Rozdzial

501 11|             wybiciem siódmej zapukano do drzwi, był już gotów z postanowieniem.~
502 11|     otoczeniem wysunęły się ku górze, do złudzenia przypominając
503 11|            Dyzmę tylko to, że me dano do stołu nawet wina, gdy zaś
504 11|      spojrzeniach uparcie wracających do Nikodema błyskały ogniki
505 11|               niepokoju.~Gdy przeszli do buduaru na czarną kawę i
506 11|               się, pani Lala wyjrzała do sąsiedniego pokoju, by upewnić
507 11|         Dyzmie - teraz rozejdźcie się do swych pokojów, by oddać
508 11|              i ciałem przygotować się do wielkiego misterium, które
509 11|       Koniecpolska zaprowadziła Dyzmę do przeznaczonego dlań pokoju
510 11|         splunął na dywan.~Przyszło mu do głowy, że ostatecznie może
511 11|               banku...~Uśmiechnął się do siebie.~No, bracie, nie
512 11|                że nie słyszał pukania do drzwi, nie słyszał kroków
513 11|                Chłodny dotyk jedwabiu do nagiej skóry działał orzeźwiająco.~
514 11|        działał orzeźwiająco.~Spojrzał do lustra i nie mógł powstrzymać
515 11|              śmiechu. Szlafrok sięgał do ziemi, lecz rozcięte rękawy
516 11|               z lekka. Przesunęli się do jakiegoś ciemnego pokoju,
517 11|              służbie zakazałam wstępu do pałacu aż do południa.~-
518 11|         zakazałam wstępu do pałacu aż do południa.~- Dobrze - odparła
519 11|          zbliżył się więc, by zajrzeć do środka, gdy nagle kotara
520 11|          drogi podprowadziła Nikodema do przeznaczonego dlań tronu.~
521 11|               łona. Zanim przystąpimy do obrzędu, przypomnieć wam
522 11|        uroczystego milczenia podeszła do Nikodema i zawiesiła mu
523 11|               pani Lali, która poszła do drzwi i przekręciła kontakt.~
524 11|         myślał: - Powariowały te baby do reszty!... Nagle panna Stella
525 11|               skończyła, zbliżyła się do Dyzmy i, zanim zdołał zorientować
526 11|               zerwała się i tuląc się do pani Lali, krzyczała~- Widzę
527 11|      wrażeniem, jakie odczuł wracając do przytomności, była słodycz
528 11|       świadomość, jej usta przylgnęły do jego warg i znowu poczuł
529 11|        odmierzała jakiś płyn, po czym do kieliszków nalewano wino.~
530 11|       stwierdził i wychylił kieliszek do dna.~Czuł, że dzieje się
531 11|            wszystkich zmienił się nie do poznania. Otoczyły Nikodema
532 11|           białymi plamami jedwabiu...~Do wciąż napełnianych kieliszków
533 12|           ciężkich firanek wdarła się do pokoju czerwona smuga zachodzącego
534 12|          wstawać. Musi przecie jechać do Warszawy. Co sobie w banku
535 12|            siebie pidżamę i przeszedł do łazienki. Tu, spojrzawszy
536 12|                 Ależ proszę, samochód do pańskiej dyspozycji. W pożegnaniu
537 12|               Jedź pan, jedź pan, nie do pana gadam.~- Przepraszam.~
538 12|            przebiegł chodnik i wszedł do bramy. Gorzej było ze schodami.~
539 12|      Koniecpolskiej... Doszedł jednak do przekonania, że mogłoby
540 12|          facet. Codziennie przychodzi do banku i tak nachalnie domaga
541 12|               przyszedł, wpuść go pan do mnie... To taki narwaniec...
542 12|            wszelką cenę zmusić Boczka do milczenia.~Krzepicki został
543 12|              owszem, jest zaproszenie do cyrku. Wielka ma być sensacja.
544 12|            prędzej zdjął ją, wpakował do pudełka od zapałek i schował
545 12|            gestach. Posunął się nawet do takiej poufałości, że klepnął
546 12|          podrzutek...~- Przestań pan, do cholery!~- Toż mówię, inni
547 12|          Jutro o jedenastej.~Zapukano do drzwi i w progu ukazał się
548 12|                Boczek chytrze mrugnął do Dyzmy i skłonił mu się tak
549 12|               rozkazu pana prezesa.~- Do widzenia, możesz pan iść.~
550 12|             porządku. Oto zaproszenie do cyrku.~- A prawda, idziemy.~-
551 12|           roku...~Nie dokończył, gdyż do gabinetu wpadł, nie zamykając
552 12|              pułkownik - zaszedłem tu do ciebie, bo przyszło mi na
553 12|           myśl, czy nie wybrałbyś się do cyrku dziś przyjechał, wiesz,
554 12|          Zasłonił tubę ręką i szepnął do Waredy:~- To hrabianka Czarska!~-
555 12|               lepiej nie mówić... Co, do teatru? Eee... wie pani
556 12|          chciałyby panie pójść ze mną do cyrku?... O nie, dziś walczy
557 12|              panie moim samochodem... Do widzenia. Położył słuchawkę
558 12|        drzwiczki.~- Możesz pan jechać do domu - powiedział Dyzma.
