Rozdzial

  1 1 |       rozwiniętej szczęce dolnej.~- A pan już gdzie tańczył?~- Nie.
  2 1 |              powiem: nie nadajesz się pan. Lepiej poszukaj pan sobie
  3 1 |              się pan. Lepiej poszukaj pan sobie innej roboty.~Zawrócił
  4 1 |         adresem napisanym ręcznie:~JW Pan Prezes Artur Rakowiecki
  5 1 |         dozorca domu i oświadczył, że pan prezes wyjechał za granicę.~-
  6 1 |              głos kobiety:~- Niech no pan drzwi zamyka, bo cug i jeszcze
  7 1 |           zamyka, bo cug i jeszcze mi pan dziecko zaziębi. Burknął
  8 1 |          odezwała się kobieta - znowu pan miejsca nie znalazł?~- Znowu...~-
  9 1 |              panie Dyzma, po próżnicy pan tu bruki zbija, mówiłam
 10 1 |           płytą mokrą pieluszkę.~- Co pan kracze! - rzuciła opryskliwym
 11 1 |          opryskliwym głosem. - Pilnuj pan siebie. I tak już za trzy
 12 1 |             bąknął Dyzma.~- Zapłacisz pan albo nie. A piętnaście złotych
 13 1 |            ale piechotą nie chodzą. A pan co do jakiej roboty się
 14 1 |              wielka mi tajemnica. Toć pan sam Mańce opowiadał. Zaległa
 15 1 |              pierwsza:~- A odwróć się pan teraz, bo będę się przebierała.~-
 16 1 |           uśmiechnęła się Walentowa - pan musi na bal pójdzie czy
 17 1 |          Dyzma - zapytał Walenty - co pan, idziesz na Kiercelak?~-
 18 1 |            jedzenia - wyszeptał.~- Co pan mówi?~- Nic. Do widzenia.~
 19 1 |        kapelusz, a jakiś ugrzeczniony pan podprowadził do drzwi sali,
 20 1 |           plamy fraków, barwne suknie pań. Zmieszany zapach perfum
 21 1 |            Machinalnie podał swoją.~- Pan pozwoli - mówił ten - że
 22 1 |          sekretarz osobisty premiera. Pan pozwoli, że w imieniu pana
 23 1 |            łaskawe przybycie. Proszę, pan będzie łaskaw, tu na razie
 24 1 |            przepychał się jakiś gruby pan, który nawet nie raczył
 25 1 |        chwycił go za łokieć.~- Uważaj pan, do jasnej cholery, wybił
 26 1 |              jasnej cholery, wybił mi pan z ręki talerz! - rzucił
 27 1 |             dobiegł jego uszu głos:~- Pan pozwoli, że z nim wypiję?~
 28 1 |          Dyzmie pułkownik - świetnieś pan tego Terkowskiego osadził.
 29 1 |        śmiechem.~- Pyszny kawał! Ależ pan jest złośliwy, panie Dyzma,
 30 1 |                pańskie zdrowie!~- Wie pan - dodał po chwili, stawiając
 31 1 |            Pozwól, że ci przedstawię: pan Dyzma, pan minister Jaszuński.~
 32 1 |               przedstawię: pan Dyzma, pan minister Jaszuński.~Dyzma
 33 1 |                 zaczął pułkownik - że pan Dyzma miał przed chwilą
 34 1 |        bałwanem Terkowskim.~- Ach! To pan? Co ty mówisz? - ożywił
 35 1 |         pułkownik - gdy mu gratuluję, pan Dyzma powiada: "Terkowski
 36 1 |               więcej ludzi takich jak pan, drogi przyjacielu, co to
 37 1 |       zaczynał stojący opodal starszy pan, który wyraźnie śledził
 38 1 |              przyszła szybko. Starszy pan zatrzymał przechodzącego
 39 1 |              Dyzmy, zameldował:~- Ten pan prosi szanownego pana na
 40 1 |              Krakowie. Nie przypomina pan sobie? W kwietniu? Leon
 41 1 |           Nikodem Dyzma. Ale myli się pan, w Krakowie nigdy nie byłem.
 42 1 |                i to akurat widząc, że pan w tak bliskich stosunkach
 43 1 |           panem ministrem, ale, widzi pan, jestem prowincjonałem,
 44 1 |             ale swoją~drogą mógłby mi pan wyświadczyć serdeczną przysługę,
 45 1 |             ale gdyby wielce szanowny pan tylko zechciał tak na przykład
 46 1 |                od razu inaczej, uważa pan, zacząłby mnie traktować,
 47 1 |                hę, niech się szanowny pan nie zapiera. Sam słyszałem
 48 1 |           dobry. Już ja ręczę, że jak pan mnie przedstawi, jak pan
 49 1 |              pan mnie przedstawi, jak pan na przykład powie panu ministrowi: "
 50 1 |              Dyzma wypalił;~- Pozwoli pan minister poznajomić się
 51 1 |          przerwał sucho:~- Niechże mi pan pozwoli nie zajmować się
 52 1 |               Drogi panie, niechże mi pan nie odmawia, dopiero jedenasta,
 53 1 |             dopiero jedenasta, wypije pan ze mną kieliszek dobrego
 54 1 |            panie Dyzma, nie odmówi mi pan przecie! Usiądziemy, panie,
 55 2 |        spojrzenie Dyzmy.~- Więc widzi pan, widzi pan, jak to jest
 56 2 |                 Więc widzi pan, widzi pan, jak to jest ciężko z tą
 57 2 |            powtórzył Kunicki. - Widzi pan, już czwarty raz wyjeżdżam
 58 2 |      roześmiał się Kunicki - szanowny pan żartuje sobie. Tylko odrobina
 59 2 |         prawda?~- Rzeczywiście.~- Wie pan co, mam myśl! Panie Dyzma,
 60 2 |               przyjacielu, niechże mi pan wyświadczy łaskę i przyjedzie
 61 2 |              kilka tygodni. Wypocznie pan, użyje pan wsi, powietrze
 62 2 |         tygodni. Wypocznie pan, użyje pan wsi, powietrze wspaniałe,
 63 2 |          jeziorze... A i przyjrzy się pan memu gospodarstwu, tartakom,
 64 2 |            tak świetnie się składają. Pan jest w poszukiwaniu dobrego
 65 2 |              moją śmiałość, ale co by pan powiedział, gdybym panu
 66 2 |         przemysłowymi. Niech szanowny pan nie sądzi, że to mały obiekt.
