Rozdzial

  1 1 |          ramion partnera i podchodząc do stolika, na którym pół-siedział
  2 1 |               się na pięcie i poszedł do bufetu. Blondynka pobiegła
  3 1 |            bufetu. Blondynka pobiegła do garderoby. Taper zamykał
  4 1 |               czoło kapelusz i ruszył do drzwi. Minął go pikolo z
  5 1 |        Pięknej zatrzymał się, sięgnął do kieszeni kamizelki i wyłowił
  6 1 |                 pomyślał.~Zbliżył się do budki z papierosami.~- Dwa
  7 1 |            robotnikami nie mógł dojść do ładu i po dwóch tygodniach
  8 1 |           panu wrócić w swoje strony, do rodziny? Zawszeć tamuj coś
  9 1 |         piechotą nie chodzą. A pan co do jakiej roboty się weźmie,
 10 1 |             cisza.~Dyzma odwrócił się do okna i przyglądał się odrapanym
 11 1 |           Przez proboszcza dostał się do czytelni, lecz i tu ledwie
 12 1 |           tyle tylko, że irytowała go do ostateczności. Z jakąż satysfakcją
 13 1 |             klasa dziewucha?~- Poszła do cholery! - wyrzucił z wściekłością.
 14 1 |               musi na bal pójdzie czy do ślubu.~Nie odpowiedział.
 15 1 |           Walenty, kobieta wzięła się do odgrzewania kartofli na
 16 1 |    cygarniczka, a we fraku chusteczka do nosa. Wziął oba znalezione
 17 1 |        znalezione przedmioty i wsunął do kieszeni marynarki. Jednocześnie
 18 1 |              będzie...~Wyjął przybory do golenia i zaczął się przebierać.
 19 1 |       sublokatora i mruknął:~- Co nam do tego.~Dyzma z trudem dopiął
 20 1 |      wyszeptał.~- Co pan mówi?~- Nic. Do widzenia.~Zszedł z wolna
 21 1 |         nazwiska adresata. Schował je do kieszeni, a kopertę porwał
 22 1 |              kopertę porwał i wrzucił do rynsztoka.~Dość słabo orientował
 23 1 |            lecz i Jezdnię. Gdy dotarł do placu Teatralnego, na ratuszowej
 24 1 |         ugrzeczniony pan podprowadził do drzwi sali, a nawet je uniżonym
 25 1 |              Nie dokończył i podbiegł do dwóch chudych panów, którzy
 26 1 |              za łokieć.~- Uważaj pan, do jasnej cholery, wybił mi
 27 1 |      dwuznacznie.~Podnieśli kieliszki do ust i wypili. Pułkownik
 28 1 |              zapalić, gdy zbliżył się do nich krępy, siwiejący blondyn
 29 1 |           Rozważając sytuację doszedł do wniosku, że jednak najbezpieczniej
 30 1 |          skłonił się i zbliżywszy się do Dyzmy, zameldował:~- Ten
 31 1 |             byłem. Musiał co być ktoś do mnie podobny.~Staruszek
 32 1 |          kosztuje?~Wtem otwarto drzwi do sąsiedniej sali. Zrobił
 33 1 |            Kunickiego, uśmiechnął się do Dyzmy i rzekł do towarzyszy:~-
 34 1 |       uśmiechnął się do Dyzmy i rzekł do towarzyszy:~- Oto nasz bohater
 35 1 |        jeszcze bardzie) leśnictwo, ma do zawdzięczenia, że do grobu
 36 1 |               ma do zawdzięczenia, że do grobu nie zapomni tej chwili,
 37 1 |                Inaczej nie miałbym co do roboty urzędując w ministerstwie.
 38 1 |            przeszło jednak na kolację do sąsiedniej sali restauracyjnej.~
 39 1 |              Staruszek przyczepił się do Dyzmy na dobre. Przy stole
 40 1 |                pozwolą mu spać może i do dziesiątej.~Tymczasem Kunicki
 41 1 |             na pierwszym piętrze. Mam do pana bardzo ważną sprawę.
 42 1 |          niemal ciągnął Dyzmę. Wyszli do westybulu i po chwili znaleźli
 43 1 |       pułkownik.~- Urżnął się czy co, do licha - rzekł do siebie -
 44 1 |              czy co, do licha - rzekł do siebie - co ma wspólnego
 45 2 |      sepleniące słowa, gdyby od czasu do czasu z drugiej strony stołu,
 46 2 |               wyjeżdżam w tej sprawie do Warszawy i powiedziałem
 47 2 |   Olszewskiego wylać, na jego miejsce do Dyrekcji Lasów Państwowych
 48 2 |            kocham! Na koszta dziesięć do rączki, a po załatwieniu
 49 2 |         wyświadczy łaskę i przyjedzie do mnie, do Koborowa, na kilka
 50 2 |           łaskę i przyjedzie do mnie, do Koborowa, na kilka tygodni.
 51 2 |       dygnitarskich szczeblach nie są do pozazdroszczenia.~- Wiem
 52 2 |        stanowiska, a ja już doszedłem do tego wieku, kiedy człowiek
 53 2 |               spraw w ministerstwach, do tego już jestem za stary.