559 12|         kierunku Bielańskiej i wsiadł do taksówki.~- Róg Karolkowej
560 12|              zajęte.~Nikodem podszedł do szynkwasu.~- Większą? -
561 12|                 Jeden tacce dojadł mi do żywego.~- Gość polityczny? -
562 12|                Ambroziak pochylił się do blondyna.~- Panie Franek,
563 12|              jesteś?~- Co ci, Franek, do tego - wmieszał się Ambroziak -
564 12|           kilka razy wstawał, wzywany do orkiestry, i wracał do stolika.
565 12|        wzywany do orkiestry, i wracał do stolika. Gospodarz zapalił
566 12|             raz po raz otwierały się, do knajpy przychodzili nowi
567 12|              Ambroziak odprowadził go do drzwi i po zapewnieniu,
568 12|         złotych, a chowając pieniądze do kieszeni rzekł nie bez ironii:~-
569 12|             Ulica była pusta. Doszedł do rogu Wolskiej i stanął na
570 12|           towarzystwo przedostało się do swojej loży, w której już
571 12|            każda inna, a jeżeli pójdą do gabinetu, to wszystko będzie
572 12|             Widocznie i Włoch doszedł do tego przekonania, gdyż poderwał
573 12|               co doprowadziło Wielagę do nieukrywanej wściekłości.
574 12|            wytrzeszczały się męką nie do zniesienia, z otwartych
575 12|           ustąpi.~Wielaga też doszedł do przekonania, a wiedząc,
576 12|             natomiast Tracco podszedł do stolika jury i coś mówił,
577 12|              Wreszcie pozwolono dojść do głosu przewodniczącemu jury.~-
578 12|                  Miałem rację - mówił do Krzepickiego - że ich rugnąłem,
579 13|        dzielnicy już o szóstej wstają do pracy. W nikłym świetle
580 13|               przechodnia śpieszącego do domu.~Tylko w jednej bramie
581 13|              papierosów.~Wtem doszedł do ich uszu odgłos ciężkich
582 13|         tamten i przystanął, sięgając do kieszeni.~- Pan się nazywasz
583 13|               krzyknął i potoczył się do rynsztoka.~Pod czaszką uczuł
584 13|        kapelusz ofiary i przytknął go do zmasakrowanej twarzy.~-
585 13|             krwi poznali, z czym mają do czynienia.~- Oporządzony
586 13|           psia ich mać! Trzeba jechać do komisariatu.~- To już trzeci
587 13|       znaleziono. Zwłoki przewieziono do prosektorium. Istnieje przypuszczenie,
588 13|             myśl, że śledztwo dojdzie do niego. Bał się też, że widmo
589 13|          które z biegiem czasu malały do zera.~Któż jego, prezesa
590 13|          podmawianie jakichś bandytów do mordu!~Zresztą czyż on,
591 13|         Głupia pała... Doigrał się... Do gabinetu wszedł Krzepicki.
592 13|              pan?~- Dobrze.~Po chwili do gabinetu wpadł Kunicki.
593 13|         gabinet. Nie wybierze się pan do mnie, do Koborowa? Wprawdzie
594 13|             wybierze się pan do mnie, do Koborowa? Wprawdzie pogoda
595 13|            chodźmy na śniadanko. Może do "Bachusa", co?~- Dziękuję,
596 13|                 że nasze czasy należą do tego, co umie łapać okazję.~-
597 13|               Mnie?...~- Świat należy do tych, co umieją skrupuły
598 13|           zawołał:~- No, gadajże pan, do cholery!~- A nie pogniewa
599 13|           bardzo dobrze.~Pochylił się do ucha Nikodema i zaczął mówić.~
600 13|              wyszli z banku i wsiedli do samochodu.~- "Oaza" - krzyknął
601 13|                Po kolacji przystąpili do interesu.~Nikodem nie przypuszczał,
602 13|             będzie mógł jutro przyjść do ministerstwa i, otrzymawszy
603 13|            angielskie.~Nikodem wrócił do domu i zaraz zatelefonował
604 13|            domu i zaraz zatelefonował do Krzepickiego, oznajmiając,
605 13|          drodze.~Następnie zabrał się do czytania od dawna nie otwieranych
606 13|             się urodziła i które mówi do niej wyrazem jasnych lat
607 13|      uprawniająca pana Nikodema Dyzmę do wszelkich czynności finansowych
608 13|             zaraz po jego przyjeździe do Koborowa Kunicki.~Dyzma
609 13|             arkusz starannie i wsunął do pugilaresu.~Gwizdał wesoło,
610 13|               z rozmachem położył się do łóżka. Jego myśli całkowicie
611 13|              rozdygotaną ręką sięgnął do kontaktu. Zawadził jednak
612 13|          łóżku.~Cała krew zbiegła się do serca, z krtani wyrwał się
613 13|             pan rozkaże.~- Aha, i idź do kredensu, nalej mi szklankę
614 13|             baba ze mnie - powiedział do siebie, odwrócił się do