 67 2 |        zaoponował Kunicki - łatwo się pan z tym zapozna. Zresztą tam
 68 2 |              daję sobie radę, ale wie pan, te wyjazdy, te rozmowy
 69 2 |                no i młodego. Szanowny pan chyba jeszcze i czterdziestki
 70 2 |             nie odmawiajże mi. Będzie pan miał wygodne mieszkanie,
 71 2 |              w osobnym pawilonie, jak pan zechce. Konie do dyspozycji,
 72 2 |               miasta niedaleko, a jak pan zechce w Warszawie swoich
 73 2 |              A co do warunków, to już pan zechce łaskawie określić.~-
 74 2 |              Podczas zaś gdy "kochany pan Nikodem" zaopatrywał swoje
 75 2 |              ze zdziwieniem. - Cóż to pan po nocy się włóczy?~- A
 76 2 |          Wzruszyła ramionami.~- Jakby pan rak trzy noce z rzędu warował,
 77 2 |         grosza nie widział, co też by pan z radości nie skakał.~Dyzmie
 78 2 |            nie chcę. Chyba że pójdzie pan ze mną.~- Eee - bąknął Dyzma
 79 2 |  wyszczerbionym grzebykiem.~- Znalazł pan miejsce? - rzuciła obojętnie.
 80 3 |             pożyczać i żyć jak jaśnie pan, nic nie robiąc.~Tylko trzeba
 81 3 |           liberii.~- Czy to wielmożny pan do państwa Kunickich?~-
 82 3 |            wozie, Nikodem pomyślał:~- Pan administrator generalny
 83 3 |           odpowiedź, było: "czy drogi pan woli zamieszkać tu, w pałacu,
 84 3 |            się, może tymczasem zechce pan, drogi panie Nikodemie,
 85 3 |         jeszcze niewidzialne, pojmuje pan, damy. Jakże się panu podoba
 86 3 |           Dyzmę - że wam przedstawię: pan Dyzma.~Starsza, jasna blondynka,
 87 3 |              panu Nikodemowi. A niech pan sobie wyobrazi, że Nina
 88 3 |             mi scenę zrobiła. I niech pan sobie wyobrazi...~- Przestań,
 89 3 |               Powiadam panu...~- Może pan Dyzma jest zmęczony - wtrąciła
 90 3 |             nakładając czapkę - widzi pan, niech się pan nie zraża,
 91 3 |         czapkę - widzi pan, niech się pan nie zraża, ale między mną
 92 3 |               roześmiał się.~- Tak to pan powiedział, jakby to pana
 93 3 |              to pana martwiło.~- A co pan sądzi? - zdziwił się Kunicki. -
 94 3 |             miało być aż tak źle, jak pan przepowiada.~Zamilkł, przyszło
 95 3 |     powiedział, że nie zacznie?!~- Co pan mówi? - podskoczył Kunicki.
 96 3 |               oczy.~- Królu złoty! Co pan mówi? Czy to już postanowione?~-
 97 3 |      robotnika! Panie Dyzma, powinien pan, to pański święty obowiązek
 98 3 |            nawet cztery od sta. Uważa pan? Powiedzmy, sześcioletnie.
 99 3 |           jest świetny interes. Uważa pan? A korzyści ogromne: primo,
100 3 |      gotówkową. Królu złoty! Powinien pan o tym koniecznie pogadać
101 3 |          Panie Starkiewicz, ukłoń się pan, to jest właśnie pan Dyzma,
102 3 |              się pan, to jest właśnie pan Dyzma, pan administrator
103 3 |               jest właśnie pan Dyzma, pan administrator generalny.~
104 3 |          znowu przed pałacem.~- Widzi pan - rzekł Kunicki oddając
105 3 |                zakończył:~- Widzę, że pan jest już trochę zmęczony,
106 3 |             po podróży. Zatem, jeżeli pan pozwoli, wszystkie te materiały
107 3 |         odeślę do pańskiego pokoju, a pan może je wieczorkiem przejrzy.