 54 2 |      pawilonie, jak pan zechce. Konie do dyspozycji, samochód do
 55 2 |               do dyspozycji, samochód do dyspozycji. Kuchnia dobra,
 56 2 |            dyspozycji. Kuchnia dobra, do miasta niedaleko, a jak
 57 2 |             żadnego skrępowania. A co do warunków, to już pan zechce
 58 2 |             literek i podsunął Dyzmie do podpisu. Podczas zaś gdy "
 59 2 |          przerażony, ostrożnie sięgał do kieszeni i gdy palce namacały
 60 2 |              banknotów, uśmiechał się do siebie. Nagle zdał sobie
 61 2 |         pieniędzy u Icka nie należało do rzeczy bezpiecznych.~Pomimo
 62 2 |              i że Walenty nie pójdzie do roboty.~Niech chamy znają
 63 2 |              wyszedł. Zbliżał się już do Łuckiej, gdy nagle spostrzegł
 64 2 |          zrobiło się przykro. Sięgnął do kieszeni i wyjął zwitek
 65 2 |           Zresztą - pomyślała - co mi do tego? Nikodem wyciągnął
 66 2 |               tego? Nikodem wyciągnął do niej dwa papierki.~- Proszę.~
 67 2 |         otworzył im drzwi, wprowadził do małego brudnego pokoju i
 68 2 |              Mańka.~- Późno już. Czas do domu. Pewno będzie dziesiąta -
 69 2 |                  Nagle przytuliła się do niego.~- A ciebie nie nakryją?~-
 70 2 |               czym gadać. No, chodźmy do domu. A to masz dla ciebie
 71 2 |          zaczęła całować w usta.~Szli do domu, nie rozmawiając po
 72 2 |     spostrzegł, że stosunek tej małej do niego zmienił się niemal
 73 2 |             ceratą i wszyscy zasiedli do śniadania. Szklaneczka,
 74 2 |           która niegdyś była słoikiem do musztardy, krążyła z rąk
 75 2 |              musztardy, krążyła z rąk do rąk, a że objętość jej była
 76 2 |              opozycją Mańki.~- Cicho, do cholery, nie widzisz: człowiek
 77 2 |                jego żona wyniosła się do sąsiadki, by pochwalić się,
 78 3 |            ranek zajęły przygotowania do wyjazdu. Dyzma duże porobił
 79 3 |               krawatów, nowe przybory do golenia, bardzo żółte buciki
 80 3 |           Dyzma był kontent z siebie.~Do szóstej załatwił już wszystko,
 81 3 |                pociąg odchodził o pół do ósmej. Mańka, która początkowo
 82 3 |           Wydatki zatem ograniczą się do zaledwie kilkudziesięciu,
 83 3 |               roku?...~Uśmiechnął się do siebie. Później można by
 84 3 |             zameldował, że dojeżdżają do stacji Koborowo.~Dyzma zaniepokoił
 85 3 |             się wszakże, że pamiętał. Do wysiadającego Nikodema podszedł
 86 3 |                  Czy to wielmożny pan do państwa Kunickich?~- Tak.~-
 87 3 |          Dyzma zdejmował palto, wpadł do hallu nieco rozczochrany
 88 3 |           czego został przeprowadzony do dwóch pięknie urządzonych
 89 3 |          gdyby nie chciał przechodzić do hallu przez inne pokoje,
 90 3 |              wprost wyjście na taras, do łazienki zaś ma wejście
 91 3 |             zechce wyjść na śniadanie do jadalni, i jemu, Kunickiemu,
 92 3 |         umieścił w szafie i przeszedł do łazienki. Nigdy dotychczas
 93 3 |         nałożył pidżamę, a gdy wrócił do swego pokoju, ze zdumieniem
 94 3 |         zawiązać krawat, gdy zapukano do drzwi i zjawił się Kunicki,
 95 3 |         niezmiernie gadatliwy.~Pokój, do którego wprowadził Dyzmę,
 96 3 |         naczyń, których wystarczyłoby do obsłużenia całego personelu
 97 3 |             najbardziej upodobnić się do reszty towarzystwa i przez
 98 3 |          gdyśmy przyjechali po ślubie do Koborowa. Oto jest wdzięczność
 99 3 |           proszę pana? - zwróciła się do Dyzmy.~- No, naturalnie,
100 3 |           rozgałęzieniami. Pojedziemy do pierwszego, w moim lesie.~
101 3 |     przepowiada.~Zamilkł, przyszło mu do głowy, że jednak trzeba
102 3 |             opiera się na rolnictwie. Do diabła, u nas jest po prostu
103 3 |            jest po prostu jakaś mania do przerabiania struktury gospodarczej
104 3 |             sześcioletnie. A przecie, do pioruna w ciągu sześciu
105 3 |             Tymczasem droga zawróciła do lasu i jechali teraz wśród
106 3 |               w siwej kurtce podszedł do powoziku i zaczął coś mówić,
107 3 |                cyfry, ceny i od czasu do czasu zerkał w stronę towarzysza,
108 3 |           zamęt w głowie Dyzmy wzrósł do tego stopnia, że najchętniej
109 3 |            panie wyjechały samochodem do Grodna po zakupy. W Koborowie
110 3 |              kawie, na którą przeszli do gabinetu, czuł się niezwykle
111 3 |         wszystkie te materiały odeślę do pańskiego pokoju, a pan
112 3 |             męczyć. Wstał i przeszedł do sąsiedniego gabineciku.
113 3 |       otworzyć drzwi na taras i wyjść do parku.~Park, znakomicie
114 3 |               gładkie jak krople wody do siebie podobne ścieżki i
115 3 |                 O panu Kunickim?...~- Do stu piorunów! - wrzasnął
116 3 |            wiedział i nawet łasił się do mego szwagierka, póki ten
117 3 |            Ponimirski i zbliżył twarz do jego twarzy. Dyzma wzdrygnął
118 3 |             oni mnie zabronili wstępu do pałacu? Że kazali jadać
119 3 |              wyciągnął zegarek.~- Pół do ósmej.~- Co? Już? Ach, to
120 3 |                Już? Ach, to muszę iść do pawilonu, bo mi później
121 3 |              że łajdak... A co mi tam do tego!...~Machnął ręką i
122 4 |         większość skierowanych wprost do niej pytań pomijała milczeniem.