615 13|               do siebie, odwrócił się do ściany i zasnął kamiennym
616 14|     ministerstwie, lecz gdy przyjdzie do finalizowania umowy, będzie
617 14|              niedbałym ruchem zgarnął do kieszeni. Oswoił się już
618 14|              kieszeni. Oswoił się już do tego stopnia z grubszymi
619 14|              O trzeciej Dyzma poszedł do ministerstwa. Pilchen był
620 14|              mamy pełniutkie zaufanie do drogiego prezesiunia i jestem
621 14|          akcję popierania przygotowań do stworzenia Akademii Literackiej.~-
622 14|              by nareszcie przystąpiła do racjonalizacji literatury
623 14|          prezydenta Rzeczypospolitej. Do towarzystwa przyłączyło
624 14|        elokwencji, namawiali Nikodema do poparcia całej akcji.~Dyzma
625 14|         domagający się jego przyjazdu do Koborowa.~Nikodem zadzwonił
626 14|           Koborowa.~Nikodem zadzwonił do Krzepickiego i długo z nim
627 14|             gdy Nikodem zatelefonował do naczelnika Czerpaka i umówił
628 14|         przyrzekł stosować się ściśle do jego instrukcji, a były
629 14|        Czerpak, za dwa dni wezwie pan do siebie pana Kunickiego.~-
630 14|              pierwszej zadzwonisz pan do mnie do banku. Będzie tam
631 14|      pierwszej zadzwonisz pan do mnie do banku. Będzie tam u mnie
632 14|        Kunicki. Otóż poprosisz go pan do telefonu i powiesz, że wynikła
633 14|                Dyzma wstał i podszedł do okna. Słuchał. Był tak podniecony,
634 14|              je dostarczyć najpóźniej do jutra do ósmej wieczór,
635 14|        dostarczyć najpóźniej do jutra do ósmej wieczór, a że ruszyć
636 14|             prosta rada: depeszuj pan do Koborowa, by panu te dokumenty
637 14|      Nikodemie, niech pan machnie się do Koborowa! Wyjął z kieszeni
638 14|            przekręcić.~- Zrobione, no do widzenia. Jazda! Samochód
639 14|               Zerwała się i podbiegła do niego, zarzucając mu ręce
640 14|              Podano kolację. Przeszli do jadalni. Wypytywała Nikodema
641 14|      zameldował, że szofer gotów jest do drogi.~- Dobrze. Niech czeka.~
642 14|                Nina chciała iść z nim do gabinetu męża, lecz Nikodem
643 14|               zanim zdołaliby dotrzeć do wnętrza tej stalowej szafy,
644 14|              Dwie pełne były pudełek, do których Dyzma najpierw zajrzał:
645 14|              000 zł" itd.~Dyzma wziął do ręki drugą książkę. Zawierała
646 14|     interesowało Nikodema. Zabrał się do teczek. Zaraz w pierwszej
647 14|        ostatni Dyzma złożył i schował do kieszeni, po czym systematycznie
648 14|      rozrzucone papiery i wpakował je do kieszeni.~Pozostałe rzeczy
649 14|            Kochana Nineczko, czy masz do mnie zupełne zaufanie?~-
650 14|             staremu, to znaczy, że ty do śmierci będziesz z Kunickim,
651 14|               teraz muszę już jechać. Do widzenia, Nineczko, do widzenia...
652 14|                Do widzenia, Nineczko, do widzenia... Objął ją i zaczął
653 14|          Objął ją i zaczął całować.~- Do widzenia, najdroższa, a
654 14|         pożegnała Dyzmę oficjalnie:~- Do widzenia panu, szczęśliwej
655 14|             szczęśliwej podróży. A co do tej kwestii, niech pan postąpi,
656 14|              w ogóle komuś wierzyć... Do widzenia...~- Do widzenia,
657 14|           wierzyć... Do widzenia...~- Do widzenia, pani Nino. Wszystko
658 14|           Istotnie deszcz nie ustawał do rana i samochód, gdy wjeżdżał
659 14|              i samochód, gdy wjeżdżał do Warszawy, cały pokryty był
660 14|               podsłuchać, zabrali się do wertowania znalezionych
661 14|             ma na co czekać, jedziemy do Urzędu Śledczego.~- A weksle? -
662 14|            nadkomisarz Reich, należał do gatunku ludzi bezkompromisowych
663 14|               że wsadzenie Kunickiego do więzienia pociągnie za sobą
664 14|               się wszelkich pretensji do majątku żony i do pana,
665 14|           pretensji do majątku żony i do pana, za to pan daje mu
666 14|              tych dniach wybieram się do niego z pewną małą prośbą.~-
667 14|               sobie rady.~Gdy wrócili do banku, czekał już tu Kunicki.
668 14|              to ma znaczyć?~- Chodźmy do mego mieszkania - odparł
669 14|               na miasto - rzekł Dyzma do służącego. Gdy Ignacy wyszedł,
670 14|           Ignacy wyszedł, zwrócił się do Kunicklego:~- Panie Kunicki...
