Rozdzial

 1 2 |  powiedział głośno.~Instynkt wielu lat biedowania odezwał się w
 2 2 |              najwyżej siedemnaście lat.~- Czemuż to panna Mania
 3 3 |         najwyżej dwadzieścia sześć lat, szatynka może dwadzieścia
 4 3 |            pioruna w ciągu sześciu lat musi przyjść dobra koniunktura
 5 6 |           aktu przy dźwiękach "Sto lat, sto lat...", które musiała
 6 6 |            dźwiękach "Sto lat, sto lat...", które musiała zagrać
 7 6 |            za nią wszedł mężczyzna lat około trzydziestu pięciu.~-
 8 6 |             nazwiskiem Leon Kunik, lat sześćdziesiąt sześć, syn
 9 7 |      sześcioletni. W ciągu sześciu lat musi przyjść dobra koniunktura
10 8 |           się, że znamy się już od lat. Wydaje mi się, że potrafiłabym
11 8 |    ujrzenie pana, kolegi z dawnych lat, nie zaszkodziłoby mu. Czy
12 8 |            rzecz trzeba odłożyć na lat kilka.~Gdy skończył, Ponimirski
13 8 |            jakiej nie słyszałem od lat...~Klepnął Nikodema końcami
14 10|       mogącej liczyć równie dobrze lat dwadzieścia pięć, jak i
15 11|          funkcje swoje pełni przez lat trzy, po czym wybierają
16 13|       Krochmalnej trupa mężczyzny, lat około pięćdziesięciu.~Przybyły
17 13|           kochany panie Nikodemie, lat ma coraz więcej, a jednak
18 13|            do niej wyrazem jasnych lat dziecinnych.~Dyzma uśmiechnął
19 14|       Kunicki. - Marzyłem o tym od lat! I teraz nagle...ach, ja
20 14|         dziesięć, a najmniej sześć lat ciężkiego więzienia. To
21 14|     zależeć na zdobyciu dziesięciu lat ciupy. Ja myślę, że zgodziłby
22 15|           zaczął kordialnie:~- Sto lat nie widziałem szanownego
23 18|        nauczyć doświadczenie kilku lat, że urząd objął wbrew własnej
24 23| przechowała się zapewne od tysięcy lat. Nie wiedziała dlaczego,
25 23|          na Koborowie od pięciuset lat, a o ile mi wiadomo, żaden
26 24| przechowała się zapewne od tysięcy lat. Nie wiedziała dlaczego,
27 24|          na Koborowie od pięciuset lat, a o ile mi wiadomo, żaden