Rozdzial

 1 1 |          ministrów. Wiedział - o ile książki opisywały prawdę -
 2 1 |          pana przepraszam, ale o ile się nie mylę, to miałem
 3 2 |       dwa tysiące miesięcznie.~- Ile? - zdziwił się Dyzma.~-
 4 3 |     palców po ramieniu. - Zatem, ile razy zechcę pana zwymyślać,
 5 6 |        zresztą w formie poleceń, ile ostatnie rozmowy z panią
 6 6 |    bardzo dzielny człowiek. I, o ile się nie mylę, jest w doskonałych
 7 7 |         nie wygląda na hulakę. O ile go sobie przypominam, jest
 8 8 |         papieru zaczął obliczać, ile też będzie miał dochodu.
 9 9 |    rozstawił ręce. - Boże drogi, ile to przy pańskich wpływach,
10 9 |          boki i zapytał:~- No, a ile pan chciałbyś?~- Czy ja
11 11|     jakimś objawieniu, które - o ile zrozumiał Dyzma - nakazywało
12 14|         mógł przeprowadzić tyle, ile pan prezes Dyzma.~Naczelnik
13 17|         nie tyle zalety tamtego, ile zachowanie się Niny. Wyróżniała
14 17|     polecająca przyjąć weksle, o ile Krzepicki sam w nie wierzy,
15 18|     kosztowało.~- Ciekawa rzecz, ile jeszcze zaśpiewa dla siebie
16 18|         podskoczył na krześle.~- Ile?~- Cztery tysiące dwieście,
17 18|       ekonomii zna się o tyle, o ile go mogło nauczyć doświadczenie
18 19|   człowiek.~- Dlaczego biedny? O ile wiem, jest bogaty i zupełnie
19 23|  Koborowie od pięciuset lat, a o ile mi wiadomo, żaden z moich
20 23|      który nie tyle z obowiązku, ile dla przyjemności tańczył
21 24|  Koborowie od pięciuset lat, a o ile mi wiadomo, żaden z moich
22 24|      który nie tyle z obowiązku, ile dla przyjemności tańczył
23 25|       jest nie to, jak się robi, ile to, kto robi. Póki pan prezes
24 25|       mylicie się, i to grubo. O ile obserwowałem działalność
25 25| działalność prezesa Dyzmy oraz o ile go znam osobiście, ten człowiek