108 3 |                 A nie zdrzemnąłby się pan teraz, kochany panie Nikodemie,
109 3 |            panie Nikodemie, co?~- Wie pan, że rzeczywiście...~- No,
110 3 |              odprowadzę pana. A niech pan łaskawie zwróci uwagę na
111 3 |              ale o tym potem. Niechże pan wypoczywa. Kolację mamy
112 3 |             skrzeczącym głosem:~- Kto pan jesteś?~Nie wiedząc, co
113 3 |             hrabia Ponimirski. Siadaj pan. Cicho, Brutus! Uważasz,
114 3 |          nazywać się z sensem? Siadaj pan!~Dyzma usiadł. Ten hrabia
115 3 |         łajdak sprowadził tu pana, bo pan jest jakąś figurą. Uważam
116 3 |               szwagierka.~- Ale o kim pan hrabia mówi? - zdziwił się
117 3 |              sobie! Ukradł, rozumiesz pan? Ukradł. Nazywa się po prostu
118 3 |             zaczął Dyzma - znaczy, że pan hrabia jest szwagrem pana
119 3 |               nagle czerwona.~- Milcz pan! Milcz, ty, ty!... .~- Ależ
120 3 |              się Dyzma.~- Nie waż się pan w mojej obecności nigdy
121 3 |               Ku-nik! Ku-nik! Powtórz pan zaraz: Ku-nik! No!...~-
122 3 |        uśmiechnął się.~- Nie wiedział pan o tym? Mój Brutus też tego
123 3 |              pana za szczerość, ale i pan jesteś bydlę. Śmiał się
124 3 |                  To wariat.~- Myślisz pan, że jestem wariatem? - chwycił
125 3 |            może moja siostra? Powiedz pan, bo w końcu i ona zdemoralizuje
126 3 |                 Widocznie sądzili, że pan mnie nie będzie miał zaszczytu
127 3 |            miał zaszczytu poznać. Czy pan wie, że oni mnie zabronili
128 3 |         rodowym muszę być panem!~- To pan Kunic... pan Kunik wziął
129 3 |              panem!~- To pan Kunic... pan Kunik wziął Koborowo w posagu
130 3 |           oczy i powiedział:~- Wybacz pan. Mam nieco podrażniony system
131 3 |              jadowitym uśmiechu.~- Co pan tam "prosisz bardzo"? Panie,
132 3 |           takich wypadkach... Zresztą pan na pewno nie rozumie po
133 3 |         Koborowo, jednak nie powinien pan jego okradać, gdyż ja mu
134 3 |             rzeczy opowiedzieć. Niech pan jutro przyjdzie tu o tej
135 3 |             tu o tej porze. Przyjdzie pan?~- Dobrze, przyjdę.~- I
136 3 |                I jeszcze jedno. Niech pan, broń Boże, nie przyznaje
137 3 |               i ze mną rozmawiał. Daj pan słowo honoru!~- Daję.~-
138 4 |            płynnym krokiem.~- Uprawia pan tenis? - spytała Kasia.~-
139 4 |             Tak? To ciekawe, niech mi pan powie... Przepraszam - rzuciła
140 4 |                To nie dla pana. Niech pan powącha! Bajeczne, prawda?~-
141 4 |          pachną - odparł zmieszany.~- Pan musi być, swoją drogą, bardzo
142 4 |           niego. Pewno często dostaje pan kwiaty od kobiet?~Dyzma
143 4 |             Czasami.~- Podobno słynie pan w warszawskim mondzie jako
144 4 |        Zresztą, rzeczywiście, wygląda pan na... Aha, pan gra w bilard?~-
145 4 |                wygląda pan na... Aha, pan gra w bilard?~- Niemal od
146 4 |        Chętnie nauczyłabym się, gdyby pan znalazł dla mnie trochę
147 4 |               męskie gry. Nauczy mnie pan?~- Z przyjemnością.~- Możemy
148 4 |          rachunkach.~- Hm... nie jest pan przesadnie uprzejmy. Ale
149 4 |             jestem takim typem?~- Wie pan... Będę szczera. Lubię mieć
150 4 |                że... Nie pogniewa się pan za szczerość?...~- Broń
151 4 |                  Nie rozumiem.~- Lubi pan kropki nad "i"?~- Co?~-
152 4 |          kropki nad "i"?~- Co?~- Lubi pan też, widzę, sytuacje wyraźne.
153 4 |              życzliwa, chciałabym, by pan nie wyciągał z tego zbyt
154 4 |               mnie kwiatów nie będzie pan dostawał.~Wreszcie się zorientował,
155 4 |              z udanym oburzeniem - co pan wyprawia. Przecie pan wcale
156 4 |              co pan wyprawia. Przecie pan wcale nie spał! Pracowitość
157 4 |               Ano, nic.~- Ale przyzna pan, kochany panie Nikodemie,
158 4 |             nie okpi. No, ale niechże pan już teraz da pokój tej robocie.
159 4 |              podają śniadanie. Będzie pan miał jeszcze dość czasu,
160 4 |       siedziały przy stole.~ ~- Blado pan wygląda - zauważyła pani
161 4 |               powiedział Kunicki - że pan Nikodem ani oka nie zmrużył.
162 4 |              książkami!~- Może weźmie pan proszek, od bólu głowy? -
163 4 |            Chyba nie warto...~- Niech pan weźmie, to dobrze panu zrobi.
164 4 |           Nino - odezwała się Kasia - pan Dyzma będzie mnie uczył
165 4 |             uczył gry bilardowej.~- A pan dobrze gra?~- Średnio -
166 4 | Najtrudniejszy jest karambol.~- Niech pan pokaże, jak się to robi.
167 4 |            się wspaniale ku podziwowi pań.~- Ależ to geometria - zdziwiła
168 4 |              odezwała się Nina - mnie pan uczyć widocznie nie chce?~-
169 4 |            Nina zarumieniła się.~- Ma pan rację. Wstydzę się tego
170 4 |              wargi i spuściła oczy.~- Pan jest bardzo surowym sędzią,
171 4 |            czym właściwie ona mówi.~- Pan Dyzma jest weredykiem i
172 4 |           dziedziną pana Dyzmy. Niech pan powie - chciała go sprowokować
173 4 |               sprowokować Kasia - czy pan mówi paniom komplementy?~-
174 4 |              a na przykład mnie co by pan powiedział?~- Pani?... Hm... -
175 4 |              No, proszę pana, niechże pan coś powie. Jeżeli o całości
176 4 |             Jeżeli o całości nie może pan wyrazić się pochlebnie,
177 4 |            osobie, dla którego będzie pan łaskawszy.~Pod jedwabistym
178 4 |               to od pana usłyszę. Wie pan, że sam mistrz Bergano zaszczycił
179 4 |              przebrać. Nie pojechałby pan ze mną konno?~- Bardzo dziękuję,
180 4 |              głową i zapytała:~- Może pan czegoś potrzebuje?~- O,
181 4 |     potrzebuje?~- O, dziękuję pani.~- Pan będzie łaskaw nie krępować
182 4 |              dodatnio na usposobienie pań. Rozmawiano o projektowanym
183 4 |             tak - odparła Kasia - ale pan Dyzma nie.~- Pani jest nielitościwa.