123 4 |           dymu cygara, skierowała się do parku, lecz nie w te jego
124 4 |              zupełna cisza, dolatywał do nich szmer półgłosem prowadzonej
125 4 |              rzuciła nagle i odbiegła do klombu.~Dyzma zatrzymał
126 4 |               odurzająco. Zbliżyła je do twarzy Nikodema. Ten sądząc,
127 4 |              Będę szczera. Lubię mieć do czynienia z ludźmi stanowiącymi
128 4 |           zawrócili i przyłączyli się do nich. Kasia wzięła Ninę
129 4 |            nic nie zrozumiem.~Poszedł do łazienki i odkręciwszy kran
130 4 |              wystarczyć już nie tylko do administrowania, lecz nawet
131 4 |               w Kociłówce.~Gdy weszli do jadalni, panie siedziały
132 4 |             drobnym kroczkiem wybiegł do oczekującego samochodu.~
133 4 |              i wszyscy troje przeszli do pokoju bilardowego.~Nauka
134 4 |             Ha - dorzuciła Kasia - ja do takiej wprawy nie dojdę.~-
135 4 |         spróbuje? - zwrócił się Dyzma do Niny.~- O, ze mnie to nic
136 4 |        powiedziała, biorąc jednak kij do ręki. Nie wiedziała, jak
137 4 |              odwróciła się i podeszła do okna.~- Kochamy się jak
138 4 |     konwersacji, zdecydował się pójść do siebie.~- Muszę już iść.
139 4 |                Dyzma znowu zabrał się do studiowania materiałów Kunickiego,
140 4 |             się, bo wysłaliby go może do szpitala. Żołądek też musi
141 4 |          projektowanym wyjeździe Kasi do Szwajcarii, gdzie miała
142 4 |              i na pewno doszedłbym aż do generalskiej szarży, gdyby
143 4 |          chwil, po czym Dyzma poszedł do swego pokoju. Pamiętał,
144 4 |             mu najprościej prowadzącą do owej kamiennej ławki pod
145 4 |             nieprzeparta chęć powrotu do pierwotnych form bytowania.
146 4 |             to nic. Wsadzą go jeszcze do kryminału.~- No, dobrze -
147 4 |                za Kunika?~- Z miłości do ojca. Ojciec nie przeżyłby
148 4 |          Dyzmy. Wreszcie pochylił się do niego i rzekł szeptem:~-
149 4 |         Przede wszystkim pojedzie pan do Warszawy do mojej ciotki,
150 4 |              pojedzie pan do Warszawy do mojej ciotki, pani Przełęskiej.
151 4 |              Rozumiem.~- Napiszę list do ciotki, w którym przedstawię
152 4 |            list, a pan przed wyjazdem do Warszawy niech przyjdzie
153 4 |             że ciebie zabiję jak psa. Do widzenia.~Gwizdnął na ratlerka
154 4 |            ból Dyzmy stał się już nie do zniesienia. Przeprosił panie
155 4 |         Przeprosił panie i chciał iść do swego pokoju, lecz pani
156 4 |         podtrzymywał, sama zaś poszła do domowej apteczki po jakieś
157 4 |                Po kwadransie zapukano do drzwi, a gdy powiedział: "
158 5 |         większość skierowanych wprost do niej pytań pomijała milczeniem.
159 5 |           dymu cygara, skierowała się do parku, lecz nie w te jego
160 5 |              zupełna cisza, dolatywał do nich szmer półgłosem prowadzonej
161 5 |              rzuciła nagle i odbiegła do klombu.~Dyzma zatrzymał
162 5 |               odurzająco. Zbliżyła je do twarzy Nikodema. Ten sądząc,
163 5 |              Będę szczera. Lubię mieć do czynienia z ludźmi stanowiącymi
164 5 |           zawrócili i przyłączyli się do nich. Kasia wzięła Ninę
165 5 |            nic nie zrozumiem.~Poszedł do łazienki i odkręciwszy kran
166 5 |              wystarczyć już nie tylko do administrowania, lecz nawet
167 5 |               w Kociłówce.~Gdy weszli do jadalni, panie siedziały
168 5 |             drobnym kroczkiem wybiegł do oczekującego samochodu.~
169 5 |              i wszyscy troje przeszli do pokoju bilardowego.~Nauka
170 5 |             Ha - dorzuciła Kasia - ja do takiej wprawy nie dojdę.~-
171 5 |         spróbuje? - zwrócił się Dyzma do Niny.~- O, ze mnie to nic
172 5 |        powiedziała, biorąc jednak kij do ręki. Nie wiedziała, jak
173 5 |              odwróciła się i podeszła do okna.~- Kochamy się jak
174 5 |     konwersacji, zdecydował się pójść do siebie.~- Muszę już iść.
175 5 |                Dyzma znowu zabrał się do studiowania materiałów Kunickiego,
176 5 |             się, bo wysłaliby go może do szpitala. Żołądek też musi
177 5 |          projektowanym wyjeździe Kasi do Szwajcarii, gdzie miała
178 5 |              i na pewno doszedłbym aż do generalskiej szarży, gdyby
179 5 |          chwil, po czym Dyzma poszedł do swego pokoju. Pamiętał,
180 5 |             mu najprościej prowadzącą do owej kamiennej ławki pod
181 5 |             nieprzeparta chęć powrotu do pierwotnych form bytowania.
182 5 |             to nic. Wsadzą go jeszcze do kryminału.~- No, dobrze -
183 5 |                za Kunika?~- Z miłości do ojca. Ojciec nie przeżyłby
184 5 |          Dyzmy. Wreszcie pochylił się do niego i rzekł szeptem:~-
185 5 |         Przede wszystkim pojedzie pan do Warszawy do mojej ciotki,
186 5 |              pojedzie pan do Warszawy do mojej ciotki, pani Przełęskiej.
