmiechnął się. Przypomniał sobie koszary
 8 5 |         jednej linii.~- Właśnie - uśmiechnął się, zadowolony z efektu -
 9 5 |        Braterstwo, walka...~Dyzma uśmiechnął się. Przypomniał sobie koszary
10 6 |           Moje auto! - pomyślał i uśmiechnął się.~- No, cóż tam? - zapytał
11 7 |     widniał podpis: Nina Kunicka, Uśmiechnął się. - Popatrz! Co też ona
12 8 |      stało? - zapytał lokaja. Ten uśmiechnął się porozumiewawczo.~- Pewnie
13 8 | uśmiechnęła się niemal figlarnie. Uśmiechnął się i Dyzma. Pochylił się
14 8 |           nie nosił jej na ręku - uśmiechnął się - a jednak są szczęśliwi.~-
15 9 |       przyjęcia propozycji.~Zyzio uśmiechnął się i podał rękę.~- Bardzo
16 9 |           pan prezes uważa.~Dyzma uśmiechnął się dobrotliwie.~- Pan prezes
17 9 |            Podoba mi się.~Nikodem uśmiechnął się, wyjął notes i starannie
18 9 |          odmowna. Dobrze?~Nikodem uśmiechnął się i przymrużył oko.~-
19 10|   brunetka.~- Bardzo ładna.~Dyzma uśmiechnął się szeroko.~ ~- A względem
20 10|        nie było innego wyjścia, i uśmiechnął się bezradnie. Zapanowała
21 11|     prawie barytonem.~- Siódma? - uśmiechnął się Dyzma. - Rzeczywiście,
22 11|           się na prezesa banku...~Uśmiechnął się do siebie.~No, bracie,
23 12|     widzenia. Położył słuchawkę i uśmiechnął się.~- Ach te baby, te baby!...~-
24 12|         na dywan.~- Nie, bracie - uśmiechnął się Wareda - trzeba dobrze
25 13|    jasnych lat dziecinnych.~Dyzma uśmiechnął się, zatarł ręce i otworzył
26 18|     przecie już nie żyją. Adwokat uśmiechnął się blado.~- Istotnie, a
27 18|       swej uśmiechniętej twarzy i uśmiechnął się jeszcze szczerzej.~Krzepicki
28 21|             Zabawne! - zgryźliwie uśmiechnął się Ponimirski. - Czy pan
29 23|         stary ziemianin. Wojewoda uśmiechnął się pobłażliwie.~- Mój panie,
30 24|         stary ziemianin. Wojewoda uśmiechnął się pobłażliwie.~- Mój panie,
31 25|          wrażenia, jakie wywołał, uśmiechnął się nieznacznie.~- Pan prezydent
32 25|  przepaści!~- Nam się tak zdaje - uśmiechnął się wojewoda - nam się tak
33 25| westchnęła panna Czarska.~- Aha - uśmiechnął się doktor Litwinek - no,