671 14|            spodni i wydął wargi.~- Co do weksli, panie Kunicki, to
672 14|          Złodziej, bandyta! Ja ciebie do kryminału wsadzę.~- Stul
673 14|             klatce. - Zaraz muszę iść do prokuratora, do policji...~
674 14|             muszę iść do prokuratora, do policji...~Lecz iść nie
675 14|    potrzebował: drzwi otworzyły się i do pokoju wszedł przodownik
676 14|          rozkaz - powiedział Dyzma. - Do widzenia. Kunicki odwrócił
677 14|          przed lustrem włosy i wszedł do jadalni. Na stole przygotowane
678 14|                cielęciny i zabrał się do jedzenia.~- A widocznie
679 15|              musiał wreszcie pojechać do nich na wieczór, gdyż generał
680 15|               nie spotka go na pewno.~Do unikania Terkowskiego właściwie
681 15| usprawiedliwioną zresztą niechęć jego do siebie. Na szczęście Dyzma
682 15|               z atencją i wprowadzili do salonu właśnie w chwili,
683 15|         ćwiartki cielęciny, zasiadała do fortepianu. Z konieczności
684 15|               by go trafił! - mruknął do siebie, podczas gdy fortepian
685 15|           przy tej liczbie gości było do zrobienia, tym bardziej
686 15|       Katastrofa? Zdemaskowano go? Aż do bólu zacisnął w kieszeniach
687 15|         przyszłym tygodniu przyjedzie do Warszawy rejent Winder.
688 15|          wśród ogłuszających oklasków do gabinetu weszło kilkanaście
689 15|              palta, Dyzma szedł wolno do domu. Tutaj, nic rozbierając
690 15|             Nie tylko wyleją. Jeszcze do kryminału wsadzą...~Prosić?...
691 15|              kazał Ignacemu zadzwonić do banku, że czuje się niezdrów
692 15|           jego nieobecność może dojść do wiadomości Terkowskiego.
693 15|             powodu Ignacego i poszedł do banku. Tu ostentacyjnie
694 15|              wszystkie biura, zajrzał do Wandryszewskiego i zrobił
695 15|        podejrzeniach, doszedł wszakże do przekonania, że tak sprytny
696 15|              wyjście: podać się zaraz do dymisji, zebrać forsy, co
697 15|            przyjazdem rejenta Windera do Warszawy. Oczywiście na
698 15|         Wielkiego Trzynastego. To już do reszty zirytowało Dyzmę.~-
699 15|           spokój. Nie mam teraz głowy do tego.~- Wyzdrowieje Mistrz
700 15|            tego.~- Wyzdrowieje Mistrz do jutra - zawyrokowała apodyktycznie
701 15|             jestem, ale głowy nie mam do tego. Mam ważniejsze sprawy
702 15|        pięścią brodę i odwrócił twarz do okna.~- Panie Miszcz - odezwała
703 15|               uroczyście zbliżyła się do Dyzmy.~- Mistrzu! Masz prawo
704 15|             pani wyprawi Terkowskiego do Afryki na drzewo czy do
705 15|               do Afryki na drzewo czy do innej ciężkiej cholery! -
706 15|             robaka" pojechał z Waredą do "Oazy", a wróciwszy do domu
707 15|         Waredą do "Oazy", a wróciwszy do domu zasnął snem kamiennym.~
708 15|              Koniecpolska przewróciły do góry nogami całe mieszkanie,
709 15|     zadowolony, gdyż mniej miał czasu do myślenie o Terkowskim i
710 15|             Podobny był raczej trochę do wędzarni, nieco do łaźni
711 15|             trochę do wędzarni, nieco do łaźni rzymskiej i najwięcej
712 15|           łaźni rzymskiej i najwięcej do domu, o którym nikt nie
713 15|              towarzystwo rozeszło się do swoich pokojów. Na placu
714 15|             młyn.~Ubrał się i zajrzał do swojej sypialni. Panie pątniczki
715 15|         ociężałymi ruchami zabrał się do przyprowadzenia mieszkania
716 15|            przyprowadzenia mieszkania do jakiego takiego porządku.~
717 15|                Nie podnosił się nawet do telefonu, który dzwonił
718 15|             przerażały i doprowadzały do śmiertelnego zmęczenia,
719 15|               jego ustosunkowanie się do zaszczytnej roli Wielkiego
720 15|            zresztą logicznie, doszedł do przekonania, że i tak dzięki
721 15|      Postanowił zaraz nazajutrz pójść do hrabiny Koniecpolskiej i
722 15|               niechętnie i zabrał się do jedzenia, gdy zadzwonił
723 15|              że dziś wieczór wyjeżdża do Pekinu jako poseł na nową
724 15|        słuchawkę na widełki i pobiegł do jadalni.~Szybko rozłożył
725 15|              chińskim i dziś odjeżdża do Pekinu.~Dyzma podniósł oczy
726 15|       spojrzał w czarną czeluść drzwi do gabinetu: z ciemności patrzyły
727 15|               północy, gdy kładąc się do łóżka powiedział służącemu.~-
728 15|            Ignacy, baby to mogą świat do góry nogami przewrócić,
729 16|            budynek stacyjny i wsiedli do auta. Motor rozbudził się
730 16|             musiało...~Przytuliła się do niego.~- Życie takie jest -
731 16|        zostanie sama, gdy on pojedzie do Warszawy.~- Jedź i ty, Nineczko.