187 5 |              Rozumiem.~- Napiszę list do ciotki, w którym przedstawię
188 5 |            list, a pan przed wyjazdem do Warszawy niech przyjdzie
189 5 |             że ciebie zabiję jak psa. Do widzenia.~Gwizdnął na ratlerka
190 5 |            ból Dyzmy stał się już nie do zniesienia. Przeprosił panie
191 5 |         Przeprosił panie i chciał iść do swego pokoju, lecz pani
192 5 |         podtrzymywał, sama zaś poszła do domowej apteczki po jakieś
193 5 |                Po kwadransie zapukano do drzwi, a gdy powiedział: "
194 6 |              był słońca.~Dyzma jechał do Warszawy.~Kunicki umyślnie
195 6 |           list hrabiego Ponimirskiego do pani Przełęskiej. Wziął
196 6 |           jest zrozumiałe, pisze list do Najukochańszej Cioci, by
197 6 |     Ponimirski zaliczył jego nazwisko do kurlandzkiej szlachty, natomiast
198 6 |        jeszcze zdecydowany na pójście do tej pani Przełęskiej. Jeżeli
199 6 |               Jeżeli go coś skłaniało do tego, to nie tyle namowy
200 6 |     powiedzeniami Kunickiego, doszedł do przekonania, że pretensje
201 6 |      powiedział półgłosem.~- Każe pan do Europejskiego? - zapytał
202 6 |    Europejskiego? - zapytał szofer.~- Do Europejskiego - potwierdził
203 6 |             Wojskowych odesłano Dyzmę do biura informacyjnego komendy
204 6 |         Konstancinie w willi "Haiti", do miasta zaś przyjeżdża zwykle
205 6 |             pomysł, by zaraz pojechać do Konstancina. Tak też i zrobił.
206 6 |              Ale wczoraj przyjechałem do Warszawy, a dowiedziawszy
207 6 |                 To szkoda.~- Miał pan do niego jaki interes?~- Niewielki,
208 6 |             Dyzma ma trafne podejście do życia: chwyta je za grzywę
209 6 |                 Proszę bardzo.~Weszli do pokoju i pułkownik wpadł
210 6 |              Wareda był gotów.~Wyszli do samochodu i pułkownik z
211 6 |             Po odwiezieniu pułkownika do sztabu Nikodem wrócił do
212 6 |              do sztabu Nikodem wrócił do hotelu i kazał szoferowi
213 6 |       dziesiątą wieczorem. Sam wszedł do kawiarni, a znalazłszy z
214 6 |               ponurej rzeczywistości, do której trzeba będzie wrócić,
215 6 |        odegnać, Dyzma poszedł na górę do swego pokoju. Tu przypomniał
216 6 |            legły w prochu zadzierając do góry stylowo rachityczne
217 6 |               jego własną sferę.~- Ja do pani Przełęskiej.~- Czego,
218 6 |                  Niech się pan zwraca do jego szwagierka! Ja nie
219 6 |                To oburzające, wszyscy do mnie, to istna napaść!...
220 6 |           miał dość. Krew mu nabiegła do twarzy.~- Czego się pani
221 6 |              Czego się pani wydziera, do stu diabłów! - ryknął z
222 6 |              służba doprowadziła mnie do pasji, niech pan daruje!...
223 6 |          pozwoli.~Dyzma wszedł za nią do bocznego pokoiku, gdzie
224 6 |               w środku stała szczotka do froterowania posadzek. Postawiła
225 6 |     niegrzeczne powitanie. Nie ma pan do mnie żalu?~- Skądże - odparł -
226 6 |           młodszą. Odprowadziła Dyzmę do przedpokoju i pożegnała
227 6 |              nic nie wiadomo.~Wstąpił do najbliższego baru i zjadł
228 6 |            Kunickiemu. Doszedł jednak do przekonania, że najpraktyczniej
229 6 |          gorący i parny. Szedł pieszo do hotelu, przed którym już
230 6 |        chwilkę, po czym Dyzma poszedł do numeru, zmienił ubranie
231 6 |              przy zupie, tak dojechał do pieczystego. Czekam, a Jaś
232 6 |            pochyliwszy się przez stół do owego czarodzieja, jak nie
233 6 |            jakby nigdy nic zabrał się do pieczystego.~- A bubek?~-
234 6 |         twarzą przypominającą tarczę, do której przyklejono ogórek
235 6 |              ruchu, w przeciwieństwie do oczu, małych, zapadniętych
236 6 |           przeszli na pierwsze piętro do dansingu i kazali dać sobie
237 6 |      Uchwalono odwiezienie pułkownika do Konstancina. Po przyjeździe
238 6 |             nie chciało mu się wracać do Warszawy.~- Prześpię się
239 6 |              Staszica, sam zaś wrócił do hotelu.~Kładąc się do łóżka,
240 6 |          wrócił do hotelu.~Kładąc się do łóżka, próbował zrobić retrospektywny
241 6 |          będzie miał łatwiejszy wstęp do ministra.~Przypomniał, że
242 6 |              Trzeba było dać garnitur do odprasowania.~Do Kunickiego
243 6 |             garnitur do odprasowania.~Do Kunickiego wysłał depeszę,
244 6 |            swój w stolicy przedłużyć.~Do pani Przełęskiej pojechał
245 6 |      imponowało.~Lokaj otworzył drzwi do salonu, a po dłuższej chwili
246 6 |               oznajmieniem, że podano do stołu. Podczas obiadu pani
247 6 |              tej nieszczęśliwej Niny" do brata i do męża, natomiast
248 6 |       nieszczęśliwej Niny" do brata i do męża, natomiast pan Zyzio
249 6 |               teraz!~Na kawę przeszli do małego saloniku. Tutaj Krzepicki
250 6 |               musi wystąpić ze skargą do prokuratora na Kunickiego.
