Rozdzial

 1 2 |     chcę. - Zmarszczyła brwi. - Widzisz go, bankier. Odwróciła głowę
 2 2 |          Cicho, do cholery, nie widzisz: człowiek śpi. Odpocząć
 3 3 |       zaprzeczył Nikodem.~- No, widzisz, no, widzisz - zaseplenił
 4 3 |     Nikodem.~- No, widzisz, no, widzisz - zaseplenił zadowolony
 5 3 |         Aha! - pomyślał Dyzma - widzisz, kto by to przypuszczał.
 6 4 |    Kasia wybuchnęła śmiechem.~- Widzisz, Nino, z jakim trudem panu
 7 5 |    Kasia wybuchnęła śmiechem.~- Widzisz, Nino, z jakim trudem panu
 8 7 |         kartkę w pugilaresie. - Widzisz go, cholera! - powiedział
 9 8 |     powstrzymać docinki Kasi.~- Widzisz - powiedziała pani Nina -
10 8 |    Prawda - odparł niepewnie.~- Widzisz! Widzisz! Wyrwij mnie stąd!
11 8 |    odparł niepewnie.~- Widzisz! Widzisz! Wyrwij mnie stąd! Ratuj
12 8 |       przebaczysz! Obiecaj! Ja, widzisz, jestem taka biedna, taka
13 9 |     silnie działałby na mnie.~- Widzisz ją! - pokręcił głową Nikodem -
14 10|         Guzik panu, nie posadę! Widzisz go! Wielką szyszkę kroił,
15 12|       Popamiętasz jeszcze mnie, widzisz go, szyszka!~- Czego ty
16 12|     wziął Dyzmę w objęcia.~- No widzisz pan, panie Nikodem, my swojak!
17 14|          zdziwiła się.~- Tak... Widzisz, muszę tam przeczytać niektóre
18 14|    powiedziała z wyrzutem.~- Bo widzisz, bo widzisz... jakby tu
19 14|      wyrzutem.~- Bo widzisz, bo widzisz... jakby tu powiedzieć,
20 16|         cioci Przełęskiej!~- No widzisz.~- Ale nie chciałabym, żeby
21 17|         pioruna, o co chodzi?~- Widzisz, Nikodem, ty pewno nie wiesz,
22 17|     brałem. Mało co się mówi.~- Widzisz... ja ciebie kocham. Roześmiał
23 17|         przystąpił do rzeczy.~- Widzisz, Wacuś... Ty znasz tego
24 17|        pies z nim tańcował! Ale widzisz, on mi nawala w parafię.~-
25 17|      prast bez gadania.~- Kiedy widzisz... Mnie nie o to chodzi.
26 17|         Dawać ją tu.~- No, więc widzisz, całe twoje zeznanie jest
27 19|    Przełęska - oto mądre słowo. Widzisz, Ninuś, wiedziałam, że pan
28 21| rozpłakała się ze wzruszenia.~- Widzisz - mówiła jej do ucha pani
29 21|       chwili wahania przyjął.~- Widzisz, hrabio, że ze mną żartów
30 23|     oburzył się Dyzma - przecie widzisz pan, że urządzamy dożynki,
31 24|     oburzył się Dyzma - przecie widzisz pan, że urządzamy dożynki,