Rozdzial

 1 1 |      natarczywy staruszek zaczął mówić o lasach państwowych w Grodzieńszczyźnie
 2 3 |          się nie wsypać. W ogóle mówić jak najmniej, a o sobie
 3 3 |    szczęście nic nie potrzebował mówić, gdyż Kunicki terkotał bez
 4 3 |         do powoziku i zaczął coś mówić, lecz Kunicki mu przerwał:~-
 5 6 |          nie wiedział, o czym ma mówić z ciotką Ponimirskiego i
 6 6 |            zatem nie mamy o czym mówić. Stawia pani krzyżyk na
 7 7 |        dawała niezawodne wyniki: mówić jak najmniej!~Obaj dygnitarze
 8 8 |         ciała...~Chciała jeszcze mówić dalej, lecz widząc, że Nina
 9 8 |       spokój... Chciał coś dalej mówić, lecz Kasia nagle się zerwała
10 8 |      bąknął.~- Ach, pan nie lubi mówić o sobie.~- Nie. Nie ma o
11 8 |  najmądrzej i najlepiej.~Zaczęła mówić o wiośnie, którą ma w duszy,
12 9 |         będzie musiał coś robić, mówić, podpisywać, decydować...
13 9 |        rozmowę:~- Nie mam o czym mówić.~Oczywiście, kto ma tyle
14 9 |     Tylko Kunicki nie przestawał mówić.~Po dziesiątej byli już
15 9 |   kobietą.~Tymczasem ona zaczęła mówić o jego nowym stanowisku
16 10|     sprawami. A propos, woli pan mówić po niemiecku czy po angielsku?~-
17 10|    literatury i dla zagranicy, a mówić po polsku.~- Ach - zawołała
18 11| założywszy nogę na nogę, zaczęła mówić, przy czym kaleczyła niemiłosiernie
19 11|      panna Stella.~Znowu zaczęła mówić pani Koniecpolska.~Wyjaśniła,
20 11|      wśród ogólnej ciszy zaczęła mówić:~- Szanowne pani, zanim
21 12|         przez telefon lepiej nie mówić... Co, do teatru? Eee...
22 13|         Krzepicki, co zdawał się mówić poufały uśmiech na jego
23 13|        do ucha Nikodema i zaczął mówić.~Było już po trzeciej, gdy
24 17|     oczyma. Nie wiedziała, co ma mówić.~- No, czego chcesz? - zapytał
25 17|            Nikuś! Jak możesz tak mówić - oburzała się - pan Oskar
26 17|      krzesło.~- Halo!~- Czy mogę mówić z panem prezesem Dyzmą?~-
27 19|       wówczas...~- Nie ma o czym mówić - przerwał Nikodem - byłem
28 19|            Kasiu, jak możesz tak mówić o swoim własnym ojcu!~-
29 20|         nimi, chrząknął i zaczął mówić:~- Moi państwo. Zaprosiłem
30 21|     wolisz?~- Proszę do mnie nie mówić na ty - wyniośle odparł