251 6 |              ja nie będę się mieszała do tego... Wszystko jedno.
252 6 |             pieniądze są mi potrzebne do zarżnięcia!...~- No więc
253 6 |           dużo o interesach, jakie są do zrobienia, jeżeli się tylko
254 6 |     Politechnice, szofer odwrócił się do Dyzmy.~- Ja tego pana znam.
255 7 |           wysokich oknach, oszklonych do samej podłogi.~Przy szerokim
256 7 |    dziennikach najbardziej zbliżonych do rządu.~Z kilku rozmów, jakie
257 7 |        Bynajmniej. Lecz dano przecież do zrozumienia, że musi się
258 7 |          Jaszuński odkładał ją jednak do czasu porozumienia się ze
259 7 |       Terkowskiego objechał. Co to ma do rzeczy?~- Piłem z nim dziś
260 7 |             tym lepiej.~- Więc gadaj! Do ciężkiego diabła! Nie jestem
261 7 |                Nie jestem usposobiony do rozwiązywania szarad.~-
262 7 |               Otworzyłem gębę od ucha do ucha. Całe szczęście, że
263 7 |         powiedzieć.~- Mnie?~- Tak. On do ciebie ma sentyment.~- Czekaj
264 7 |              cyframi. Tak się zapalił do projektu, że już chciał
265 7 |               jej podyktować wzmiankę do prasy.~Jaszuński, mniej
266 7 |               tym Dyzmą.~- Mogę zaraz do niego zadzwonić.~- A on
267 7 |             karcie wizytowej i wysłał do "Europejskiego".~Nikodem
268 7 |          odparł Nikodem wyniośle - ja do ministra Jaszuńskiego.~Woźny
269 7 |          Dyzmę.~Gdy otrzymał wezwanie do ministra, domyślił się od
270 7 |            zachować ścisłą tajemnicę. Do czasu. Bowiem jest jeszcze
271 7 |             jest jeszcze wiele rzeczy do zrobienia. Jaś przygotuje
272 7 |             najodpowiedniejsza chwila do spróbowania, czy nie uda
273 7 |           Służę panu. To jest bilecik do Olszewskiego. Niezależnie
274 7 |        Krakowskiego i Nikodem poszedł do hotelu. Po drodze przystanął
275 7 |        popielata koperta zaadresowana do niego. Gdy ją otworzył,
276 7 |             życzliwość upoważnia mnie do nadziei, że Pan się nie
277 7 |            Mogłabym wprawdzie napisać do sklepu, lecz wolę, by pan
278 7 |        Wszakże "wracać" można jedynie do czegoś, względnie do kogoś,
279 7 |          jedynie do czegoś, względnie do kogoś, uważanego za swoje,
280 7 |              swego, za cos bliskiego, do czegoś, z czym nas życie
281 7 |             sobie myślisz, z kim masz do czynienia? Z przyjacielem
282 7 |              i w skarpetkach podszedł do lustra, zapalił wszystkie
283 7 |               sobie długo, aż doszedł do przekonania, że dotychczas
284 7 |               przyzwyczaił się, a jak do czego przyzwyczaisz się,
285 7 |          kolacji w jakimś barze. Spał do południa. Po śniadaniu załatwił
286 7 |             obiedzie zdrzemnął się aż do zmroku, gdy obudził go szofer.
287 7 |   przepychając się łokciami, dobrnęła do skraju chodnika. Była tak
288 7 |              głośniejsza, skłoniła go do podstępu. Odwrócił się do
289 7 |             do podstępu. Odwrócił się do niej i kładąc palec na ustach,
290 7 |          pokojach rozstawione stoliki do kart, uderzające świeżością
291 7 |          Sprzeczka ucichła, po chwili do salonu weszła uśmiechnięta
292 7 |        Krzepicki. Nikodem zwrócił się do profesora.~- Pies ci gębę
293 7 |           słucham, słucham.~Tymczasem do salonu weszło kilka osób,
294 7 |          stolikach usadowiono się już do brydża.~Nikodem rozmawiał
295 7 |              rozmawiali, zbliżyła się do nich pani Przełęska z zapytaniem,
296 7 |              go to wreszcie i poszedł do grupki nie grających, gdzie
297 7 |        siódmej rano i przygotować się do drogi. Sam poszedł pieszo.~
298 7 |           ówdzie spotykał śpieszących do domu przechodniów. Dopiero
299 7 |        większy ruch. Przyczyniały się do tego głównie grupki flanujących
300 7 |               Świtało już, gdy wracał do swego hotelu. Przyszła mu
301 7 |        wcisnął się w kac auta.~Jechał do Grodna. Wolał przybyć do
302 7 |              do Grodna. Wolał przybyć do Koborowa z konkretnym rezultatem
303 7 |             tego zupełnie wystarczyło do wyciągnięcia nasuwającego
304 7 |              na myśli, i skłaniał się do przypuszczenia, że może
305 7 |  rozmyślaniach spłynął Dyzmie czas aż do Grodna.~Szofer, znający
306 7 |             dyżurnego urzędnika.~- Ja do pana Olszewskiego. Jest
307 7 |    urzędniczek - a skąd mam wiedzieć, do kogo mówię, skoro się pan
308 7 |         poufałości. A teraz rypaj pan do swego pana Olszewskiego
309 7 |               lecz może zatelefonować do mieszkania pana dyrektora.~
310 7 |       dyrektora.~Zaprowadził Nikodema do gabinetu szefa i już nie
311 7 |             ścisłością stosowałem się do wszystkich ustaw i rozporządzeń.