732 16|              myśląc o tobie.~Przeszli do małego saloniku. Nina otworzyła
733 16|           Nawet bardzo ładne. A słowa do tego jakie?~- Jak to słowa? -
734 16|              pomyślał: - Co ona chce, do choroby, od mojej mandoliny?~-
735 16|              ci powiem. Zbliżyła usta do ucha Nikodema i wyszeptała:~-
736 16|      wyszeptała:~- Nineczka przyjdzie do swego pana.~- Tak to rozumiem...~
737 16|          rozstali się i Dyzma poszedł do sypialni Kunickiego.~Po
738 16|             myśli przemówienie, jakie do nich wygłosi, gdy skrzypnęły
739 16|            już był ubrany i przeszedł do jadalni, skonstatował, że
740 16|            koni w lejc i kazał jechać do papierni. Zaraz w kantorze
741 16|            pijących herbatę.~- Co to, do cholery! - krzyknął. - Fabryka
742 16|          Zabrać mi zaraz te szklanki, do ciężkiej cholery! I więcej
743 16|          Darmozjady, psiakrew!~Wszedł do fabryki. Praca wrzała tu
744 16|              Młody inżynier przybiegł do Dyzmy i przywitał go z szacunkiem.~-
745 16|         dyrektorowi, żeby przychodził do fabryki o godzinie siódmej.
746 16|            wszystko to zajęło mu czas do południa. Przeszedł przez
747 16|           sobą panikę.~Gdy podjeżdżał do pałacu, ujrzał w oknie Ninę.~
748 16|             szlafroczku, lecz zbiegła do halki, gdyż w sąsiednim
749 16|        próżniaków. Ja ich teraz wezmę do galopu.~- Kochanie, ja nie
750 16|                 No bo jak mamy jechać do Warszawy na kilka miesięcy,
751 16|            Dyzmie. Gdy Nikodem wszedł do obszernej kancelarii, znajdującej
752 16|        palcami po suknie - żeby podać do waszej wiadomości, że właścicielka
753 16|           robi na lewo! No! To wsadzę do ciupy bez żadnego pardonu!
754 16|              o tym doniesie, dostanie do łapy pięć tysięcy złotych
755 16|         wszystko. Możecie panowie iść do zajęcia.~Jeden z obecnych,
756 16|              Polsce być moim wrogiem! Do widzenia panom!~Wyszedł,
757 16|             co za ton!~- Ja tam pójdę do dymisji.~- Przecie on nas
758 16|              język! To skandal! Mówił do nas jakimś żargonem, jakby
759 16|         wyjście: gremialnie podać się do dymisji.~- Byle tylko solidarnie!~
760 16|              ale on nikogo nie zmusza do szpiegowania.~- Tak? A co
761 16|               obowiązek jest podać to do wiadomości okradanego. Nie?
762 16|            tam nie przyzwyczaiłem się do takiego systemu pracy. To
763 17|            Przełęskiej zostały oddane do dyspozycji kochanej Ninusi.
764 17|         wynoszeniem koszów i doniczek do kredensowego, by uratować
765 17|           pani Przełęska nie należała do kobiet, z których cokolwiek
766 17|           sądziła - upoważniającym ją do poufałości niedawnym współwyznawstwie
767 17|            sytuacji i z faktu powrotu do dawnego stanowiska.~W Warszawie
768 17|              człowiek, zbliżający się do niej, uważał za swój święty
769 17|          zjawiał się on sam i jechali do teatru czy kina. W pierwszym
770 17|        wypadku Nikodem odprowadzał ją do domu i żegnali się w bramie,
771 17|            wciąż nalegał, by przyszła do niego, lecz ona odkładała
772 17|             Nineczko, teraz pójdziemy do mnie.~- O nie, ja idę do
773 17|              do mnie.~- O nie, ja idę do siebie.~- Koniecznie musisz!~-
774 17|               kochasz? Przytuliła się do mego i szepnęła:~- Więc
775 17|            Jutro. Powiemy, że idziemy do kina.~Skrzywił się i chciał
776 17|             gęsto zatłoczony.~Wstąpił do baru, wypił kilka wódek
777 17|               Nie chciał jej zabierać do domu, wolał wydać na hotel.
778 17|             na hotel. Zaprowadziła go do jakiejś brudnej nory na
779 17|             na stoliku i, mruknąwszy "do widzenia", wyszedł na ciemny
780 17|            nie zamykając drzwi, wpadł do pokoju.~Dziewczyna siedziała
781 17|            przekręcił klucz i schował do kieszeni. Podszedł do łóżka.
782 17|         schował do kieszeni. Podszedł do łóżka. Dziewczyna wciąż
783 17|            banknotów i brudna chustka do nosa. Przyglądała się mu
784 17|       Podniósł ją, obejrzał i schował do kieszeni.~- Złodziejka -
785 17|          Władek to też przecie wrócił do niej...~Niecierpliwie wyglądała
786 17|          eleganckiej pani. Śmieli się do siebie.~Dziewczyna ukryła
787 17|             starsze, dawniejsze prawo do Nikodema, że go kocha...~
788 17|        Nikodema, że go kocha...~Wróci do mnie, wróci... Powiem mu,
789 17|           odprowadził Ninę i zawrócił do domu. Rozmyślał właśnie
790 17|            chcesz? Milczała.~- Gadaj, do cholery!~Dziewczyna wciąż
791 17|           wysłuchać.~- No więc gadaj, do pioruna, o co chodzi?~-
792 17|              to mnie obchodzi?~- Wróć do mnie!~- Nie. Nic z tego.~-
793 17|      zabrzmiała nienawiść.~- Co tobie do tego?~- To, że ciebie kocham! -
794 17|            później...~- Może później. Do widzenia.~Chciał odejść,
795 17|        objąwszy szyję Dyzmy przywarła do jego ust. Miała wargi soczyste,
796 17|               od siebie.~- Wróć! Wróć do mnie - wyszeptała.~- A to
797 17|                Zobaczę, może później. Do widzenia.~Skinęła w milczeniu
798 17|              się i chciał położyć się do łóżka, gdy przypomniał sobie,
799 17|               rano Krzepicki wyjeżdża do Koborowa i że musi mu przygotować
800 17|          lubił knajpy. Wypić od czasu do czasu - owszem, ale siedzieć
801 17|      stosunków.~Teraz marzeniem jego, do którego stale powracał,
802 17|          popełnił, pomimo posuniętych do maksimum ostrożności, kilka
803 17|        codziennie nosił kosze kwiatów do mieszkania narzeczonej pana
804 17|         Kochać i być kochaną - mówiła do niej - to, moja droga, najlepsza
805 17|         pożądaną partię. Przywiózł go do Polski hrabia Pomiałowski,
806 17|           włoskiego podczas wycieczki do Wysp Kanaryjskich.~Nikodem
807 17|           nawet korespondują od czasu do czasu, gdyż oboje interesują
808 17|           mogła obojętnie odnieść się do tej niespodzianki.~Naturalnie
809 17|               granicą, a nawet pisują do siebie listy! Biedna Kasia,
810 17|            pierwszej wódce przystąpił do rzeczy.~- Widzisz, Wacuś...
