Rozdzial

 1 1 |    roześmiał się.~- Warszawa, panie drogi, nie żaden Łysków. Tu trzeba
 2 1 |             trzeba elegancko, panie drogi, z szykiem, z fasonem. Szczerze
 3 1 |        więcej ludzi takich jak pan, drogi przyjacielu, co to umieją
 4 1 |             powie panu ministrowi: "Drogi panie ministrze, pozwól,
 5 1 |             chwycił go pod ramię.~- Drogi panie, niechże mi pan nie
 6 1 |            bardzo ważną sprawę. No, drogi panie Dyzma, nie odmówi
 7 2 |              mam myśl! Panie Dyzma, drogi przyjacielu, niechże mi
 8 3 |            na odpowiedź, było: "czy drogi pan woli zamieszkać tu,
 9 3 |           też w pawilonie w parku?"~Drogi gość oświadczył, że mu wszystko
10 3 |          może tymczasem zechce pan, drogi panie Nikodemie, obejrzeć
11 3 |              Klęska urodzaju, panie drogi.~- Aha! - pomyślał Dyzma -
12 7 |             go zaledwie kilka minut drogi. Spojrzał na zegarek i poszedł
13 7 |          dziękuję i życzę pomyślnej drogi.~Oburącz uścisnął dłoń Nikodema.~
14 7 |           rano i przygotować się do drogi. Sam poszedł pieszo.~Zbliżała
15 8 | entuzjastyczne pochwały.~- Wie pan, drogi panie Nikodemie - zawołał
16 8 |       zawsze będą miłe. Nieprawdaż, drogi kolego?~Ostatnie słowa wymówił
17 9 |             A jak pan widzi.~- Boże drogi - Kunicki rozstawił ręce. -
18 9 |      Kunicki rozstawił ręce. - Boże drogi, ile to przy pańskich wpływach,
19 10|             będę twierdził, że dwie drogi prowadzą do mocarstwowego
20 11|              Gdy już byli gotowi do drogi, zawołała:~- Szakrew! Brwia
21 11|            Mądrość Gwiazdy prostuje drogi twoich myśli!~Obie skłoniły
22 11|            Stella i usunąwszy się z drogi podprowadziła Nikodema do
23 13|            panie Nikodemie, no, mój drogi, nie odmówi mi pan i zje
24 14|        Miliony pieszo nie chodzą.~- Drogi panie Nikodemie - wybuchnął
25 14|             że szofer gotów jest do drogi.~- Dobrze. Niech czeka.~
26 16|     administrował?~- Cóż znowu! Mój drogi, ja tak dalece nie interesuję