184 4 |            pobliżu lekarza?...~- Ależ pan mnie źle zrozumiał. Ja będę
185 4 |            wojnie - odparł Nikodem.~- Pan był oficerem?~- Nie, zwykłym
186 4 |              kolor nadziei, bardzo to pan subtelnie zaznaczył. Czy
187 4 |               zaznaczył. Czy może był pan ranny?~- Nie. Tylko reumatyzm
188 4 |             wojna się skończyła.~- Ma pan jednak, widzę, miłe o niej
189 4 |             ślamazarność.~- Niech się pan nie reklamuje - roześmiała
190 4 |         rozwidleniu gałęzi.~- A, jest pan - zawołał ten z góry - to
191 4 |                Nie zadenuncjował mnie pan przed Kunikiem? - zapytał
192 4 |                To dobrze. Zdziwił się pan, że siedziałem na drzewie?~-
193 4 |              Nie, dlaczego...~- Widzi pan, to atawizm. Czasami odzywa
194 4 |               bytowania. Nie zauważył pan tego, panie ten... No, jak
195 4 |              panie ten... No, jak się pan nazywa?~- Dyzma.~- Aha.
196 4 |        Nikodem.~- Dziwne. Nie wygląda pan na Nikodema. Ale mniejsza
197 4 |              a ja na Żorża. Powiadasz pan, że ten łajdak wyjechał?~-
198 4 |            nowy szwindel szykuje. Czy pan wiesz, że on nam Koborowo
199 4 |               odparł Dyzma.~- Uważasz pan, Kunik trudnił się lichwiarstwem.
200 4 |             Łajdaka, chama, nie pana. Pan to jestem, ja! Rozumie osoba?~-
201 4 |     przesadzić w ostrożności.~- Mówił pan hrabia, że będzie mnie potrzebował -
202 4 |              narzędzie, tylko musi mi pan przyrzec absolutne posłuszeństwo.
203 4 |             Przede wszystkim pojedzie pan do Warszawy do mojej ciotki,
204 4 |              szanowna osoba. Pewnie i pan to zauważył, że osoby szanowne
205 4 |             się ironicznie i dodał:~- Pan, panie, jest wyjątkiem z
206 4 |              z tej reguły, bo chociaż pan jest głupi, szacunku nie
207 4 |               wariatem. Mnie! Uważasz pan i uzyskał kuratelę nade
208 4 |           całkiem normalny. Rozumiesz pan?~- Rozumiem.~- Napiszę list
209 4 |             kolegę, chociaż wyglądasz pan na szewca, ale ciotka tak
210 4 |            gotowa uwierzyć. Objaśnisz pan wszystko ciotce, że tu nade
211 4 |                ale...~- Cicho! Chcesz pan spytać, co pan będziesz
212 4 |          Cicho! Chcesz pan spytać, co pan będziesz mieć za to? Otóż
213 4 |          Wystarczy? Idę pisać list, a pan przed wyjazdem do Warszawy
214 4 |         zadenuncjujesz mnie, pamiętaj pan, że ciebie zabiję jak psa.
215 4 |            którego dowiedział się, że pan nie wrócił i odesłał auto,
216 4 |           głos pani Niny.~- Jakże się pan czuje?~- Złe, proszę pani.~-
217 5 |            płynnym krokiem.~- Uprawia pan tenis? - spytała Kasia.~-
218 5 |             Tak? To ciekawe, niech mi pan powie... Przepraszam - rzuciła
219 5 |                To nie dla pana. Niech pan powącha! Bajeczne, prawda?~-
220 5 |          pachną - odparł zmieszany.~- Pan musi być, swoją drogą, bardzo
221 5 |           niego. Pewno często dostaje pan kwiaty od kobiet?~Dyzma
222 5 |             Czasami.~- Podobno słynie pan w warszawskim mondzie jako
223 5 |        Zresztą, rzeczywiście, wygląda pan na... Aha, pan gra w bilard?~-
224 5 |                wygląda pan na... Aha, pan gra w bilard?~- Niemal od
225 5 |        Chętnie nauczyłabym się, gdyby pan znalazł dla mnie trochę
226 5 |               męskie gry. Nauczy mnie pan?~- Z przyjemnością.~- Możemy
227 5 |          rachunkach.~- Hm... nie jest pan przesadnie uprzejmy. Ale
228 5 |             jestem takim typem?~- Wie pan... Będę szczera. Lubię mieć
229 5 |                że... Nie pogniewa się pan za szczerość?...~- Broń
230 5 |                  Nie rozumiem.~- Lubi pan kropki nad "i"?~- Co?~-
231 5 |          kropki nad "i"?~- Co?~- Lubi pan też, widzę, sytuacje wyraźne.
232 5 |              życzliwa, chciałabym, by pan nie wyciągał z tego zbyt
233 5 |               mnie kwiatów nie będzie pan dostawał.~Wreszcie się zorientował,
234 5 |              z udanym oburzeniem - co pan wyprawia. Przecie pan wcale
235 5 |              co pan wyprawia. Przecie pan wcale nie spał! Pracowitość
236 5 |               Ano, nic.~- Ale przyzna pan, kochany panie Nikodemie,
237 5 |             nie okpi. No, ale niechże pan już teraz da pokój tej robocie.
238 5 |              podają śniadanie. Będzie pan miał jeszcze dość czasu,
239 5 |       siedziały przy stole.~ ~- Blado pan wygląda - zauważyła pani
240 5 |               powiedział Kunicki - że pan Nikodem ani oka nie zmrużył.
241 5 |              książkami!~- Może weźmie pan proszek, od bólu głowy? -
242 5 |            Chyba nie warto...~- Niech pan weźmie, to dobrze panu zrobi.
243 5 |           Nino - odezwała się Kasia - pan Dyzma będzie mnie uczył
244 5 |             uczył gry bilardowej.~- A pan dobrze gra?~- Średnio -
245 5 | Najtrudniejszy jest karambol.~- Niech pan pokaże, jak się to robi.