312 7 |              że personel biurowy jest do niczego, że przepisy częstokroć
313 7 |               widzi żadnych przeszkód do załatwienia kontyngentu.~
314 7 |         maszynistka i że przystąpiono do sporządzenia odpowiednich
315 8 |             oczy, gdy znowu zapukano.~Do pokoju wpadł Kunicki. Był
316 8 |            Dyzmę pod ramię i przeszli do jadalni, w której służba
317 8 |          dochód Koborowa o jakieś sto do stu czterdziestu tysięcy
318 8 |        powtórzył:~- Cztery!~Przyparty do muru, musiał się zgodzić,
319 8 |             sobą drzwi i zbliżyła się do łóżka. W jej sposobie zachowania
320 8 |             ma pan zamiary w stosunku do Niny?~- Ja?...~- Proszę,
321 8 |        człowiekiem, który zdolny jest do podłego wyzyskania słabości
322 8 |              jako zapowiedź świństwa, do którego pan zmierza? Ach,
323 8 |        Rozumie pani? Co mi tu pani ma do gadania! Przygryzła wargi
324 8 |            Przygryzła wargi i odeszła do okna.~- To też coś takiego -
325 8 |               państwa zawsze wszystko do góry nogami.~Tymczasem Kasia
326 8 |             ziemię.~Nikodem zbaraniał do reszty. Patrzył wytrzeszczonymi
327 8 |               śmiać się, zbliżyła się do samego łóżka.~- No!~W jej
328 8 |            przycisnęła głowę Nikodema do swoich piersi. Uczuł na
329 8 |               przeceniła swoją miłość do Niny, zrozumiała, że tego
330 8 |               całym zdarzeniu doszedł do przeświadczenia, że Kasia
331 8 |        Kunicki i zaanektował Dyzmę aż do późnej nocy.~Dopiero następnego
332 8 |             spotkał Kasię w przejściu do jadalni. Na jego ukłon odpowiedziała
333 8 |             Ach, co mnie to obchodzi. Do widzenia!~- Jedziesz do
334 8 |               Do widzenia!~- Jedziesz do Krupiewa?~- Tak.~- Ale przed
335 8 |       odróżniał kształt nóg.~By dojść do łódek, trzeba było przejść
336 8 |         szybko i szli w milczeniu, aż do łódki. Gdy już odpłynęli
337 8 |               te kobiety, którym tego do szczęścia nie brak, muszą
338 8 |                  Może za to, że czuję do pana... sympatię.~- Panna
339 8 |          gadał, pochyliłem się raptem do niego i jak nie huknę: -
340 8 |           blichtru. O, pan nie należy do ludzi, którzy przypominają
341 8 |              tonem:~- Może popłyniemy do tego lasku? - Wskazał dość
342 8 |           wiosłowała, a pan przejdzie do steru.~- Nie zmęczy się
343 8 |        zachować ostrożność. Dopływali do lasku, powietrze było nasycone
344 8 |           Kochany! - złożyła ręce jak do modlitwy - kochany! Ty przecie
345 8 |        Chwyciła jego rękę i przywarła do niej ustami.~- Jakiś ty
346 8 |             tak na szczęście wyjeżdża do Szwajcarii.~- Kiedy wyjeżdża?~-
347 8 |           lokaj.~- Jaśnie pana proszą do telefonu. W nowym tartaku
348 8 |    awanturował się i wreszcie doszedł do obłędu. Biedny Żorż!...
349 8 |     oświadczyła, że pójdą po obiedzie do pawilonu. Nikodem ociągał
350 8 |         odwiedził. Nagle odwrócił się do siostry.~- Wybacz, ale zostaw
351 8 |               mamy sobie wiele rzeczy do powiedzenia. Może posiedzisz
352 8 |              w oczy Nikodema i weszła do pawilonu.~Ponimirski, oglądając
353 8 |        Oksfordu?~- Tego nie wie. A co do Oksfordu, to sam powiedziałem,
354 8 |           list i pojedziesz pan z nim do Warszawy. Tymczasem do widzenia.
355 8 |            nim do Warszawy. Tymczasem do widzenia. Możesz pan odejść.
356 8 |            Możesz pan odejść. Brutus! Do nogi!~- A jak będzie z panią
357 8 |      towarzystwie łaskowskim od czasu do czasu używał syn rejenta
358 8 |       zrobiłam, że zaprowadziłam pana do Żorża.~- Dlaczego?~- Wie
359 8 |       zalecili ograniczenie podnieceń do minimum.~- Jak pani chce.~-
360 8 |             nie chcę - przytuliła się do jego ramienia - tylko informuję,
361 9 |              wierności małżeńskiej aż do nadejścia chwili wyzwolenia,
362 9 |          kilku wycieczkach doszedłszy do spostrzeżenia, że to strasznie
363 9 |                że nie z byle kim mają do czynienia.~Otaczała Dyzmę
364 9 |          Zapomina pani, z kim ma pani do czynienia!~- Nic mnie to
365 9 |             gabinecie. Nina wyjechała do kościoła. Nikodem siedział
366 9 |               Nikodem przygotował się do zasłonięcia twarzy przed
367 9 |            zbezcześcił! Pan wdarł się do domu mego ojca, by uwieść
368 9 |             były pootwierane, dobiegł do uszu Kunickiego. Rozpłomieniona
369 9 |         jeszcze ciszej - masz przejść do mego gabinetu i zaczekać
370 9 |  spokojniejszy na zewnątrz. Wyciągnął do Dyzmy rękę i zapytał:~-
371 9 |           Irenkę, obiecała sprowadzić do Szwajcarii.~Po tej burzliwej
372 9 |           romans wciąż ograniczał się do rozmów, polegających właściwie
373 9 |             własnych monologach, oraz do przelotnych pocałunków.