811 17|              puści się o tym wzmiankę do gazet, a później faceta
812 17|        powiedział Wareda - możemy dać do zrozumienia, że go wypuszczono,
813 17|           wykonaniem Wareda zadzwonił do swego kolegi, szefa drugiego
814 17|         rankiem.~Nikodem od przyjścia do banku był w podnieconym
815 17|              przynieść korespondencję do podpisu, żartobliwie rozmawiał
816 17|            ukłony, po czym zabrał się do czytania listów. Między
817 17|           radości i bez palta wybiegł do parku. Oczywiście zaziębił
818 17|         wkrótce wpadnie na dzień, dwa do Warszawy.~Nikodem był kontent.
819 17|               nie wierzy, i zadzwonił do pani, Przełęskiej, że zaprasza
820 17|          Przełęskiej, że zaprasza się do niej na obiad.~Gdy przyszedł,
821 17|         Nikodem flegmatycznie sięgnął do kieszeni i podał gazetę
822 17|              o nim nie myśleć.~Podano do stołu. Toczyła się zwykła
823 17|               Niku... Dziś pojedziemy do ciebie?~- A chciałabyś? -
824 17|            Nina zapowiedziała, że idą do Opery. Ze śmiechem wyjaśniła
825 17|           Nikodem?~- Nadojadłaś mnie, do cholery, i już.~- Ale ja
826 17|                Kapować?... Dobra, idź do dyżurnego przodownika. Tamte
827 17|        pokazywał. A teraz szykuje się do obrobienia banku na Wspólnej.~
828 17|            Jeżeli zełgałaś, pójdziesz do aresztu.~- Wiem.~Przyjrzał
829 17|             za sprawa?~- Zgłosiła się do komisariatu prostytutka,
830 17|            cofnąć zeznania. Musi mieć do pana prezesa jakąś złość.
831 17|              by spisać i pociągnąć ją do odpowiedzialności za fałszywe
832 17|              jest fałszywe. Pójdziesz do kryminału.~Czekał na jej
833 17|              wargi.~- Walasek - rzekł do wchodzącego policjanta -
834 17|    wchodzącego policjanta - weźcie ją do ostatniego pokoju i wytłumaczcie,
835 17|          wyprowadził na korytarz.~*~- Do aresztu? - zapytała.~- Nie.
836 17|           zapytała.~- Nie. Na dancing do "Oazy".~W niedużym pokoju
837 18|               trzeba. Nikodem sięgnął do kieszeni, wyjął plik banknotów,
838 18|               wstał.~Odprowadzając go do przedpokoju adwokat tłumaczył
839 18|             adwokata Nikodem pojechał do Niny.~Był w doskonałym humorze.
840 18|           Nikodem zaś będzie zmuszony do zabrania głosu i zajęcia
841 18|    zapowiedział Jankowi, że przyjdzie do nas osobiście wyjaśnić sytuację.
842 18|           oddziału specjalnie dzwonił do mnie i do innych osobistości,
843 18|          specjalnie dzwonił do mnie i do innych osobistości, które
844 18|              salonie, z którego drzwi do przedpokoju były otwarte.
845 18|     transakcji stracić od trzydziestu do czterdziestu procent! Przecie
846 18|      przetranslokowaniu go z pawilonu do pałacu.~Niejednokrotnie
847 18|              żeby go należało wsadzić do Tworek. Obawiał się tylko,
848 18|               okaże, że Żorż jest nie do zniesienia, umieści się
849 18|               Krzepicki odwiózł Dyzmę do gmachu Rady Ministrów i
850 18|             Rady Ministrów i pojechał do pani Przełęskiej.~Nikodem
851 18|       odrzucony, stanowczo podaje się do dymisji.~Z kolei premier
852 18|              tu gada się, to wszystko do chrzanu. Ja ograniczę się
853 18|             chrzanu. Ja ograniczę się do przeczytania mojej deklaracji.~
854 18|           wstał.~- Nie mam więcej nic do gadania. Ja powiedziałem,
855 18|               powiedziałem, co miałem do powiedzenia. A panowie róbcie,
856 18|          mówił tegoż wieczora Nikodem do Krzepickiego, gdy razem
857 18|              i tak podaję się przecie do dymisji.~- Ale szkoda banku!