246 5 |            się wspaniale ku podziwowi pań.~- Ależ to geometria - zdziwiła
247 5 |              odezwała się Nina - mnie pan uczyć widocznie nie chce?~-
248 5 |            Nina zarumieniła się.~- Ma pan rację. Wstydzę się tego
249 5 |              wargi i spuściła oczy.~- Pan jest bardzo surowym sędzią,
250 5 |            czym właściwie ona mówi.~- Pan Dyzma jest weredykiem i
251 5 |           dziedziną pana Dyzmy. Niech pan powie - chciała go sprowokować
252 5 |               sprowokować Kasia - czy pan mówi paniom komplementy?~-
253 5 |              a na przykład mnie co by pan powiedział?~- Pani?... Hm... -
254 5 |              No, proszę pana, niechże pan coś powie. Jeżeli o całości
255 5 |             Jeżeli o całości nie może pan wyrazić się pochlebnie,
256 5 |            osobie, dla którego będzie pan łaskawszy.~Pod jedwabistym
257 5 |               to od pana usłyszę. Wie pan, że sam mistrz Bergano zaszczycił
258 5 |              przebrać. Nie pojechałby pan ze mną konno?~- Bardzo dziękuję,
259 5 |              głową i zapytała:~- Może pan czegoś potrzebuje?~- O,
260 5 |     potrzebuje?~- O, dziękuję pani.~- Pan będzie łaskaw nie krępować
261 5 |              dodatnio na usposobienie pań. Rozmawiano o projektowanym
262 5 |             tak - odparła Kasia - ale pan Dyzma nie.~- Pani jest nielitościwa.
263 5 |            pobliżu lekarza?...~- Ależ pan mnie źle zrozumiał. Ja będę
264 5 |            wojnie - odparł Nikodem.~- Pan był oficerem?~- Nie, zwykłym
265 5 |              kolor nadziei, bardzo to pan subtelnie zaznaczył. Czy
266 5 |               zaznaczył. Czy może był pan ranny?~- Nie. Tylko reumatyzm
267 5 |             wojna się skończyła.~- Ma pan jednak, widzę, miłe o niej
268 5 |             ślamazarność.~- Niech się pan nie reklamuje - roześmiała
269 5 |         rozwidleniu gałęzi.~- A, jest pan - zawołał ten z góry - to
270 5 |                Nie zadenuncjował mnie pan przed Kunikiem? - zapytał
271 5 |                To dobrze. Zdziwił się pan, że siedziałem na drzewie?~-
272 5 |              Nie, dlaczego...~- Widzi pan, to atawizm. Czasami odzywa
273 5 |               bytowania. Nie zauważył pan tego, panie ten... No, jak
274 5 |              panie ten... No, jak się pan nazywa?~- Dyzma.~- Aha.
275 5 |        Nikodem.~- Dziwne. Nie wygląda pan na Nikodema. Ale mniejsza
276 5 |              a ja na Żorża. Powiadasz pan, że ten łajdak wyjechał?~-
277 5 |            nowy szwindel szykuje. Czy pan wiesz, że on nam Koborowo
278 5 |               odparł Dyzma.~- Uważasz pan, Kunik trudnił się lichwiarstwem.
279 5 |             Łajdaka, chama, nie pana. Pan to jestem, ja! Rozumie osoba?~-
280 5 |     przesadzić w ostrożności.~- Mówił pan hrabia, że będzie mnie potrzebował -
281 5 |              narzędzie, tylko musi mi pan przyrzec absolutne posłuszeństwo.
282 5 |             Przede wszystkim pojedzie pan do Warszawy do mojej ciotki,
283 5 |              szanowna osoba. Pewnie i pan to zauważył, że osoby szanowne
284 5 |             się ironicznie i dodał:~- Pan, panie, jest wyjątkiem z
285 5 |              z tej reguły, bo chociaż pan jest głupi, szacunku nie
286 5 |               wariatem. Mnie! Uważasz pan i uzyskał kuratelę nade
287 5 |           całkiem normalny. Rozumiesz pan?~- Rozumiem.~- Napiszę list
288 5 |             kolegę, chociaż wyglądasz pan na szewca, ale ciotka tak
289 5 |            gotowa uwierzyć. Objaśnisz pan wszystko ciotce, że tu nade
290 5 |                ale...~- Cicho! Chcesz pan spytać, co pan będziesz
291 5 |          Cicho! Chcesz pan spytać, co pan będziesz mieć za to? Otóż
292 5 |          Wystarczy? Idę pisać list, a pan przed wyjazdem do Warszawy
293 5 |         zadenuncjujesz mnie, pamiętaj pan, że ciebie zabiję jak psa.
294 5 |            którego dowiedział się, że pan nie wrócił i odesłał auto,
295 5 |           głos pani Niny.~- Jakże się pan czuje?~- Złe, proszę pani.~-
296 6 |             administratorem został JW Pan Nikodem Dyzma (kurlandzka
297 6 |      przyjemność sprawić, o czym i JW Pan Nikodem Dyzma jest poinformowany
298 6 |          powiedział półgłosem.~- Każe pan do Europejskiego? - zapytał
299 6 |             Na tarasie siedział jakiś pan w pidżamie i czytał dzienniki.
300 6 |                panie Nikodemie, gdzie pan przepadł? - ścisnął jego
301 6 |            Brawo! Świetny pomysł! Zje pan ze mną śniadanie?~- Prawda,
302 6 |            oblać pański przyjazd. Wie pan, że pańska historia z tym
303 6 |               anegdotyczną. No i może pan sobie wyobrazić, że utemperował
304 6 |             wyobrazić, że utemperował pan jednak trochę tego bałwana.~-
305 6 |      Budapeszcie.~- To szkoda.~- Miał pan do niego jaki interes?~-
306 6 |              miałem.~- No to posiedzi pan w Warszawie kilka dni. Przynajmniej
307 6 |              Zaraz, zaraz... aha! Ten pan Dyzma ma trafne podejście
308 6 |          Dyzmy i pułkownik zapytał:~- Pan, panie Nikodemie, zdaje
309 6 |              jego żony.~- Ach tak? Co pan mówi? Tej, tej hrabianki
310 6 |            podobno nieciekawa figura. Pan to pewnie lepiej wie ode
311 6 |          interesami. Nie pogniewa się pan, panie Nikodemie, że przy
312 6 |              się obok Dyzmy. - Musiał pan grubo beknąć za ten wózek.