374 9 |          sobie kiedyś przycisnąć Ninę do muru, by ta mu jasno wyłożyła,
375 9 |              Zresztą sam namawiał ich do wycieczek we dwójkę.~Po
376 9 |              hallu depeszę adresowaną do siebie. Otwierając ją był
377 9 |             Całkowicie pozostawiam to do pańskiego uznania. Tylko
378 9 |              obiedzie zabrał Nikodema do swego gabinetu i zaczął
379 9 |         bardzo przyzwyczaiłam się już do tego, że mogę pana widzieć
380 9 |      pijaństwo. Nikodema przywieziono do hotelu pijanego w sztok
381 9 |           sztok i na rękach wniesiono do jego numeru.~Bo też było
382 9 |              że lombard służy jedynie do zastawiania zegarka lub
383 9 |          Roześmiał się.~- To cholera! Do czego człowiek doszedł.
384 9 |        Wprawdzie wieczorem urżnął się do nieprzytomności, ale wówczas
385 9 |          przecież dzienniki dotrą też do Łyskowa, że pan Boczek,
386 9 |         jeżeli któremu z nich strzeli do głowy napisać do jakiego
387 9 |              strzeli do głowy napisać do jakiego dziennika całą prawdę?~
388 9 |               później znowu wziął się do przeglądania pism i przyszedł
389 9 |         przeglądania pism i przyszedł do przekonania, że jakakolwiek
390 9 |             po kwadransie dzwonił już do drzwi pani Przełęskiej.
391 9 |               ja chyba nie nadaję się do funkcji urzędniczych. Stałe
392 9 |              namawiając go gwałtownie do natychmiastowego przyjęcia
393 9 |           Krzepicki odprowadził Dyzmę do hotelu. Po drodze rozmawiali
394 9 |         widziałem wczoraj, że on żalu do ciebie nie ma.~- Sądzisz,
395 9 |               nieoceniony. Zabrał się do pracy z zapałem, a że istotnie
396 9 |  najprostszych sprawach, lecz doszedł do przekonania, że pan prezes
397 9 |      Najswobodniejszym był w stosunku do Krzepickiego, lecz i tu
398 9 |          sposobu bycia, inni przyjęli do wiadomości to, co powiedział
399 9 |               Oczywiście, kto ma tyle do myślenia, nie ma nic do
400 9 |               do myślenia, nie ma nic do mówienia.~Ponieważ wszakże
401 9 |        pokazywał, doprowadzała nieraz do rozpaczy jego nieznajomość
402 9 |            wiedzy.~W tym celu wstąpił do jednej z księgarni na Świętokrzyskiej
403 9 |             Ulanicki kazał mu wrzucić do skrzynki u premiera nie
404 9 |               dwa bilety wizytowe.~Co do Słowniczka, używał go systematycznie.
405 9 |       odszukać objaśnienie.~Natomiast do encyklopedii zabrał się
406 9 |               ją czytać od początku i do wyjazdu zdążył dojść do
407 9 |               do wyjazdu zdążył dojść do litery "f". Nie bawiła go
408 9 |        postanowił wszystko przeczytać do końca.~Było to bodaj jedyne
409 9 |          zgodnie z jej prośbą w ogóle do niej nie pisywał. W Koborowie
410 9 |           Wspólną.~Nazajutrz wyjechał do Koborowa, by zabrać rzeczy
411 9 |                No więc? Więc mówi się do mnie "panie prezesie". Rozumiecie?~-
412 9 |            ujrzawszy minę Dyzmy.~- Co do cholery, powymieraliście
413 9 | administratora, jaśnie pani pojechała do kościoła.~- Po pierwsze,
414 9 |           ukłonił się i wyśliznął się do hallu.~- Za mordę tych draniów
415 9 |               trzymać - mruczał Dyzma do siebie - inaczej na łeb
416 9 |          środku pokoju stała szczotka do zamiatania. Zadzwonił i
417 9 |          pomyślał i odsunął szufladkę do połowy. Wewnątrz panował
418 9 |              się tekst:~ ~Przystępuję do pisania tego, co jest tak
419 9 |              W pierwszym ma rację. Co do drugiego, nie wyrobiłam
420 9 |           Nikodema, gdyż jej stosunek do życia jest zawsze patologiczny.