858 18|      Mianowicie zaraz jutro podać się do dymisji.~- Ee... nie warto,
859 18|             warto, chciałem podać się do dymisji przed ślubem. Po
860 18|              pana, panie Krzepicki.~- Do usług pana prezesa.~
861 19|             napełnienie swych funkcji do czasu nominacji następcy,
862 19|              już o drugiej przyjechał do banku minister Jaszuński.
863 19|      politycznej, że może doprowadzić do rozłamów, które zachwieją
864 19|               gabinet. Apelował dalej do Dyzmy, jako do przyjaciela,
865 19|         Apelował dalej do Dyzmy, jako do przyjaciela, który nie powinien
866 19|        telefon: prezesa Dyzmę wzywano do Zamku na godzinę piątą.
867 19|            tłum dziennikarzy. Wyszedł do nich na chwilę i powiedział:~-
868 19|           jest? Otóż tak, podałem się do dymisji.~- A z jakich powodów,
869 19|       używając nazwiska prezesa Dyzmy do ataków na rząd.~Nina z wypiekami
870 19|                jakiż on wielki! Czuła do siebie żal, że jakoś nie
871 19|              dymisję cofnął.~Wybiegła do przedpokoju. Oczekiwała
872 19|            pocałunkami i zaprowadziła do swego pokoju. Tu z całym
873 19|              Koborowie. Masz o to żal do mnie?~Nina zarzuciła mu
874 19|              jeżeli tylko... Zapukano do drzwi.~Przyszła pani Przełęska.
875 19|         później pojadą na całą wiosnę do Algieru czy Egiptu.~Pani
876 19|    znakomitego męża stanu! Co tu jest do ukrywania?! Rozchorowałabym
877 19|               panie prezesie, apeluję do pańskiej decyzji!~Nikodem
878 19|             ta jest niezłomna.~- A co do tej podróży - zaczął Nikodem -
879 19|             tamto mówiłam. Pojedziemy do Zakopanego, Krynicy, w Beskidy...~
880 19|          stanął służący i zwrócił się do Niny:~- Proszę jaśnie panienki,
881 19|         panienki, jakaś pani przyszła do jaśnie panienki.~- Do mnie?
882 19|        przyszła do jaśnie panienki.~- Do mnie? Kto?~- Nie chce powiedzieć
883 19|              buduar i otworzyła drzwi do salonu.~Mimo woli krzyknęła.~
884 19|            altem.~Ninie krew uderzyła do twarzy. Nie wiedziała, co
885 19|           stanowczo przyciągnęła Ninę do siebie.~- Nie, tak oficjalnie
886 19|      ramieniem szyję Niny i przywarła do jej ust. Stało się to tak
887 19|               mój adres?~- Nie, pisał do mnie pan Oskar Hell, któregoś
888 19|    Przysięgłam jemu i sobie, że nigdy do ciebie nie wrócę...~- Nino,
889 19|             refleksje, może dojdziesz do przekonania, że chcesz popełnić
890 19|         błagam cię, a nuż przyjdziesz do przeświadczenia, że on nie
891 19|            nie wróci.~- Co ma piernik do wiatraka - łamał sobie głowę
892 20|             już moja natura, a sercem do was przywiązałem się.~Wyjął
893 20|     organizacyjny i życzliwy stosunek do podwładnych. Na zakończenie
894 20|              ilość odpisów i rozesłać do prasy.~Sam śpieszył się
895 20|            podając rękę.~Po przybyciu do pałacu Rady Ministrów Nikodem
896 20|             uroczystości upoważnił go do zawiadomienia zebranych,
897 20|         wyrażali obawę, że może dojść do krachu. Gdy interpelowano
898 20|     zaprzeczył:~- Nie, panie, ja jadę do siebie na wieś i biorę się
899 20|            siebie na wieś i biorę się do gospodarki. Oczywiście wiadomość
900 21|                  Widzisz - mówiła jej do ucha pani Przełęska - że
901 21|        wielkich ludzi.~Nikodem zszedł do nich i wśród nieustających
902 21|              okrzyków wprowadził Ninę do kościoła. Zagrzmiały organy.~
903 21|              pojazdów przewiózł gości do Hotelu Europejskiego, gdzie
904 21|         jedenastej. Pan młody tańczył do upadłego, i to z takim szykiem,
905 21|            pieczę Krzepicki dał hasło do zakończenia balu. O ósmej
906 21|         którym młoda para udawała się do Koborowa.~Większość towarzystwa
907 21|         pocałunku.~Drogę od stacji aż do pałacu wysypano gęsto tatarakiem,
908 21|             pięćsetki i powiedział:~- Do podziału.~W pałacu już Krzepicki
909 21|            jej sypialnię przeniesiono do pokoju sąsiadującego bezpośrednio
910 21|           sobie, że jutro razem pójdą do pawilonu, by rozmówić się
911 21|          zaproponować mu translokację do pałacu.~Dyzma jednak myślał
912 21|            przed zaśnięciem i doszedł do wniosku, że wizyta u Ponimirskiego
913 21|               zawiódł się. Zajrzawszy do sypialni żony przekonał
914 21|            się pani obudzi, i poszedł do parku.~Z góry ułożył sobie
915 21|                Jednakże zbliżając się do pawilonu uczuł, że traci
916 21|        siedział na kołdrze i od czasu do czasu od niechcenia lizał
917 21|         potrzebna? - zapytała.~- Wont do diabła! - ryknął Dyzma i
918 21|          szwagier. Przeniesie się pan do pałacu i będzie pan miał
919 21|              trymiga przeflancuję cię do Tworek. Ponimirski przygryzł
920 21|         zapytał - co wolisz?~- Proszę do mnie nie mówić na ty - wyniośle
921 21|               Dawni koledzy i szwagry do tego, żeby "na pan"?...~-
922 21|              Dobrze?~Już sięgnął ręką do dzwonka, lecz Dyzma powstrzymał
923 21|             Jeszcze dzisiaj wyślę cię do Tworek. Ponimirski wyskoczył
924 21|               na całym ciele podbiegł do Nikodema:~- Nic! Nie! Ja
925 21|        Przeprowadzamy się.~- Dokąd?~- Do pałacu!~
926 22|            młodych państwa wrócił też do Koborowa Krzepicki, który
927 22|              Musiał od razu wziąć się do wielkiej roboty, gdyż właśnie
928 22|           rodziły się w niej od czasu do czasu pewne wątpliwości,
929 22|            Zresztą tyle miała tytułów do gorącej dla niego wdzięczności!