313 6 |         spotkamy wielu znajomych. Zna pan Ulanickiego?~Dyzma nie znał,
314 6 |        zdziwił się Dyzma.~- Niech się pan zwraca do jego szwagierka!
315 6 |           oburącz głowę.~_ Ach, niech pan wybaczy, mam dziś szaloną
316 6 |     doprowadziła mnie do pasji, niech pan daruje!... Bardzo przepraszam.
317 6 |                   Bardzo przepraszam. Pan pozwoli.~Dyzma wszedł za
318 6 |              wszystkim sądzi szanowny pan. Szanowny pan nic nie sądził
319 6 |          sądzi szanowny pan. Szanowny pan nic nie sądził i odpowiedział
320 6 |            akcentem uznania - ale wie pan co, najlepiej byłoby przedtem
321 6 |               z panem Krzepickim. Zna pan pana Krzepickiego?~- Nie,
322 6 |           młody wiekiem. Proszę pana, pan stanął w hotelu?~- Tak.~-
323 6 |                 Tak.~- Czy nie odmówi pan, gdy go zaproszę na jutro
324 6 |              na obiad? Będzie właśnie pan Krzepicki i omówimy całą
325 6 |            której?~- O piątej, jeżeli pan łaskaw.~- Dobrze.~- A niechże
326 6 |                Dobrze.~- A niechże mi pan daruje niegrzeczne powitanie.
327 6 |         niegrzeczne powitanie. Nie ma pan do mnie żalu?~- Skądże -
328 6 |               nic, proszę pana.~- Cóż pan porabiał?~Szofer odpowiedział,
329 6 |             tytułujący go per "jaśnie pan", natychmiast zastawił stół
330 6 |              w cywilnym ubraniu.~- O, pan już tutaj! - zawołał pułkownik. -
331 6 |            zawołał pułkownik. - Długo pan czekał?~- Eee, nie, kwadransik -
332 6 |             Dyzma.~- Panowie pozwolą: pan Dyzma, dyrektor Szumski -
333 6 |        podniecony alkoholem, rzekł:~- Pan pułkownik opowiadał nam
334 6 |                Pierwsza klasa! Dobrze pan tego faceta usadził.~Wiechcie
335 6 |          lepiej się udało. Przecie to pan tego cymbała Terkowskiego
336 6 |           około trzydziestu pięciu.~- Pan Krzepicki, pan Dyzma - przedstawiła
337 6 |              pięciu.~- Pan Krzepicki, pan Dyzma - przedstawiła pani
338 6 |           ludzie, zawsze coś mówią. - Pan wybaczy - odezwała się pani
339 6 |     Krzepickiego dowiedziałam się, że pan jest tak wybitnym politykiem.
340 6 |            brata i do męża, natomiast pan Zyzio zasypywał Nikodema
341 6 |         kwestiach.~- A niech szanowny pan raczy powiedzieć, czy choroba
342 6 |          zawołała pani Przełęska - za pan, właśnie pan, kolega Żorża
343 6 |           Przełęska - za pan, właśnie pan, kolega Żorża i jego przyjaciel,
344 6 |        poczerwieniała.~- Może zostawi pan tę kwestię na później. Nie
345 6 |               dodała:~- A może jednak pan Dyzma potrafiłby wywrzeć
346 6 |             męża nie znosi... Wygląda pan na człowieka, który może
347 6 |       charaktery...~- Tak, tylko jaki pan w tym miałby interes?!... -
348 6 |          zaoponowała pani Przełęska.- pan Dyzma jest przyjacielem
349 6 |               platoniczne kombinacje, pan daruje, wielce szanowny
350 6 |             wierzę. Toteż sądzę, że i pan, jako człowiek, hm... realny...
351 6 |              i wyjaśniać, że przecież pan Krzepicki nie to bynajmniej
352 6 |        wydatki, jakie wielce szanowny pan mógłby mieć w związku ze
353 6 |       Przełęska - a wśród nich spotka pan wielu znajomych, bo bywa
354 6 |           znajomych, bo bywa u mnie i pan generał Różanowski, i minister
355 6 |         Owszem, dawniej bywał. Zna go pan?~- Tak, to mój przyjaciel -
356 6 |               tego pana znam. To jest pan Krzepicki. On miał stajnię
357 7 |        wspartą na obu rękach siedział pan minister Jaszuński, słuchając
358 7 |            mieszkaniu odpowiadano, że pan śpi.~Toteż gdy około drugiej
359 7 |     niechętnym wzrokiem powiedział:~- Pan czego? Biuro jest nieczynne.~-
360 7 |               nieczynne.~- Nastąp się pan - odparł Nikodem wyniośle -
361 7 |               najmocniej przepraszam. Pan minister czeka w swoim gabinecie;
362 7 |             swoim gabinecie; jest też pan wiceminister Ulanicki.~Z
363 7 |              Dyzmie palto.~- Szanowny pan pozwoli ze mną. To tu, na
364 7 |              w kraju mieli takich jak pan, dobrze by nam się działo.
365 7 |       świetnie.~- Zbyt łaskaw na mnie pan minister...~- E! Nikodemie!
366 7 |        złotoustym mówcą, ale głowę to pan ma na karku. Zatem świetnie.
367 7 |             świetnie. Na razie będzie pan łaskaw zachować ścisłą tajemnicę.
368 7 |             Ulanickiego.~- Nie odmówi pan rządowi swojej współpracy.
369 7 |        odpowiedni telefonogram. Kiedy pan wraca na wieś?~- Pojutrze.~-
370 7 |             pana zatrzymywać. Niechże pan czeka na wiadomość ode mnie.