421 9 |            sczernieć.~ ~Dziś wyjechał do Warszawy, wezwany przez
422 9 |            wagi, jaką się przywiązuje do treści To samo widoczne
423 9 |    przypuszczenie, że może nie wrócić do Koborowa.~- To się kobita
424 9 |              mnie wklapała! - mruknął do siebie Dyzma i pomyślał,
425 9 |            pamiętnik Niny i wsunął go do szuflady na dawne miejsce,
426 9 |             jej mąż odprowadził Dyzmę do jego pokoju, życząc przyjemnej
427 9 |               nie połapała się ani co do Oksfordu, ani co do jego
428 9 |            ani co do Oksfordu, ani co do jego inteligencji. Widocznie
429 9 |               był bez zarzutu. Ale co do ożenku...~Właściwie mówiąc,
430 9 |               Już zasypiał, gdy nagle do uszu jego dobiegł szmer
431 9 |           idąc pod ścianą zbliżył się do drzwi. Ostrożnie wychylił
432 9 |              drzwi. Cicho wsunęła się do pokoju i zarzuciła mu ręce
433 9 |            jeszcze nie przytuliła się do ciebie, nie powiedziała
434 9 |             wyszła.~Dyzma położył się do łóżka, naciągnął kołdrę
435 9 |              głowę i mruknął:~- Ee... do cholery z taką miłością.~
436 10|             go z szacunkiem, od czasu do czasu nie skąpiąc komplementów.~
437 10|             niedostępnym sanktuarium, do którego niezmiernie rzadko
438 10|     Krzepickim.~W tymże czasie patera do biletów wizytowych w prywatnym
439 10|               z ufnością zwróciły się do prezesa Dyzmy, prosząc o
440 10|            drzwi.~- Cóż to za wrzask, do diabła!~Krzepicki, który
441 10|             Boczek - przerwał Dyzma - do mnie prezes Rady Ministrów
442 10|           uniżoną prośbą przyjechałem do pana prezesa, niby po starej
443 10|         kiedyś prowadził...~- Ciszej, do cholery, czego pan wrzeszczysz?~
444 10|        traktowałeś, pan wyrażałeś się do mnie, a teraz to koza do
445 10|              do mnie, a teraz to koza do woza? Figa z makiem, o!~
446 10|                 Wiesz pan, z kim masz do czynienia? Z panem prezesem,
447 10|            chciałem powiedzieć, że co do zrzucenia ze schodów, to
448 10|             zobaczymy jeszcze. Idę... Do widzenia...~Ukłonił się
449 10|        dyrektorze, czy nie wsadziłbyś do swojej fabryki jednego faceta?...~ ~-
450 10|                zależało mi, owszem... Do widzenia.~Odwrócił się do
451 10|             Do widzenia.~Odwrócił się do uśmiechniętego Boczka i
452 10|           gdyż Nikodem swoje wpakował do kieszeni.~Ukłonił się jeszcze
453 10|             który pisze listy miłosne do maszynistki z działu korespondencji,~-
454 10|            jak ma męża...~- Idźże pan do bani z takim mężem - zirytował
455 10|             wszelki wypadek zadzwonił do Krzepickiego i za jego radą
456 10|            zapraszały. Ograniczał się do rzucania kart wizytowych
457 10|               uśmiechnęła się księżna do Nikodema.~- Przepraszam
458 10|               dziwakiem.~Zbliżyli się do kącika, gdzie siedem czy
459 10|            zdawało się mu, grzebie go do reszty.~Towarzystwo roześmiało
460 10|              w monoklu przechylił się do siwiejącej damy i powiedział
461 10|                że dwie drogi prowadzą do mocarstwowego rozwoju naszej
462 10|        uroczym uśmiechem zwróciła się do Dyzmy:~- Ach, sagen Się,
463 10|              Trzeba tylko mieć trochę do myślenia...~Nie mógł sobie
464 10|               siwiejąca dama zawołała do zbliżającej się pani domu:~-
465 10|        zapytać... - a gdy zbliżył się do niej, dodała szeptem: -
466 10|              twierdził, że nie doszła do czterdziestu pięciu. Nikodem
467 10|               Nikodem wcześnie wrócił do domu i położył się do łóżka.
468 10|          wrócił do domu i położył się do łóżka. Początkowo rozważał
469 10|               zeszła na psy, a może i do książeczki się dochrapała...
470 10|              Otworzyłaby gębę od ucha do ucha...~Bo z tych pań, co
471 11|           wielkimi krokami zbliża się do likwidacji kryzysu ekonomicznego,
472 11|      nadzorczej.~Przystąpiono właśnie do szczegółowych sprawozdań,
473 11|       Jednakże pani Lala nie należała do ustępliwych. Zapowiadała
474 11|            granicę, przy czym zrobiła do Dyzmy zachęcające "oko",~
475 11|              wykręcić. Musiał przejść do swego mieszkania, przebrać
476 11|         Dyzmie specjalnie zachęcający do podróży.~Ruszyła z miejsca
477 11|          zbiegu ulic i szczerząc zęby do swego nieco wystraszonego
478 11|              Lala zwiększyła szybkość do stu dwudziestu.~- Przijemni? -
479 11|             osią. Gdy już byli gotowi do drogi, zawołała:~- Szakrew!
480 11|         zawołała:~- Szakrew! Brwia mi do oka zalazła! Roześmiał się.~-
481 11|              całować przywarła ustami do jego warg.~- Przijemni? -
482 11|            Borowie.~- To one też jadą do pani?~- Aha!~- To tam więcej
483 11|             nie wiemy, czy pan należy do białego kościoła czy do
484 11|               do białego kościoła czy do czarnego?~- Jestem katolik -
485 11|            kobiety za zbyt niepoważne do rozmowy o rzeczach natury
486 11|             zaraz po powrocie zajrzeć do słownika, by dowiedzieć
487 11|              brunetka wciąż powracała do tych dziwacznych spraw,
488 11|                widocznie odprowadzone do garażu. Część towarzystwa
489 11|              Stellą, zaprowadziła ich do małego saloniku. Nikodem
490 11|           postanowienie zwrócenia się do Nikodema z prośbą, by zechciał
491 11|             Trzynastym. Doszły bowiem do przekonania, że on najbardziej
492 11|               forsy, żeby teraz wleźć do kryminału? O, nie!~Toteż
493 11|               brunetka podniosła ręce do góry i zawołała tragicznym
494 11|     zatrzymała go brunetka i sięgnęła do torebki - w tej chwili dam
495 11|           było w Warszawie, poszedłby do domu i już.~Jednakże trzeba
496 11|      wątpliwości: Diabeł.~Nie należał do wierzących ani do praktykujących,
497 11|             należał do wierzących ani do praktykujących, jednakże
498 11|            świnie!~Z kolei zabrał się do maszynopisu i z ulgą skonstatował,
499 11|       zrzeszenia ma być zbliżenie się do ideału trzech praw: życia,
500 11|              tym całym "trzynastym" i do tego "wielkim", uspokajała