930 22|               szybko przystosował się do swej nowej roli i zachowywał
931 22|             dający Nikodemowi powodów do niezadowolenia. Wprawdzie
932 22|            prawie nie rozmawiał. Czuł do niej zadawniony żal, a zresztą
933 22|              się coraz gorzej. Doszło do tego, że w najbliższym sąsiedztwie
934 22|            własne wydatki zmniejszyli do minimum. Co więcej, szerokim
935 23|        bibliotece. Przyczyniło się to do tym większego poważania
936 23|           konno lub powozami jeżdżono do lasu. Nina bardzo lubiła
937 23|          tenis. Oba korty były zajęte do południa, kiedy podawano
938 23|           trupów" i z odnoszeniem ich do łóżek.~Zresztą wszyscy poszli
939 23|              stopy, w przeciwieństwie do innych dziewcząt, które
940 23|               one wszystkie są ładne. Do diaska, nawet mają rasę.
941 23|          arystokracji.~Schował monokl do kieszeni i odwrócił się
942 23|               z tarasu przeniosło się do pałacu. Pozostał tylko Dyzma,
943 23|     dziewczynę pod rękę i poprowadził do parku.~Ta nie opierała się
944 23|              urżnął się z tego powodu do reszty.~Baron Rehlf, wracając
945 24|        bibliotece. Przyczyniło się to do tym większego poważania
946 24|           konno lub powozami jeżdżono do lasu. Nina bardzo lubiła
947 24|          tenis. Oba korty były zajęte do południa, kiedy podawano
948 24|           trupów" i z odnoszeniem ich do łóżek.~Zresztą wszyscy poszli
949 24|              stopy, w przeciwieństwie do innych dziewcząt, które
950 24|               one wszystkie są ładne. Do diaska, nawet mają rasę.
951 24|          arystokracji.~Schował monokl do kieszeni i odwrócił się
952 24|               z tarasu przeniosło się do pałacu. Pozostał tylko Dyzma,
953 24|     dziewczynę pod rękę i poprowadził do parku.~Ta nie opierała się
954 24|              urżnął się z tego powodu do reszty.~Baron Rehlf, wracając
955 25|        podniecenie.~Gabinet podał się do dymisji i dymisja została
956 25|              z Warszawy, wzywającą go do natychmiastowego powrotu.~
957 25|         Wojewoda Szejmont telefonował do swego urzędu i polecił informować
958 25|           temat wątpliwości barona co do kolorystyki tła we wspomnianym
959 25|         wstała, dając tym samym hasło do przejścia do salonu. W ogólnym
960 25|              samym hasło do przejścia do salonu. W ogólnym gwarze
961 25|              Po kilku minutach doszli do alei. Przed pałacem stał
962 25|              mógł upoważniać Litwinka do odwiedzin w Koborowie.~Nadeszła
963 25|          odpowiedzi.~Litwinek sięgnął do teki i wyjął kopertę, po
964 25|           wojewoda Szejmont. Podszedł do Nikodema i, nisko pochylając
965 25|               zostawić mi pół godziny do namysłu - powiedział głucho. -
966 25|           idzie ze mną.~Skierował się do gabinetu, Krzepicki wszedł
967 25|            gabinetów upadło? Zapukano do drzwi. Była to Nina.~- Nie
968 25|        objęciu urzędowania wyjedziemy do Londynu.~- Po co? - z niechęcią
969 25|     ambasadorów... Może nawet jeździć do Genewy. Wprawdzie mógłbym
970 25|            skreślić odpowiednie pismo do głowy państwa?~- Mogę skreślić.~
971 25|               głos Dyzmy:~- Pisz pan, do cholery ciężkiej, kiedy
972 25|           przyciszone cykanie maszyny do pisania.~- Mnie się zdaje -
973 25|              człowiek nie jest zdolny do kierowania się względami
974 25|              zdenerwowany i wzburzony do ostatnich granic.~- Z czego?