371 7 |              ministra i przeczytał:~W Pan Dyr. Olszewski - Grodno.~
372 7 |         upoważnia mnie do nadziei, że Pan się nie pogniewa.~Chodzi
373 7 |              Byłabym wdzięczna, gdyby pan kupił tuzin w Warszawie...~
374 7 |              do sklepu, lecz wolę, by pan sam wybrał. Może to nieładnie,
375 7 |           cenny w Warszawie, gdzie ma pan tyle zajęć i tyle rozrywek,
376 7 |              niż w Warszawie...~Kiedy pan wraca?~Właściwie mówiąc,
377 7 |              jest takie. Ach, przecie Pan wie, jak je potrafię kochać,
378 7 |             nienawidzić. Proszę niech Pan mi za złe nie bierze tego
379 7 |         nowych gości, rzekł:~- Czekaj pan i ja mu coś powiem.~- Byle
380 7 |            profesorowi w samo ucho:~- Pan chciał profesorowi opowiedzieć
381 7 |              pięć czy sześć starszych pań. Przy kilku stolikach usadowiono
382 7 |        Przełęskiej:~- Kto to jest ten pan Dyzma?~- Pan Dyzma? - odparła
383 7 |              to jest ten pan Dyzma?~- Pan Dyzma? - odparła ze zdziwieniem -
384 7 |              zdziwieniem - nie zna go pan?...~- Niestety...~- Jak
385 7 |          dodał Ulanicki - nie pamięta pan awantury z Terkowskim?~-
386 7 |        Terkowskim?~- Aha! Już wiem.~- Pan Dyzma - powiedziała pani
387 7 |                 Jaka szkoda, czy musi pan koniecznie?~- Koniecznie.
388 7 |          naczelnik poczty w Łyskowie, pan Boczek, opowiadał, że jeden
389 7 |               pana Olszewskiego. Jest pan Olszewski?~- Nie ma. Proszę
390 7 |           grzeczniej, kiedy nie wiesz pan, z kim pan gadasz.~- Ja
391 7 |            kiedy nie wiesz pan, z kim pan gadasz.~- Ja jestem grzeczny -
392 7 |              do kogo mówię, skoro się pan nie przedstawił.~- No, no,
393 7 |             poufałości. A teraz rypaj pan do swego pana Olszewskiego
394 7 |               zamelduj, że przyjechał pan Dyzma z poleceniem od ministra.
395 7 |               ministerstwa.~- Dziękuj pan Bogu, że nie otrzymał pan
396 7 |             pan Bogu, że nie otrzymał pan dymy.~- Ależ, szanowny panie -
397 7 |            więcej, jak tyle a tyle, a pan resztę za psie pieniądze
398 7 |              sprzecznie wykonywać, że pan Kunicki sam sytuację zaostrzył,
399 7 |             porządku. A nie zadzieraj pan ze mną, bo to, bracie, na
400 8 |            dodała Kasia.~- Nieprawda! Pan Nikodem nie jest chamem.
401 8 |        kochany panie Nikodemie! Niech pan sobie wyobrazi, że żona
402 8 |        entuzjastyczne pochwały.~- Wie pan, drogi panie Nikodemie -
403 8 |         będzie za dużo?~- Za dużo? Co pan sobie myśli? Jeżeli dla
404 8 |               sposób, ściślej mówiąc, pan ma na to sposób.~-Ja?~-
405 8 |               ma na to sposób.~-Ja?~- Pan, kochany panie Nikodemie.
406 8 |          wiele starań i zabiegów. Czy pan ma stosunki w Ministerstwie
407 8 |           Kunicki - otóż to! A mógłby pan otrzymać większe dostawy
408 8 |         dopiero robi się pieniądze!~- Pan już na tym robił? - zapytał
409 8 |            zmieszał się.~- Ach, myśli pan o tym procesie? Zaręczam
410 8 |             zaniepokoił się. ~- Sądzi pan, że ten proces może nam
411 8 |              senność słuchacza.~- Ale pan jest zmęczony! No, wyśpi
412 8 |               zmęczony! No, wyśpi się pan i tak. I bardzo pana proszę,
413 8 |          panie Nikodemie, nie zadawaj pan sobie trudu zbyt wiele.
414 8 |         niezmiernie wdzięczny, jeżeli pan swoim bacznym okiem rzuci
415 8 |          obarczania moją pracą. Niech pan wypoczywa sobie i czuje
416 8 |                Ale jeszcze jedno. Jak pan będzie miał ochotę i czas,
417 8 |           miał ochotę i czas, niechże pan trochę zaopiekuje się moimi
418 8 |                i melancholie. Przyzna pan: obcowanie jedynie z Kasią
419 8 |              bardzo wdzięczny, jeżeli pan znajdzie dla nich trochę
420 8 |                 A ja myślałem...~- Co pan myślał? - zapytała z akcentowaną
421 8 |            pomówić rzeczowo. Jakie ma pan zamiary w stosunku do Niny?~-
422 8 |                Ja?...~- Proszę, niech pan nie stara się zbyć mnie
423 8 |         wykrętami. Sądzę, ze powinien pan po męsku i otwarcie postawić
424 8 |        kwestię. Przecie nie zaprzeczy pan, że zabiegasz o jej względy.
425 8 |      ramionami.~- Chyba nie łudzi się pan, że Nina dla niego porzuci
426 8 |                by dowiedzieć się, czy pan jest dżentelmenem, czy też
427 8 |        Uważałabym pana za łotra gdyby pan, korzystając z sytuacji,
428 8 |        zapowiedź świństwa, do którego pan zmierza? Ach, z jakąż rozkoszą
429 8 |               go za rękę.~- Nie ruszy pan jej! Słyszy pan! Nie śmie
430 8 |             Nie ruszy pan jej! Słyszy pan! Nie śmie pan jej ruszyć!
431 8 |             jej! Słyszy pan! Nie śmie pan jej ruszyć! Wargi jej dygotały.
432 8 |              kokieterią.~- Gniewa się pan na mnie? - zapytała z wyraźnym
433 8 |          Pewno, że bardzo.~- Ale mnie pan nie wyprosi? Można usiąść?~-
434 8 |        usiadła na brzegu łóżka.~- Czy pan zawsze noce spędza tak cnotliwie?
435 8 |              łuku zrośniętych brwi.~- Pan na pewno tęskni za Warszawą,
436 8 |       niepewnie.~- Rozumiem, dlaczego pan bałamuci Ninę.~- Ja nie
437 8 |             filuternie - rozumiem, że pan chce i tu mieć kobietę,
438 8 |               niej brzydsza. O, niech pan patrzy...~Szybkimi ruchami
439 8 |          zalotnie głowę - a może chce pan sprawdzić, jak gładką mam
440 8 |               na żaden ruch.~- A może pan myśli, że jestem nierządnicą?...
