Rozdzial

 1 1 |             ale teraz siódma. Dyzma stał chwilę nieruchomo.~- A cóż
 2 1 |          głosów niemal go odurzyły.~Stał nieruchomo przy drzwiach,
 3 1 |      pozwoli, że z nim wypiję?~Obok stał wysoki brunet w mundurze
 4 3 |           trzymają.~Przed podjazdem stał oryginalny zaprzęg, rodzaj
 5 4 |     ostatnim łyku kompotu ból Dyzmy stał się już nie do zniesienia.
 6 5 |     ostatnim łyku kompotu ból Dyzmy stał się już nie do zniesienia.
 7 6 |          pułkownik - tylko Ulanicki stał się najpopularniejszą osobą
 8 7 |        znalazł i przeczytał kartkę, stał się jeszcze bardziej uniżony.~
 9 8 |            on od czasu swej choroby stał się tak nieżyczliwy dla
10 9 |           widniała jego fotografia.~Stał z jedną ręką w kieszeni
11 10|      prezesa Dyzmy".~Sam pan prezes stał się osobistością cieszącą
12 10|            diabła!~Krzepicki, który stał tuż przy drzwiach, zameldował:~-
13 10|        Przed nim z wyciągniętą łapą stał pan naczelnik urzędu pocztowego
14 10|    kilkanaście osób.~Tuż przy progu stał książę Tomasz, wysoki i
15 10|            i człowieka czynu, który stał się moim poplecznikiem.
16 11|             Zresztą w ogóle nastrój stał się poważniejszy. Na twarzach
17 11|            poduszek. Tylko w środku stał wielki złocony fotel obity
18 12|            domu - powiedział Dyzma. Stał chwilkę na chodniku, zanim
19 12|       harmonii i skrzypiec. Za ladą stał ponury mężczyzna o czerwonej
20 12|         grały wielkie supły mięśni, stał na rozstawionych nogach,
21 14|             drzwiami.~Nikodem długo stał w pustym przedpokoju. Wreszcie
22 16|      zwrotnice Koborowa.~Na peronie stał jakiś urzędnik kolejowy
23 17|            w ciemnym korytarzu ktoś stał. Gdy odwrócił się tak, że
24 20|         personel banku.~Na przedzie stał dyrektor, tuż za nim dwaj
25 22| nieszkodliwy dla otoczenia, wkrótce stał się ulubionym tematem anegdotek
26 23|          tego idiotę Ponimirskiego, stał się mimowolnym widzem pewnej
27 24|          tego idiotę Ponimirskiego, stał się mimowolnym widzem pewnej
28 25|       doszli do alei. Przed pałacem stał jakiś obcy samochód, bardzo
29 25|            się rozpłakać. Krzepicki stał z podniesioną głową i dumnym