441 8 |           dziewictwo, o czym może się pan przekonać, jeżeli to mu
442 8 |         wyzywającą ironią:~- Ach, był pan łaskaw zauważyć to niezwykłe
443 8 |        zrobione, z takim smakiem. Czy pan ma krawca w Londynie?~-
444 8 |              Nina skinęła głową.~- Ma pan rację. Właśnie złości się...
445 8 |          złości się... Może... Czy ma pan wolny czas?~- Owszem.~-
446 8 |              Nina zawahała się.~- Wie pan, lepiej przejdziemy dalszą
447 8 |              jestem? Jak długo mógłby pan mnie nieść? Nikodem spojrzał
448 8 |               powiedziała:~- Niech mi pan tego nie weźmie za złe,
449 8 |    Przypomniał mu się mały tłuściutki pan Boczek i jego żona, która
450 8 |        szpilki mi wsadzała.~- No, ale pan nic sobie z tego nie robi.
451 8 |           tego nie robi. I odciął się pan znakomicie. Pan tak umie
452 8 |            odciął się pan znakomicie. Pan tak umie kilku słowami osadzić
453 8 |               właśnie stylu! Gdyby mi pan nawet nie powiedział, że
454 8 |           nawet nie powiedział, że to pan tak zrobił, na pewno bym
455 8 |               kontent z efektu.~- Wie pan - ciągnęła Nina - nigdy
456 8 |        spotykałam takich mężczyzn jak pan. I wydaje mi się, że znamy
457 8 |            dziś powiedzieć ściśle, co pan w każdym wypadku zrobi,
458 8 |              niespodzianki. A przecie pan jest monolitem...~- Kim?...~-
459 8 |             połyskliwego blichtru. O, pan nie należy do ludzi, którzy
460 8 |      Przepraszam pana za tę metaforę. Pan na pewno nie znosi metafor?~
461 8 |               Dlaczego... owszem...~- Pan jest uprzejmy. Ale to nie
462 8 |               Owszem - bąknął.~- Ach, pan nie lubi mówić o sobie.~-
463 8 |           teraz ja będę wiosłowała, a pan przejdzie do steru.~- Nie
464 8 |             stracić równowagi.~- Umie pan pływać? - zapytała.~- Jak
465 8 |          wpaść w czyjeś ręce.~- Niech pan nie zapomina, że jestem
466 8 |            upierał się Dyzma.~- Niech pan mnie nie podejrzewa o tchórzostwo.
467 8 |        dosięgnąć.~- No, proszę, niech pan odda.~- Nie oddam - zaśmiał
468 8 |                  Tak? Nie wiedziałem. Pan Kunicki nic mi o tym nie
469 8 |             magazynowania zboża.~- Co pan mówi? No i co? Jakie wyniki?
470 8 |            Tss... Żona idzie, to może pan mi po obiedzie opowie. Nie
471 8 |               To tajemnica państwowa. Pan Dyzma wraz z rządem przygotowuje
472 8 |              Panie Nikodemie, a co by pan sądził o takim wyjściu z
473 8 |         wyjście wydaje się realne. Co pan o tym sądzi?~Dyzma aż oniemiał. -
474 8 |              nie podnosząc oczu - czy pan studiował za granicą? Dyzma
475 8 |                  czy... nie kolegował pan tam z Jerzym Ponimirskim?~
476 8 |           Pani Nina milczała.~- A wie pan - spytała po chwili - jakie
477 8 |               Biedny Żorż... Nie może pan sobie wyobrazić, jak strasznie
478 8 |            kochaliśmy się bardzo. Wie pan, że Żorż jest tu, w Koborowie...~-
479 8 |          sanitariuszem. Nie widuje go pan dlatego, że lekarze zalecili
480 8 |             mi, panie kolego, że mnie pan odwiedził. Nagle odwrócił
481 8 |           wypadło z rozmowy.~- Jesteś pan nie tylko hochsztaplerem,
482 8 |         dobrze, że zarówno ona, jak i pan Krzepicki twierdzą, że teraz
483 8 |         syknął:~- Sapristi! Nie łżesz pan?~- Nie.~- Wie pan, że jak
484 8 |               łżesz pan?~- Nie.~- Wie pan, że jak żyję, nie słyszałem,
485 8 |              dalece inteligencji. Czy pan skończyłeś jaką szkołę?~
486 8 |               drugi list i pojedziesz pan z nim do Warszawy. Tymczasem
487 8 |         Tymczasem do widzenia. Możesz pan odejść. Brutus! Do nogi!~-
488 8 |              wobec tego. I zabierz ją pan ze sobą. Działa mi na nerwy.
489 8 |              Żorża.~- Dlaczego?~- Wie pan, panie Nikodemie, niech
490 8 |                panie Nikodemie, niech pan go lepiej nie odwiedza,
491 8 |             bo przecie wiem, że zrobi pan tak, jak będzie najmądrzej
492 9 |       ramionami - ale szachem perskim pan chyba nie jest? Czy nie
493 9 |             To jest podłość, podłość! Pan jest nikczemny! Pan ją zbezcześcił!
494 9 |          podłość! Pan jest nikczemny! Pan ją zbezcześcił! Pan wdarł
495 9 |        nikczemny! Pan ją zbezcześcił! Pan wdarł się do domu mego ojca,
496 9 |              uwieść jego żonę! Jeżeli pan nie wyniesie się stąd zaraz,
497 9 |         pańskich stosunków! Rozumiesz pan! Memu ojcu możesz pan tym
498 9 |       Rozumiesz pan! Memu ojcu możesz pan tym imponować, nie mnie!
499 9 |             podkłady kolejowe to może pan teraz pogwizdać, bo ja...~
500 9 |           bardzo za moją córkę. Niech pan o wszystkim zapomni. Dziś